Атлант мұхитының бұрынғы телеграф кабельдері

Кіріспе

Тоқтатылған теңіз асты телеграф кабелі

Трансатлантикалық телеграф кабельдері – Атлант мұхитының астынан өтетін, телеграф байланысы үшін қолданылған теңіз асты кабельдері. Телеграфия – қолданыстан шыққан байланыс түрі, ал кабельдер бұрын тоқтатылған, бірақ телефон және деректер әлі де басқа трансатлантикалық телекоммуникациялық кабельдер арқылы тасымалданады. Сайрус Уэст Филд басқарған Атлантика телеграф компаниясы алғашқы трансатлантикалық телеграф кабелін салды. Жоба 1854 жылы Ирландияның батыс жағалауындағы Валентия аралынан Ньюфаундлендтегі Тринити шығанағына дейінгі алғашқы кабель төсеумен басталды. Алғашқы байланыс 1858 жылдың 16 тамызында орнатылды, бірақ желі жылдамдығы нашар болды. Сол күні екі құрлық арасында жіберілген алғашқы ресми телеграмма – Ұлыбритания патшайымы Викторияның АҚШ президенті Джеймс Бьюкененге жолдаған құттықтау хаты. Сигнал сапасы тез төмендеді, берілу жылдамдығы дерлік қолдануға жарамсыз деңгейге дейін баяулады. Үш аптадан кейін кабель жойылды, себебі Уайлдман Уайтхаус оның жұмысын жақсартуға тырысқанда оған артық кернеу берді. Кабельдің сапасыз өндірілуі, сақталуы және қолданылуы кез келген жағдайда оның мерзімінен бұрын істен шығуына себеп болды деген пікір бар. Оның қысқа ғұмыры халықтың және инвесторлардың сенімін әлсіретіп, байланысты қалпына келтіруге бағытталған күш-жігерді тежеді. Екінші кабель 1865 жылы әлдеқайда жақсартылған материалдармен төселді. Ол Джон Скотт Расселл мен Изамбард Кингдом Брунель салған SS Great Eastern кемесінен төселді және сер Джеймс Андерсон басқарды. Кабельдің жартысынан астам бөлігін төсегеннен кейін үзіліп қалды, көптеген құтқару әрекеттерінен кейін тастап кетілді. 1866 жылдың шілдесінде үшінші кабель Телеграф алаңындағы "Англо-американдық кабель" үйінен, Фойлхомерумнан төселді. 13 шілдеде "Грейт Истрен" батысқа қарай Ньюфаундлендтегі Хардс Контентке бет алды, ал 27 шілдеде сәтті байланыс орнатылды. 1865 жылғы кабель де құтқарылып, біріктірілді, сондықтан екі кабель пайдалануда болды. Бұл кабельдердің беріктігі жоғары болды. Желі жылдамдығы өте жақсы болды және "Екі аптадан екі минутқа" деген ұран кемемен жіберілген хаттарға қарағанда үлкен жақсаруды көрсету үшін пайда болды. Кабельдер Атлантика арқылы адамдардың жеке, сауда және саяси қарым-қатынастарын өзгертті. 1866 жылдан бері континенттер арасында тұрақты кабельдік байланыс бар. 1870 жылдары кабель арқылы бірнеше хабарламаны беруге мүмкіндік беретін дуплекстік және квадроплекстік беру және қабылдау жүйелері орнатылды. Бірінші трансатлантикалық кабельге дейін Еуропа мен Америка арасындағы байланыс тек кеме арқылы жүзеге асырылды және қатты қысқы дауылдар бірнеше аптаға созылуы мүмкін. Ал трансатлантикалық кабель бір күнінде хабарлама жіберуге және жауап алуға мүмкіндік берді.

Transatlantic telegraph cables were undersea cables running under the Atlantic Ocean for telegraph communications. Telegraphy is an obsolete form of communication, and the cables have long since been decommissioned, but telephone and data are still carried on other transatlantic telecommunications cables. The Atlantic Telegraph Company led by Cyrus West Field constructed the first transatlantic telegraph cable. The project began in 1854 with the first cable laid from Valentia Island off the west coast of Ireland to Bay of Bulls, Trinity Bay, Newfoundland. The first communications occurred on August 16, 1858, but the line speed was poor. The first official telegram to pass between two continents that day was a letter of congratulations from Queen Victoria of the United Kingdom to President of the United States James Buchanan. Signal quality declined rapidly, slowing transmission to an almost unusable speed. The cable was destroyed after three weeks when Wildman Whitehouse applied excessive voltage to it while trying to achieve faster operation. It has been argued that the cable's faulty manufacture, storage and handling would have caused its premature failure in any case. Its short life undermined public and investor confidence and delayed efforts to restore a connection. The second cable was laid in 1865 with much improved material. It was laid from the ship SS Great Eastern, built by John Scott Russell and Isambard Kingdom Brunel and skippered by Sir James Anderson. More than halfway across, the cable broke, and after many rescue attempts, it was abandoned. In July 1866 a third cable was laid from The Anglo American Cable house on the Telegraph Field, Foilhommerum. On July 13, Great Eastern steamed westward to Heart's Content, Newfoundland, and on July 27 the successful connection was put into service. The 1865 cable was also retrieved and spliced, so two cables were in service. These cables proved more durable. Line speed was very good, and the slogan "Two weeks to two minutes" was coined to emphasize the great improvement over ship borne dispatches. The cables altered the personal, commercial and political relations between people across the Atlantic. Since 1866, there has been a permanent cable connection between the continents. In the 1870s, duplex and quadruplex transmission and receiving systems were set up that could relay multiple messages over the cable. Before the first transatlantic cable, communications between Europe and the Americas had occurred only by ship and could be delayed for weeks by severe winter storms. By contrast, the transatlantic cable made possible a message and response on the same day.

