Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Екі атты жауынгердің ұшталған ұштармен айқасқан жекпе-жегі.
Martial game between two horsemen wielding lances with blunted tips
Жост – ортағасыр мен Ренессанс дәуіріндегі екі жауынгердің ат үстінде немесе жаяу арасындағы айқас. Жост романтикалық ортағасырлық дәуірдегі рыцарьдың ерекше белгісіне айналды. Бұл термин көне француз тіліндегі joster сөзінен, ал түпнұсқасы латын тіліндегі iuxtare – "жақындасу, кездесу" сөздерінен шыққан. Бұл сөз 1300 жыл шамасында орта ағылшын тіліне енді, сол кезде жост англо-нормандық рыцарлар арасында өте танымал спорт түрі болған. Синонимі – tilt (шамамен 1510 ж. жел диірмендеріне шабуыл) сөзі. Ат үстіндегі жост ауыр атты әскердің найза қолдануына негізделген. Ол Кейінгі Орта ғасырларда мамандандырылған спортқа айналды және 16 ғасыр бойы Англия, Уэльс, Германия және Еуропаның басқа да аймақтарындағы ақсүйектер арасында танымал болды (Францияда 1559 жылы король Генрих II апаттан қайтыс болғаннан кейін тоқтатылды). Англияда жост Елизавета I және Джеймс VI мен I-нің таққа отыру күніндегі мерекелердің басты бөлігі болды, сондай-ақ Карл I-нің үйлену тойындағы тойлардың бір бөлігі ретінде ұйымдастырылды.
Jousting is a medieval and renaissance martial game or hastilude between two combatants either on horse or on foot. The joust became an iconic characteristic of the knight in Romantic medievalism. The term is derived from Old French joster, ultimately from Latin iuxtare "to approach, to meet". The word was loaned into Middle English around 1300, when jousting was a very popular sport among the Anglo Norman knighthood. The synonym tilt (as in tilting at windmills) dates c. 1510. Jousting on horse is based on the military use of the lance by heavy cavalry. It transformed into a specialized sport during the Late Middle Ages, and remained popular with the nobility in England and Wales, Germany and other parts of Europe throughout the whole of the 16th century (while in France, it was discontinued after the death of King Henry II in an accident in 1559). In England, jousting was the highlight of the Accession Day tilts of Elizabeth I and of James VI and I, and also was part of the festivities at the marriage of Charles I.
17 ғасырда жост басқа ат спортына алмастырылды, бірақ "аттық қарулы шеберлік" сақталды. 1970 жылдан бері жостты театрландырылған түрде қайта жаңғыртуға шектеулі әрекеттер жасалып келеді.
Jousting was discontinued in favour of other equestrian sports in the 17th century, although non contact forms of "equestrian skill at arms" disciplines survived. There has been a limited revival of theatrical jousting re enactment since the 1970s.
Ортағасырлық жарыстар
Орта ғасырлық жарыстың бастауы орта ғасырдың гүлдену кезеңіндегі ауыр атты әскердің әскери тактикасынан туындайды. 14 ғасырға қарай, көптеген ақсүйектер, оның ішінде патшалар, өздерінің батылдығын, дағдысын және қабілеттерін көрсету үшін жарысқа қатыса бастады. Бұл спорт патшаға да, рыцарьға да бірдей қауіпті болды. Ал 15 ғасырдан бастап жарыс соғыспен тікелей байланысы жоқ спортқа (hastilude) айналды.
The medieval joust has its origins in the military tactics of heavy cavalry during the High Middle Ages. By the 14th century, many members of the nobility, including kings, had taken up jousting to showcase their own courage, skill and talents, and the sport proved just as dangerous for a king as a knight, and from the 15th century on, jousting became a sport (hastilude) without direct relevance to warfare.
