Уильям Блэкстон: Англия заңдарының сардары

Кіріспе

Ағылшын заңгері, судья және саясаткер (1723–1780), сэр Уильям Блэкстоун (10 шілде 1723 – 14 ақпан 1780) – ағылшын заңгері, судья және тори саясаткері, ең белгілісі – Англия заңдары туралы түсіндірмелері, ол ағылшын ортақ құқығының қағидаларын ең толық сипаттаған еңбек ретінде танылды. Лондонның орта тапқа жататын отбасында дүниеге келген Блэкстоун 1738 жылы Оксфордтағы Пемброк колледжіне түсуге дейін Чартерхаус мектебінде білім алды. Азаматтық құқық бакалавры дәрежесін алғаннан кейін, ол 2 қараша 1743 жылы Оксфордтағы All Souls College колледжінің мүшесі болды, Middle Temple-ге қабылданды және 1746 жылы адвокаттық практикаға жіберілді. Адвокат ретінде мансабын баяу бастағаннан кейін, Блэкстоун университет әкімшілігіне белсенді қатысты. 28 қараша 1746 жылы ол есепші, қазынашы және бурсар, ал 1750 жылы – аға бурсар болды. Блэкстоун Кодрингтон кітапханасын және Уортон ғимаратын аяқтауға, сондай-ақ колледжде қолданылатын күрделі есеп жүйесін жеңілдетуге жауапты деп есептеледі. 3 шілде 1753 жылы ол адвокаттық практикасынан ресми түрде бас тартып, ағылшын заңдары бойынша лекция оқуға кірісті, бұл осы салаға алғашқы қадам болды. Лекциялары үлкен сәттілікке ие болды, оған барлығы 453 фунт стерлинг табыс әкелді және 1756 жылы «Англия заңдарының талдауы» атты еңбегін жариялауға себеп болды, ол бірнеше рет сатылып, оның кейінгі жұмыстарына кіріспе ретінде пайдаланылды. 20 қазан 1759 жылы Блэкстоун ағылшын заңының алғашқы Винерия профессоры болып бекітілді, дереу тағы бір лекция сериясын бастады және «Заңды оқу туралы пайымдау» атты екінші трактатын жариялады. Оның атының өсуімен ол адвокаттық практикаға қайта оралып, жақсы тәжірибе жинады, сонымен қатар 30 наурыз 1761 жылы Хиндонның бұзылған округінен тори парламент мүшесі болып сайланды. 1765 жылдың қараша айында ол өзінің ең маңызды еңбегі саналатын «Англия заңдары туралы түсіндірмелердің» бірінші томын жариялады; аяқталған жұмыс Блэкстоунға 14 000 фунт стерлинг табыс әкелді. Қайталап сәтсіздікке ұшырағаннан кейін, ол 16 ақпан 1770 жылы Король сотының судьясы болып тағайындалды, ал 25 маусымда Эдвард Клайвтің орнына Жалпы сот судьясы болды. Ол қайтыс болғанға дейін, 14 ақпан 1780 жылға дейін осы лауазымда қызмет етті. Блэкстоунның төрт томдық түсіндірмелері ағылшын заңына толық шолу жасау мақсатымен жазылды және 1770, 1773, 1774, 1775, 1778 жылдары, сондай-ақ 1783 жылы қайтыс болғаннан кейін қайта басылды. Антиквариаттық қызығушылық емес, практикалық қолдану үшін арналған алғашқы басылымның қайта басылымдары Англия мен Уэльсте 1870 жылдарға дейін жарияланды, ал Генри Джон Стивеннің жұмыс нұсқасы, алғаш рет 1841 жылы жарық көрген, Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін де қайта басылды. Англияда заңгерлік білім дамымай тоқтап қалған; Блэкстоунның еңбегі заңға «кем дегенде, ғылыми құрметке ие болу» сыртқы көрініс берді. Ол бай дәріханашының ұлы болды. Ол Уильтширден келген джентльмен Лавлейс Биггтің ұлы, хирург Томас Биггпен жақын дос болды. Биггтің қарындасы Мэри Лондонға келгеннен кейін, Чарльз оны 1718 жылы өзіне үйленуге көндірді. Бұл олардың үйлесімді одақ емес деп есептелді, бірақ олар бақытты өмір сүрді және төрт ұл туды, олардың үшеуі ересек жасқа жетті. Чарльз (1719 жылдың тамызында туған) және Генри (1722 жылдың мамырында туған) екеуі де Оксфордтағы Нью-Колледждің мүшелері болды және қасиетті орденді алды. Олардың үшінші ұлы Уильям 1723 жылдың 10 шілдесінде, Чарльз қайтыс болғаннан кейін бес ай өткен соң дүниеге келді. Чарльз мен Мэри Блэкстоун жер иелері емес, орта тапқа жататын отбасы болғанмен, олар өте жақсы жағдайда болды. Салықтық тізілімдерде 1722 жылы Чарльз Блэкстоун қауымдағы ең бай адам болғаны көрсетілген, ал қайтыс болғандардың тізілімдері отбасында бірнеше қызметші болғанын көрсетеді. Бұл, сондай-ақ Чарльз қайтыс болғаннан кейін Томас Биггтің отбасына көрсеткен көмегі балалардың білім алуына жағдай жасады. Уильям Блэкстоун 1730 жылы Чартерхаус мектебіне түсті, оны Мэри Блэкстоунның туысы Чарльз Уизер ұсынған. Уильям онда жақсы оқыды және 15 жасында мектеп директоры болды. Алайда, Чарльз қайтыс болғаннан кейін отбасының жағдайы нашарлады, ал Мэри қайтыс болғаннан кейін (5 қаңтар 1736 ж.) отбасының қаржылық ресурстары негізінен төленбеген қарыздарды өтеуге жұмсалды. Уильям 1735 жылдың маусымында Сэр Роберт Уолпол ұсынғаннан кейін «кедей оқушы» ретінде Чартерхауста оқуын жалғастыра алды. Блэкстоун Чартерхауздың академиялық бағдарламасын, әсіресе Овидий мен Вергилийдің латын поэзиясын жақсы көретін. Ол мектепте ақын ретінде таныла бастады, мектеп директоры Джеймс Хотчкистің үйлену тойын атап өту үшін 30 жолдық рифмаланған өлеңдер жинағын жазды. Ол сондай-ақ Джон Мильтон туралы латын өлеңдері үшін күміс медаль жеңіп алды, 1738 жылы жылдық латын сөйлеуін жасады және ұстаздарының сүйікті шәкірті болды. 1 қазан 1738 жылы Чартерхаус студенттеріне арналған жаңа стипендиядан пайдаланып, Блэкстоун Оксфордтағы Пемброк колледжіне түсті.