Ерте тарих

1840 және 1850 жылдары Эдвард Торнтон және Алонзо Джекман сияқты бірнеше адам Атлантика мұхиты арқылы телеграф кабелі салуды ұсынды немесе қолдады. Кешікпей 1840 жылы Сэмюэл Ф. Б. Морз Атлантика мұхиты арқылы су асты желісінің идеясына деген сенімін білдірді. 1850 жылға қарай Англия мен Франция арасына кабель тартылды. Сол жылы Ньюфаундлендтегі католик шіркеуінің басшысы, епископ Джон Т. Муллок, Сент-Джоннан Кейп-Рэйге дейін орман арқылы телеграф желісін және Кейп-Рэйден Кэбот бұғазы арқылы Новая Шотландияға дейін Сент-Лоуренс шығанағы арқылы кабельдерді салуды ұсынды. Шамамен сол кезде Новая Шотландиядағы телеграф инженері Фредерик Ньютон Гисборн да ұқсас жоспар ойлады. 1851 жылдың көктемінде ол Ньюфаундленд заң шығару органынан грант алды және компания құрып, құрлықтағы желіні салуға кірісті.

Жоспардың жүзеге асуы

1854 жылы кәсіпкер және қаржыгер Сайрус Уэст Филд жобаны талқылау үшін Гисборнды үйіне шақырды. Филд өз қонағынан Ньюфаундлендке дейінгі кабельді Атлант мұхиты арқылы созу мүмкіндігін қарастырды. Филд теңіз астындағы кабельдер мен терең теңіз туралы білмеген. Ол Морс және мұхитты зерттеуші лейтенант Мэтью Моримен кеңесті. Мори бірнеше кемелердің бортындағы тереңдік өлшеу деректерінен жасаған карталары Атлантты кесіп өтуге қолайлы бағыт бар екенін көрсетті. Бұл кабель төсеу үшін өте ыңғайлы болып көрінді, сондықтан Мори оны Телеграф жазығы деп атады. Моридің карталары тікелей АҚШ-қа соққан жолдың қиын және ұзақ екенін көрсетті. Филд Гисборнның жоспарын үлкен жобаның бастапқы қадамы ретінде қабылдады және Америка мен Еуропа арасында телеграф желісі құру үшін «Нью-Йорк, Ньюфаундленд және Лондон» телеграф компаниясын құрды. Бірінші қадам – Сент-Джон мен Нова-Шотия арасындағы желіні аяқтау болды, оны Гисборн мен Филдтің інісі Мэтью іске асырды. 1855 жылы Сент-Лоуренс шығанағындағы Кэбот бұғазы арқылы кабель төсеуге әрекет жасалды. Ол буксирленген баржадан төселді. Кабельдің жартысы төселгенде, дауыл көтеріліп, баржаның батып кетпеуі үшін кабель кесілді. 1856 жылы осы мақсат үшін бу кемесі жабдықталды, және Ньюфаундлендтегі Кейп-Рэйден Нова-Шотландиядағы Аспи шығанағына дейінгі байланыс сәтті орнатылды. Жобаның соңғы құны 1 миллион доллардан асты, ал Атланттық бөлігі одан да қымбатқа түсті. 1855 жылы Филд Атлант мұхитын кесіп өтті, бұл жоба барысындағы 56 сапардың біріншісі, сол кездегі су асты кабельдері бойынша ең білікті маман Джон Уоткинс Бреттпен кеңесу үшін. Бретттің «Су асты телеграф компаниясы» 1850 жылы Англия жоғалауы арқылы алғашқы мұхит кабельін төседі, ал оның «Англия және Ирландия магниттік телеграф компаниясы» 1853 жылы Ирландияға сол уақытқа дейін ең терең кабельді төседі. Сапардың тағы бір себебі – су асты кабельдерін шығаратын барлық коммерциялық фирмалар Ұлыбританияда, «Gutta Percha» компаниясынан кабельдерді шығаратын. Қалған акциялар сатылғаннан кейін, негізінен Бретт компаниясының инвесторларына, жалақысыз директорлар кеңесі құрылды, оның құрамында болашақ лорд Келвин Уильям Томсон, беделді ғалым болды. Томсон сондай-ақ ғылыми кеңесші ретінде жұмыс істеді.