Орта ғасырдың аяғы
11-14 ғасырларда, ортағасырлық егіз тізе (жарыс) әлі де найзаның соғыста қолданылуымен байланысты болғанда, қару-жарақ тікеннен (қатты, ауыр дулығамен және қалқанмен) пластиналық қару-жараққа өтті. 1400 жылға қарай, рыцарьлар "жинақ" деп аталатын толық пластиналық қару-жарақ киеді (Клефан 28–29). Осы ерте кезеңде егіз тізе (жарыс) әлі де (жауынгерлік) "кездесу" болып саналды, яғни жалпы айқас, ол тек найзамен ғана шектелмеді. Айқасушылар найзамен бір-біріне шабуылдай бастайтын, бірақ қашықтық қысқарғаннан кейін немесе бір немесе екі тарап аттан түскеннен кейін, жақындау қаруларымен жалғастыра берді. Жоғары орта ғасырлардағы турнирлер, рыцарлық дәуірінің кейінгі кезеңіне қарағанда, әлдеқайда қатал және "әдептілік" талаптары төмен болды. Олар қарсыластарының аттарын, қаруларын және құнын иелену үшін, қарсыластарын жауынгерлік қабілетсіз ету мақсатымен топтасып шайқасты.
From the 11th to 14th centuries when medieval jousting was still practised in connection with the use of the lance in warfare, armour evolved from mail (with a solid, heavy helmet, called a "great helm", and shield) to plate armour. By 1400, knights wore full suits of plate armour, called a "harness" (Clephan 28–29). In this early period, a joust was still a (martial) "meeting", i. e. a duel in general and not limited to the lance. Combatants would begin riding on one another with the lance, but might continue with shorter range weapons after the distance was closed or after one or both parties had been unhorsed. Tournaments in the High Medieval period were much rougher and less "gentlemanly" affairs than in the late medieval era of chivalry. The rival parties would fight in groups, with the aim of incapacitating their adversaries for the sake of gaining their horses, arms and ransoms.
Орта ғасырдың соңы
Орта ғасырдың соңында рыцарлық идеалдарының дамуымен, жарыстар (турнирлер) көбірек реттелді. Бұл тенденция жалпы pas d'armes-те де көрінеді. Енді қарсыластың әлсіздігін пайдалану арсыздық саналды, рыцарьлар өздерінің артықшылыққа ие болуынан сақтануға тырысып, қиын жағдайларда күресу арқылы абырой табуға ұмтылды. Бұл романтикалық «рыцарлық қайта жандану» орта ғасырдың ерте дәуіріндегі рыцарлық романдарына негізделген, оларды ақсүйектер нақты өмірде «қайта жасауға» тырысты, кейде шындық пен қиял арасындағы шекараны жоятын. «Шевалье» (рыцарь) термині осы кезеңде пайда болды. 12 ғасырға дейін «cniht» сөзі қызметшінің атауы болған. 12 ғасырда ол, әсіресе, әскери ілесушіге қатысты қолданыла бастады. Сондай-ақ 12 ғасырда атты әскерде қызмет ететін ақсүйектердің ерекше тобы пайда болды, олар «milites nobiles» деп аталды. 13 ғасырдың соңына қарай, рыцарлық (chyualerye) сөзі тек «атты әскер» мағынасында ғана емес, сонымен қатар жалпы жауынгерлік қасиеттерді білдіру үшін қолданыла бастады. 1300 жылдан кейін ғана рыцарлық (kniȝthod, бастапқыда «балалық шақ, жастық») ақсүйектердің кіші дәрежесі ретінде қолданыла бастады. 14 ғасырдың соңында бұл термин өзін құрметті ерліктермен дәлелдеуге тырысатын жас ақсүйектің идеалы үшін романтикалық мәнге ие болды – бұл ерлік, басқа нәрселермен қатар, pas d'armes-ті, соның ішінде жарыстарды қамтыды. 15 ғасырда «рыцарлық» қасиеттерді ақсүйектер, тіпті «рыцарь» атағынан жоғары тұрғандар да іздеді. «Рыцарь» бейнесінің жарыстармен байланысы тарихи, бірақ ол тек орта ғасырдың соңында қалыптасты.
