Рассел Лонг: Американ саяхатшысы және сенатор

Кіріспе

Американдық саясаткер

Расселл Биллиу Лонг (3 қараша 1918 жыл - 9 мамыр 2003 жыл) – 1948 жылдан 1987 жылға дейін Луизиана штатынан АҚШ сенаторы және американдық демократ саясаткер. Өзінің үлкен өтіліне байланысты ол Сенаттың Қаржы комитетінің төрағасы болды, ол он бес жыл бойы, 1966 жылдан 1981 жылға дейін, президент Линдон Джонсонның «Ұлы қоғам» және кедейлікке қарсы күрес бағдарламалары іске асырылған кезде қызмет етті. Лонг 1965-1969 жылдар аралығында Сенаттың көпшілік көшбасшысының көмекшісі (Сенаттың көпшілік қамшысы) лауазымын да атқарды. Сенаторлар Роза Макконнелл Лонг пен Хьюи Лонгтың ұлы Рассел Лонг, Трумэннен Рейганға дейінгі сегіз АҚШ президентінің кезінде қызмет етті. Биограф Боб Манннің сөзіне сәйкес, Лонг «қарттардың, мүгедектердің, жұмыс істейтін кедейлердің және орта таптың қиын жағдайы үшін күрескен жетекші дауысқа айналды». Лонг Сенатта зор билікке ие болды және ХХ ғасырдың ең маңызды салық заңдарын жасауға ықпал етті. Ол Лас-Вегас университетінде оқып жүргенде Кэтрин Хэттикпен танысып, үйленді. Олардың Кей және Памела есімді екі қызы болды. 1969 жылы олар ажырасып, ол Каролин Бейсонға үйленді. Сенаттың Қаржы комитетінің төрағасы ретінде Лонг барлық федералды кірістердің 100 пайызы және барлық мемлекеттік шығыстардың 40 пайызына, соның ішінде Әлеуметтік қамсыздандыру, Medicare, Medicaid, жұмыссыздыққа байланысты төлемдер, әлеуметтік көмек және азық-түлік бағдарламалары, сыртқы сауда және тарифтер бақылауын жүзеге асырды. 1980 жылы U.S. News & World Report жүргізген сауалнамада ол әріптестері тарапынан ең тиімді төраға және ең тиімді дебатшы деп танылды. 1982 жылы өткізілген сауалнамада Лонг Сенаттағы әріптестері тарапынан ең ықпалды демократ деп аталды. The Wall Street Journal оны «үкіметтің төртінші тармағы» деп сипаттаған. 1987 жылы зейнетке шыққан кезде Лонг Луизиана сайлаушыларының арасында 75 пайыздық қолдауға ие болды.

Ерте өмір

Расселл Биллиу Лонг 1918 жылғы 3 қарашада Луизиана штатының Шревпорт қаласында Хьюи Лонг пен Роуз Макконнелл Лонгтың ұлы болып дүниеге келген. Алғашқыда Хью Пирс Лонг III деп аталған, оның әкесі туылғаннан кейін көп ұзамай келіп, оның атын Расселл деп өзгерткен. Ол анасының сүйікті туысы Рассел Биллиудің құрметіне аталған. Лонг 1939 жылы Луизиана мемлекеттік университетінен бакалавр дәрежесін, ал 1942 жылы Луизиана мемлекеттік университетінің құқық орталығынан заңгер мамандығын бітірген. Ол екінші курс студенттерінің президенті және екінші курс президенттерінің төрағасы, сондай-ақ студенттік ұйымның президенті болған. Ол Солтүстік Африка, Сицилия, Италия және Оңтүстік Францияға жасалған одақтас әскерлерінің шабуылдарына қатысып, Кавалер-сюр-Мердегі алғашқы шабуылда десанттық көлік (LCT) кемесіне командирлік еткен. Ол өзінің қызметі үшін төрт шайқас медалін алған.