English jurist, judge, and politician (1723–1780)

Sir William Blackstone (10 July 1723 – 14 February 1780) was an English jurist, justice and Tory politician most noted for his Commentaries on the Laws of England, which became the best known description of the doctrines of the English common law. Born into a middle class family in London, Blackstone was educated at Charterhouse School before matriculating at Pembroke College, Oxford, in 1738. After switching to and completing a Bachelor of Civil Law degree, he was made a fellow of All Souls College, Oxford, on 2 November 1743, admitted to Middle Temple, and called to the Bar there in 1746. Following a slow start to his career as a barrister, Blackstone became heavily involved in university administration, becoming accountant, treasurer and bursar on 28 November 1746 and Senior Bursar in 1750. Blackstone is considered responsible for completing the Codrington Library and Warton Building, and simplifying the complex accounting system used by the college. On 3 July 1753 he formally gave up his practice as a barrister and instead embarked on a series of lectures on English law, the first of their kind. These were massively successful, earning him a total of £453 (£ in terms), and led to the publication of An Analysis of the Laws of England in 1756, which repeatedly sold out and was used to preface his later works. On 20 October 1759 Blackstone was confirmed as the first Vinerian Professor of English Law, immediately embarking on another series of lectures and publishing a similarly successful second treatise, titled A Discourse on the Study of the Law. With his growing fame, he successfully returned to the bar and maintained a good practice, also securing election as Tory Member of Parliament for the rotten borough of Hindon on 30 March 1761. In November 1765 he published the first of four volumes of Commentaries on the Laws of England, considered his magnum opus; the completed work earned Blackstone £14,000 (£ in terms). After repeated failures, he successfully gained appointment to the judiciary as a justice of the Court of King's Bench on 16 February 1770, leaving to replace Edward Clive as a justice of the Common Pleas on 25 June. He remained in this position until his death, on 14 February 1780. Blackstone's four volume Commentaries were designed to provide a complete overview of English law and were repeatedly republished in 1770, 1773, 1774, 1775, 1778 and in a posthumous edition in 1783. Reprints of the first edition, intended for practical use rather than antiquary interest, were published until the 1870s in England and Wales, and a working version by Henry John Stephen, first published in 1841, was reprinted until after the Second World War. Legal education in England had stalled; Blackstone's work gave the law "at least a veneer of scholarly respectability". the son of a wealthy apothecary. He became firm friends with Thomas Bigg, a surgeon and the son of Lovelace Bigg, a gentleman from Wiltshire. After Bigg's sister Mary came to London, Charles eventually persuaded her to marry him in 1718. This was not seen as a good match for her, but the couple lived happily and had four sons, three of whom lived into adulthood. Charles (born August 1719) and Henry (May 1722), both became fellows of New College, Oxford, and took holy orders. Their last son, William, was born on 10 July 1723, five months after Charles' death in February. Although Charles and Mary Blackstone were members of the middle class rather than landed gentry, they were particularly prosperous. Tax records show Charles Blackstone to have been the second most prosperous man in the parish in 1722, and death registers show that the family had several servants. This, along with Thomas Bigg's assistance to the family following Charles' death, helps explain the educational upbringing of the children. William Blackstone was sent to Charterhouse School in 1730 having been nominated by Charles Wither, a relative of Mary Blackstone. William did well there, and became head of the school by age 15. However, after Charles' death the family fortunes declined, and after Mary died (5 January 1736) the family's resources largely went to meet unpaid bills. William was able to remain at Charterhouse as a "poor scholar", having been named to that position in June 1735 after being nominated by Sir Robert Walpole. Blackstone revelled in Charterhouse's academic curriculum, particularly the Latin poetry of Ovid and Virgil. He began to attract note as a poet at school, writing a 30 line set of rhyming couplets to celebrate the wedding of James Hotchkis, the headmaster. He also won a silver medal for his Latin verses on John Milton, gave the annual Latin oration in 1738, and was noted as having been the favourite student of his masters. On 1 October 1738, taking advantage of a new scholarship available to Charterhouse students, Blackstone matriculated at Pembroke College, Oxford.

Зерттеу

Блэкстоунның Оксфордтағы бакалавриат мерзімі туралы сақталған жазбалар аз, бірақ Пемброк колледжінің оқу бағдарламасы 1624 жылы белгіленген еді, ал Прест 1738 жылы ол әлі де сақталғанын айтады, сондықтан Блэкстоун грек тілі, ғылым, логика, риторика, философия, математика, география және поэзияны оқыған болар. Блэкстоун грек тілі, математика және поэзияда ерекше жақсы оқыды, ал Уильям Шекспир туралы жазбалары Джордж Стивенстің 1781 жылғы Шекспирдің пьесаларының басылымына енгізілді. Оның отбасының діни қызығушылықтарын ескере отырып, мұның соңғысы түсінікті, бірақ таң қалдыратыны – студент кезіндегі салыстырмалы кедейлігін ескере отырып, оның иеленген мәтіндерінің көп саны. 1740 жылдың 9 шілдесінде, бакалаврлық білімді бір жарым жыл алғаннан кейін, Блэкстоун азаматтық құқық бакалавры атағын алу үшін қабылданды, азаматтық құқық – университеті мойындаған жалғыз құқықтық сала. Бұл курс жеті жылға созылды, алғашқы екі жылы «гуманитарлық ғылымдар бойынша кең ауқымды оқуға арналған» деп есептелді, бұл оған өзінің қызығушылықтарын зерттеуге мүмкіндік берді. 1741 жылдың 20 қарашасында ол Мидл Темплге қабылданды, адвокаттық жолдағы алғашқы қадам, бірақ бұл ешқандай міндеттемелерді жүктемеді және жай ғана заңгерлік мансапқа мүмкіндік берді. Сол кезде дұрыс заңгерлік білім беру жүйесі болған жоқ, сондықтан Блэкстоун (өз уақытында) Литтлтон туралы Кок туралы еңбекті, Генри Финчтің еңбектерін және осыған байланысты заңдық трактаттарды оқыды. Формальды оқудан басқа, Блэкстоун өзінің ең танымал әдеби туындысы – «Музасына арналған Заңгер» поэзия жинағын жариялады. 1743 жылы ол құрылыс өнерін басқару ережелері туралы екі трактат – «Сәулет элементтері» және «Сәулет туралы қысқаша түсінік» жариялады. Оның келесі еңбегі (1747) – «Пантеон: А Видение», әлемдегі әртүрлі діндерді қамтитын, авторлық құқығы көрсетілмей жарияланған поэзия кітабы. Бұл кітапта әртүрлі діндердің ғимараттары арқылы серуендеп жүрген баяндаушының арманы бейнеленген, олардың барлығы (христиан дінінен басқа) жағымсыз жарықта көрсетілген. Бұл 1743 жылдың 2 қарашасында Оксфордтағы All Souls College-тің мүшесі болып сайлануынан және 1746 жылдың 28 қарашасында Мидл Темплде адвокаттыққа шақырылуынан кейін болды. Адвокаттыққа шақырылу Блэкстоунды Оксфорд пен Лондон арасында кезектесіп жүруге мәжбүр етті, ол Помп Кортта кеңсе ұстады, бірақ All Souls College-те тұрды. Орталық соттар жылына үш ай ғана отырыс өткізетін болғандықтан, оның қалған уақыты All Souls-тағы жұмысы рұқсат еткен кезде Assize-да өткізілді. Ол үнемі заңгер-репортер болып жұмыс істеді; оның жеке жазбаларындағы істер Хэнки мен Тротман (1746) ісінен басталады. Блэкстоунның адвокаттық тәжірибесі баяу басталды; оның Корольдің сот алқасындағы алғашқы ісі 1748 жылы болды, ал 1751 жылға дейін онда тек 6 қосымша өтініш берді. Канцлер сотына екі рет қатысқаны да белгілі, және ол Роджер Ньюдигейттің ондағы ұзақ сот ісі бойынша кеңес бергені мәлім, бірақ оның сотқа ерте келуі сирек болды. Бұл оның адвокаттыққа шақырылуымен және орталық соттардың бизнестегі үлкен қысқаруымен, сондай-ақ орта таптан шыққан жетім ретінде байланыстардың жетіспеуімен байланысты деп есептеледі; ол «танылмаған және жұмыссыз» деп сипатталды. Ол Оксфордтың кеңесшісі ретінде және 1749 жылдың мамыр айынан бастап Уоллингфордтың рекордері болып сайланғаннан кейін уақытын толтырды.