With the development of the courtly ideals of chivalry in the late medieval period, the joust became more regulated. This tendency is also reflected in the pas d'armes in general. It was now considered dishonourable to exploit an opponent's disadvantage, and knights would pay close attention to avoid being in a position of advantage, seeking to gain honour by fighting against the odds. This romanticised "chivalric revival" was based on the chivalric romances of the high medieval period, which noblemen tried to "reenact" in real life, sometimes blurring the lines of reality and fiction. The development of the term knight (chevalier) dates to this period. Before the 12th century, cniht was a term for a servant. In the 12th century, it became used of a military follower in particular. Also in the 12th century, a special class of noblemen serving in cavalry developed, known as milites nobiles. By the end of the 13th century, chivalry (chyualerye) was used not just in the technical sense of "cavalry", but for martial virtue in general. It was only after 1300 that knighthood (kniȝthod, originally a term for "boyhood, youth") came to be used as a junior rank of nobility. By the later 14th century, the term became romanticised for the ideal of the young nobleman seeking to prove himself in honourable exploits, the knight errant, which among other things encompassed the pas d'armes, including the joust. By the 15th century, "knightly" virtues were sought by the noble classes even of ranks much senior than "knight". The iconic association of the "knight" stock character with the joust is thus historical, but develops only at the end of the Middle Ages.
Арена, процедура және бронь
Тізімдер немесе тізім алаңы – жарыс өткізілетін арена. Нақтырақ айтқанда, бұл турнирдегі жекпе-жектерге арналған, арқанмен қоршалған алаң. Орта ғасырдың соңында қамалдар мен сарайларға "жарыс турнирлері" үшін арнайы құрылған жарыс алаңдары қосылды. Мұндай шараларға дайындыққа арнайы жабдықтарды пайдалану кірді, олардың ең танымал түрі – квинтайн. Орта ғасырлық жарыс ашық алаңда өтті. Шындығында, "жарыс" сөзі "кездесу" дегенді білдірді және тек найзамен шайқасу ғана емес, жалпы ұйымдастырылған жекпе-жекті де білдірді. 14 ғасырда жарысқа қатысушыларды бөлу үшін матадан жасалған кедергі пайда болды. Бұл кедергі орта ғасырлық ағылшын тілінде "tilt" деп аталды (алғашқы мағынасы "матаны жабу" дегенді білдіретін термин). 15 ғасырда ол ағаштан жасалған кедергіге айналды, қазір "tilt barrier" деп аталады, ал "tilt" шамамен 1510 жылдан бастап жарыстың өзі үшін қолданылатын терминге айналды. Tilt barrier-дің мақсаты – соқтығысуды болдырмау және жауынгерлерді найзаны сындыруға қолайлы бұрышта ұстау. Бұл атты басқаруды жеңілдетіп, аттыға найзаны дұрыс бағыттауға мүмкіндік берді. Кедергінің пайда болуы оңтүстікте бастау алған сияқты, өйткені ол тек 16 ғасырда Германияда жарыстардың стандартты бөлігіне айналды және онда итальяндық