Сенаттық мансап

Соғыстан оралғаннан кейін Лонг заңгерлікпен айналысты. 1947 жылы ол өзінің ағасы Эрл Лонгтің губернаторлыққа қайта сайлануы үшін үгіт жүргізді. 1948 жылы Эрл Лонг билікке келген кезде, ол Рассел Лонгты өзінің атқарушы кеңесшісі етіп тағайындады. Рассел Лонг 1948 жылы Джон Овертонның қайтысынан босаған АҚШ Сенатының орнын толтыру үшін сайланды, бұл орын алдында Уильям Физельдің тағайындалуымен уақытша толтырылған еді. Сенатқа сайлауда жеңіске жеткен Лонг, АҚШ тарихында әкесі мен анасы екеуі де бұл палатада болған жалғыз адам атанды. Ол 1948 жылдың 2 қарашасында, 30 жасқа толуына бір күн бұрын сайланды және 31 желтоқсанда қызметке кірісті, осылайша сенаторлардың лауазымға кірген кезде кемінде 30 жаста болуы керек деген Конституциялық талапты орындады. Лонг бос орынды толтырғандықтан, 1948 жылғы Сенатқа сайланғандардың арасында, оның ішінде Линдон Б. Джонсон мен Хьюберт Хамфриге қарағанда бірнеше күнге артық өтілді, олардың мерзімі 1949 жылдың 3 қаңтарында басталды. 1953 жылдан 1987 жылға дейін Лонг салық заңдарын жасайтын Сенаттың Қаржы комитетінің мүшесі болды; ол 1966 жылдан 1981 жылға дейін 15 жыл бойы оның төрағасы қызметін атқарды, содан кейін республикашылар Сенаттың бақылауын алып, төрағалықтарды өздеріне қаратуға қол жеткізді. Лонг президент Линдон Б. Джонсонның Сенаттағы жетекшісі болды, ол «Ұлы қоғам» бағдарламаларының көптеген заңдарын, соның ішінде 1965 жылы «Medicare» жүйесін құруды қабылдауға көмектесті. Ол 1965 жылдан 1969 жылға дейін Демократиялық партияның көпшілік көшбасшысының орынбасары (whip) қызметін атқарды. Сенаттың Қаржы комитетінің демократ мүшесі ретінде ол республикалық төрағалар Боб Доул мен Боб Паквудпен бірге жұмыс істеді және 1986 жылғы Салық реформасы туралы заңның қабылдануына зор үлес қосты. Лонг федералды салық кодексін толық білді. Ол заң шығару мақсаттарына өзінің атынан заң шығарудың орнына, салық заңдарына түзетулер енгізу арқылы тиімдірек жете алатынын түсінді. Барлық федералды кірістер мен мемлекеттік шығындардың қырық пайызы Сенаттың Қаржы комитетінің бақылауында болғандықтан, Лонг барлық маңызды кіріс заңдары мен әлеуметтік бағдарламаларға, сондай-ақ сыртқы сауда мен тарифтерге билік жүргізді. Биограф Боб Манннің сөзіне сәйкес, «Шамамен қырық жыл бойы Конгресс Лонгтың ықпалысыз бірде-бір салық шарасын қабылдамады».

Upon his return from the war, Long practiced law. In 1947, he campaigned for the return of his uncle, Earl Long, to the governorship. When Earl Long took office in 1948, he appointed Russell Long as his executive counsel. Russell Long was elected in 1948 to fill the U. S. Senate vacancy created by the death of John Overton, which had been filled temporarily by the appointment of William Feazel. In winning election to the Senate, Long became the only person in U. S. history to be preceded in that chamber by both his father and his mother. He was elected on November 2, 1948, one day before his 30th birthday, and took office on December 31, thus meeting the Constitutional requirement that Senators be at least 30 years old upon taking office. Because he had filled a vacancy, Long gained a few days of seniority over others in the Senate class of 1948, including Lyndon B. Johnson and Hubert Humphrey, whose terms began January 3, 1949. From 1953 to 1987, Long was a member of the tax writing Senate Finance Committee; he served as its chairman for 15 years, from 1966 until 1981, when Republicans assumed control of the Senate and took over the chairmanships. Long served as President Lyndon B. Johnson's Senate floor leader, helping gain passage of the bills that enacted many of the Great Society programs, including the 1965 creation of Medicare. He served as the Democratic Assistant Majority Leader (whip) from 1965 to 1969. As the Democratic ranking member of the Senate Finance Committee, he served alongside Republican chairmen Bob Dole and Bob Packwood, and was instrumental in the passage of the Tax Reform Act of 1986. Long had an encyclopedic knowledge of the federal tax code. He realized that he could achieve his legislative goals most effectively by attaching his priorities as amendments to tax bills rather than sponsoring legislation under his name. With all federal revenue and forty percent of all government spending controlled by the Senate Finance Committee, Long exercised authority over all major revenue bills and entitlement programs, as well as foreign trade and tariffs. According to biographer Bob Mann, "For almost four decades, no single revenue measure passed through Congress without [Long's] influence."