There are few surviving records of Blackstone's undergraduate term at Oxford, but the curriculum of Pembroke College had been set out in 1624, and Prest notes that it was probably still followed in 1738, so Blackstone would have studied Greek, science, logic, rhetoric, philosophy, mathematics, geography and poetry. Blackstone was particularly good at Greek, mathematics and poetry, with his notes on William Shakespeare being included in George Steevens' 1781 edition of Shakespeare's plays. The last element is understandable, given his family's theological interests, but the more surprising element is the sheer number of texts he owned given his relative poverty as a student. On 9 July 1740, after only a year and a half as a Bachelor of Arts student, Blackstone was admitted to study for a Bachelor of Civil Law degree, civil law being the only legal area recognised by his university. This degree course was seven years long, the first two "supposedly devoted to a broad course of reading in humane studies", which allowed him to study his own interests. On 20 November 1741 he was admitted to the Middle Temple, the first step on the road to becoming a barrister, but this imposed no obligations and simply allowed a legal career to be an option. At the time there was no proper legal education system, and Blackstone read (in his own time) Coke on Littleton, the works of Henry Finch, and related legal tracts. In addition to his formal studies, Blackstone published a collection of poetry which included the draft version of The Lawyer to his Muse, his most famous literary work. In 1743 he published Elements of Architecture and An Abridgement of Architecture, two treatises on the rules governing the art of construction. His next work (1747) was The Pantheon: A Vision, an anonymously published book of poetry covering the various religions in the world. It depicts a narrator's walking dream through the buildings of various religions, which are all (other than Christianity) depicted in a negative light. This followed his election as a Fellow of All Souls College, Oxford on 2 November 1743, and his call to the Bar by the Middle Temple on 28 November 1746. His call to the Bar saw Blackstone begin to alternate between Oxford and London, occupying chambers in Pump Court but living at All Souls College. As the central courts only sat for three months of the year, the rest of his time was spent on Assize when his work at All Souls permitted. He regularly acted as a law reporter; his personal notes on cases start with Hankey v Trotman (1746). Blackstone's barrister practice began slowly; his first case in the Court of King's Bench was in 1748, and he had only 6 additional motions there through 1751. Two appearances in the Court of Chancery are also noted, and he is known to have been consulted in Roger Newdigate's long running lawsuit there, but his early court appearances are infrequent. This is considered to have been due to his call to the Bar occurring at the same time as the massive contraction in business by the central courts, along with his singular lack of connections due to his status as an orphan from the middle class; he was described as "unrecognised and unemployed". He filled his time by acting as counsel for Oxford, and from May 1749 with his election as Recorder of Wallingford.

Университет әкімшілігі

Уақытын бөліп жүріп, Блэкстоун All Souls-те әкімші болып, 1746 жылғы 28 қарашада есепші, қазынашы және бурсар болып тағайындалды. Кодрингтон кітапханасы мен Уортон ғимаратының құрылысы тиісінше 1710 және 1720 жылдары басталған, бірақ 1748 жылға дейін аяқталмады, оның аяқталуы оның еңбегімен байланысты. 1749 жылы ол Манордтардың басқарушысы болды, ал 1750 жылы аға бурсар болып тағайындалды. Жазбаларда All Souls-тың мүліктері мен қаржысын ұйымдастырудағы "талапкерлік құлшынысы" көрсетілген, сондай-ақ Блэкстоун колледждің күрделі есеп жүйесін айтарлықтай жеңілдеткені белгілі болды. 1750 жылы Блэкстоун өзінің алғашқы заңдық трактатын аяқтады – "Туысқандық байланыс туралы эссе", ол негізін қалаушыға немесе All Souls-қа отбасылық байланысы бар деп мәлімдегендердің сайлауда басымдыққа ие болуына бағытталған. 1750 жылғы сәуірде азаматтық құқық докторы дәрежесін аяқтағаннан кейін ол Оксфордтың басқару органы – Конвокацияға қабылданды, ол университет қызметкерлерінің көпшілігімен бірге, оны Қоғамдар палатасында білдіретін екі бургерді сайлады. Осыған және университеттегі жұмысын жалғастыра отырып, Блэкстоун 1753 жылғы 3 шілдеде "Вестминстердегі соттарға қатысуды тоқтату, бірақ Оксфордта тұрып, менің мамандығымды барлық жағынан маған қолайлы түрде жалғастыру және осы шешімге Университетке де, маған да пайдалы болатын схеманы енгізу" ниетін жариялады, ол – жалпы құқық бойынша лекциялар жиынтығын оқу болды, бұл әлемдегі осындай алғашқы лекциялардың бірі. Бұл тек ізгі ниетпен емес, Престтің айтуынша, Блэкстоун Оксфорд түлегі Чарльз Вайнердің ағылшын заңдарының профессорын тағайындауға жоспарлап отырғанын білген. 1753 жылы азаматтық құқық бойынша Regius профессорасы бос болды; Лорд Мэнсфилдтің қолдауына қарамастан, Блэкстоун Роберт Дженнердің пайдасына қабылдамады, ол Блэкстоуннан ақыл-ойы жағынан төмен, бірақ саяси ой-қиялы жоғары деп есептелді. Сонымен қатар, жеке лекция сериясы өте табысты болар еді. All Souls стипендиясынан жылына 70 фунт стерлинг алған, ал жазбалардан 1753 жылдан 1755 жылға дейін лекция сериясы оған тиісінше 116, 226 және 111 фунт стерлинг әкелгені көрінеді – барлығы 453 фунт стерлинг. 1753 жылғы 23 маусымда проспект шығарылды, ал шамамен 20 студенттен тұратын сыныппен лекциялардың алғашқы топтамасы 1754 жылғы шілдеге дейін аяқталды. Блэкстоунның шешендік дағдылары шектеулі болғанымен және Джереми Бентам "формалды, дәл және әсерлі" деп сипаттаған сөйлеу стиліне қарамастан, оның лекциялары жылы қарсы алынды. Екінші және үшінші сериялар әлдеқайда танымал болды, бұл ішінара сол кездегі сирек кездесетін баспа беттерін және ұсынылатын оқу тізімдерін қолданумен байланысты. Бұл кітаптардың көшірмелері сақталмаған, бірақ Александр Попхэм, кейіннен Блэкстоунның жақын досы, лекцияларға қатысып, жазбалар жасады, олар бүгінге дейін сақталып қалды. Бұл жазбаларда Блэкстоунның ағылшын заңын логикалық жүйеге келтіруге жасаған тырысы көрсетілген, ал тақырыптардың бөлінісі кейіннен оның түсініктемелерінің негізі болды. Лекция сериясынан кейін Блэкстоун университеттің шақырулары мен басқа да іс-шараларында айқын көріне бастады. Оксфорд пен Кембридждің сол кездегі заңдары ерекше болды; олардың ерекше табиғаты бойынша олар жалпы заңды немесе азаматтық құқыққа негізделген өздерінің әдет-ғұрыптарын ұстанатын академиялық және студенттерге қатысты ерекше юрисдикцияға ие болды. Канцлер сотының бағалаушысы (немесе бас заң қызметкері) болып тағайындалғаннан кейін Блэкстоун университеттің ерекше құқықтық жүйесіне көбірек араласты, жазбаларда ол 1753 жылдан 1759 жылға дейін жылына сегіз және он рет отырысқа қатысқаны, негізінен қарыздың шағын талаптарымен айналысқаны көрсетілген. Ол сонымен қатар Соттың іс-тәжірибесі туралы нұсқаулық жазды және өзінің лауазымы арқылы көптеген байланыс пен байланыс, сондай-ақ көрінуді алды, бұл оның заңгерлік мансабына айтарлықтай көмектесті. Осы кезеңде Блэкстоун өзінің соңғы белгілі өлеңін, "Достық: Ода" атты өлеңін 1756 жылы жазды. 1756 жылы Блэкстоун өзінің толық заң мәтіндерінің біріншісін, 200 беттік "Англия заңдарының талдауы" еңбегін жариялады. Кларендон баспасында басылып шыққан трактат оның лекция сериясының "Тәртібі мен негізгі бөлімдерін" көрсетуді және ағылшын заңына құрылымды кіріспе жасауды көздеді. Прест мұны "Англия заңына, оның ішінде конституциялық, азаматтық және қылмыстық құқық, мемлекеттік және жеке құқық, материалдық құқық және рәсімдер, сондай-ақ кейбір кіріспе сот ісі мазмұнына қатысты кез келген алдыңғы кіріспеге қарағанда айтарлықтай алға жылжу" деп атады. Алғашқы 1000 данасы бірден сатылып, келесі үш жылда тағы үш 1000 дана басылды, олардың барлығы сатылып кетті. 1762 жылы бесінші басылымы, ал 1771 жылы Блэкстоунның "Англия заңдарына түсініктемелерінен" ескере отырып, түзетілген алтыншы басылымы жарық көрді. Түсініктемелердің сәттілігіне байланысты, Прест "осы еңбекке салыстырмалы түрде аз ғылыми назар аударылды" деп мәлімдейді. 24 қазан күні ол өзінің алғашқы лекциясын "толған залға" оқыды, ал мәтін жақын арада басылып, "Заңды оқу туралы әңгіме" ретінде жарияланды. Лекция "ақылды, жігерлі және еркектей нақыл" деп сипатталды, ал алғашқы басылым тез сатылып, тағы 1000 дана басылып шығарылды, содан кейін ол "Талдаудың" кейінгі нұсқаларына және "Түсініктемелердің" бірінші томына кіріспе ретінде пайдаланылды. Бірақ университеттің ішінде Блэкстоун осылай танымал болған жоқ. Лекция сериясы ашылғаннан кейін, анонимді жазбада Блэкстоун "университеттің заңдарын бұзды, өйткені оның салтанатты лекцияларын оқуға белгіленген күнді өз қалауынша өзгертті" деп айыпталды. Блэкстоун алғашқы лекциядан кейін көп ұзамай нервтік күйзеліске ұшырады, ал 24 қарашада ол "Оксфорд қаласының баспагері Уильям Джексонға" 500 фунт стерлинг көлемінде өтемақы талабымен Канцлер сотына шағым түсірді, Джексонның "оның атынан, Уильям Блэкстоунның беделіне зиян келтіретін үрейлі жала жариялағандығымен" негізделді. Джексон анонимді памфлетті кім тапсырғанын ашудан бас тартты, бұл шағымға себеп болды, бірақ ол одан әрі прогреске ұшырамады. Бұл шағым, сондай-ақ Вайнериан профессорына талас және басқа да даулар оның университеттегі беделін түсірді, 1759 жылғы сәуірде вице-уәкіл сайлауда жеңіліп қалғанынан көрінеді, Джон Уайт жеңіске жетті. Прест Блэкстоунның танылмауына оның жеке қасиеттерін жатқызады, оның "өздігінен бастаған істерге берілгендігі одан да бос адамдарды ызаландырып, қорқыта алады. Өзінің мінез-құлқы мен ниетіне қатысты болған ұнамсыздықтарға оңай ашуланып, басқаларға оның сөздері мен іс-әрекеттерінің әсерін таңқаларлықтай бейжай қарауы мүмкін". Бұл Оксфордпен оның ажырасуының бастамасы болды, ол университеттен тыс өсіп келе жатқан ықпалымен бірге жүрді. 1759 жылы Лорд Бют, Принц Джорджтың ресми тәрбиешісі, Блэкстоунның лекцияларының көшірмелерін сұрады, оларды ол жіберді. Кейіннен сол жылы Блэкстоун Принцтен 200 фунт стерлинг төледі, ол "бағалайтын, адал және жақын арада теңдесі жоқ ықпалды қамқоршыға" айналды. Бұл қамқорлық және Блэкстоунның Ішкі храмдағы пәтерді сатып алуы, сондай-ақ сол храмға ауысуы Оксфордтан кетуінің маңызды қадамдары болды. 1759 жылы Блэкстоун тағы екі еңбек жариялады: "Ұлы Хартия және Орман Хартиясы, басқа да нақты құжаттар", бұл "маңызды ғылыми зерттеулердің маңызды туындысы" деп сипатталды, нәтижесінде Блэкстоун 1761 жылғы ақпан айында Антикарилер қоғамына сайланды, сондай-ақ "Мүліктің иелігі туралы трактат" жарияланды, ол кейіннен "Түсініктемелердің" 14 және 15 тараулары ретінде дерлік сөзсіз пайдаланылды.