немесе "вальхаз" стилі деп аталды. Англияда Генрих VIII тұсында мұндай кедергілері бар арнайы жарыс алаңдары салынды. Бұл кезеңдегі рыцарлық дуэль әдетте үш рет найзамен шайқасудан, үш соққыдан және семсер мен қылыштармен айқасудан тұрды. Ғасырдың соңына қарай бұл сан көбейді, ең көп таралғаны бес болды, мысалы, 1387 жылы Монтеро-сюр-Йоннедегі сэр Томас Харпенден мен мессир Жан де Барр арасындағы дуэльде (бес найзалы шабуыл, бес қылыш соққысы, бес қылышпен айқасу және бес балта соққысы). Кейде он, тіпті он екіге дейін жететін. 1387 жылғы кездесуде жарыстың алғашқы төрт кезеңі шешуші нәтиже бермеді, бірақ бесіншіде сэр Томас аттан түсіп, есінен таныды. Алайда, ол қайта жанданды, және барлық соққылар мен айқасулар зардап шекпестен аяқталды. Тағы бір жағдайда, Франция констеблі мен Букингем графының қолдауымен Нант қаласының жанында өткір найзалармен кездесу ұйымдастырылды. Бірінші кездесуде жаяу шайқас өтті, онда бір рыцарь жеңіл жарақат алды; содан кейін екеуі үш рет найзамен шайқасты, одан кейін ешқандай жаза болмады. Содан кейін Генолттың сэр Джон Амбретикорт және Пуатудан сэр Тристрам де ла Жайль қатардан шығып, үш рет жараланбастан шайқасты. Сэр Роберт Бошамптың ұлы Эдвард Бошамп пен Клариус де Савойе арасында дуэль өтті. Клариус екеуінен де күшті болды, ал Бошамп аттан түсті. Содан кейін Клариус тағы бір ағылшын рыцарымен күресуге ұсыныс жасады, және Яннекин Финчли есімді эсквайр шақыруға жауап ретінде алға шықты; семсерлер мен найзалармен болған шайқас өте қатал болды, бірақ ешкім зардап шекпеді. Джон де Шательморант пен Яннекин Клинтон арасында тағы бір кездесу өтті, онда ағылшын аттан түсті. Соңында Шательморан сэр Уильям Фаррингтонмен шайқасты, біріншісі жамбасына қауіпті жарақат алды, бұл үшін ағылшын кінәланды, өйткені бұл турнир ережелерін бұзу болды, бірақ 1380 жылғы Говен Микаил мен Жоахим Катор арасындағы дуэльдегідей, жазатайым оқиға деп есептелді. Жарысқа арналған найзалар спорт пен ойын-сауық үшін әскери үлгісінен өзгертілді. Соғыста найзалар металдан жасалған, ал жарыс найзалары ағаштан жасалған және металлмен жабдықталған, бұл қарсыластың қалқанымен соқтығысқанда сындыруға мүмкіндік береді. Найза әдетте жарысқа қарай ағаштан жасалады. Соғыс найзаларының өткір ұшының орнына, жарыс найзасының ұшы кеңірек соққы беретін тұйық ұшқа ие, бұл қарсыласты түйреудің орнына қалқанға күш түсіруге мүмкіндік береді. Найзаның ұшы металдан жасалған және әдетте жұдырық немесе ортасынан сыртқа қарай созылған үш тіс пішіндес болады. Үш тісті ұш найзаның қарсыластың қалқанына бекітілуіне және соққыға күшті бағыттауға мүмкіндік береді. 15-16 ғасырларда арнайы жарысқа арналған қару-жарақтар жасалды. Олар жекпе-жекке арналған толық қарудан ауыр болды, салмағы 50 кг-ға (110 фунт) дейін жететін, ал далалық қарудың салмағы шамамен 25 кг (55 фунт) болды; олар киюшіге еркін қозғалуға мүмкіндік бермейтіндіктен, шектеуші фактор сол кезеңдегі соғыс аттары көтере алатын максималды салмақ болды.