Заңнамалық жетістіктер

Лонгтың заңнамалық басымдықтары, нашар қорғалғандарға көмек көрсетуге деген ниетін сақтай отырып, орта тап пен шағын бизнестің салық жүктемесін жеңілдетуді де қамтамасыз етті. Ол егде жастағы кедейлердің тағдырына ерекше сезімтал болды, ал әріптестері Лонгтың түрлі көмек ұсыныстарын оның «әже түзетулері» деп атады. 1956 жылы Лонг әлеуметтік қамсыздандырудың алғашқы маңызды кеңейтуіне жетекшілік етті, ол мүгедектерге және кейіннен олардың күткендеріне жәрдемақы беруді қамтыды. 1964 жылдың басында қайтыс болған президент Джон Ф. Кеннедидің салықты азайту туралы маңызды заң жобасын ілгерілетуде Лонгтың жеткен табысы оның үміткер көшбасшы ретіндегі беделін нығайтты. 2019 жылы EITC салық жеңілдігінен теңсіз үлес алатын 9 миллион афроамериканканың табысын арттырды. Лонг қызметкерлердің акцияларын иелену жоспарларының (ESOP) авторы болды, бұл жоспарлар қызметкерлерге өз жұмыс берушілерінің акцияларына инвестиция салуға және өз еңбегінің нәтижесінде туған табысқа қатысуға мүмкіндік берді. Саясаттағы ірі капиталдың артуын тежеу үшін Лонг президенттік науқандарды мемлекеттік қаржыландыру механизмін құрды, бұл салық төлеушілерге президенттік сайлау қорына салықтың 1 долларын аударуға мүмкіндік берді («бір долларлық чек»). Ол сондай-ақ балаларға күтім туралы заңды жақтады, ол үйленбеген әкелерді өз балаларына қаржылық қолдау көрсетуге міндеттеді. Сенатта болған кезінде Лонг бизнеске арналған салық жеңілдіктерін ынталы түрде қолдады. Ол бірде: «Капитализмді қаласаңыз, сізге капитал қажет екеніне көз жеткіздім» деді. Екінші жағынан, ол «салық реформасының» кейбір саяли салдарларын білді және оның «сені салыққа тартпа, мені салыққа тартпа, ағаш артындағы жігітті салыққа тарт!» дегенді білдіретінін айтты. Лонг заңнамалық басымдықтарына жету үшін салық заңдарына кішкентай, бірақ маңызды түзетулер енгізу арқылы танымал болды. 1966 жылы сол кездегі Ұлттық футбол лигасының комиссары Пит Розельдің өтініші бойынша Лонг және Хейл Боггс өздерінің ықпалын пайдаланып, Америка футбол лигасы мен Ұлттық футбол лигасының (NFL) бірігуіне мүмкіндік беретін заңды қабылдады, бұл ереже Лонг салық заңына енгізді. Бұл заңсыз болғанда, монополияларды реттейтін антитраст заңдары бірігуге тыйым салар еді. Заңның қабылдануын қамтамасыз еткені үшін Лонг пен Боггс Розельден келесі NFL кеңейту франшизасын Нью-Орлеанға беруді сұрады. Розель келісті, ал Лонг пен Боггс 1966 жылдың 1 қарашасында Розельмен бірге Нью-Орлеанның «Нью-Орлеанс Сэйнтс» командасын алғанын жариялады. 1972 жылы Лонг жеке өзі Луизиананың Орта ауданы үшін АҚШ округтік сотын құрды, ол Батон-Руждың айналасындағы тоғыз округті қамтиды. Палатада қабылданған салық заң жобасында Тибодокс теңізшісіне белсенді қызметте алған 547 доллардың артық федералды төлемін сақтауға рұқсат беру үшін Лонг «АҚШ кодексінің 28-тарауының 98-бабы «Луизиана шығыс, орта және батыс округтері деп аталатын үш сот округіне бөлінеді» деп өзгертілді» деген қосымша енгізді. Марқұм сенатор Джон Х. Овертонның шөбересі Лафарг Сенатқа қатысу үшін Шревпорттағы Луизиананың Батыс округінің АҚШ округтік сотының прокуроры лауазымынан кетті. Бір жарнамада Лафарг Лонгтың өзін «кедейлердің досы» деп жариялауын сұраққа алды, өйткені бұл үміткер «миллионерлерді қысыммен қарап отырады, бірақ Лонгтың өзі миллионер». Демократиялық партияның алғашқы сайлауында жеңіске жеткеннен кейін Лонг өзінің республикалық қарсыласы Чарльз Сидни Гертті (1882–1964), Нью-Орлеаннан шыққан кәсіпкерді жеңіп алды. 1948 жылы ол Лонгтың әріптесі Аллен Дж. Эллендерге қарсы сенаторлыққа демократ ретінде қатысқан. 1950 жылғы жалпы сайлауда Лонг 220 907 (87,7 пайыз) дауыс жинады, ал Герт 30 931 (12,3 пайыз) дауыс алды.

