Ағылшын өзені – Ұлыбританиядағы үшінші ең ұзын өзен

Кіріспе

Англиядағы өзен – Ұлыбританиядағы үшінші ең ұзын өзен

Трент өзені Ұлыбританиядағы үшінші ең ұзын өзен болып табылады. Оның бастауы Стаффордширде, Биддульф Моордың оңтүстік жиегінде орналасқан. Өзен Солтүстік Мидлендс аймағынан өтіп, Хамбер сағасына құяды. Өзен қышқыл дауылдардан кейін және көктемде қар еріген кезде су тасқынына жиі ұшырайды, бұл бұрын өзен арнасын өзгертуге себеп болған. Өзен Сток-он-Трент, Стоун, Стаффордшир, Ругели, Бертон-апон-Трент және Ноттингем қалаларынан өтеді, содан кейін Йоркширдегі Трент-Фолс тұсында Оуз өзенімен қосылып, Хамбер сағасын құрайды. Бұл саға Йоркширдегі Кингстон-опон-Халл мен Линкольнширдегі Иммингем арасында Солтүстік теңізіне құяды. Хамбердің кең сағасы көбінесе Мидлендс пен Англияның солтүстігі арасындағы шекара ретінде сипатталады.

Атауы

"Трент" атауы "күшті су тасқыны" деген мағына беретін рим-британ сөзінен туындаған болуы мүмкін. Нақтырақ айтқанда, атау екі рим-британ сөзінің – трос ("артық") және хинт ("жол") – қысқартылған түрі болуы ықтимал. Бұл өзеннің су тасқынына бейім екенін көрсетеді. Дегенмен, көбінесе бұл өзенді фордтар арқылы өтуге болатын, яғни маңызды жолдардан ағып өтетін өзен деп есептегені мүмкін. Осы себепті Трент бойындағы Hill Ridware сияқты жер-атауларында, сондай-ақ ежелгі ағылшын тілінен алынған "форд" сөзінде рим-британдық "рид" (валли тілінде "форд") элементі кездеседі. Тағы бір аудармада "басып кіруші" деп берілген, ол жерді су басуға байланысты. Уэльс университетіндегі Кохтың пікірінше, "Трент" атауы рим-британдық "Трисантона" сөзінен шыққан, ол *tri sent(o) on ā (жол арқылы күшейтілген есімдік) элементтерінің біріктірілген түрінен пайда болған, яғни "үлкен жол".

Тарихқа дейінгі дәуір

Плейстоцен дәуірінде (1,7 миллион жыл бұрын) Трент өзені Уэльс төбелерінде басталып, Ноттингемнен шығысқа қарай қазіргі Белвоар аңғары арқылы ағып, Анкастердегі әктас жотасын кесіп, содан Солтүстік теңізге құйды. Вулстония кезеңінің соңында (шамамен 130 000 жыл бұрын) Белвоар аңғарында қалған тоқтап тұрған мұз массасы өзенді солтүстікке бұрып, ежелгі Линкольн өзені арқылы, Линкольн өткелінен, қазіргі Уитэм өзенінің арнасымен ағысуға мәжбүр етті. Келесі мұз басу кезеңінде (Девенс, б.з.д. 70 000 жыл) мұз қазіргі төменгі Трент бассейнінде Глециалдық Хамбер көлі деп аталатын үлкен су көлемін тоқтатты. Ол шегінген кезде Трент өзені Хамберге қарай қазіргі арнасын қабылдады.

Аумақ көлемі

Трент алабы Мидлендс аймағының кең аумағын қамтиды, және Стаффордшир, Дербишир, Лестершир, Ноттингемшир және Батыс Мидлендс графтықтарының басым бөлігін қосады; сонымен қатар Линкольншир, Оңтүстік Йоркшир, Уорвикшир және Рутленд аймақтарының бөліктері де кіреді. Су жиналатын аймақ, оңтүстік және батыстағы Авон саласымен, солтүстік-батыстағы Уивермен, солтүстікке қарай Йоркшир Уз салаларымен және шығысқа қарай Велланд, Уитэм және Анчолм бассейндерімен шектеседі. Алаптың ерекшелігі – жер бедері мен ландшафт сипаттамасының айқын әртүрлілігі, ол Dark Peak таулы аймағының бастауларынан, су жиналатын аймақтың ең биік нүктесі Kinder Scout үстіртінде басталып, төменгі тасқын ағыстарымен қатар орналасқан, теңіз деңгейіне тең жер бетіне ие, қарқынды өңделген және кептірілген жазық далаларға дейін өзгереді. Бұл төменгі ағыстар бірқатар су тасқынына қарсы жағалаулар мен қорғаныстармен су тасқынынан қорғалады. Басқа жерлерде Dove алабындағы White Peak ашық әктас аймақтары мен Idle алабындағы Dukeries аймағындағы Sherwood Forest, Charnwood Forest және Soar және Mease су жиналатын бассейндеріндегі Ұлттық орман арасында нақты контраст байқалады. Су деңгейін басқару осы жазық аймақтарда маңызды, ал жергілікті су арналары әдетте ішкі дренаж кеңестері және олардың ізбасарларымен күтіледі, дренажды жақсарту үшін суды Трентке құятын жағалау өзендеріне көтеруге арналған сорғы станцияларының көмегімен жүзеге асырылады. Аз қоныстанған ауылдық аймақтар Вест-Мидлендс штатындағы Стоук-он-Трент, Бирмингем және оның айналасындағы Қара өлке, сондай-ақ Шығыс Мидлендс штатындағы Лестер, Дерби және Ноттингемнің ірі университет қалалары мен тарихи графтық орталықтары сияқты көптеген ірі қалалық аймақтармен теңестіріледі. Бұл аймақтарда 6 миллионнан астам адам тұрады. Армитаждың төменгі ағысындағы қатты геология негізінен Мерсия саздақтарынан тұрады, өзеннің бағыты осы саздақтардың Мидлендс арқылы Хэмберге дейін созылатын доғасын қалайды. Өзен төсегімен саздақтар ашық көрінбейді, себебі тастың үстінде қиыршық тас және аллювий қабаттары жатыр. Бірақ кейбір жерлерде саздақтар өзен жартастарын құрайды, ең айқын жерлері – Гунторп және Стоук шлюзі, Радклифке жақын Трентте, ал ауыл ерекше қызыл түсті қабаттармен аталған. Сканторп пен Алкборо арасындағы Трент өзенінің үстінен көтерілген тік жартастар да саздақтардан тұрады, бірақ олар жас Rhaetic Penarth тобына жатады. Бұл «баспалдақ» тәрізді жалпақ үстірттердің қатары өзеннің кесіп өтуі нәтижесінде, сондай-ақ мұздық кезеңдерінің соңында мұздықтардан пайда болған балқыған су мен эрозиялық материалдың жиналуынан пайда болған. Бұл үстірттерде өзен бойында бір кезде өмір сүрген мегафаунаның іздері сақталған, мысалы, жүнді мамонт, бизон және қасқыр сияқты суық кезеңдерде болған жануарлардың сүйектері мен тістері табылды. Дербиге жақын орналасқан басқа да террасалық жүйеде, жылырақ мезгілде Аллентон бегемоты табылған. Шағыл шұңқырларының қалдықтары, әдетте салыстырмалы түрде жоғары жер асты суымен суға толы, кең ауқымда әртүрлі мақсаттарда қайта пайдаланылды. Оларға су спорты және жаңартылғаннан кейін табиғат резерваттары мен ылғалды жерлер кіреді. Соңғы Девенс мұздық кезеңінің соңында өзеннің төменгі ағысында Хамбер көлінің пайда болуы, Хамберхед деңгейлерінің жазық ландшафтын құру үшін көл төсегіндегі балшық пен саздың қабаттасуына әкелді. Бұл деңгейлер Трент аңғары арқылы созылып, Эу, Торн және Идл өзендерінің төменгі ағыстарын қамтиды. Кейбір аймақтарда Холоцен кезеңінде көлдік шөгінділердің үстіне бірінен соң бірі торф қабаттары жиналып, Торн және Хэтфилд Моорс сияқты жазық батқықтарды құрды.