While dividing his time, Blackstone became an administrator at All Souls, securing appointment as accountant, treasurer and bursar on 28 November 1746. Completion of the Codrington Library and Warton Building, first started in 1710 and 1720 respectively but not built until 1748, is attributed to his work. In 1749 he became Steward of the Manors, and in 1750 was made Senior Bursar. Records show a "perfectionist zeal" in organising the estates and finances of All Souls, and Blackstone was noted for massively simplifying the complex accounting system used by the college. In 1750 Blackstone completed his first legal tract, An Essay on Collateral Consanguinity, which dealt with those claiming a familial tie to the founder or All Souls in an attempt to gain preeminence in elections. Completion of his Doctor of Civil Law degree, which he was awarded in April 1750, admitted him to Convocation, the governing body of Oxford, which elected the two burgesses who represented it in the House of Commons, along with most of the university officers. With this and with his continuing work at the university, Blackstone announced on 3 July 1753 his intentions to "no longer attend the Courts at Westminster, but to pursue my Profession in a Way more agreeable to me in all respects, by residing at Oxford [and] to engraft upon this Resolution a Scheme which I am told may be beneficial to the University as well as myself", which was to give a set of lectures on the common law – the first lectures of that sort in the world. This was not entirely out of benevolence; according to Prest, Blackstone was likely aware that an Oxford alumnus, Charles Viner, was planning to endow a professorship of English law. The Regius Professorship of Civil Law had also become vacant in 1753; despite support from Lord Mansfield, Blackstone had been rejected in favour of Robert Jenner, widely considered Blackstone's lesser intellectually but a far greater political mind. In addition, a private lecture series would be extremely lucrative. While his All Souls fellowship gave him £70 a year, records show that the lecture series brought him £116, £226 and £111 a year respectively from 1753 to 1755 – a total of £453 (£ in terms). A prospectus was issued on 23 June 1753, and with a class of approximately 20 students, the first set of lectures were completed by July 1754. Despite Blackstone's limited oratory skills and a speaking style described by Jeremy Bentham as "formal, precise and affected", Blackstone's lectures were warmly appreciated. The second and third series were far more popular, partly due to the then unusual use of printed handouts and lists of suggested reading. No copies of these handouts exist, but Alexander Popham, later a close friend of Blackstone, attended the lectures and made notes, which survive. These show Blackstone's attempts to reduce English law to a logical system, with the division of subjects later being the basis for his Commentaries. Following his lecture series, Blackstone became more prominent in convocation and other university activities. Oxford and Cambridge at the time had a strange system of law; due to their unique natures, they had exclusive jurisdiction over both academics and students in a fashion which followed either the common law or their own customs, based on the civil law. With his appointment as assessor (or chief legal officer) of the Chancellor's Court, Blackstone became far more involved in the university's peculiar legal system, and records show him sitting between eight and ten times a year from 1753 to 1759, mainly dealing with small claims of debt. He also wrote a manual on the Court's practice, and through his position gained a large number of contacts and connections, as well as visibility, which aided his legal career significantly. This period also saw Blackstone write his last known piece of poetry, Friendship: An Ode, in 1756. In 1756 Blackstone published the first of his full legal texts, the 200 page An Analysis of the Laws of England. Published by the Clarendon Press, the treatise was intended to demonstrate the "Order, and principal Divisions" of his lecture series, and a structured introduction to English law. Prest calls this "a marked advance on any previous introduction to English law including constitutional, civil and criminal law, public and private law, substantive law and procedure, as well as some introductory jurisprudential content". The initial print run of 1,000 copies almost immediately sold out, leading to the printing of three more 1,000 book lots over the next three years, which all sold out. A fifth edition was published in 1762, and a sixth, edited to take into account Blackstone's Commentaries on the Laws of England, in 1771. Because of the success of the Commentaries, Prest remarks that "relatively little scholarly attention has been paid to this work"; On 24 October he gave his first lecture, to "a crowded audience"; the text was soon printed and published as A Discourse on the Study of the Law. The lecture was tremendously popular, being described as a "sensible, spirited and manly exhortation to the study of the law"; the initial print run sold out, necessitating the publication of another 1,000 copies, and it was used to preface later versions of the Analysis and the first volume of the Commentaries. Within the university, however, Blackstone was not as popular. As soon as the lecture series opened, an anonymously written open letter was published charging that Blackstone had "violated the Statutes of the University, by arbitrarily changing the Day appointed for reading his solemn Lectures". Blackstone suffered a nervous breakdown soon after the first lecture, and on 24 November he launched a suit in the Chancellor's Court against "William Jackson of the City of Oxford Printer" for £500 damages, justified by Jackson "printing and publishing a scandalous Libell notoriously reflecting on the Character of him the said William Blackstone". Jackson had refused to reveal who ordered the anonymous pamphlet, leading to the suit, but it evidently did not proceed further. This suit, along with the struggle over the Vinerian Professorship and other controversies, damaged his reputation within the university, as evidenced by his failure to win election as Vice Warden in April 1759, losing to John White. Prest attributes Blackstone's unpopularity to specific personality traits, saying his "determination in pursuit of causes to which he committed himself could irritate as well as intimidate those of a more relaxed disposition. While quick to take offence at perceived slights on his own character and motives, he could also show surprising indifference to the effect his words and actions might have on others". This marked the beginning of his break with Oxford, which coincided with his growing influence outside the university. In 1759 Lord Bute, Prince George's official tutor, requested copies of Blackstone's lectures, which he forwarded. Later that year Blackstone was paid £200 by the Prince, who became an "appreciative, loyal, and soon to be incomparably influential patron". This patronage, and Blackstone's purchase of a set of chambers in the Inner Temple, also transferring to that Inn, were significant steps in his departure from Oxford. In 1759 Blackstone published another two works, The Great Charter and the Charter of the Forest, with other authentic Instruments, described as a "major piece of pioneering scholarship" leading to Blackstone's election to the Society of Antiquaries in February 1761, and A Treatise on the Law of Descents in Fee Simple, which was later used, almost verbatim, as chapters 14 and 15 of the Commentaries.