In 1854, businessman and financier Cyrus West Field invited Gisborne to his house to discuss the project. From his visitor, Field considered the idea that the cable to Newfoundland might be extended across the Atlantic Ocean. Field was ignorant of submarine cables and the deep sea. He consulted Morse and Lieutenant Matthew Maury, an authority on oceanography. The charts Maury constructed from soundings in the logs of multiple ships indicated that there was a feasible route across the Atlantic. It seemed so ideal for cable laying that Maury named it Telegraph Plateau. Maury's charts also indicated that a route directly to the US was too rugged to be tenable and considerably longer. Field adopted Gisborne's scheme as a preliminary step to the bigger undertaking and promoted the New York, Newfoundland and London Telegraph Company to establish a telegraph line between America and Europe. The first step was to finish the line between St. John's and Nova Scotia, which was undertaken by Gisborne and Field's brother, Matthew. In 1855 an attempt was made to lay a cable across the Cabot Strait in the Gulf of Saint Lawrence. It was laid out from a barque in tow of a steamer. When half the cable was laid, a gale rose, and the line was cut to keep the barque from sinking. In 1856 a steamboat was fitted out for the purpose, and the link from Cape Ray, Newfoundland to Aspy Bay, Nova Scotia was successfully laid. The project's final cost exceeded $1 million, and the transatlantic segment would cost much more. In 1855, Field crossed the Atlantic, the first of 56 crossings in the course of the project, to consult with John Watkins Brett, the greatest authority on submarine cables at the time. Brett's Submarine Telegraph Company laid the first ocean cable in 1850 across the English Channel, and his English and Irish Magnetic Telegraph Company had laid a cable to Ireland in 1853, the deepest cable to that date. Further reasons for the trip were that all the commercial manufacturers of submarine cable were in Britain, of cable from the Gutta Percha Company. After the remaining shares were sold, largely to existing investors in Brett's company, an unpaid board of directors was formed, which included William Thomson (the future Lord Kelvin), a respected scientist. Thomson also acted as a scientific advisor.

Бірінші трансатлантикалық кабель

Кабель 7 мыс сымнан тұрады, олардың әрқайсысының салмағы 26 кг/км (107 фунт/теңіз милі), үш қабатты гутта перчамен қапталған (Джонатан Нэш Хирдер ұсынғандай), салмағы 64 кг/км (261 фунт/теңіз милі), және қайырылған қымызбен оралған. Оның үстінде 18 жіптен тұратын қаптама, әрқайсысы 7 темір сым, тығыз спиральға салынған. Оның салмағы шамамен 550 кг/км (бір теңіз миліне 1,1 тонна), салыстырмалы түрде икемді және бірнеше ондаған килоневтонға (бірнеше тонна) төтеп бере алатын. Гутта Перча компаниясының кабелі сол кездегі стандартты практика бойынша, сым арқан өндірушілермен бөлек қорғалған. Келесі кезеңге дейін жұмыс жалғасатынына байланысты, кабельді аяқтау үшін төрт ай ғана уақыт берілді. Бірде-бір сым жіп өндірушінің осындай қысқа мерзімде сонша көп кабель жасауға мүмкіндігі болмағандықтан, бұл тапсырманы екі ағылшын фирмасы: Гринвичтегі Glass, Elliot & Co. және Биркенхедтегі R. S. Newall and Company бөлісті. Өндіріс барысында екі топтың да жіптері қарама-қарсы бағытта бұралған екені анықталды. Бұл олардың сымдарды сымға тікелей жалғау мүмкін емес екенін білдірді, өйткені екі кабельдегі темір сымдар төсеу кезінде кернеу кезінде тартылған кезде бұралып қалуы мүмкін. Бұл мәселе сымдарды ұстап тұру үшін ағаштан жасалған арнайы тірек арқылы шешілді, бірақ қателік жобаға жағымсыз жарнама әкелді. 1857 жылы 5 тамызда Ирландияның оңтүстік-батыс жағалауындағы Керри графтығындағы Балликарбери қамалының жанындағы ақ жіпте кабель басталды. Бірінші күні ол жыртылды, бірақ оны ұстап алып, жөндеді. Ол Telegraph Plateau-да қайтадан жыртылды, тереңдікке жақын, содан кейін операция бір жылға тоқтатылды. 300 миль (483 км) кабель жоғалды, бірақ қалған 1800 миль (2897 км) тапсырманы аяқтау үшін жеткілікті болды. Осы кезеңде Морз Филдпен келіспеді, басқармадан шығарылды және енді кәсіпорынға қатыспады. Жыртылу проблемалары көбінесе кабельді төсеу механизмімен кабельді кернеуді бақылау қиындығына байланысты болды. 1858 жылы мамыр айында Агамменнонмен бірге Бискай шығанағында жаңа механизм жасалып, сынақтан өтті. 10 маусымда Агамменнон мен Ниагара тағы да сынауға жолға шықты. Он күндік сапарда олар қатты дауылға тап болды, бұл іс-әрекеттің ерте аяқталуына әкелді. Кемелердің үстінде кабель көп болғандықтан, олардың барлығы кемежайға сыймады, ал кемелер тік тұруға күресті. Он теңізші жарақат алды, ал Томсонның электр кабинасын су басты. Кемелер 25 маусымда Атлантиканың ортасына жетіп, екі кемеден кабельдерді біріктірді. Агамменнон шығысқа қарай Валентия аралына, ал Ниагара батысқа қарай Ньюфаундлендке қарай төседі.