The lists, or list field, was the arena where a jousting event was held. More precisely, it was the roped off enclosure where tournament fighting took place. In the late medieval period, castles and palaces were augmented by purpose built tiltyards as a venue for "jousting tournaments". Training for such activities included the use of special equipment, of which the best known was the quintain. The medieval joust took place on an open field. Indeed, the term joust meant "a meeting" and referred to arranged combat in general, not just the jousting with lances. At some point in the 14th century, a cloth barrier was introduced as an option to separate the contestants. This barrier was presumably known as tilt in Middle English (a term with an original meaning of "a cloth covering"). It became a wooden barrier or fence in the 15th century, now known as "tilt barrier", and "tilt" came to be used as a term for the joust itself by c. 1510. The purpose of the tilt barrier was to prevent collisions and to keep the combatants at an optimal angle for breaking the lance. This greatly facilitated the control of the horse and allowed the rider to concentrate on aiming the lance. The introduction of the barrier seems to have originated in the south, as it only became a standard feature of jousting in Germany in the 16th century, and was there called the Italian or "[[walhaz" mode. Dedicated tilt yards with such barriers were built in England from the time of Henry VIII. A knightly duel in this period usually consisted in three courses of jousting, and three blows and strokes exchanged with battle axes, swords, and daggers. This number tended to be extended towards the end of the century, until the most common number was five, as in the duel between Sir Thomas Harpenden and Messire Jean des Barres, at Montereau sur Yonne in 1387 (cinq lances a cheval, cinq coups d'épée, cinq coups de dague et cinq coups de hache). Later it could be as high as ten or even twelve. In the 1387 encounter, the first four courses of the joust were run without decisive outcome, but in the fifth Sir Thomas was unhorsed and lost consciousness. He was revived, however, and all the strokes and blows could be duly exchanged, without any further injury. On another instance, a meeting with sharp lances was arranged to take place near Nantes, under the auspices of the Constable of France and the Earl of Buckingham. The first encounter was a combat on foot, with sharp spears, in which one of the cavaliers was slightly wounded; the pair then ran three courses with the lance without further mishap. Next Sir John Ambreticourt of Hainault and Sir Tristram de la Jaille of Poitou advanced from the ranks and jousted three courses, without hurt. A duel followed between Edward Beauchamp, son of Sir Robert Beauchamp, and the bastard Clarius de Savoye. Clarius was much the stronger man of the two, and Beauchamp was unhorsed. The bastard then offered to fight another English champion, and an esquire named Jannequin Finchly came forward in answer to the call; the combat with swords and lances was very violent, but neither of the parties was hurt. Another encounter took place between John de Chatelmorant and Jannequin Clinton, in which the Englishman was unhorsed. Finally Chatelmorant fought with Sir William Farrington, the former receiving a dangerous wound in the thigh, for which the Englishman was greatly blamed, as being an infraction of the rules of the tourney, but an accident was pleaded just as in the case of the 1380 duel between Gauvain Micaille and Joachim Cator. Jousting lances are modified from their original war form for sports and entertainment. For warfare, lances are made of metal, but jousting lances are made of wood and tipped with metal, which allows them to break on impact with the opponent's shield. The lance is typically constructed from wood, depending on the progression of a joust. Instead of the sharp tip of war lances, a jousting lance has a blunt tip with a wider impact surface, putting more force into the impact on the shield rather than impaling the opponent. The tip of the lance is made of metal and is usually in the shape of a fist or three prongs flayed out from the center. The three pronged tip allows for the lance to lock on the shield of the opponent and direct force into the impact. Specialised jousting armour was produced in the late 15th to 16th century. It was heavier than suits of plate armour intended for combat, and could weigh as much as 50 kg (110 lb), compared to some 25 kg (55 lb) for field armour; as it did not need to permit free movement of the wearer, the only limiting factor was the maximum weight that could be carried by a warhorse of the period.
Жылқылар
Жуық шайқас үшін ең көп қолданылатын жылқылар – жылы қанды аттар мен ірі дестрийерлер болатын. Жылы қанды аттар орташа салмақты, ептілік пен төзімділікке арналған жылқылар еді. Дестирийерлер ауыррақ, қазіргі Андалузия жылқысына ұқсас, бірақ заманауи жұмыс аттарынан кішілеу болатын. Жуық шайқас турнирі кезінде жылқылар күйеулерімен жеке шатырларда күтімге алынар еді. Олар иелерінің гербі бейнеленген әшекейлі жапқыштар киер еді. Жарысқа қатысатын жылқылардың бастары шанфронмен – найзаның қауіпті соққыларынан қорғайтын темір қалқанмен қоршалған болатын. Жылқыға қосымша жабдықтардың ішінде, аттының аяқтарын созып, жылқыны басқаруға мүмкіндік беретін ұзын мойынды тігізгіштер, шайқас кезінде немесе соққы алғанда күш беруге арналған жоғары арқалық қондырғы және найзамен соққы беру үшін қажетті күшті қамтамасыз ететін еңкейту құрылғылары бар еді.
