Кіріспе

Амелия Опи (Альдерсон; 12 қараша 1769 – 2 желтоқсан 1853) – романтика дәуірінде 1828 жылға дейін көптеген роман жариялаған ағылшын романисі және құлдыққа қарсы белсенді. Вигтерді қолдаушы және "Блюстокинг" қоғамының мүшесі болған Опи Англияның Норвич қаласында құлдыққа қарсы күрестің жетекшісі болды. Оның аты британ Парламентіне құлдықты тоқтату жөніндегі әйелдердің петициясындағы 187 000-нан астам қолдың біріншісі ретінде ұсынылды.

Ерте өмір және әсері

Амелия Альдерсон 1769 жылғы 12 қарашада дүниеге келген. Ол – Джеймс Альдерсонның, дәрігердің, және Амелия Бриггстің жалғыз қызы. Анасы оны да, одан бұрын артық мүмкіндігі жоқ отбасылардан келгендерге қамқорлық етуге тәрбиеледі. Оның өмірбаяуын жазған автордың айтуынша, Опи "жанды, тартымды, әдемі киімге құштар, жақсы мінез-құлықта тәрбиеленген және көптеген жандардың назарында болған" екен. Ол судья сэр Эдвард Холл Альдерсонның туысы болды, өмірі бойы онымен хат алмасып тұрды, сондай-ақ суретші Генри Перронет Бриггстің де туысы еді. Альдерсон радикалды идеяларды мұра етіп алды және Джон Хорн Туктың жақтаушысы болды. Ол белсенді Джон Филип Кембл, Сара Сидонс, Уильям Годвин және Мэри Вулстонкрафтпен жақын қарым-қатынаста болды. Вулстонкрафтпен бірге, ол "Көк шұлықтар қоғамымен" байланысқа түсті.

Жеке өмір

1798 жылдың 8 мамырында ол Лондонның Вестминстердегі Сент-Мэрилебон шіркеуінде суретші Джон Опиге үйленді. Ол Опимен Лондон мен Норфолк өңіріндегі кештестер мен балдарда, соның ішінде Томас Кок үшін тапсырыстар орындауға келген Холькэм Холлда танысты. Олар Лондонның Бернерс-стрит, 8 мекенжайында тұрды, онда Опи 1791 жылы көшіп келген. Екеуі тоғыз жыл бақытты некеде өмір сүрді, бірақ күйеуі 1807 жылы қайтыс болғанға дейін қоғамдық өмірге деген құштарлығын бөліспеді. Ол уақытын Лондон мен Норвич қалалары арасында бөліп өткізді. Ол жазушылар Уолтер Скотт, Ричард Бринсли Шеридан және Жермен де Стальмен дос болды. Опидің жазушылардың хал-жағдайына деген алаласы 1800 жылдың 12 желтоқсанындағы хатында байқалады, онда ол Сюзанна Тейлордан олардың ортақ досы Анна Летиция Барбольд арқылы танысқан Сара Мартино ханымның қазасы туралы хабар алуды тілейді. Өмірінің соңына дейін Опи жазушыларға қызығушылық танытып, байланысын сақтап келді, мысалы, Джордж Борроуды қонақ ретінде қабылдады. Солтүстік Норфолк жағалауындағы Кромер курортына сапардан оралғаннан кейін салқындап, өз бөлмесіне шегінді. Бір жыл өткен соң, 1853 жылдың 2 желтоқсанында Норвичте қайтыс болды және соңғы күндеріне дейін көңілділігін сақтады делінеді. Ол Норвичтегі Гилденкрофт квакер зиратында жерленді. 1854 жылы Сесилия Люси Брайтвеллдің Опи туралы жазылған, сәл өңделген «Өмір» атты өмірбаяны жарық көрді. Оның күйеуінің салған бір суретін оның досы Генри Боун көшіріп, «1798 жылы немесе одан кейін» оның эмальмен боялған миниатюралық портретін жасады. Боунның миниатюраға арналған эскизі Лондонның Ұлттық портрет галереясында сақтаулы.