The cable consisted of 7 copper wires, each weighing 26 kg/km (107 pounds per nautical mile), covered with three coats of gutta percha (as suggested by Jonathan Nash Hearder), weighing 64 kg/km (261 pounds per nautical mile), and wound with tarred hemp, over which a sheath of 18 strands, each of 7 iron wires, was laid in a close helix. It weighed nearly 550 kg/km (1.1 tons per nautical mile), was relatively flexible, and could withstand tension of several tens of kilonewtons (several tons). The cable from the Gutta Percha Company was armoured separately by wire rope manufacturers, the standard practice at the time. In the rush to proceed, only four months were allowed for the cable's completion. As no wire rope maker had the capacity to make so much cable in such a short period, the task was shared by two English firms: Glass, Elliot & Co. of Greenwich and R. S. Newall and Company of Birkenhead. Late in manufacturing, it was discovered that the two batches had been made with strands twisted in opposite directions. This meant that they could not be directly spliced wire to wire, as the iron wire on both cables would unwind when it was put under tension during laying. The problem was solved by splicing through an improvised wooden bracket to hold the wires in place, but the mistake created negative publicity for the project. The cable was started at the white strand near Ballycarbery Castle in County Kerry, on the southwest coast of Ireland, on August 5, 1857. It broke on the first day, but was grappled and repaired. It broke again over Telegraph Plateau, nearly deep, and the operation was abandoned for the year. 300 mile (483 km) of cable were lost, but the remaining 1800 mile (2897 km) were sufficient to complete the task. During this period, Morse clashed with Field, was removed from the board, and took no further part in the enterprise. The problems with breakage were due largely to difficulty controlling the cable tensions with the braking mechanism as the cable was payed out. A new mechanism was designed and successfully tested in the Bay of Biscay with Agamemnon in May 1858. On 10 June, Agamemnon and Niagara set sail to try again. Ten days out they encountered a severe storm, and the enterprise was nearly brought to a premature end. The ships were top heavy with cable, which could not all fit in the holds, and the ships struggled to stay upright. Ten sailors were hurt, and Thomson's electrical cabin was flooded. The vessels arrived at the middle of the Atlantic on June 25 and spliced cable from the two ships together. Agamemnon payed out eastwards towards Valentia Island, and Niagara westward towards Newfoundland.

Бірінші байланыс

1858 жылдың 10 тамызынан бастап Ньюфаундлендтен сынақ хабарламалары жіберілді. Біріншісі 12 тамызда Валентияда және 13 тамызда Ньюфаундлендте сәтті оқылды. 16 тамызға дейін қосымша сынақ және конфигурация хабарламалары жіберілді, содан кейін кабель арқылы алғашқы ресми хабарлама жіберілді: Ұлыбританияның Атлантикалық телеграф компаниясының директорлары Америкадағы директорларға: «Еуропа мен Америка телеграф арқылы біріктірілді. Құдайға көкте даңқ болсын; жер бетінде бейбітшілік, адамдарға ізгі ниет болсын!» Содан кейін Пенсильвания штатындағы Бедфорд-Спрингс қонақ үйіндегі жазғы резиденциясында президент Джеймс Бьюкененге арналған королева Викторияның құттықтау телеграммасының мәтіні келді, ол кабельдің «ортақ мүдделері мен өзара құрметке негізделген елдер арасындағы қосымша байланыс болады» деген үмітін білдірді. Президент жауап берді: «Бұл адамзатқа соғыс алаңында жеңіске жеткен батырдан гөрі әлдеқайда пайдалы болғандықтан, бұрынғыдан да жарқын жеңіс. Аспанның батасымен Атлантикалық телеграф туысқан елдер арасындағы мәңгілік бейбітшілік пен достықтың нығаюына және дін, өркениет, бостандық және заңдылықты бүкіл әлемге тарату үшін Құдайдың құдіретімен тағайындалған құрал болсын». Хабарламаларды түсіну қиын болды; королева Викторияның 98 сөзден тұратын хабарламасын жіберуге 16 сағат кетті. Дегенмен, бұл үлкен қуанышқа себеп болды. Ертесі күні таңертең Нью-Йоркте 100 зеңбірекпен салют атылды, көшелерге тулар ілінді, шіркеулердің қоңыраулары соғылды, ал түнімен қала жарықтандырылды. 1 қыркүйекте шеру өтті, содан кейін кешкі факелді процессия және қала әкімшілігінде өрт тудырған салют болды. Брайт телеграф индустриясына көрсеткен еңбегі үшін рыцарь атағын алды, бұл осы салаға берілген алғашқы құрмет.