The Trent basin covers a large part of the Midlands, and includes the majority of the counties of Staffordshire, Derbyshire, Leicestershire, Nottinghamshire and the West Midlands; but also includes parts of Lincolnshire, South Yorkshire, Warwickshire and Rutland. The catchment is located between the drainage basins of the Severn and its tributary the Avon to the south and west, the Weaver to the north west, the tributaries of the Yorkshire Ouse to the North and the basins of the Welland, Witham and Ancholme to the east. A distinctive feature of the catchment is the marked variation in the topography and character of the landscape, which varies from the upland moorland headwaters of the Dark Peak, where the highest point of the catchment is the Kinder Scout plateau at ; through to the intensively farmed and drained flat fenland areas that exist alongside the lower tidal reaches, where ground levels can equal sea level. These lower reaches are protected from tidal flooding by a series of floodbanks and defences. Elsewhere there is a distinct contrast between the open limestone areas of the White Peak in the Dove catchment, and the large woodland areas, including Sherwood Forest in the Dukeries area of the Idle catchment, the upland Charnwood Forest, and the National Forest in the Soar and Mease drainage basins respectively. Water level management is important in these lowland areas, and the local watercourses are usually maintained by internal drainage boards and their successors, with improved drainage being assisted by the use of pumping stations to lift water into embanked carrier rivers, which subsequently discharge into the Trent. The less populous rural areas are offset by a number of large urbanised areas including the conurbations of Stoke on Trent, Birmingham and the surrounding Black Country in the West Midlands; and in the East Midlands the major university cities and historical county seats of Leicester, Derby and Nottingham. Together these contain the majority of the 6 million people who live in the catchment. Downstream of Armitage the solid geology is primarily Mercia Mudstones, the course of the river following the arc of these mudstones as they pass through the Midlands all the way to the Humber. The mudstones are not exposed by the bed of the river, as there is a layer of gravels and then alluvium above the bedrock. In places, however the mudstones do form river cliffs, most notably at Gunthorpe and Stoke Lock near Radcliffe on Trent, the village being named after the distinctive red coloured strata. The low range of hills, which have been formed into a steep set of cliffs overlooking the Trent between Scunthorpe and Alkborough are also made up of mudstones, but are of the younger Rhaetic Penarth Group. This ‘staircase’ of flat topped terraces was created as a result of successive periods of deposition and subsequent down cutting by the river, a product of the meltwater and glacially eroded material produced from ice sheets at the end of glacial periods through the Pleistocene epoch between 450,000 and 12,000 years BP. Contained within these terraces is evidence of the mega fauna that once lived along the river, the bones and teeth of animals such as the woolly mammoth, bison and wolves that existed during colder periods have all been identified. Another notable find in a related terrace system near Derby from a warmer interglacial period, was the Allenton hippopotamus. Once worked out, the remaining gravel pits which are usually flooded by the relatively high water table have been reused for a wide variety of purposes. These include recreational water activities, and once rehabilitated, as nature reserves and wetlands. During the end of the last Devensian glacial period the formation of Lake Humber in the lowest reaches of the river, meant that substantial lake bed clays and silts were laid down to create the flat landscape of the Humberhead Levels. These levels extend across the Trent valley, and include the lower reaches of the Eau, Torne and Idle. In some areas, successive layers of peat were built up above the lacustrine deposits during the Holocene period, which created lowland mires such as the Thorne and Hatfield Moors.

Гидрология

Трент су алабының топографиясы, геологиясы және жерді пайдалануы өзеннің гидрологиясына тікелей әсер етеді. Бұл факторлардың айырмашылығы негізгі сала өзендерінің су ағызу ерекшеліктерінде және одан кейінгі құйылыстарында да көрініс табады. Олардың ең ірісі – Тем өзені, ол Трент өзенінің жалпы су ағынының шамамен төрттен бір бөлігін құрайды, ал басқа маңызды сала өзендері – Дервент 18%, Соар 17%, Дуве 13% және Соу 8%. Осы негізгі сала өзендерінің төртеуі, оның ішінде Таулы аймақты сумен қамтитын Дуве және Дервент өзендері орта ағыста бірігіп, Ұлыбритания үшін салыстырмалы түрде сергекті өзен жүйесін қалыптастырады.

Жаңбыр жауған

Су жинауыш аймақтағы жауын-шашын мөлшері әдетте топографияға сәйкес келеді. Ең жоғары жылдық жауын-шашын мөлшері және одан да жоғары көрсеткіштер Дервент өзенінің бастауындағы солтүстік және батыстағы биік таулы жерлерде байқалады, ал ең төменгі көрсеткіштер солтүстік және шығыстағы жазық жерлерде тіркеледі. Тамедегі жауын-шашын мөлшері батыстағы Уэльс тауларының жаңбыр көлеңкесі әсерінен күтілгендей жоғары емес, бұл орташа рельефке қарамастан мөлшерді орташа деңгейге дейін төмендетеді. Трент өзенінің жалпы су жинауыш аймағының орташа мөлшері Ұлыбританиядағы орташа көрсеткіштен ( ) және Англиядағы орташа көрсеткіштен ( ) айтарлықтай төмен. Трент, басқа да Ұлыбританияның жазық жерлердегі ірі өзендер сияқты, Атлантикадан су жинауыш аймағына қайта-қайта келетін, жай қимылдайтын төмен қысымды ауа райы жүйелерінің салдарынан болатын ұзақ жауын-шашын кезеңдеріне осал. Бұл әсіресе күз және қыс айларында байқалады, осы кезде булану ең төмен деңгейде болады. Бұл жағдайлар су жиналатын аймақтың кез келген қосымша жауын-шашынға жылдам жауап беруіне мүмкіндік береді. Мұндай жағдай 1977 жылғы ақпан айында орын алды, Ноттингемдегі Трент өзенінің төменгі ағысындағы су ағыны шамамен болды, бұл кең ауқымды су тасқынына әкелді. 2000 жылы да ұқсас жағдайлар тіркелді, күздегі орташадан жоғары жауын-шашыннан кейін одан әрі жауын-шашын жауып, сол жылдың қараша айында су тасқынына себеп болды. Бассейндегі қардың тез еруіне байланысты туындайтын метеорологиялық тәуекел де бар, бірақ бұл сирек кездеседі. Бұл ұзақ суық кезеңнен кейін температураның кенеттен көтерілуінен немесе мол жауын-шашынмен бірге болуынан туындауы мүмкін. Тарихтағы ең ірі су тасқындарының көпшілігі қардың еруінен туындаған, бірақ соңғы осындай жағдай 1946/47 жылдардағы суық қыстан кейін 1947 жылғы наурызда жаңбырдың нәтижесінде қардың тез еруіне байланысты болды, бұл Трент аңғарының бойындағы кең ауқымды су тасқынына әкелді. Керісінше, ұзаққа созылған жауын-шашынның аз болуы да проблема тудыруы мүмкін. Өзендегі ең төменгі ағын 1976 жылғы құрғақшылық кезінде, 1975/76 жылдардағы құрғақ қыстан кейін тіркелді. Ноттингемде өлшенген ағын тамыз айының соңында ерекше төмен болды және құрғақшылықтың қайта оралу кезеңі жүз жылдан астам деп бағаланды.

