Кіріспе
Николо Пиччини (Niccolò Piccinni; 16 қаңтар 1728 – 7 мамыр 1800) – итальяндық композитор, симфониялар, қасиетті музыка, камералық музыка және опера жазған тұлға. Қазіргі таңда ол біршама ұмытылған болса да, Пиччини классикалық дәуірдегі, әсіресе неаполитандық опера буффа жанрындағы ең танымал композиторлардың бірі болды.
the person
Niccolò Piccinni (nikkoˈlɔ ppitˈtʃinni; 16 January 1728 – 7 May 1800) was an Italian composer of symphonies, sacred music, chamber music, and opera. Although he is somewhat obscure today, Piccinni was one of the most popular composers of opera—particularly the Neapolitan opera buffa—of the Classical period.
Өмір
Пиччини Апулия аймағындағы Бари қаласында дүниеге келген. Он төрт жасынан бастап Бари епископының араласуы арқасында Леонардо Лео мен Франческо Дурантедің Сан-Онофрио консерваториясында білім алды (оның әкесі, музыкант болса да, ұлының сол мансабын ұстануына қарсы болды). Пиччинидің Le donne dispettose атты алғашқы операсы 1755 жылы князь Винтимильдің қамқорлығымен қойылды. La buona figliuola – бұл 18-ғасыр музыка тарихында комедияның жаңа драмалық күш алған ерекше сәт. Бұл Карло Голдонидің (операның либретто авторы) өзіндік саналы сентиментальді театрлық жобасы классицизмнің дамитын музыкалық тілімен үйлескен сәт. Бұл әсіресе Чеччинаның "Una povera ragazza" атты екінші актідегі сезімтал жазылуында байқалады. Операның сәні соншалық, киім үлгілері, дүкендер мен үйлерге La Cecchina есімі берілді. Бұл жаңа сентиментальді стильдің артықшылықтары туралы пікірталас та басталып кетті, әсіресе Англияда, консервативті реакционерлер қазіргі итальян музыкасының әйелдік әсерінен сақтанды. 1768 жылы Антонио Баретти "салмақты және беделді" адамдарды "итальян операсының жанкүйерлері ретінде оның минуэттерінің нәзіктігін сезіне алатын және, әрине, Пиччинидің кеудесін кернеген Чеччиналарына құмарланатын" "әлсіз джентльмендерді" айыптау үшін кінәлаудың қажеті жоқ екенін айтты. Баретти атап көрсеткендей, бұл қазіргі заманғы музыка "батылдықты немесе еркектік қасиеттерді арттыруға ешқандай күштің жоқ, керісінше, нәзіктікке және қорқақтыққа бейім". Ол Жан Батист Луллиден кейін Académie royale de musique (Париж операсы) үшін опера жазған алғашқы итальян болды. Ол ақын және драматург Мармонтельмен опералық реформаны ілгерілетуге бағытталған бірнеше жобада жұмыс істеді. Мармонтельдің алғашқы либреттолары Филипп Киноның Лулли, "Роланд" (1778) және "Атис" (1779) үшін жазған мәтіндерін негізге алды. "Дидоннан" бастап кейінгі шығармалары түпнұсқа мәтіндерді пайдаланды. Оның кейінгі барлық шығармалары сәтті болды, бірақ Гранд-опера директорлары екі композиторды бірдей тақырыпты – "Ифигения Тавридеде" – бір уақытта қарастыруға көндіріп, оны Глюкке қарсы қою идеясын ойлап тапты. Париж жұртшылығы екі жақты партияға бөлінді, олар "Глюкшілер" және "Пиччинистер" деп аталып, лайықсыз және ұятсыз соғыс жүргізді. Глюктің шеберлікпен жазылған "Ифигения Тавридеде" 1779 жылдың 18 мамырында алғаш рет қойылды. Пиччинидің "Ифигениясы" 1781 жылдың 23 қаңтарында жарық көрді. Бәсекелес партиялардың антагонизмі Глюк 1780 жылы Парижден кеткеннен кейін де жалғасты, және кейіннен Саккинимен жаңа бәсекелестік орнатуға тырысты. Пиччини танымал болып қалды, ал Глюк қайтыс болғаннан кейін 1787 жылы оның есіне қоғамдық ескерткіш орнатуды ұсынды – бұл ұсыныстан Глюкшілер бас тартты. 1784 жылы Пиччини 1794 жылы Консерватория құрылған мекемелердің бірі – Корольдік музыка мектебінің профессоры болды. 