Бірінші кабельдің істен шығуы

1858 жылғы кабельді пайдалану жобаның екі аға мүшесі Томсон мен Уайтхаус арасындағы қақтығыстан зардап шекті. Уайтхаус білім бойынша дәрігер болған, бірақ жаңа электр технологиясына құлшыныспен қызығушылық танытып, жаңа мансапқа ұмтылу үшін медициналық практикасын тастаған. Ол физикадан ешқандай дайындық алмады, оның барлық білімі тәжірибе арқылы алынды. Екеуі жоба басталғанға дейін, Уайтхаус Томсонның квадраттар заңы туралы дауласқан кезде, соңғысы оны 1855 жылы Британдық қауымдастықтың жиналысына ұсынған кезде, соқтығысты. Томсон заңы бойынша, кабельдегі хабар тарату жылдамдығы өте баяу болады, себебі ол баяулау эффектісінен туындайды. Теорияны тексеру үшін Брайт Уайтхаусқа Магниттік телеграф компаниясының ұзын жер асты желілеріне түнгі уақытта кіруге рұқсат берді. Уайтхаус бірнеше желіні трансатлантикалық бағытқа ұқсас қашықтыққа біріктіріп, ешқандай проблема болмайды деп мәлімдеді. Морс та бұл сынаққа қатысып, Уайтхаусты қолдады. Томсон Уайтхаустың өлшеулері қате екеніне және жер асты және су асты кабельдері толық салыстырылмайтынына сенді. Томсон баяулау мәселесін азайту үшін үлкен кабель қажет деп есептеді. 1857 жылдың ортасында ол өз бастамасымен, бірдей сипаттағы мыс өзектің үлгілерін зерттеді және кедергілердің екі есеге дейін өзгеруін тапты. Бірақ кабель өндірісі қазірдің өзінде жүріп жатты, ал Уайтхаус жұқа кабельді пайдалануды қолдады, сондықтан Филд арзан нұсқаны таңдады. 1858 жылы екі рет сынақ жасалды, оны бірнеше мың вольт беретін үлкен жоғары кернеулі индукциялық катушкамен қозғады, сондықтан ішкі телеграфтарда қолданылатын стандартты электромеханикалық басып шығару телеграфтарын басқару үшін жеткілікті ток болуы керек. Томсонның құралын көзбен оқуға тиіс еді және басып шығаруға қабілетті емес еді. Тоғыз жылдан кейін ол 1866 жылы екінші рет Атлантиканы кесіп өту үшін сифонды жазғышты ойлап тапты. Атлантиканың ортасынан бастау туралы шешім, Уайтхаус басқа сапардан бас тартуымен бірігіп, Томсонды Ирландияға қарай жүзіп бара жатқан Агамемнон кемесіне қалдырды, ол Уайтхаустың араласуынсыз өз жабдықтарын еркін пайдалана алды. Томсон инженер К. В. де Сотидің жай кеңесшісі болғанмен, көп ұзамай барлық электрлік шешімдер оған жүктелді. Уайтхаус Валентияда қалып, кеме Ирландияға жетіп, кабельді түсіргенге дейін байланыссыз қалды. Осы уақытта басқармада Уайтхаустың жалпы жағымсыз көзқарасына күмән туды. Ол Томсонмен бірнеше рет қақтығысып қана қоймай, сонымен қатар Филдті де сынға алды, ал оның кемедегі бас электрик ретінде негізгі міндетін орындаудан қайта-қайта бас тартуы өте жаман әсер қалдырды. Морстің жойылуымен Уайтхаус өзінің жалғыз одақтасын жоғалтты, бірақ бұл кезде ешқандай шара қолданылмады. 