Rainfall in the catchment generally follows topography with the highest annual rainfall of and above occurring over the high moorland uplands of the Derwent headwaters to the north and west, with the lowest of , in the lowland areas to the north and east. Rainfall totals in the Tame are not as high as would be expected from the moderate relief, due to the rain shadow effect of the Welsh mountains to the west, reducing amounts to an average of for the tributary basin. The average for the whole Trent catchment is which is significantly lower than the average for United Kingdom at and lower than that for England at
Like other large lowland British rivers, the Trent is vulnerable to long periods of rainfall caused by sluggish low pressure weather systems repeatedly crossing the basin from the Atlantic, especially during the autumn and winter when evaporation is at its lowest. This combination can produce a water logged catchment that can respond rapidly in terms of runoff, to any additional rainfall. Such conditions occurred in February 1977, with widespread flooding in the lower reaches of the Trent when heavy rain produced a peak flow of nearly at Nottingham. In 2000 similar conditions occurred again, with above average rainfall in the autumn being followed by further rainfall, producing flood conditions in November of that year. Another meteorological risk, although one that occurs less often, is that related to the rapid melting of snow lying in the catchment. This can be a result of a sudden rise in temperature after a prolonged cold period, or when combined with extensive rainfall. Many of the largest historical floods were caused by snowmelt, but the last such episode occurred when the bitter winter of 1946 7 was followed by a rapid thaw due to rain in March 1947 and caused severe flooding all along the Trent valley. At the other extreme, extended periods of low rainfall can also cause problems. The lowest flows for the river were recorded during the drought of 1976, following the dry winter of 1975/6. Flows measured at Nottingham were exceptionally low by the end of August, and were given a drought return period of greater than one hundred years.

Кеме қатынасының тарихы

Ноттингем Реставрацияға дейін кеме қатынасының ежелгі орталығы болған сияқты, бұл ішінара Трент көпірінің қиын кеме қатынасына байланысты. Шардлоудың Фосбрук отбасының күш-жігерінің нәтижесінде кеме қатынасы одан әрі Кавендиш көпіріне жақын Уилден Фериге дейін кеңейтілді. Кейін, 1699 жылы, аймақтағы көмір шахталары мен жерлеріне ие болған барон Уильям Пейджет (Лорд Пейджет) Парламент Актісін (10 Will. 3. c. 26) Ноттингем тұрғындарының қарсылығына қарамастан Флитстоунс көпіріне дейін кеме қатынасын кеңейту үшін алды. Лорд Пейджет бұл жұмысты жеке қаржыландырып, Кингс Милл мен Бертон Миллдерде, сондай-ақ бірнеше каналдар мен бассейндерде шлюздер салды. Акт оған Ноттингем көпірінен жоғары орналасқан кемежайлар мен қоймаларды салуға толық бақылау берді. Лорд Пейджет Бёртондағы кемежайды және қоймаларды Джордж Хейнге жалға берді, ал Уилдендегі кемежай мен қоймаларды Леонард Фосбрук жалға алды, ол паромдық құқықтарға ие болды және Хейннің серіктесі еді. Екеуі де өз кемелерінде тасымалданбаған жүкті түсіруден бас тартты, осылайша монополия құрды. 1748 жылы Ноттингем саудагерлері осы монополияны жоюға тырысты, тауарларды жағалауға және арбаларға түсірді, бірақ Фосбрук өзенді бөгеу үшін паром арқанын пайдаланды, содан кейін канал арқылы кемелерді бекітіп, оларды қорғау үшін адамдарды жалдады. Содан кейін Хейн Кингс-Локта баржаны батырып жіберді, ал келесі сегіз жыл бойы тауарлар оны айналып тасымалдауға мәжбүр болды. Оларға қарсы сот шешімі болғанына қарамастан, екеуі де осы әрекеттерін тоқтатпады. 1762 жылы Хейннің жалға алу мерзімі аяқталды, ал Лорд Пейджеттің ұлы, Уксбридж графы, жаңа жалға алу шартын Бертон қайық компаниясына берді. Канал Бёртон-апон-Трентке дейін өзенмен қатарласып өтті, онда Хорнинглоудағы жаңа кемежайлар мен қоймалар қалаға қызмет етті, бірақ Бертон қайық компаниясы өз алдыңғыларының тудырған өзеннің нашар репутациясын жақсарта алмады. Ақырында, 1805 жылы олар жетекші канал тасымалдаушылары Хеншалл және компаниямен Уилден Фериден жоғарыдағы өзенді жабу туралы келісімге келді. Өзеннің Шардлоудан жоғары бөлігі заң жүзінде әлі де кеме жүзуге жарамды болғанымен, бұл келісім өзеннің осы бөлігін коммерциялық кеме қатынасы ретінде пайдаланудың аяқталуын білдіреді.

Nottingham seems to have been the ancient head of navigation until the Restoration, due partly to the difficult navigation of the Trent Bridge. Navigation was then extended to Wilden Ferry, near to the more recent Cavendish Bridge, as a result of the efforts of the Fosbrooke family of Shardlow. Later, in 1699, the baron William Paget (Lord Paget), who owned coal mines and land in the area, obtained an Act of Parliament (10 Will. 3. c. 26) to extend navigation up to Fleetstones Bridge, Burton, despite opposition from the people of Nottingham. Lord Paget seems to have funded the work privately, building locks at King's Mill and Burton Mills and several cuts and basins. The Act gave him absolute control over the building of any wharves and warehouses above Nottingham Bridge. Lord Paget leased the navigation and the wharf at Burton to George Hayne, while the wharf and warehouses at Wilden were leased by Leonard Fosbrooke, who held the ferry rights and was a business partner of Hayne. The two men refused to allow any cargo to be landed which was not carried in their own boats, and so created a monopoly. In 1748, merchants from Nottingham attempted to end this monopoly by landing goods on the banks and into carts, but Fosbrooke used his ferry rope to block the river, and then created a bridge by mooring boats across the channel, and employing men to defend them. Hayne subsequently scuppered a barge in King's Lock, and for the next eight years goods had to be transhipped around it. Despite a Chancery injunction against them, the two men continued with their action. Hayne's lease expired in 1762, and Lord Paget's son, the Earl of Uxbridge, gave the new lease to the Burton Boat Company. The canal ran parallel to the upper river to Burton upon Trent, where new wharfs and warehouses at Horninglow served the town, and the Burton Boat Company were unable to repair the damaged reputation of the river created by their predecessors. Eventually in 1805, they reached an agreement with Henshall & Co., the leading canal carriers, for the closure of the river above Wilden Ferry. Though the river is no doubt legally still navigable above Shardlow, it is probable that the agreement marks the end of the use of that stretch of the river as a commercial navigation.