Бардағы жұмыс

Уэльс принцінің қолдауымен және «Анализ» еңбегіндегі жетістігінен кейін Блэкстоун адвокаттық қызметке кірісті, бірақ Оксфордтағы лекцияларын жалғастырды. 1760 жылға қарай ол «әдебиет әлемінде өте беделді тұлғаға» айналды, нәтижесінде оның заңгерлік тәжірибесі өсті. Ол сол кездегі ұлы адвокаттардың қатарына жатпаса да, істері тұрақты түрде Корольдің тағында және Өтініштер қазынасында қарастырылды. Абингдонның үшінші графы қайтыс болғаннан кейін Блэкстоун отбасының қарыздарды төлеу және басқа да міндеттемелерді орындау әрекеттерін бақылау үшін орындаушылар мен сенімділердің кеңесшісі болып тағайындалды. 1761 жылдың 5 мамырында ол Миддлсекстің қарапайым дворян отбасынан шыққан Сара Клитероуға үйленді. Олардың тұңғыш ұлы Уильям Берти Блэкстоун 1762 жылдың 21 тамызында дүниеге келді, бірақ ересек жасқа жетпеді. Одан кейін тағы жеті бала дүниеге келді: Генри, Джеймс, Сара, Мэри, Филиппа, Уильям, Чарльз және Джордж, ол да бала кезінде қайтыс болды. Блэкстоундардың Беркширдегі Уоллингфордта кең шаруашылығы болды, оның ішінде Темза өзенінің жанындағы 120 акр (46 га) жайылымдық жер және Санкт-Петер шіркеуіне қатысты құқықтар болды. 1761 жылдың ақпанында Блэкстоун Уилтширдегі Хиндонның бұзылған округінен Тори партиясының үміткері ретінде қарастырылды. Достарымен кеңескеннен кейін ол осы мүмкіндікке келісті, бірақ Ирландияның Лорд-бас судьясы лауазымына тағайындалу туралы ұсыныстан бас тартты. 1761 жылдың 30 наурызында ол Хиндон округінен сайланды және орнын иеленді. Бұл бастапқыда оның заңгерлік жұмысына кедері келтірмеді, өйткені орынға қатысу немесе белгілі бір тәсілмен дауыс беру талап етілмеді, ал алғашқы патент беру оның уақытына деген сұранысты арттырды. Сот тізімдері оның сайлаудан кейін көп ұзамай Лорд Мэнсфилд алдында Король сотында сөйлегенін, сондай-ақ авторлық құқыққа қатысты «Тосонға қарсы Коллинз» ісінде, халықаралық құқыққа қатысты маңызды «Тикеге қарсы Бат» ісінде және Людовик XV-нің Ұлыбританияға тағайындаған жаңа киім киетін елшісіне қатысты дауға қатысқан «R-ға қарсы д'Эон» ісінде кеңесші ретінде әрекет еткенін көрсетеді. Оның практикасының өсуімен Блэкстоун соттан тыс жұмысының да көлемі артты, ол Оксфордтың түрлі колледждеріне, Жонатан Рашлиге және Абингдонның төртінші графына пікірлер мен ұсынымдар жазып, оларға бірнеше жеке Парламент актілерін дайындау үшін ақы төледі. 1761 жылдың желтоқсанында ол өзінің меценаты лорд Шелбернден Честердің бас судьясы лауазымына тағайындалуға көмектесуін сұрады, ал 1762 жылдың шілдесінде «Лорд Бьютті мені оның Ұлылық ескертуіне ұсынуға» өтіндік жазды. Парламенттік қызмет «ағылшын судьялары үшін міндетті емес, бірақ қажетті біліктілік» саналды, бұл Блэкстоун үшін жақсы жаңалық болмады. Табиғатынан сөз кеместігімен және тартымдылығымен ерекшеленетін ол парламенттің алғашқы сессиясында сирек және «сәлдеу» сөйлеуші болды, жеті жыл ішінде тек 14 рет сөйледі. Оның таңдаған мансабы оны саясатқа итермеледі, өйткені Парламенттегі заңгерлер жиі заңнаманы дайындауда техникалық біліктілігін беру үшін комиссияларға қосылды. Ол 1762 жылдың желтоқсанында тағы да сот лауазымына үміттәнді, бірақ Жоғарғы казнаның жетекші адвокаты Джордж Перротқа ұтылып қалды. Келесі бес лауазым да Блэкстоунға берілмеді, Лорд Камденнің (виг) Лорд-канцлер болып тағайындалғаннан кейін.