The two most common kinds of horses used for jousting were warmblood chargers and larger destriers. Chargers were medium weight horses bred and trained for agility and stamina. Destriers were heavier, similar to today's Andalusian horse, but not as large as the modern draft horse. During a jousting tournament, the horses were cared for by their grooms in their respective tents. They wore caparisons, a type of ornamental cloth featuring the owner's heraldic signs. Competing horses had their heads protected by a chanfron, an iron shield for protection from otherwise lethal lance hits. Other forms of equipment on the horse included long necked spurs that enabled the rider to control the horse with extended legs, a saddle with a high back to provide leverage during the charge or when hit, as well as stirrups for the necessary leverage to deliver blows with the lance.
15 ғасыр
1434 жылдың 10 шілдесінен 9 тамызына дейін Леондық салт атты Сюэро де Кинонес және оның он серігі көпірдің жанындағы далаға орналасып, оны кесіп өтуге ниет білдірген әрбір салт аттыны жекпе-жекке шақырды. Бұл жолмен Еуропаның түкпір-түкпірінен Сантьяго-де-Компостелаға қажылық сапар шеккендер жүріп өтетін. Жаздың осы кезінде мыңдаған адам көпірден өтеді. Сюэро мен оның серіктері алға жылжу алдында "300 найзаны сындырамыз" деп серт берді. Олар бір айдан астам уақыт бойы шайқасып, 166 шайқастан кейін Сюэро мен оның серіктері жарақаттанып, әрі жалғастыра алмайтындарын мәлімдеп, міссияны орындалған деп жариялады. 1490 жылдары император Максимилиан I осы спортты жетілдіруге көп еңбек сіңірді, соның арқасында ол "Соңғы салт атты" деген лақап атын алды. Реннен мен Стехен – 15 ғасырда дамыған және 16 ғасырда кеңінен таралған екі түрлі спорттық жарыс. Осы екі стиль үшін қолданылатын қару-жарақтар тиісінше Rennzeug және Stechzeug деп аталды. Stechzeug әсіресе аттының қозғалысын толығымен шектейтін, өте ауыр броняға айналды. Оның соңғы үлгілері атқа арналған броняға біріктірілген, броня пішіндес кабинаға ұқсады. 16 ғасырдағы Германиядағы жарыстың соңғы кезеңіндегі мұндай спорттық жабдықтар "ортағасырлық броняның" ауырлығы немесе қиындығы туралы қазіргі заманғы қате түсініктерге әкелді, бұл туралы Марк Твеннің "Коннектикут Янки король Артурдың сотында" атты романында кеңінен айтылған. Stechzeug-тің аса ауыр шлемі қарсыластың шлемінің қырылын ажырату мақсатымен түсіндіріледі, нәтижесінде найза шлемге жиі толық күшпен соғылатын. Ал Реннен – жеңіл контактілі жарыс түрі еді. Мұндағы мақсат – қарсыластың қалқанына тию болатын. Арнайы Rennzeug Максимилианның сұрауы бойынша жасалды, ол қатты броньдалған "толық контактілі" Stechen-нен гөрі, епті жарыс түріне қайта оралуды қалады. Rennzeug-та қалқан серіппелі механизм арқылы броняға бекітіліп, соққы кезінде өздігінен ажыратылатын.