Төменгі өзен

Өзеннің төменгі ағысының алғашқы жақсартуы Ньюаркта болды, онда арна екіге бөлінеді. Қала тұрғындары өздеріне жақын орналасқан тармақтың пайдалануын арттыруды қалады, сондықтан 1772 жылы парламент актісімен жұмыс жүргізуге рұқсат берілді. Ньюарк навигациялық комиссарлары құрылды, олар екі шлюзді салуды қаржыландыру үшін ақша қарыз алуға және оларды пайдаланатын кемелер үшін жол ақысын алуға құқылы болды. Жұмыс 1773 жылдың қазанында аяқталды, ал жеке жол ақылары 1783 жылға дейін күшінде болды, содан кейін олар қай арнаны пайдаланған болса да, бір шиллинг (5 пенс) жол ақысымен ауыстырылды. Жақсартудың мақсаты – ең төменгі тереңдікті 2 футтан (1 м) 3 футқа (1 м) дейін арттыру болды. 1796 жылдың басында Бистон кесімі іске қосылды, 1797 жылы Кранфлит кесімі, 1800 жылы Холм кесімі, ал барлық жұмыстар 1801 жылдың 1 қыркүйегіне дейін аяқталды. Қаржылық шығындар бекітілген капиталдан едәуір асып кетті, ал артық сома қарызға алынды, бірақ компания бастапқы акциялар мен жаңа жұмысты қаржыландыру үшін шығарылған акциялар бойынша 7 пайыздық дивиденд төлей берді. 1823 жылы және тағы да 1831 жылы Ньюарк навигациялық комиссарлары өзенге жақсартулар енгізуді ұсынды, осылайша ірі кемелерді қабылдауға болады, бірақ Трент навигациялық компаниясы жақсы пайда тауып, мұндай жұмыстың қажеттілігін көрмеді. Жылдық тасымал көлемі 350 000 мен 400 000 тонна аралығында болған кезде, 1896 жылы Франк Рейнер инженер болып тағайындалды және компания навигацияны сақтап қалу үшін ауқымды жұмыс қажет екеніне көндірілді. Манчестер кеме каналының инженері сэр Эдвард Лидер Уильямсқа өзенді зерттеу тапсырылды, ал Трент және Мерси каналына иелік етіп, оның тиімділігін сақтаған Солтүстік Стаффордшир темір жолымен келіссөздер жүргізу арқылы бұрынғы парламент актілеріндегі кейбір тармақтар прогреске кедергі келтірмейтіні қамтамасыз етілді. Кромвель мен Холм арасында алты шлюз салу және осы бөлімді ені 18 метр, тереңдігі 2 метр болуын қамтамасыз ету үшін қазу жұмыстарын жүргізу жоспары 1906 жылғы парламент актісімен бекітілді. Қаржыны тарту қиын болды, бірақ бір бөлігі төраға мен вице-төраға жазылды, ал Кромвель шлюзінің құрылысы 1908 жылы басталды. Ньюарк навигациялық комиссарлары сол уақытта Ньюарк қалалық шлюзін жақсартуды қаржылады, ал арнаны қазу жұмысының басым бөлігі өзен төсегінен алынған 400 000 тонна құмды сату арқылы қаржыландырылды. Кромвель шлюзінде буксир және үш баржаны орналастыруға болатын, ол 1911 жылдың 22 мамырында ашылды. Мұнай тасымалы өзендегі сауда-саттықтың өсуіне ықпал етті, бірақ Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанға дейін көп жұмыс істелмеді. Баржалар әлі де Гиртон мен Бестхорптан Гоул және Халл қалаларына құм тасымалдауда.

The first improvement of the lower river was at Newark, where the channel splits into two. The residents of the town wanted to increase the use of the branch nearest to them, and so an Act of Parliament was obtained in 1772 to authorise the work. Newark Navigation Commissioners were created, with powers to borrow money to fund the construction of two locks, and to charge tolls for boats using them. The work was completed by October 1773, and the separate tolls remained in force until 1783, when they were replaced by a one shilling (5p) toll whichever channel the boats used. The aim of the improvements was to increase the minimum depth from 2 feet (1 m) to 3 feet (1 m). By early 1796, the Beeston cut was operational, with the Cranfleet cut following in 1797, and the Holme cut in 1800, with the whole works being finished by 1 September 1801. The cost exceeded the authorised capital by a large margin, with the extra being borrowed, but the company continued to pay a 7 per cent dividend on the original shares and on those created to finance the new work. In 1823 and again in 1831, the Newark Navigation Commissioners proposed improvements to the river, so that larger vessels could be accommodated, but the Trent Navigation Company were making a good profit, and did not see the need for such work. With traffic still between 350,000 and 400,000 tonnes per year, Frank Rayner became the engineer in 1896, and the company were persuaded that major work was necessary if the navigation was to survive. The engineer for the Manchester Ship Canal, Sir Edward Leader Williams, was commissioned to survey the river, while negotiations with the North Staffordshire Railway, who owned the Trent and Mersey Canal and had maintained its viability, ensured that some of the clauses from previous Acts of Parliament did not prevent progress. A plan to build six locks between Cromwell and Holme, and to dredge this section to ensure it was 60 feet (18 m) wide and 5 feet (2 m) deep was authorised by an Act of Parliament obtained in 1906. Raising finance was difficult, but some was subscribed by the chairman and vice chairman, and construction of Cromwell Lock began in 1908. The Newark Navigation Commissioners financed improvements to Newark Town lock at the same time, and dredging of the channel was largely funded by selling the 400,000 tonnes of gravel removed from the river bed. At , Cromwell lock could hold a tug and three barges, and was opened on 22 May 1911. The transport of petroleum provided a welcome increase to trade on the river, but little more work was performed before the beginning of the First World War. Barges still transport gravel from pits at Girton and Besthorpe to Goole and Hull.

Қазіргі заманғы кеме қатынасы

Өзеннің Бёртон-апон-Тренттен төменгі жағында шамамен 117 миль (188 км) қашықтыққа заң бойынша жүзуге болады. Бірақ, іс жүзінде, Трент және Мерси каналының оңтүстік соңында (Шардлоуда) жүзу өзеннің өзінде емес, канал арқылы жүргізіледі. Канал Трентті керамикалық өңірмен және Ранкорн мен Бриджуотер каналымен байланыстырады. Шардлодан төмен, су тасқыны жоқ өзен Ньюарк маңындағы Кромвель шлюзіне дейін жүзуге қолайлы, тек Ноттингемде (Бистон Кат және Ноттингем каналы) және Ноттингемнің батысында, Соули және Кранфлит кесіктерінде екі канал бар. Кромвель шлюзінен төмен Трент су ағынына ие, сондықтан тек тәжірибелі және жақсы жабдықталған кемешілер ғана жүзе алады. Навигациялық шамдар, тиісті якорь және кабель міндетті. Гайнсбородан Трент-Фоллсқа дейінгі өзенді басқарушы орган – Британдық порттар қауымдастығы, кемені басқаратын адамның су ағынында жүзу тәжірибесі болуын талап етеді. Трентте теңіз пилоты коммерциялық кемелер үшін міндетті емес, бірақ өзенде тәжірибесі жоқтар үшін ұсынылады. Навигация қиын болуы мүмкін, кемелердің қарап қалған және бір жағдайда Кедби көпіріне соқтығысқан оқиғалары болды. Соңғы оқиғада "Celtic Endeavour" кемесі Ганнесс маңында он күнге қарап қалды, содан кейін жоғары толқынмен көтеріліп шықты.