With sponsorship from the Prince of Wales and his success with the Analysis, Blackstone began work as a barrister, although he kept up his lecture series at Oxford. By 1760 he had become "a very eminent figure indeed in the world of letters", and his legal practice grew as a result. Although not considered a great barrister of the period, he maintained a steady flow of cases, primarily in the King's Bench and Exchequer of Pleas. On the death of the third Earl of Abingdon, Blackstone was retained as counsel for the executors and trustees to oversee the family's attempts to pay off debts and meet other obligations. On 5 May 1761 he married Sarah Clitherow, a member of a family of lesser gentry from Middlesex. Their first child, William Bertie Blackstone, born 21 August 1762, did not survive to adulthood. Seven more children were born: Henry, James, Sarah, Mary, Philippa, William, Charles, and George, who also died in childhood. The Blackstones had a large estate in Wallingford in Berkshire, including 120 acres (46 ha) of pastureland around the River Thames and the right of advowson over St Peter's Church. In February 1761 Blackstone was considered as a potential Tory candidate for the rotten borough of Hindon in Wiltshire. After consultation with friends, he agreed to this prospect – at the same time refusing the offer of appointment as Lord Chief Justice of Ireland. On 30 March 1761 he was returned for Hindon, and took his seat. This did not limit his legal work, initially, with the seat being given without a requirement to attend or vote in a particular way, and the grant of a patent of precedence at the same time actually increased the demand on his time. Court records show him pleading before Lord Mansfield in the Court of King's Bench soon after his election, and acting as counsel in Tonson v Collins, a copyright case, Thiquet v Bath, an important case on international law, and R v d'Eon, acting for the prosecution in a feud over Louis XV's newly appointed cross dressing Ambassador to the United Kingdom. With this increase in his practice, Blackstone also saw an increase in his out of court work, writing opinions and recommendations for various Oxford colleges, the MP Jonathan Rashleigh and the fourth Earl of Abingdon, who paid him to draft several private Acts of Parliament. In December 1761, he asked Lord Shelburne, a patron, for his assistance in gaining appointment as Chief Justice of Chester, writing again in July 1762 to "prevail upon Lord Bute to recommend me to his Majesty's Notice", anticipating an upcoming vacancy in the Court of Common Pleas. Parliamentary service was considered a "desirable if never absolutely essential qualification for would be English judges", something that did not necessarily bode well for Blackstone. Naturally inarticulate and reticent, he was an infrequent and "indifferent" speaker during his first session of Parliament, speaking only 14 times in seven years. His chosen career did lend him to politics, in that the lawyers in the House of Commons were often added to select committees to provide them with technical expertise in drafting legislation. He again applied for a judicial post in December 1762, after an opening in the Exchequer of Pleas came up, but lost to George Perrott, a leading Exchequer barrister. The next five vacancies also failed to go to Blackstone, after the appointment of Lord Camden (a Whig) as Lord Chancellor.

Англия заңдары туралы түсініктемелер

1765 жылы Блэкстоун 1766 жылғы дәрістерінен кейін Винерия кафедрасынан қызметтен босатылатынын жариялады. Дәрістер «жеке зардаптар» және «қоғамдық зардаптар» тақырыбында екі циклға бөлінді, олар 12 ақпан мен 24 сәуір аралығында оқылды. Осы кезде Блэкстоун 1759 жылы жарық көрген «Мүліктің заңдары туралы трактат» еңбегінен кейін жаңа ештеңе жарияламаған еді. Оның қызметтен босатылуының басты себебі – заңгерлік практикасының күшейе түсуі және дәрістерден түсетін табыстың азаюы болды. 1762 жылы 340 фунт стерлингке жеткен табыс, бір жылдан кейін 239 фунтқа, ал 1765–6 жылдарғы соңғы цикл үшін 203 фунтқа төмендеді. Бұған жауап ретінде Блэкстоун «Англия заңдарына түсіндірмелер» атты жаңа кітап жазуға бел буды. Бірінші том 1765 жылдың қараша айында жарық көрді және авторға 1600 фунт стерлинг әкелді, ал кітаптың толық нұсқасы ақырында 14000 фунттан астам табыс әкелді. Оуэн Раффхед бірінші томды «үлкен шеберлікпен жазылған» деп сипаттап, «Блэкстоун мырза, бәлкім, заңның негіздерін либералдық, көркем және конституциялық тұрғыдан қарастырған тұңғыш заңгер болса керек. Әр бетінен ақыл мен салмақтылық сезіледі» деді. Кітаптың барлық данасы алты айдың ішінде сатылып кетті, ал 1766 жылдың қазан айында және 1768 жылдың маусым айында жарық көрген екінші және үшінші томдар да осындай үлкен сұранысқа ие болды. 1769 жылы төртінші және соңғы том жарық көрді, онда қылмыстық құқық мәселелері қарастырылды. «Түсіндірмелердің» қаржылық сәттілігінің арқасында Блэкстоун 1768 жылы Лондондағы Кэри Филдс жерінен Линкольн Инн Филдс, 55-үйге көшті. Оның көршілері Сардиния елшісі сэр Уолтер Роулинсон, Лорд Нортингтон, Джон Мортон және Абингдонның үшінші графы болды, бұл үй «үлкен және қабілетті заңгерге» лайықты орынға айналды. Блэкстоунның трактаты 1770, 1773, 1774, 1775, 1778 жылдары және 1783 жылы, автордың қайтыс болғаннан кейін қайта басылды. Англия мен Уэльсте 1870 жылдарға дейін антиквариаттық емес, практикалық қолдану үшін арналған алғашқы басылымның қайта басылымдары жарық көрді, ал Генри Джон Стивеннің 1841 жылы алғаш рет жарық көрген жұмыс нұсқасы Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін де қайта басылды. Алғашқы американдық басылым 1772 жылы жарық көрді, ал оған дейін он үш колонияда 1000-нан астам дана сатылған еді.

In 1765 Blackstone announced his resignation from the Vinerian Chair, effective after his 1766 lectures. These were divided into two 14 lecture series, on "private wrongs" and "public wrongs" delivered between 12 February and 24 April. At this point Blackstone had published nothing new since A Treatise on the Law of Descents in Fee Simple in 1759. The decision to resign was most likely due to the increasing demands of his legal practice and the reduced profit from the lectures, which, after peaking at £340 in 1762, dropped to £239 a year later and to £203 for the final round of lectures in 1765–6. In response, Blackstone decided to publish a new book – Commentaries on the Laws of England. The first volume was published in November 1765, bringing the author £1,600 – the full work would eventually bring in over £14,000. Owen Ruffhead described Volume I as "masterly", noting that "Mr Blackstone is perhaps the first who has treated the body of the law in a liberal, elegant and constitutional manner. A vein of good sense and moderation runs through every page". Every copy was sold within six months, and the second and third volumes, published in October 1766 and June 1768, received a similar reception. The fourth and final volume appeared in 1769, dealing with Criminal Law. With the financial success of the Commentaries, Blackstone moved in 1768 from his London property in Carey Fields to No. 55 Lincoln's Inn Fields. Neighbours included the Sardinian ambassador, Sir Walter Rawlinson, Lord Northington, John Morton and the Third Earl of Abingdon, making it an appropriate house for a "great and able Lawyer". Blackstone's treatise was republished in 1770, 1773, 1774, 1775, 1778 and in a posthumous edition in 1783. Reprints of the first edition, intended for practical use rather than antiquary interest, were published until the 1870s in England and Wales, and a working version by Henry John Stephen, first published in 1841, was reprinted until after the Second World War. The first American edition was produced in 1772; prior to this, over 1,000 copies had already been sold in the Thirteen Colonies.