Long's legislative priorities balanced a desire to help the disadvantaged, while providing tax relief for the middle class and small businesses. He was particularly sensitive to the plight of the elderly poor, and his colleagues referred to Long's various aid proposals as his "grandma amendments." In 1956, Long led the first major expansion of Social Security to include benefits for the disabled and, later, to their dependents. Long's success in maneuvering the late President John F. Kennedy's major tax reduction bill forward in early 1964 confirmed his reputation as a rising leader. In 2019, the EITC boosted the incomes of 9 million women of color, who disproportionately benefit from the tax credit. Long was the architect of employee stock ownership plans (ESOPs), employee benefit plans designed to allow employees to invest in the stock of their employers and share in the prosperity created by their work. To curb the growing influence of big money in politics, Long created the mechanism for public financing of presidential campaigns, allowing taxpayers to allocate $1 of taxes for a Presidential election fund (the "dollar checkoff"). He also championed the Child Support Enforcement Act, requiring unmarried fathers to financially support their children. During his time in the Senate, Long was a strong champion of certain tax breaks for businesses. He once said, "I have become convinced you're going to have to have capital if you're going to have capitalism." On the other hand, he was aware of some of the political ramifications of "tax reform" and stated that it simply meant, "Don't tax you, don't tax me, tax that fellow behind the tree!" Long was legendary for achieving his legislative priorities by attaching small, yet significant, amendments to tax bills. In 1966, at the request of then National Football League Commissioner Pete Rozelle, Long and Representative Hale Boggs used their influence to pass legislation that allowed for the merger of the American Football League and the National Football League (NFL), a provision that Long inserted into a tax bill. Without the legislation, the merger would have been prohibited by anti trust laws governing monopolies. In exchange for ensuring the passage of the legislation, Long and Boggs requested that Rozelle award the next NFL expansion franchise to New Orleans. Rozelle complied, and Long and Boggs joined Rozelle in announcing on November 1, 1966, that New Orleans had obtained the New Orleans Saints. In 1972, Long singlehandedly created the United States District Court for the Middle District of Louisiana, comprising the nine parishes surrounding Baton Rouge. In a House passed tax bill to allow a marine from Thibodaux to keep an excess federal payment of $547 that he received on active duty, Long added "that Section 98 of Title 28 of the United States Code is amended as 'Louisiana is divided into three judicial districts to be known as the Eastern, Middle and Western Districts of Louisiana.'" A great nephew of the late Senator John H. Overton, Lafargue resigned as U. S. Attorney for the United States District Court for the Western District of Louisiana in Shreveport to make the Senate race. In an advertisement, Lafargue questioned how Long was the self proclaimed "poor man's friend" because the incumbent "pretends to sneer at millionaires, but Long is a millionaire himself." After winning the Democratic primary, Long overwhelmed his Republican opponent, Charles Sidney Gerth (1882–1964), a businessman from New Orleans. In 1948 he had run as a Democrat for senator against Long's colleague, Allen J. Ellender. In the 1950 general election, Long polled 220,907 (87.7 percent) to Gerth's 30,931 (12.3 percent).