Трент Эгир

Жылдың белгілі бір мезгілдерінде Трент өзенінің төменгі жағалауларында орташа көлемді (2 метрге дейін) толқын пайда болады, ол Трент Эгирі деп аталады (норвеж теңіз құдайының атымен аталған). Эгир, жоғары көктемгі толқынның өзеннің төмен ағысымен кездесуінен туындайды. Өзен сағасының қысыңқы пішіні бұл құбылысты күшейтеді, нәтижесінде үлкен толқын Гейнсборо, Линкольнширге дейін, кейде одан да жоғары ағынға қарай жылжиды. Эгир Гейнсбородан әрі жылдамдай алмайды, себебі өзеннің пішіні оны қарапайым толқынға дейін азайтады, ал Ноттингемширдегі Ньюарктан солтүстікке қарай орналасқан бөгеттер оның жолын толығымен кеседі.

Жануарлар дүниесі және экология

Трент өзені бойындағы жасалма өзгерістер, су тасқынынан қорғау, шаруашылық, кен өндіру және мелиорациялық жұмыстар нәтижесінде, жағалау ландшафтының көп бөлігі өзгеріп, табиғи мекендеу орындарының көлемі азайды. Өзен арнасы қалған, бірақ фрагменттелген батқықтар мен табиғат қорықтарын байланыстырады, бұл жергілікті және көшпенді түрлерге пана болады. Оларға Трент аңғары көші-қон үшін пайдаланатын жабайы құстар мен су құстары, сондай-ақ өзенді сусарлар мен америкалық норка сияқты жануарлардың қоныс аудару жолы ретінде пайдалануы жатады. Бұл – көшпенді құстардың Ұлыбританияны кесіп өтетін Северн-Трент көшпенділер жолының бір бөлігі. 20-шы ғасырда өзен жағалауында қосымша табиғатты қорғау аймақтары құрылды, онда пайдаланылмаған құмды карьерлер табиғат қорықтары ретінде қайта жаңартылды. Олардың ең маңыздысы – Аттенборо табиғат қорығы, ерекше ғылыми маңызы бар (SSSI) аумақ, оған еуразиялық үйрек және қара қаз сияқты жабайы құстар келеді. Қорықта еуразиялық острица және үлкен қызылбас сияқты су құстары да байқалды, сондай-ақ балықшылдар, қамыс торғайлары мен су рельстері де кездеседі. Өзен бойындағы басқа да сулы жерлерге Бекингем батқықтары, Кроксалл көлдері, Дракелоу және Уиллингтон құмды карьерлері жатады. Ньюарк қаласына жақын Бестхорп ауданында кішкентай бақайлардың және сұр бақайлардың жұптасып көбейіп жатқаны байқалды. Трент аңғары басқа да SSSI және жергілікті табиғат қорықтарын байланыстырады, олар құстар ғана емес, сонымен қатар сүтқоректілер, жәндіктер және балықтар үшін де әртүрлі мекендеу орындарына ие, мысалы, Мейс өзені – судың барлық ағысы SSSI және Еуропалық арнайы қорғау аймағы ретінде белгіленген жақсы мысал. Ең ерекше экологиялық орындардың бірі – Хиксонға жақын Пастурфилдс табиғат қорығы, Ұлыбритания үшін сирек кездесетін құрлықтағы тұзды батқық. Мерсия саздағы жер асты суларынан шығатын тұзды бұлақтардың нәтижесінде пайда болған тұзды батқықтың қалдығы, қорықта әдетте жағалауда кездесетін тұзға төзімді түрлер бар, мысалы, теңіз жусаны, жебе шөбі және сүт шөп. Су сапасының жақсаруы және одан кейін балық қорларының өсуі, сондай-ақ белгілі бір тұрақты пестицидтерді қолдануға тыйым салу сойылдардың Трент жүйесіне қайта оралуына мүмкіндік берді, олар 1980 жылдарға дейін мұнда болмаған. 2003 жылы жүргізілген зерттеулер осы жабайы жануарлардың іздері мен таңбалары табылған орындардың саны екі есеге артқанын көрсетті. Олар қазір Вулсли, Уиллингтон және Аттенборо сияқты жерлерде де көріледі. Ньюарк қаласындағы су тасқыны аймағына дейін де тұнбалардың жеткені хабарланды.

Artificial changes along the Trent, due to navigation, farming, mineral extraction and drainage works, mean that much of the riparian landscape has been altered, reducing the amount of natural habitat. The river channel links the remaining, but fragmented wetland areas and nature reserves, providing a refuge for native and migrant species. These include wildfowl and wading birds that use the Trent Valley as a migration corridor, with the river also being used as a wildlife route by mammals such as otters and non native American mink. It forms part of the Severn Trent flyway, a route used by migratory birds to cross Great Britain. Additional nature conservation areas were created beside the river in the 20th century, when a number of disused gravel pits, were rehabilitated as nature reserves. One of the most important of these is Attenborough Nature Reserve, a Site of Special Scientific Interest (SSSI) which is visited by wildfowl such as Eurasian wigeon and common teal. Wading birds such as Eurasian oystercatcher and great bittern have also been observed at the reserve; as have kingfishers, reed warblers and water rails. Other managed wetland sites along the river include Beckingham Marshes, Croxall Lakes, Drakelow, and Willington Gravel Pits. At Besthorpe near Newark, breeding pairs of little egrets and grey herons have been observed. The Trent valley also links together other SSSI and local nature reserves, which have varying habitats not only for birds, but also mammals, insects and fish, a good example is the tributary River Mease where the entire watercourse has been designated both as a SSSI and a European special area of conservation. One of the more unusual ecological sites is Pasturefields nature reserve near Hixon, an inland saltmarsh, which is a rare habitat for the UK. A vestige of the saline marshes created by the brine springs that seep from the groundwater of the Mercia mudstones, the reserve contains salt tolerant species normally found on the coast, such as sea plantain, arrowgrass and milkwort. Improvements in water quality and subsequent fish stocks, in combination with the ban on the use of certain persistent pesticides have meant that otters have now returned to the Trent system, having been absent as recently as the 1980s. A survey in 2003 showed a doubling in the number of sites where evidence, such as spraints and footprints of these elusive animals were found. They have also now been sighted at locations such as Wolseley, Willington, and Attenborough. Seals have been reported up to near the head of the tidal section at Newark.