1858 жылдың қыркүйегінде бірнеше күн бойы изоляцияның нашарлап кеткенінен кейін кабель мүлдем бұзылып кетті. Жаңалыққа үлкен қызығушылық танылды. Кейбір жазушылар бұл жолды жай ғана алдау деп білдірді, ал басқалары оны қор биржасының болжамы деп жариялады. Уайтхаус комиссия тергеуіне шақырылды, ал Томсон Валентияда Уайтхаус жасырып қойған оқиғаларды қайта құруды тапсырды. Уайтхаус сәтсіздікке жауапты деп танылып, жұмыстан босатты. Кабель бұзылуы мүмкін еді, бірақ Уайтхаус оны әлдеқайда ертерек жасады. Кабель Ирландиядан алғашқы жүз мильде ерекше зардап шекті, ол 1857 жылғы ескі кабельден тұрады, ол жаңа қабатқа қосылды және нашар жасалғандығы белгілі. Үлгілер көрсеткендей, кей жерлерде өткізгіш ортадан қатты ауытқыған және орнату кезіндегі механикалық тартылудан оқшаулауды оңай сындыра алады. Теңіз суына батырылған сым үлгілері бойынша сынақтар жүргізілді. Егер олар жақсы оқшауланған болса, онда мыңдаған вольт қолдануда ешқандай қиындық болмады. Алайда сынақтан өткен кезде кішкентай тесігі бар үлгі "шамырандай жарық берді" және оқшаулауда үлкен тесік пайда болды. Кабель ешқашан қоғамдық пайдалануға енгізілмеді және жақсы жұмыс істемеді, бірақ сынақтан басқа да бірнеше хабарлар жіберуге уақыт болды. Cunard Line компаниясының "Европа" және "Арабия" кемелерінің соқтығысуы туралы хабар 17 тамызда тарады. Британ үкіметі Канададағы екі полкқа Англияға баруды бұйырған бұйрықты қайтарып алу үшін телеграмманы пайдаланды, бұл £ 50,000 үнемдеді. Қапшықтың істен шығуынан бұрын 732 хабар жіберілді. Оның орасан зор корпусы үш темір резервуармен жабдықталған, ал палубалары төлем жабдығымен жабдықталған. 1865 жылы 15 шілдеде түскі уақытта Great Eastern "Nore" кемесінен шығып, Валентия аралындағы Фойлхомерум шығанағына қарай кетіп қалды. Бұл әрекеті 2 тамызда сәтсіз аяқталды, себебі кабель кеме корпусының жанынан үзіліп, соңы жоғалып кетті. Great Eastern Англияға қайтып келді, онда Филд тағы бір перспективалық қағаз шығарды және жаңа кабель төсеу және бұзылған кабельді аяқтау үшін Anglo American Telegraph Company құрды. 1866 жылы 13 шілдеде Great Eastern тағы төсеуге кірісті. 27 шілде күні кешкі аспанның жағдайына қарамастан, экспедиция тым қалың тұманмен жабылған Ньюфаундлендтің Heart's Content портына жетті. Telegraph Construction and Maintenance Company компаниясының бас инженері Дэниел Гуч, Great Eastern кемесінде болған, Сыртқы істер министрі лорд Стэнлиге мынадай хабарлама жіберді: "Англия мен Америка арасында толық байланыс орнатылды; Құдайға шүкір, бұл еліміз үшін ұзаққа созылатын пайдалы көз болады." Ертесі күні сағат 9-да Англиядан келген хабарлама The Times газетінің бас редакторынан алынған мынадай сөздерді келтірді: "Бұл ұлы жұмыс, біздің заманымыз бен ұлтымыздың мақтанышы және оны іске асырған адамдар олардың нәсілдерінің игілігін келтірушілер қатарында құрметке лайық." Heart's Content Cable Station-дағы жағалауға Medway кемесімен кабель түсірілді. Құттықтаулар төгілді және патшайым Виктория мен АҚШ арасында достарша телеграммалар тағы да алмастырылды. 1866 жылдың тамызында Great Eastern және басқа да бірнеше кемелер 1865 жылғы жоғалған кабельді табу үшін теңізге қайта шықты. Олардың мақсаты жоғалған кабельдің соңын тауып, оны жаңа кабельге қосып, Ньюфаундлендке дейін аяқтау болды. Олар оны табуға бейілді болды және олардың іздеуі негізінен "капитан Мориарти, R. N." жазған координаттарға негізделді, ол жоғалған кабельдің соңын 38° 50' B. бойында орналасқан деп көрсетті.