Судья

Тіпті "Түсіндірмелер" басылымы жарық көргеннен кейін де Блэкстоунның сотқа тағайындалу мүмкіндігі аз болды. Ол жеткілікті жасы, тәжірибесі және кеңінен құрметтелген болса да, лорд-канцлер ретінде лорд Камденнің болуы және Блэкстоунның сол кездегі аристократиялық демеушілерінің болмауы оның мүмкіндіктерін шектеді. Алайда 1770 жылдың қаңтарында лорд Графтонның үкіметі құла бастады, 17 қаңтарда Камден және солиситор-генерал Джон Дуннинг отставкаға кетті. Джордж III лорд Нортты премьер-министр етіп тағайындады, ал Норт Чарльз Йоркті лорд-канцлер етіп таңдады. 20 қаңтарда үш күннен аз уақыт қызмет еткеннен кейін Йорк қайтыс болды, соның салдарынан үкіметтегі бірнеше маңызды заңгерлік лауазым бос орынға ие болды. Осылайша, қазір Вестбериден депутат болған Блэкстоунға солиситор-генерал болу ұсынылды; ол бас тартты, себебі лауазымға байланысты күрделі міндеттерді орындағысы келмеді. 1770 жылдың 9 ақпанында – патшаның араласуымен, және мүмкін лорд Мэнсфилдтің көмегімен – Блэкстоун Эдвард Клайвтің орнына жалпы сотқа тағайындалды. Төрт күннен кейін Джозеф Йейтс жалпы сотқа өтуі керек болды, ал Блэкстоун тағы да судья ретінде ант берді, бұл жолы Корольдік соттың судьясы болып. Блэкстоун денсаулығы нашарлаған кездеріне қарамастан, тұрақты түрде судья болып отырды және түрлі аудандық соттарда қызмет етті. Прест оны "өте мұқият, адал және құрметке ие судья ретінде сипаттайды, оның үкімдері тар формальдылықтар мен қоғамдық пікірлердің кең мәлімдемелері арасында болды". Дегенмен, ол нашар сот төрешісі деп есептелді, өйткені ол өзінің әріптестерінен гөрі жиі апелляциялық сотта жойылды. Блэкстоун 1770 жылдың 25 маусымында Патшалық сотта алты айдан кем уақыт өткізгеннен кейін жалпы сотқа оралды; Джереми Бентам бұл Мэнсфилдтің Блэкстоунды Йейтсті алып тастағандай алып тастауына байланысты болды деп мәлімдеді. Бентам Патшалық сотта Блэкстоунның "әрқашан қиын жағдайда" болғанын және екеуінің арасында "ашу-ыза" болғанын айтты; Бентамның есебі күмәнді деп саналады, себебі тарихи деректер бойынша Мэнсфилд пен Блэкстоун арасындағы қарым-қатынас өте жақсы болды, ал "Түсіндірмелердің" үшінші томы Мэнсфилдті "халықаралық құқықпен шебер танысқан судья, оны Еуропаның барлық мемлекеттері білді және құрметтеді" деп сипаттайды. Тек бір тіркелген Патшалық сот ісі бар, ол – Р. Бирмингем Канал Навигациясының меншік иелеріне қарсы, онда Блэкстоун мен Мэнсфилд келіспеді. Жалпы сотта Блэкстоун азаматтық юрисдикция бойынша жұмыс істеді, азаматтық және қылмыстық аралас емес. Бұл оның күшті жақтарына оң әсер етті, және оның көптеген шешімдері көрегендікпен қарастырылады; мысалы, Блейни Хендрикске қарсы істе қандай жағдайда ақшаға пайыз төленуі керек деген қағида, ол 1934 жылғы Заң реформасы (әртүрлі ережелер) заңының 3-бабын алдын ала қарастырды. Блэкстоунның Голдсвейн ісі бойынша шешімін кейін Лорд Деннинг 1950 жылы Фалмут қайық құрылысы компаниясы Хауэллге қарсы сотта қайталады.

Even after the publication of the Commentaries, Blackstone's chances of judicial appointment remained slim. While he was old enough, experienced enough and widely respected, the presence of Lord Camden as Lord Chancellor and Blackstone's lack of aristocratic patrons at the time hindered his chances. In January 1770, however, Lord Grafton's government began to fall, with Camden resigning on 17 January and Solicitor General John Dunning, following him. George III appointed Lord North as Prime Minister, and North picked Charles Yorke as Lord Chancellor. Yorke's death on 20 January, after holding the position for less than three days, left several important legal positions within the government open. As such, Blackstone, now MP for Westbury, was apparently approached to become Solicitor General; he refused, not wanting to deal with the complicated duties attached to the position. On 9 February 1770 – apparently with the intervention of the King, and possibly Lord Mansfield – Blackstone became a Justice of the Common Pleas, succeeding Edward Clive, and was made a Serjeant at Law on 12 February. After only four days it was announced that Joseph Yates was to move to the Common Pleas, and Blackstone was again sworn in as a judge, this time of the Court of King's Bench. Blackstone sat regularly as a judge, despite bouts of ill health, and also served on various circuit courts. Prest describes him as an "exceptionally careful, conscientious and well respected judge his judgments ranging between narrowly framed technicalities [and] broad statements of public commentary". He was, however, considered a poor trial judge, being reversed on appeal more frequently than any of his peers. Blackstone returned to the Common Pleas on 25 June 1770, having spent less than six months in the King's Bench; Jeremy Bentham asserted that this was due to Mansfield's having Blackstone removed similarly to his removal of Yates. Bentham asserted that in the King's Bench, Blackstone was "always in hot water", and that there was "heartburning" between the two; Bentham's account is considered dubious because historically, Mansfield and Blackstone had an excellent relationship, with the third volume of the Commentaries describing Mansfield as "a judge, whose masterly acquaintance with the law of nations was known and revered by every state in Europe". There is only one recorded King's Bench case, R v Proprietors of Birmingham Canal Navigation, in which Blackstone and Mansfield disagreed. In the Common Pleas, Blackstone operated under a civil jurisdiction rather than a mixed civil and criminal one. This played to his strengths, and many of his decisions are considered farsighted; the principle in Blaney v Hendricks, for example, that interest is due on an account where money was lent, which anticipated Section 3 of the Law Reform (Miscellaneous Provisions) Act 1934. Blackstone's decision in Goldswain's Case was later repeated by Lord Denning in Falmouth Boat Construction Co v Howell in 1950.

Өлім

Блэкстоун ұзақ уақыт бойы подаграмен ауырады, ал 1779 жылдың қарашасына қарай оның жүйке бұзылысы болды, ол бас айналуға, жоғары қан қысымына және мүмкін диабетке әкелді. 1780 жылдың 3 ақпанында ол жазуға тым әлсіз болды, ал "бірнеше күн бойы дерлік сезімі жоқ" болғаннан кейін 14 ақпанда 56 жасында қайтыс болды. 22 ақпанда епископ Баррингтон жүргізген қызметтен кейін Блэкстоун Уоллингфордтағы Әулие Петр шіркеуінің астындағы отбасылық мазартасқа жерленді. Оның өліміндегі мүлкі 15 000 фунт стерлингтен кем болғандықтан, Уильям Иден Сара Блэкстоунға жыл сайын 400 фунт стерлингтік корольдік зейнетақыны қамтамасыз етті. Блэкстоунның өліміне алғашқы реакция тың болды, бірақ 1780 жылдың желтоқсанында All Souls College-тің профессорлары «марқұм сэр У. Блэкстоунның есіне ескерткіш орнату» туралы келісті. Джон Бэкон жасаған, судьялық киімдегі Блэкстоунның толық бой мүсіні 539 фунт стерлингке тұрды және 1872 жылдан бері Кодрингтон кітапханасында (қазіргі All Souls College кітапханасы) орналасқан. Оның жеңістігі Джеймс Клайтероу 1781 жылы оның сот істерінің екі томын жариялады, бұл мүлікке 1287 фунт қосты, ал 1782 жылы сэр Уильям Блэкстоунның өмірбаяны жарық көрді.