Балық аулау

Трент өзенінде балық аулауға қатысты дәлелдер неолит дәуіріне дейін жетеді, Хемингтон аумағындағы тасталған өзен арналарында табылған балық ұстау құрылғысының қалдықтары осыны көрсетеді. Орта ғасырларға жатпайтын анықталған тұжырымдар да осы жерден және Колвик маңынан табылды. Оларға V тәрізді орнатылған қазықтар, тоқудан жасалған панельдер және үлкен себеттен жасалған тұзақ кіреді, бұл өзенде пассивті балық аулау әдістері қолданылғанын көрсетеді. «Домсдей» каталогы Трент бойында көптеген жемісті диірмендер мен балық аулау орындары болғанын көрсетті. Диірмендер балық және шабақ тұзақтары үшін маңызды орындар болды, шабақтар тамыздың ортасы мен қыркүйектің басында «қанатты уақытта» ұсталды. 1641 жылы Трент үшін жасалған тізімде балықтың отыз түрі және көлеңке, мойынтұмсық, лосось және камбала сияқты теңізден көшіп келетін, ал бұта, көкбалық, шұбар және суық сияқты өзендік түрлер де бар. Тізімдегі ең ірісі – осетр, ол бір кезде Кингс-Миллге дейін Трентте ұсталған, бірақ оның саны аз болған. Мысалы, 1255 жылы Донингтон қамалының жанынан 2 метрлік, ал 1791 жылы Кингс-Миллде 2 метрлік осетрлер ұсталған. Соңғы рет 1902 жылы Холмге жақын жерде ұсталған, балықтың салмағы ... болды. 20 ғасырдың басындағы ағынды сулар мен өнеркәсіптік ластану балық қорының күрт төмендеуіне әкелді, өзеннің үлкен бөліктері балықсыз қалды және лосось сияқты түрлер дерлік жойылып кетті. 1960 жылдардан бастап су сапасы жақсарған сайын балық саны қалпына келді және демалыс мақсатындағы балық аулау танымал болды. 1970 жылдары Трент «Британ аралдарындағы ең өнімді өзендердің бірі» деп есептелді. 1969 жылдан 1985 жылға дейінгі балық аулау туралы мәліметтерді талдау балықшылардың ең көп ұстайтыны – барбел, брейм, көкбалық, карп, чаб, дақ, ангел, гуджин, шұбар және тарақан балықтары екенін көрсетті. Зерттеу кезеңінде балық аулау түрлерінің өзгеруі байқалды, тарақан мен дақ балықтарын аулаудан чаб пен брейм балықтарын аулауға көшу, бұл балықшылар үшін «ауыр зиян» деп есептелді. Жақсы жабдықталған тоғандар мен көлдер сияқты басқа балық шаруашылықтарының бәсекелестігі, жақсы жағдайлар мен балық аулаудың тұрақтылығы Трентте балық аулаудың тартымдылығын азайтты. Демалыс мақсатындағы балық аулау әлі де танымал, бірақ балықшылар бұрынғыдай жағалауды толтырмайды. Өзенді пайдаланатын көптеген балық аулау клубтары бар, олардың аулауларына барбел, брейм, карп, чаб, дақ, шұбар және тарақан кіреді. Тарихи ластану салдарынан жойылып кеткен лосось 1998 жылдан бері құйымдарға қайтадан енгізілуде, әр жыл сайын мыңдаған лосось шабақтары Дов және оның саласы Чурнетке жіберілуде. Өзендегі бөгеттерден секіріп өтетін ересек лососьтер көрінді.

Evidence of fishing along the Trent can be traced back to the Neolithic period, with the possible remnants of a fish weir discovered in the abandoned river channels at Hemington. More definitive finds from the medieval period were also found at this site and near Colwick. These consisted of V shaped alignments of stakes; wattle panels and a large wicker trap and demonstrate that passive fishing techniques were in use on the river. The Domesday catalogue showed that there were many successful mills and fisheries along the Trent. Mills were important locations for fish and eel traps, the eels being caught during ‘quill time’ between mid August and early September. A list composed in 1641 for the Trent, contained thirty types of fish and other species including those that migrated from the sea such as shad, smelt, salmon and flounder, and riverine species such as trout, grayling, perch and pike. The largest of those listed was the sturgeon, which at one time were caught in the Trent as far upstream as King's Mill, but only in low numbers. Particular examples included one of 8 feet (2 m) taken near Donington castle in 1255, and another at King's Mill of 7 feet (2 m) in 1791. The last known catch was in 1902 near Holme, the fish was and weighed
The effluent and industrial pollution of the early 20th century, led to a rapid decline in fish stocks, large stretches of the river became fishless and species such as salmon almost disappeared. As water quality improved from the 1960s onwards, fish numbers recovered, and recreational coarse fishing became more popular. By the 1970s the Trent was regarded as 'one of the most productive rivers in the British Isles'. Analysis of catch returns from 1969 to 1985, showed that the fish caught most often by anglers were barbel, bream, bleak, carp, chub, dace, eel, gudgeon, perch, and roach. Over the study period the returns revealed that there was a variation in the species caught, with a shift from roach and dace based catches, to one of chub and bream, a change that was perceived by anglers to represent a ‘serious detriment’ to the fishery. Competition from other fisheries such as well stocked ponds and lakes with better amenities and more consistent catches of fish also meant a reduction in the appeal of fishing the Trent. Recreational fishing is still popular, although anglers no longer line the banks as they once did. There are many fishing clubs that use the river, with catches including barbel, bream, carp, chub, dace, pike, and roach. Salmon, a species that became virtually extinct due to historic pollution, have been progressively reintroduced on the tributaries since 1998, with thousands of salmon parr being released into the Dove and its tributary the Churnet each year. Returning adult salmon have been seen leaping over weirs on the river