From 10 July to 9 August 1434, the Leonese knight Suero de Quiñones and ten of his companions encamped in a field beside a bridge and challenged each knight who wished to cross it to a joust. This road was used by pilgrims all over Europe on the way to a shrine at Santiago de Compostela, and at this time of the summer, many thousands would cross the bridge. Suero and his men swore to "break 300 lances" before moving on. The men fought for over a month, and after 166 battles Suero and his men were so injured they could not continue and declared the mission complete. During the 1490s, emperor Maximilian I invested much effort into perfecting the sport, for which he received his nickname of "The Last Knight". Rennen and Stechen were two sportive forms of the joust developed during the 15th century and practised throughout the 16th century. The armours used for these two respective styles of the joust were known as Rennzeug and Stechzeug, respectively. The Stechzeug in particular developed into extremely heavy armour which completely inhibited the movement of the rider, in its latest forms resembling an armour shaped cabin integrated into the horse armour more than a functional suit of armour. Such forms of sportive equipment during the final phase of the joust in 16th century Germany gave rise to modern misconceptions about the heaviness or clumsiness of "medieval armour", as notably popularised by Mark Twain's A Connecticut Yankee in King Arthur's Court. The extremely heavy helmets of the Stechzeug are explained by the fact that the aim was to detach the crest of the opponent's helmet, resulting in frequent full impact of the lance to the helmet. By contrast the Rennen was a type of joust with lighter contact. Here, the aim was to hit the opponent's shield. The specialised Rennzeug was developed on the request of Maximilian, who desired a return to a more agile form of joust compared to the heavily armoured "full contact" Stechen. In the Rennzeug, the shield was attached to the armour with a mechanism of springs and would detach itself upon contact.
Ортағасырдан кейінгі кезең
Францияда 1559 жылы король Генрих II турнирде алған жарақатынан қайтыс болғаннан кейін, нөкерлік кездесулер (жарыстар) спорт түрі ретінде тоқтатылды. Бұл үрдіс Генрих VIII және Елизавета I билігіне дейін жалғасты. Оның тұсында турнирлер нақты әскери жаттығулар емес, көбінесе парад немесе шоу ретінде қарастырылды. Елизаветаның билікке кіру күніне арналған соңғы нөкерлік кездесу 1602 жылдың қараша айында өтті; Елизавета келесі көктемде қайтыс болды. Нөкерлік кездесулер Джеймс I-нің 24 наурыздағы билікке кіру күнін мерекелеудің бір бөлігі ретінде 1624 жылға дейін, оның өлімінен бір жыл бұрын жалғасты. 17 ғасырдың басында нөкерлік кездесулер сарайдағы мерекелердің жылқылық басты оқиғасы ретінде "ат балеті" деп аталатын үлкен карусель көрсетілімдерімен ауыстырылды, бірақ сақинаға тию сияқты жауынгерлік емес жарыстар 18 ғасырға дейін жалғасты. Сақиналық турнирлер Солтүстік Америкаға әкелінді, ал нөкерлік кездесу Мэриленд штатының мемлекеттік спорты болып табылады. Нөкерлік кездесуді қайта жандандыруға жасалған бір әрекет – 1839 жылғы Эглинтон турнирі.
In France, the death of King Henry II in 1559 from wounds suffered in a tournament led to the end of jousting as a sport. The tilt continued through Henry VIII and onto the reign of Elizabeth I. Under her rule, tournaments were seen as more of a parade or show than an actual martial exercise. The last Elizabethan Accession Day tilt was held in November 1602; Elizabeth died the following spring. Tilts continued as part of festivities marking the Accession Day of James I, 24 March, until 1624, the year before his death. In the early 17th century, the joust was replaced as the equine highlight of court festivities by large "horse ballet" displays called carousels, although non combat competitions such as the ring tilt lasted until the 18th century. Ring tournaments were introduced into North America, and jousting continues as the state sport of Maryland. One attempt to revive the joust was the Eglinton Tournament of 1839.
Қазіргі заманғы атлетика
Жуық шайқасуды қайта жаңғыртумен айналысушылар 1970 жылдардан бері белсенді. Көрермендерге кең таралған заманауи жуық шайқасу көрсетілімі 1972 жылы Солтүстік Уэльстегі Гвич княздығында, Абергель қаласының жанында өтті. Knights Limited сияқты түрлі компаниялар бес пен елу актер қатысқан ұйымдастырылған шараларды өткізді. 1980 және 1982 жылдар аралығында Флорида штатының Орландо қаласындағы «Кішкентай Англия» ойын-сауық паркі жуық шайқасу стадионына айналуы жоспарланған, бірақ жоғары пайыздық ставкаларға байланысты жоспар тоқтатылды. Medieval Times сияқты басқа компаниялар осы спортты кешкі көрсетілімдеріне қосады. Жуық шайқасу көрсетілімдері Англиядағы Уорвик және Хевер қамалдарында маусымдықта өткізіледі. «Корольдік Англияның рыцарлары» сияқты топтар Ұлыбритания мен Еуропа бойынша ортағасырлық жуық шайқасу турнирлерін ұйымдастырады. Данияның Middelaldercentret мұражайында маусым бойы күн сайын жуық шайқасу турнирлері өткізіледі.
