Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ағылшын феодалдық жүйесінде бірнеше түрлі жер пайдалану нысандары болды, олардың әрқайсысы нақты құқықтар мен міндеттермен байланысты шарттар еді. Бұл пайдалану нысандары, мұраға берілсе немесе мәңгілік болса, еркін пайдалану санатына жатса, ал жалдаушының өлімімен немесе белгілі бір мерзім өткен соң тоқтатылса, тегін емес пайдалану санатына жатты.
Under the English feudal system several different forms of land tenure existed, each effectively a contract with differing rights and duties attached thereto. Such tenures could be either free hold if they were hereditable or perpetual or non free if they terminated on the tenant's death or at an earlier specified period.
Орта ғасырдың биік кезеңі
Англияның ежелгі тарихында патшалықтың үлкен бөліктері бос болды және аллодиалдық құқықтармен меншіктелді: жер иелері заңдық міндеттемелердің орнына өзара пайдалы ынтымақтастықпен патшамен ынтымақтасты. Нормандтардың жаулап алуынан кейін, Жеңімпаз Уильям бүкіл патшалықтың жалғыз аллодиалдық иесі екенін жариялағанда ғана жерді ұстау шарттары күрт өзгерді. Уильямның патшалығында жерді еркін сату және алмасу шектелді, ал барлық жер иелері өздерінің феодалдарына қызмет етуге міндеттелді ("феодал болмаса, жер де жоқ").
In England's ancient past large parts of the realm were unoccupied and owned as allodial titles: the landowners simply cooperated with the king out of a mutual interest instead of legal obligation. It was not until the Norman conquest, when William the Conqueror declared himself to be the sole allodial owner of the entire realm, that land tenures changed drastically. In William's kingdom the common exchange and sale of land became restricted and all landholders were made to provide a service to their lord ("no land without a lord").
Норман реформалары
Вильгельм қарсыласқандардан жерін алып, оны өзінің қолдаушыларына қайта бөліп берді. Ол феодализмнің жаңа түрін енгізді, онда міндеттемелер иерархияның барлық деңгейлеріне дейін тарады, бұл модель әскери жүйемен негізделген.
William stripped the land from those who opposed him and redistributed it among his followers. He introduced a new type of feudalism, in which obligation extended right down through the hierarchy, a model informed by the military system.
Барондар мен рыцарлар қызметі
Бас жалға алушылар жерлерін барондық құқығымен иеленді, бұл жалға алушыдан жылына 40 күнге лиежі үшін белгілі бір санды салт аттылармен қамтамасыз етуді талап етті. Белгіленген мерзім өткен соң, лиеж міндетті түрде салт аттыларға жалақы төлеуге немесе оларды босатуға тиіс болды. Дегенмен, салт аттылармен қызмет ету құқығымен жер иеленген жалға алушылар өз жерлерін мұрагеріне автоматты түрде беруге құқылы болмады, ал иеленушінің келісімін алу қажет болды. Жүйе күңкіреуіне себеп, салт аттыларға төленетін ақыны анықтау мүмкін болмады. Кейбір иеліктер алғаш берілген кездегідей байлық пен халқын сақтап қалды, нәтижесінде иелері тек жинауға шамасы келген салт аттылардың аз ғана санын ұсынды. Тағы бір мәселе – қосалқы жалға беру, осы арқылы қосалқы жалға алушылар жерді өздерінің жалға алушыларына өткізе алатын болды. Бұл жоғары тұрған иелердің арасында ұнамады және Эдуард I «Quia Emptores» жарлығымен тыйым салды. Қарсылық ретінде мүлікті сату заңдастырылды.
The tenants in chief held their land by the tenure of barony, which required the tenant to provide a number of knights for their liege for 40 days per annum. After the served days, the liege was obliged either to begin paying the knights, or to dismiss them. However, tenants who held their land by the tenure of knight service were not permitted to pass their lands to the heir automatically, but were required to obtain the lord's approval. The system failed because the assessment of knight's fees became impossible to maintain. A few estates retained the same wealth and population as when first enfeoffed, with the result that the lord provided only a small number of the knights whom he was actually able to muster. Another issue was the practice of subinfeudation, by which the subtenants were able to alienate the land to tenants of their own. This became unpopular among the superior lords, and was banned by Edward I in his edict Quia Emptores. In compensation, the sale of properties was made legal.