Трент өзенінен өту

18 ғасырдың ортасына дейін өзеннің тұрақты өткелдері аз болды, тек төрт көпір ғана болды: Бёртон, Сваркстоун, Ноттингемдегі (Хетбет көпірі деп аталады) және Ньюарктағы ескі ортағасырлық көпірлер, барлығы 1204 жылы салынған. Дегенмен, өзен бойында отыздан астам паромдар жұмыс істеді және көптеген арналар болды, олардың орналасқан жері көптеген өзен жағалауындағы жер-су атауларында «арна» жұрнағымен көрсетілген, мысалы, Ханофорд, Бриджфорд және Уилфорд. Гловер 1829 жылы Тренттің Дербишир бөлігіндегі үш түрлі өткелдің барлығы да қолданыста екенін, бірақ арналар тозығы жеткен және қауіпті екенін атап өтті. Бұл арналар тек су деңгейі төмен болғанда ғана өзеннен өтуге мүмкіндік берді; өзен тасыған кезде ұзақ аралыққа айналып өту қажет болуы мүмкін. Олар сақ еместер үшін қауіпті болуы мүмкін еді, өйткені өзеннің тым терең болуын көрсететін өлшегіштер аз болды және оларды жергілікті тұрғындардан басқалар сирек пайдаланды. Ең ерте белгілі арналардың бірі Литтлбородағы өткел болды, оны римдіктер салған, тақта тастармен төселген және мықты ағаш тіреулермен нығайтылған. Бұл арналардың маңыздылығы 1783 жылғы кеме жүру туралы заңға енгізілуімен көрсетілді, ол осы жерлердегі кез келген қазба жұмыстарын шектеді, осылайша олардың тереңдігі 2 футтан (1 метр) аспады. Паромдар көбінесе осы бұрынғы арналарды алмастырды және су тым терең болған жерлерде, мысалы, төменгі өзеннің тасқынға ұшыраған бөлігінде маңызды болды. Олар табыс көзі болғандықтан, Вестон-он-Трент және Фискертон сияқты бірнеше жерде «Domesday Book» кітабында тіркелген, олардың екеуі де 20 ғасырдың ортасында әлі де жұмыс істеп тұрды. Трент өзеніндегі паромдардың көлемі шағын қайықтардан бастап, мал, жылқы және кейде оларға тиесілі арбаларды тасымалдай алатын жазық декке орнатылған кемелерге дейін әртүрлі болды. Өзендегі көпірлер сакстар дәуірінде кем дегенде Ноттингемде (және бір кезде Ньюарктің солтүстігінде Кромвельде, бірақ бұл көпірдің қанша уақытқа созылғаны белгісіз) салынды және сауда мен әскери маңызды орталықтар құрды. Король Эдуард 920 жылы Ноттингем көпірін нығайтты, ал 1322 жылы Бертон көпірінде және 1643 жылы тағы бір шайқас болды. Ортағасырлық Бёртон және Ноттингем көпірлері 1860 жылдарға дейін салыстырмалы түрде сақталып қалды, содан кейін екеуі де ауыстырылып, қиратылды. 1795 жылғы үлкен су тасқынынан Сваркстоун көпірінің орталық аркалары қирап, қайта салынды, бірақ көпірдің ауылдық жерде орналасқандығы ортағасырлық көпірдің көп бөлігінің сақталуына және бүгінгі күні де қолданыста болуына мүмкіндік берді. Су тасқынына қарсы кең жазықтықты кесіп өтетін бұл көпірдің ұзындығы шамамен 2 шақырымды құрайды, судың астынан өтуіне мүмкіндік беру үшін көп еңбек жұмсалды. Ньюаркта, қазіргі заманға дейін Трент өзеніндегі соңғы көпір 1775 жылы қайта салынды. Орта ғасырларда Трент өзенінде Уилденге жақын Хемингтон жерінде көпір салуға тағы бір әрекет жасалды, бірақ ол Орта ғасырлар аяқталар алдында ұзақ бұрын жойылды. Үш көпірдің кешені 1097 жылдан бастап екі жүз жылдан астам уақыт бойы өткелді ашық ұстауға жасалған әрекеттердің куәсі болып табылады, үш көпір бір жерде салынды, бірақ өзеннің оңтүстікке қарай жылжуынан, су тасқынынан және көпірдің негізін құлатқан ағыннан қирады. Көпір шамамен 1311 жылы Шардлоу маңындағы Уилден паромның алғаш рет тіркелген кезде жойылған болуы мүмкін, содан кейін бұл жер 1760 жылы Кавендиш көпірі ашылғанға дейін көпірсіз қалды. Хемингтон көпірінің болғанын ешқандай архивтік дерек көрсетпегендіктен, қазір ұмытылған басқа ортағасырлық көпір жобалары болған болуы мүмкін. (18 ғасырдың аяғына дейін экономикалық және техникалық себептерге байланысты ұзақ тоқтап қалу Трент өзеніндегі көпірлердің санын шектеді; 1250-1300 және 1750 жылдар аралығында Англияда жаңа жерлерде салыстырмалы түрде аз көпірлер салынғаны айтылған.) Кавендиш көпірі 1947 жылдың наурыз айында су тасқынынан қалпына келтірілмейтіндей зақымданды, сондықтан 1957 жылы жаңа бетон аралық салынғанға дейін уақытша Бейли көпірі пайдаланылды. Көппірлерді қайта салу басталғанда, паромдық жолдардың орнында ақы төлемелі көпірлер салынуы жиі кездесті. Бұл жағдай Уиллингтон, Гунторп және Гейнсборода да осылай болды. Бертонға жақын орналасқан Степенхиллде жаңа көпір салуға ұқсас талаптар болды, пайдалану көрсеткіші күн сайын 700 рет пайдаланылатын жаяу жүргінші паромды көрсетті. Жаңа паром көпірі 1889 жылы ашылды, бірақ құрылысты төлеу үшін сыра өндіруші және меценат Майкл Басстың қаржылық қолдауы қажет болды, ал кейіннен 1898 жылы қолданыстағы паромдық құқықтарды сатып алу үшін, осылайша ол жол ақысынан босатылды. Ақы төлемелі көпірлердің көпшілігі 19 ғасырда үкіметтік реформаларға байланысты округтік кеңестерге сатылды, алғашқыларының бірі 1898 жылы Уиллингтон болды, ал бірінші ақысыз өткел көпір арқылы шерумен және мереке күнімен белгіленді. Трент өзеніндегі жалғыз ақы төлемелі көпір Дунхамда орналасқан, бірақ Рождество және Boxing Day күндері одан тегін өтуге болады.

Prior to the mid 18th century there were few permanent crossings of the river with only four bridges downstream of the Tame confluence: the old medieval bridges at Burton, Swarkestone, Nottingham (known as Hethbeth Bridge) and Newark, all first built by 1204. There were, however, over thirty ferries that operated along its course, and numerous fords, where passage was possible, their locations indicated by the suffix ‘ford’ in many riverside place names such as Hanford, Bridgford, and Wilford. Glover noted in 1829 that all three types of crossing were still in use on the Derbyshire section of the Trent, but that the fords were derelict and dangerous. These fording points only allowed passage across the river when water levels were low; when the river was in flood a long detour could be required. He reported that they could be treacherous to the unwary, since there were few gauges to show if the river had become too deep to cross, and that they were rarely used except by locals. One of the earliest known fords was the crossing at Littleborough, constructed by the Romans it was paved with flagstones, and supported by substantial timber pilings. The importance of these fords was demonstrated by their inclusion in the 1783 navigation Act, which limited any dredging at these sites so that they remained less than 2 feet (1 m) deep. Ferries often replaced these earlier fording points, and were essential where the water was too deep, such as the tidal section of the lower river. As they were a source of income, they were recorded in the Domesday Book at a number of locations including Weston on Trent and Fiskerton, both of which were still in operation in the middle of the 20th century. The ferry boats used along the Trent ranged in size from small rowing boats, to flat decked craft that could carry livestock, horses, and in some case their associated carts or wagons. Bridges over the river were created in Saxon times at Nottingham at least (and for a time just north of Newark at Cromwell, although it is not known how long that bridge site lasted), and formed major centres of trade and military importance. King Edward fortified the Nottingham bridge in 920, while a notable battle took place at Burton's bridge in 1322, and another in 1643. The medieval bridges of Burton and Nottingham survived relatively intact until the 1860s, when both were replaced and demolished. The central arches of the medieval Swarkestone bridge were knocked out by the great flood of 1795 and rebuilt, but the bridge's more rural location allowed large portions of the medieval bridge to survive and remain in use today. Crossing a wide flood plain, the bridge is almost 1 mile (2 km) long, a laborious project to allow flood waters to pass under it. At Newark, the last bridge on the Trent until modern times, the bridge was rebuilt in 1775. At least one other medieval attempt was made to bridge the Trent near Wilden at Hemington, but this was gone long before the end of the Middle Ages. The complex of three bridges provides evidence of attempts to keep a crossing open over slightly more than two hundred years from 1097, with three bridges constructed on the same site but felled by scouring, floods and course migration of the river to the south eroding the bridgehead. The bridge was probably gone by around 1311 when nearby Wilden ferry, near Shardlow was first recorded, and the site thereafter went without a bridge until Cavendish Bridge opened around 1760. As no archive sources record that the Hemington bridge existed, there may have been other medieval bridge projects now forgotten. (Until the late 18th century, a long period of stagnation for economic and technical reasons limited the number of bridges over the Trent; it has been noted that relatively few bridges were constructed in England on new sites anywhere between around 1250–1300 and 1750.) Cavendish Bridge was itself damaged beyond repair by a flood in March 1947, requiring a temporary Bailey bridge to be used until a new concrete span was constructed in 1957. When bridge construction resumed, toll bridges were often constructed on the site of ferry routes. Such was the case at Willington, Gunthorpe and Gainsborough. At Stapenhill near Burton, there were similar calls for a new bridge, a tally of usage showed that the foot ferry was being used 700 times per day. The new Ferry Bridge was opened in 1889, although it needed the financial support of the brewer and philanthropist Michael Bass to pay for the construction, and later in 1898 to purchase the existing ferry rights so that it became free of tolls. The toll bridges were mostly bought out by the county councils in the 19th century following government reforms, one of the earliest being Willington in 1898, the first toll free crossing was marked by a procession across the bridge and a day of celebration. The only toll bridge that remains across the Trent is at Dunham, although it is free to cross on Christmas and Boxing Day.