Мұра

Блэкстоунның ең маңызды мұрасы – оның жазған еңбектері, әсіресе Англия заңдарына түсініктемелер. Англия мен Америкада осы түсініктемелер университеттердегі заң білімінің негізіне айналды. Басқа зерттеушілердің пікірлері әртүрлі: бірі оны «Британ ағартушылығының басты құралы» деп атап, Монтескье, Бекария және Вольтермен салыстырды. Академиктердің айтуынша, түсініктемелер ағылшын заңын іс-әрекеттерге негізделген жүйеден мазмұндық заң жүйесіне өзгертуде шешуші рөл атқарды. Жарияланған кезде Англияның ортақ құқығы, кейбір жағынан, әлі де даму сатысында болды және адамдар заңның мәніне толық сенімді емес еді. Түсініктемелер заңдық ойлауды қалыптастыруға көмектесті. Сол кезде заң білімі дамымай тоқтап тұрған еді, ал Блэкстоунның еңбегі заңға «біраз ғылыми бедел» сыйлады. Түсініктемелер АҚШ-та ерекше ықпалға ие болды: АҚШ Жоғарғы Сотының алғашқы судьясы Джеймс Айределл түсініктемелерді «жас студенттер үшін өте пайдалы, тіпті ең білімді де адамдарға үйрете алатын кітаптар» деп бағалады. Солтүстік Америкада алғаш рет басылғанда, Филадельфия үшін ғана 1400 данаға тапсырыс берілді. Академиктер сонымен қатар Жоғарғы соттың түсініктемелерге ертедегі сенімін атап өтті, бұл сол кездегі АҚШ-тың заңдық дәстүрінің жетіспеуінен туындаған болуы мүмкін. Американдық ғалым Роберт Фергюсон былай деді: «Біздің негізгі құжаттарымыз – Тәуелсіздік декларациясы, Конституция, Федералистік қағаздар және Джон Маршалл басшылығымен Жоғарғы соттың маңызды шешімдері – сэр Уильям Блэкстоунның Англия заңдарына түсініктемелерін жақсы білетін адвокаттармен жасалды. Осы себепті түсініктемелер американдық институттардың тарихындағы әдеби және интеллектуалдық ықпалы тұрғысынан Киелі кітаптан кейін екінші орында тұрады». ХХ ғасырдың соңына қарай да Жоғарғы сот шешімдерінде түсініктемелер жылына 10-12 рет сілтеме жасалды. АҚШ-тың академиялық және практикалық қауымдастығында, сондай-ақ сот жүйесінде түсініктемелердің маңызды әсері болды: шекарада заң кітаптарының тапшылығына байланысты олар «көптеген американдық заңгерлерге шамамен бір ғасыр бойы заңгерлік қызметін жүзеге асыру үшін қолданылған жалғыз заң мектебі және жалғыз заң кітапханасы» болды. Блэкстоун арнайы заң мектебінің жоспарын жасап, Оксфорд университетіне ұсынды; идея қабылданбаған соң, ол оны түсініктемелерге қосты. Осы жоспардан американдық заң мектептерінің қазіргі жүйесі пайда болды. 1920 жылдардың басында Американдық адвокаттар қауымдастығы ағылшын адвокаттар қауымдастығына Блэкстоунның мүсінін сыйға тартты; алайда, сол кезде мүсін Лондондағы Корольдік сотқа орналастыруға тым үлкен болды. Пол Уэйланд Бартлетт салған мүсін ақырында Еуропада құйылып, АҚШ-қа көрсету үшін қайтарылды. Конгресс 1943 жылдың 15 наурызында мүсінді Вашингтонда орналастыруға келісім берді және орнатуға 10 000 доллар бөлді. Қоладан жасалған мүсін – Блэкстоунның сот киімін және ұзын, иілген шашты киіп, қолында түсініктемелердің бір данасын ұстаған 2,7 метрлік портреті. Ол биік граниттік тұғырға орнатылған және Конституция даңғылы мен 3-ші көшеде орналасқан. Вирджиния штатының Блэкстоун қаласы оның құрметіне аталған. АҚШ Жоғарғы Сотының сот залындағы солтүстік қабырғадағы фриз Уильям Блэкстоунды әлем тарихындағы ең ықпалды заңгерлердің бірі ретінде бейнелейді.

Blackstone's primary legacy is his written work, specifically the Commentaries on the Laws of England. In England and America the Commentaries became the basis of university legal education. Other commentators differ; one described him as "the core element in the British Enlightenment", comparing him to Montesquieu, Beccaria and Voltaire. Academics have said that the Commentaries were crucial in changing English Law from a system based on actions to a system of substantive law. At the time of publication, the common law of England was still, in some ways, in its infancy, with people uncertain as to what the law was. The Commentaries helped to solidify legal thinking. At the same time, legal education had stalled, and Blackstone's work gave the Law "at least a veneer of scholarly respectability". The Commentaries had a particular influence in the United States; James Iredell, an original Associate Justice of the Supreme Court of the United States wrote that the Commentaries were "Books admirably calculated for a young Student, and indeed may instruct the most learned Pleasure and Instruction go hand in hand". When the Commentaries were first printed in North America, 1,400 copies were ordered for Philadelphia alone. Academics have also noted the early reliance of the Supreme Court on the Commentaries, probably due to a lack of US legal tradition at that time. The US academic Robert Ferguson notes that "all our formative documents – the Declaration of Independence, the Constitution, the Federalist Papers and the seminal decisions of the Supreme Court under John Marshall – were drafted by attorneys steeped in Sir William Blackstone's Commentaries on the Laws of England. So much was this the case that the Commentaries rank second only to the Bible as a literary and intellectual influence on the history of American institutions". Even towards the end of the twentieth century, the Commentaries were cited in Supreme Court decisions between 10 and 12 times a year. Within United States academia and practise, as well as within the judiciary, the Commentaries had a substantial impact; with the scarcity of law books on the frontier, they were "both the only law school and the only law library most American lawyers used to practise law in America for nearly a century after they were published". Blackstone had drawn up a plan for a dedicated School of Law, and submitted it to the University of Oxford; when the idea was rejected he included it in the Commentaries. It is from this plan that the modern system of American law schools comes. In the early 1920s the American Bar Association presented a statue of Blackstone to the English Bar Association; however, at the time, the sculpture was too tall to be placed in the Royal Courts of Justice in London. The sculpture, designed by Paul Wayland Bartlett was eventually cast in Europe and presented back to the US for display. Congress approved the placement of the sculpture in Washington, D. C., on 15 March 1943, and appropriated $10,000 for the installation. The bronze statue is a nine foot (2.7 m) standing portrait of Blackstone wearing judicial robes and a long curly wig, holding a copy of Commentaries. It is placed on a tall granite base and stands on Constitution Avenue and 3rd Street NW. The town of Blackstone, Virginia, is named after him. The North Wall Frieze in the courtroom of the Supreme Court of the United States depicts William Blackstone, as one of the most influential legal commentators in world history.

Блэкстоунның қатынасы немесе Блэкстоунның формуласы

Блэкстоунның сот теориясына қосқан ең белгілі үлестерінің бірі – оның «он кінәлі адам құтылғанша, бір кінәсіз адамның зардап шегуі жаман» деген қағидасын айтуы. Бұл пікірді алғашқы көзі – Киелі кітаптағы Жаратылыс кітабының 18:23–32 аяттарында, сондай-ақ Маймонид пен сэр Джон Фортескьюдің еңбектерінде де кездестірсек, алайда Блэкстоунның талдауын Бенджамин Франклин және тағы басқалар қолдады, нәтижесінде бұл термин «Блэкстоунның қатынасы» деп белгілі болды. Осыған сәйкес:

Блэкстоунның қатынасы – ағылшын құқығының мақсаты, ол Блэкстоунның еңбегі жарық көргеннен кейін бірнеше онжылдық ішінде қалыптасқан. Бұл қағида АҚШ соттарында және заң жүйесінде де жиі сілтеме ретінде келтіріледі және американдық құқық студенттеріне ерекше назар аударылады.

Сын

Ағылшын заңгері Джереми Бентам Блэкстоунның теориясын сынады. Басқалар Блэкстоунның теорияларын ағылшын заңын қате көрсету деп есептеді, Кларендон конституцияларын, Гланвиллдің трактатын және 1689 жылғы Біллейіктер заңыны Блэкстоунның назардан тыс қалдырған заңдарының айқын мысалдары ретінде келтірді.