Operation of the 1858 cable was plagued by conflict between two of the project's senior members Thomson and Whitehouse. Whitehouse was a medical doctor by training, but had taken an enthusiastic interest in the new electrical technology and given up his medical practice to follow a new career. He had no formal training in physics; all his knowledge was gained through practical experience. The two clashed even before the project began, when Whitehouse disputed Thomson's law of squares when the latter presented it to a British Association meeting in 1855. Thomson's law predicted that transmission speed on the cable would be very slow due to an effect called retardation. To test the theory, Bright gave Whitehouse overnight access to the Magnetic Telegraph Company's long underground lines. Whitehouse joined several lines together to a distance similar to the transatlantic route and declared that there would be no problem. Morse was also present at this test and supported Whitehouse. Thomson believed that Whitehouse's measurements were flawed and that underground and underwater cables were not fully comparable. Thomson believed that a larger cable was needed to mitigate the retardation problem. In mid 1857, on his own initiative, he examined samples of copper core of allegedly identical specification and found variations in resistance up to a factor of two. But cable manufacture was already underway, and Whitehouse supported use of a thinner cable, so Field went with the cheaper option. and the two attempts in 1858. driving it with a massive high voltage induction coil producing several thousand volts, so enough current would be available to drive standard electromechanical printing telegraphs used on inland telegraphs. Thomson's instrument had to be read by eye and was not capable of printing. Nine years later, he invented the syphon recorder for the second transatlantic attempt in 1866. The decision to start mid Atlantic, combined with Whitehouse dropping out of another voyage, left Thomson on board Agamemnon sailing towards Ireland, with a free hand to use his equipment without Whitehouse's interference. Although Thomson had the status of a mere advisor to engineer C. W. de Sauty, it was not long before all electrical decisions were deferred to him. Whitehouse, staying behind in Valentia, remained out of contact until the ship reached Ireland and landed the cable. Around this time, the board started having doubts over Whitehouse's generally negative attitude. Not only did he repeatedly clash with Thomson, but was also critical of Field, and his repeated refusals to carry out his primary duty as chief electrician onboard ship made a very bad impression. With the removal of Morse, Whitehouse had lost his only ally on the board, but at this time no action was taken. In September 1858, after several days of progressive deterioration of the insulation, the cable failed altogether. The reaction to the news was tremendous. Some writers even hinted that the line was a mere hoax; others pronounced it a stock exchange speculation. Whitehouse was recalled for the board's investigation, and Thomson took over in Valentia, tasked with reconstructing the events that Whitehouse had obfuscated. Whitehouse was held responsible for the failure and dismissed. The cable might have failed eventually anyway, but Whitehouse certainly brought it about much sooner. The cable was particularly vulnerable in the first hundred miles from Ireland, consisting of the old 1857 cable that was spliced into the new lay and known to be poorly manufactured. Samples showed that in places the conductor was badly off centre and could easily break through the insulation due to mechanical strains during laying. Tests were conducted on samples of cable submerged in seawater. When perfectly insulated, there was no problem applying thousands of volts. However, a sample with a pinprick hole "lit up like a lantern" when tested, and a large hole was burned in the insulation. Although the cable was never put in service for public use and never worked well, there was time for a few messages to be passed that went beyond testing. The collision between the Cunard Line ships Europa and Arabia was reported on 17 August. The British Government used the cable to countermand an order for two regiments in Canada to embark for England, saving £50,000. A total of 732 messages were passed before the cable failed. Her immense hull was fitted with three iron tanks for the reception of of cable, and her decks furnished with the paying out gear. At noon on 15 July 1865, Great Eastern left the Nore for Foilhommerum Bay, Valentia Island, where the shore end was laid by Caroline. This attempt failed on 2 August when, after had been payed out, the cable snapped near the stern of the ship, and the end was lost. Great Eastern steamed back to England, where Field issued another prospectus and formed the Anglo American Telegraph Company, to lay a new cable and complete the broken one. On 13 July 1866, Great Eastern started paying out once more. Despite problems with the weather on the evening of Friday, 27 July, the expedition reached the port of Heart's Content, Newfoundland in a thick fog. Daniel Gooch, chief engineer of the Telegraph Construction and Maintenance Company, who had been aboard the Great Eastern, sent a message to the Secretary of State for Foreign Affairs, Lord Stanley, saying "Perfect communication established between England and America; God grant it will be a lasting source of benefit to our country." The next morning at 9 a. m. a message from England cited these words from the leader in The Times: "It is a great work, a glory to our age and nation, and the men who have achieved it deserve to be honoured among the benefactors of their race." The shore end was landed at Heart's Content Cable Station during the day by Medway. Congratulations poured in, and friendly telegrams were again exchanged between Queen Victoria and the United States. In August 1866, several ships, including Great Eastern, put to sea again in order to grapple the lost cable of 1865. Their goal was to find the end of the lost cable, splice it to new cable, and complete the run to Newfoundland. They were determined to find it, and their search was based solely upon positions recorded "principally by Captain Moriarty, R. N.", who placed the end of the lost cable at longitude 38° 50' W.