Электр станциялары

Көптеген электр станцияларының биік түтін шығаратын қондырғылары мен иісті салқындату мұнаралары 1940 жылдан бері электр энергиясын өндіру үшін кеңінен пайдаланылатын Трент аңғарының ашық ландшафтында елеулі және таныс көрініс құрайды. Трент өзенінің жанында осыншама электр станцияларын орналастырудың басты себебі – өзеннен жеткілікті мөлшерде салқындату суының болуы еді. Бұл, Ноттингемшир және Йоркшир көмір кендерінен көмір түріндегі отынның қолжетімділігімен және қалыптасқан теміржол инфрақұрылымымен қосылғанда, оның жағалауында бастапқыда он екі ірі электр станциясының тізбегі салынды. Бір кезде бұл станциялар Ұлыбританияның электр энергиясына қажеттілігінің ширегін қамтамасыз етіп, «Мегаватт аңғары» деген аталымның пайда болуына себеп болды. Ратклифф, Коттам және Вест-Бёртон станцияларындағы үш ірі көмірмен жұмыс істейтін станциялар әлі де жергілікті көмірмен жабдықталады, бірақ қазір олар импорттық көмірмен алмастырылуда, ол кемемен шетелден тасымалданады. Өзенде Бістон бөгетіндегі Бистон гидроэлектр станциясы бар.

Трент өзеніндегі демалыс

Мидлендс аймағындағы басқа да ірі өзендермен бірге Трент өзені де рекреациялық қызметтер үшін кеңінен қолданылады, су үстінде де, өзен жағалауында да. Ноттингемге жақын Холм Пьерпонттағы Ұлттық су спорты орталығы осы спорт түрлерінің көптеген мүмкіндіктерін біріктіреді, соның ішінде ескек есу, желкендеу және тау каноэсі. 1998 жылы құрылған, ұзақ қашықтыққа арналған жаяу жол Трент аңғары жолы, жаяу жүргіншілерге «өзеннің бай табиғи мұрасымен және ішкі су жолы тарихымен» танысуға мүмкіндік береді. 2012 жылы кеңейтілген бұл маршрут оңтүстіктегі Трент шлюзінен басталып, өзеннің Хамбер өзенімен қосылатын Алкбороға дейін созылады. Ол өзен жағалауымен және сүйрейтін жолдармен, сондай-ақ аңғардағы ауылдарға және қызықты орындарға басқа да жолдармен байланысады. Тарихи тұрғыдан, өзенде жүзу танымал болған, 1770 жылы Ноттингемде Трент көпірінің екі жағында шомылуға арналған екі аймақ болған, олар 1857 жылы ауыстыратын бөлмелермен және көмекші қызметкермен жақсартылған. 1870 жылы Бёртон-он-Тренттегі су алаңдарында да осыған ұқсас жағдайлар болған, және олардың өз жүзу клубы болған. Ашық суда жүзу әлі де қолданыста, мысалы, Колвик саябағындағы көлде, онда өз ерікті құтқарушылар бар. Трент өзенінің жүзуге болатын барлық бөлігін жүзіп өткен алғашқы адам Том Милнер болды, ол 2015 жылдың шілдесінде тоғыз күн ішінде 224 км (139 миль) қашықтықты жүзіп өтті. Бёртон, Ньюарк және Ноттингемде 1800 жылдардың ортасынан бері ескек есу клубтары бар, олардың арасында өзенде және Ұлттық су спорты орталығындағы ескек есу трассасында түрлі регаталар өткізіледі. Трентте тау және жазық суда каноэмен жүзуге болады, осы мақсатта жарияланған нұсқаулықтар мен маршруттар бар. Стоун қаласында каноэ-слалом трассасы, Холм Пьерпонтта арнайы салынған жасанды трасса бар, ал Ньюарк және Соулидегі бөгеттер сияқты түрлі бөгеттер тау каноэсі үшін қолданылады. Стоун, Бёртон және Ноттингемдегі клубтар сияқты түрлі каноэ және каяк клубтары өзенде жүзеді. 1886 жылы құрылған Трент аңғарының желкендік клубы – өзенді саз желкендік спортына, регаталар мен шараларға пайдаланатын екі клубтың бірі. Сонымен қатар, Ховерлингхэм, Гиртон және Аттенборо сияқты су басқан қиыршық тас карьерлерінің нәтижесінде пайда болған ашық суда жүзуге болатын бірнеше клубтар бар. Круиздік қайықтардағы ұйымдастырылған сапарлар Тренттің дәстүрлі ерекшелігі болып табылады, бір кезде бу кемелері жолаушыларды Трент көпірінен Колвик паркіне апарып келген, бүгінде ұқсас сапарлар жүреді, бірақ кері бағытта, Колвиктен басталып, Ноттингем арқылы өтеді, олар «Трент Принцессасы» және «Трент Ханьшайымы» деп аталатын кемелерді пайдаланады. Ньюарк қамалынан да сапарлар жүреді, ал екі қайта жаңартылған баржа – «Ньюарк Крестоносецы» және «Ноттингем Крестоносецы» Сент-Джон Амбуланс Суару схемасы арқылы мүгедектерге өзенде круиздер ұсынады.

Along with other major rivers in the Midlands, the Trent is widely used for recreational activities, both on the water and along its riverbanks. The National Watersports Centre at Holme Pierrepont, near Nottingham combines facilities for many of these sports, including rowing, sailing and whitewater canoeing. The Trent Valley Way created in 1998 as a long distance footpath, enables walkers to enjoy the combined attractions of ‘the river’s rich natural heritage and its history as an inland navigation’. Extended in 2012, the route now runs from Trent Lock in the south through to Alkborough where the river meets the Humber. It combines riverside and towpath sections, with other paths to villages and places of interest in the wider valley. Historically swimming in the river was popular, in 1770 at Nottingham there were two bathing areas on opposite banks at Trent Bridge which were improved in 1857 with changing sheds and an assistant. Similar facilities were present in 1870 on the water meadows at Burton on Trent, which also had its own swimming club. Open water swimming still takes place at locations including Colwick Park Lake adjacent to the river, with its own voluntary lifeguards. The first person to swim the entire swimmable length of the Trent was Tom Milner, who swam 139 mile (224 km) over nine days in July 2015. Rowing clubs have existed at Burton, Newark and Nottingham since the mid 1800s, with various regattas taking place between them, both on the river and on the rowing course at the national watersports centre. Both whitewater and flat water canoeing is possible on the Trent, with published guides and touring routes being listed for the river. There is a canoe slalom course at Stone, a purpose built artificial course at Holme Pierrepont, and various weirs including those at Newark and Sawley are all used for whitewater paddling. Various canoe and kayak clubs paddle on the river including those at Stone, Burton, and Nottingham. Established in 1886 the Trent valley sailing club is one of two clubs that use the river for dingy sailing, regattas, and events. There are also a number of clubs that sail on the open water that has been created as a result of flooded gravel workings which include Hoveringham, Girton, and Attenborough. Organised trips on cruise boats have long been a feature of the Trent, at one time steam launches took passengers from Trent Bridge to Colwick Park, similar trips run today but in reverse, starting from Colwick and passing through Nottingham they use boats known as the Trent Princess and Trent Lady. Others trips run from Newark castle, and two converted barges; the Newark Crusader and Nottingham Crusader, provide river cruises for disabled people via the St John Ambulance Waterwing scheme.