1789 жылы Франция революциясы басталғанда Пиччини Неапольге оралды, онда оны патша Фердинанд IV алдымен жақсы қабылдады; бірақ оның қызы Клэрдің Пьер Прадес Престро есімді француз демократына үйленуі оған ұят келтірді – оны революционер деп айыптады және төрт жыл үй қамауында ұстады. Келесі тоғыз жыл бойы ол Венецияда, Неапольде және Римде қиын өмір сүрді; бірақ 1798 жылы Парижге оралды, онда жұртшылық оны құлшыныспен қарсы алды, бірақ ол ақша таппады. Ол Парижге жақын Пассиде қайтыс болды. Өмірі бойында ол өз дәуірінің ең ірі либреттошыларымен, соның ішінде Метастазиомен жұмыс істеді. Ол дүниеден өткеннен кейін Бари қаласында туған үйіне ескерткіш тақта орнатылды. Ол 1756 жылы өзінің шәкірті Винченца Сибиллаға, әншіге үйленді, оны үйленгеннен кейін сахнаға шығуға ешқашан рұқсат бермеді. Оның немересі Луи Александр Пиччини Парижде табысты репетитор және композитор болды.
Six years after this, Piccinni was invited by Queen Marie Antoinette to Paris. He became the first Italian after Jean Baptiste Lully to write operas for the Academie royale de musique (the Paris Opera). He collaborated with the poet and dramatist Marmontel on several projects designed to advance the cause of the operatic reform. Marmontel's first librettos took as their foundation texts Philippe Quinault had written for Lully, Roland 1778, and Atys, 1779. Subsequent works, starting with Didon, used original texts. All his later works were successful, but the directors of the Grand Opera conceived the idea of deliberately opposing him to Gluck by persuading the two composers to treat the same subject – Iphigénie en Tauride – simultaneously. The Parisian public was divided into two rival parties, which, under the names of Gluckists and Piccinnists, carried on an unworthy and disgraceful war. Gluck's masterly Iphigénie en Tauride was first produced on 18 May 1779. Piccinni's Iphigénie followed on 23 January 1781. The antagonism of the rival parties continued, even after Gluck left Paris in 1780; and an attempt was afterwards made to inaugurate a new rivalry with Sacchini. Piccinni remained popular, and on the death of Gluck, in 1787, proposed that a public monument be erected to his memory – a suggestion which the Gluckists refused to support. In 1784 Piccinni became professor at the Royal School of Music, one of the institutions from which the Conservatoire was formed in 1794. On the outbreak of the French Revolution in 1789, Piccinni returned to Naples, where he was at first well received by King Ferdinand IV; but the marriage of his daughter Claire to a French democrat named Pierre Prades Prestreau brought him disgrace – he was accused of being a revolutionary and placed under house arrest for four years. For the next nine years he maintained a precarious existence in Venice, Naples and Rome; but he returned in 1798 to Paris, where the public received him with enthusiasm, but he made no money. He died in Passy, near Paris. During his life, he worked with the greatest librettists of his age, including Metastasio. After his death a memorial tablet was set up in the house in which he was born at Bari. He had married in 1756 his pupil Vincenza Sibilla, a singer, whom he never allowed to appear on the stage after their marriage. A grandson, Louis Alexandre Piccinni, became a successful repetiteur and composer in Paris.
Шығармалары
Оның ең толық шығармалар тізімі Rivista Musicale Italiana, VIII. 75 санында келтірілген.