Кейбіреулер бұл әрекетті үмітсіз деп ойлады, кабельді табудың үлкен қазаншұңқында кішкентай ине іздеуге ұқсас екенін мәлімдеді. Алайда Great Eastern кемесінің бірінші офицері Роберт Халпин HMS Terrible және кабельді ұстауға арналған Albany кемесін дұрыс орналасқан жерге бағыттады. Albany ақырындап одан-мұдан қозғалып, бес тісті қармақпен жабдықталған, мықты арқанға байланған кабельді "балық аулап" алды. Кенеттен, 10 тамызда Albany кабельді "ұстап" алып, бетіне шығарды. Бұл өте оңай табыс болғандай көрінді. Түнде кабель бекітілген буйдан сырғып кетті, сондықтан процесті қайтадан бастау қажет болды. Бұл бірнеше рет қайталанды, кабель бекітілгеннен кейін сырғып, теңіздің күшті толқындарына қарсы күресте көңіл көшірді. Бір рет теңізші арқанның жыртылуынан декке лақтырылды. 12 тамызда Great Eastern және басқа да кабельді ұстауға арналған Medway кемесі іздеуге қосылды. Бірақ 1866 жылдың қыркүйегінің басында, екі аптадан кейін ғана кабель ақыры табылды, оны жөндеуге болады; оны Great Eastern кемесіне қауіпсіз жеткізуге 26 сағат кетті. Кабель электриктер бөлмесіне жеткізілді, онда кабельдің қосылғаны анықталды. Кемедегілердің барлығы қуаныштан көздерінен жас шығырып, аспанға ракеталар ұшырып теңізді жарықпен толтырды. Қайта қалпына келтірілген кабель кемедегі қоймадағы жаңа кабельге қосылып, Heart's Content, Newfoundland-ке төселді, онда олар сенбі күні, 7 қыркүйекте жетті. Енді екі жұмыс істейтін телеграф желісі болды.

Байланыс жылдамдықтары

Бастапқыда хабарламалар оператор арқылы Морзе кодын пайдаланып жіберілді. 1858 жылғы кабельде қабылдау өте нашар болды, және бір таңбаны (бір әріпті немесе бір санды) беруге екі минут кетті, бұл шамамен минутына 0,1 сөзді құрады. Бұл жоғары сезімтал айналық гальванометр қолданылғанмен болды. Патшайым Викторияның алғашқы хабарламасын Ньюфаундлендке жеткізуге 67 минут кетті, бірақ растау көшірмесін Валентиядағы Уайтхаусқа жеткізуге 16 сағат уақыт кетті. Бұл 1858 жылғы кабельге қарағанда 80 есе жылдам болды. Оливер Хевисайд және Михайло Идворски Пупин кейінгі онжылдықтарда кабельдің өткізу қабілетіне сыйымдылық және индуктивтік реакция арасындағы тепе-теңдіктің бұзылуы кедергі келтіретінін түсінді, бұл күшті дисперсияға және, демек, сигналдың бұрмалануына әкеледі; телеграфшы теңдеулерін қараңыз. Бұл мәселені темір таспамен немесе жүктемелік катушкалармен шешу қажет болды. 20-шы ғасырда ғана трансатлантикалық кабельдер арқылы хабарламалардың таралу жылдамдығы минутына 120 сөзге жететін болды. Лондон телекоммуникация саласындағы әлемдік орталыққа айналды. Соңында, Лэндс-Энд маңындағы Порткурно кабель стансасынан он бір кабельден кем емес сәулеленіп, олардың Ұлттар Достастығы байланыстарымен бірге әлемді айналатын "тірі" белдеуді құрады; "Барлық Қызыл Желі".

Кейінгі кабельдер

1873, 1874, 1880 және 1894 жылдары Фойлхоммерум мен Хартс Контент арасында қосымша кабельдер төселді. 19-шы ғасырдың соңына қарай, британдық, француздық, неміс және американдық кабельдер Еуропа мен Солтүстік Американы телеграф байланысының күрделі желісімен байланыстырды. Алғашқы кабельдерде сигналды күшейтуге арналған ретрансляторлар болмады, бұл сигналдың әлсіреуін толықтай шеше алатын еді және осылайша жұмысты жылдамдатуға мүмкіндік беретін еді. Ретрансляторлар сигналды желі бойымен белгілі бір аралықта күшейтеді. Телеграф желілерінде бұл релелер арқылы жасалады, бірақ су асты кабеліне оларды қуатпен қамтамасыз етудің практикалық жолы болған жоқ. 1956 жылы ретрансляторлары бар алғашқы трансатлантикалық кабель – TAT 1 болды. Бұл телефон кабелі болды және оның ретрансляторлары үшін басқа технология пайдаланылды.

Әсері

2018 жылы American Economic Review журналында жарияланған зерттеу трансатлантикалық телеграфтың Атлантика арқылы сауданы күрт өсіргенін және бағаларды төмендеткенін анықтады. Зерттеу телеграфтың тиімділігін экспорт құнының 8 пайызына бағалайды.