Jousting reenactors have been active since the 1970s. A more popular modern day jousting show took place in 1972 at the Principality of Gwrych in North Wales near Abergele. Various companies, such as Knights Limited, held organized shows with anywhere between five and fifty actors present. Between 1980 and 1982, the Little England theme park in Orlando, Florida was planned to become a jousting stadium, ultimately being cancelled due to high interest rates. Other companies such as Medieval Times include this sport in its dinner show. Jousting shows are also held seasonally at Warwick Castle and Hever Castle in England. Groups like the Knights of Royal England travel around Britain and Europe staging medieval jousting tournaments. At the Danish museum Middelaldercentret, daily jousting tournaments are held during the season.
Жарыс түрінде
The Knights of Valour – 1993 жылы Шейн Адамс құрған театрлық жюст тобы. Бұл топтың мүшелері жарыстық түрде жюст жасауды тәжірибеледі, ал олардың алғашқы турнирі 1997 жылы өтті. Адамс жауынгерлік спорт түрі ретінде жюстке арналған Дүниежүзілік чемпионат жюст қауымдастығын (WCJA) құрды және оның алғашқы турнирі 1999 жылдың 24 шілдесінде Онтарио штатының Порт-Эльгин қаласында өткізілді. Бұл спорт Адамстың жүргізуімен 2012 жылы Full Metal Jousting телешоуында көрсетілді. Ережелер 16 ғасырдағы Германияда қолданылған стехеннің бір түрі – Реалгестех (сондай-ақ Планкенгестех) үлгісінде жасалған, онда нысаналық аймақтар ретінде қызмет ету үшін жюст қару-жарағына қосымша нығайту элементтері орнатылды. Жоушылар қалқанды пайдаланбай, қару-жарақтың сол жақ иығына қосылған нығайту элементіне, яғни Brechschild (сондай-ақ Stechtartsche) атуға тырысады. Еуропада көптеген жюст турнирлері тұрақты түрде өткізіледі, олардың кейбіреулерін Арне Коэц ұйымдастырады, оның ішінде Sankt Wendel Grand Tournament және Schaffhausen Grand Tournament. Коэц – халықаралық турнирлерге қатысатын көптеген жоушылардың бірі.
The Knights of Valour was a theatrical jousting group formed by Shane Adams in 1993. Members of this group began to practice jousting competitively, and their first tournament was held in 1997. Adams founded the World Championship Jousting Association (WCJA) as a body dedicated to jousting as a combat sport, which held its inaugural tournament in Port Elgin, Ontario on 24 July 1999. The sport is presented in the 2012 television show Full Metal Jousting, hosted by Adams. The rules are inspired by Realgestech (also Plankengestech), one of the forms of stechen practised in 16th century Germany, where reinforcing pieces were added to the jousting armour to serve as designated target areas. Instead of using a shield, the jousters aim for such a reinforcing piece added to the armour's left shoulder known as Brechschild (also Stechtartsche). A number of Jousting events are held regularly in Europe, some organised by Arne Koets, including The Grand Tournament of Sankt Wendel and The Grand Tournament at Schaffhausen. Koets is one of a number of Jousters who travel internationally to events.
Танымал мәдениетте
Ортағасырлық садақ және онымен байланысты мәдениет 2001 жылғы "Ат ертегісі" фильмінің басты сюжеттік желілерінің бірі болып табылады.
Medieval jousting and the culture surrounding it are main plot points in the 2001 film A Knight's Tale.