1962 жыл

1962 жылы Лонг Демократиялық партияның алғашқы сайлауында 407 162 дауыс (80,2 пайыз) пен 100 843 дауыс (19,8 пайыз) арасында Батон-Руж қаласынан шыққан зейнеткер АҚШ армиясының подполковнигі Филемон Эндрюс "Фил" Сент-Амантты (1918-2019 жж.) жеңді. 2016 жылы Сент-Амант Луизиана штатының хатшысы тізімінде "партиялық емес" сайлаушы ретінде тіркелді. Лонг республикалық қарсыласы Тейлор У. О'Хернге қарсы үлкен артықшылықпен жеңіске жетіп, 318 838 дауыс (75,6 пайыз) жинады, ал О'Херн 103 066 (24,4 пайыз) дауыс алды. Кейін О'Херн Каддо округінің штаттық өкілі болып сайланды.

1963 және 1964 жылғы науқандар

1963 жылы демократиялық партияның бастауыш сайлауында Лонг губернаторлыққа түседі деген болжамдар тарады. Оған "штаттағы фракциялардың барлық түрлерінен" қолдау келді. Бірақ ол өзінің туысы, Александриядағы бұрын таратылған Сегізінші округтен АҚШ өкілі болған Гиллис В. Лонгты қолдады. Ол кезде Лонг Сенаттың Қаржы комитетінде қартайған сенатор Гарри Ф. Бердтен кейін екінші орында тұрды және Бердтің денсаулығының нашарлауына байланысты ұзақ уақыт болмағанда төрағалық еткен еді. Джонсонның 1964 жылғы Азаматтық құқықтар заңына қол қоюының нәтижесінде Лонг (Герман Талмадж және Ричард Расселл сияқты оннан астам оңтүстік сенаторлармен бірге) Атлантик-Ситиде өткен 1964 жылғы Демократиялық ұлттық конвентке қатыспады. Дегенмен, Лонг Луизианада телеарнада сөз сөйлеп, консервативтік пікірге қарсы шығып, Джонсон-Хамфри билетін жақтады, бірақ бұл билет республикашыл Барри М. Голдуотер мен Уильям Э. Миллерге штатты жеңдірді. Алайда, бұл әрекет Лонгтың болашағына ешқандай әсер етпеді, себебі республикашылар 1968, 1974 және 1980 жылдары оның қайта сайлануына қарсы шыққан жоқ.

1968 жыл

1968 жылы Лонг өзінің басты қарсыласы Морис П. Блэш ағаны (1917–1991) жеңіп, қайтадан кандидаттыққа ие болды. Республикалық кандидат Ричард Килборн, Шығыс Фелисиана округінің аудандық прокуроры жарыстан шыққандықтан, ол жалпы сайлауда қарсылық көрмеді. Килборн өзінің үгіттеу науқанын тоқтатты, осылайша оның партиясы Луизиана штатының 2-ші округінен Дэвид С. Тренды сайлауға, қазіргі демократ Хейл Боггстың орнына, күшін жұмылдыруға мүмкіндік алды.

1974 жыл

1974 жылы демократтардың ішкі сайлауында Лонг, Вествуэго қаласынан (Джефферсон провинциясы) шыққан штаттық сақтандыру комиссары Шерман А. Бернарды 520 606 (74,7 пайыз) дауысқа қарсы 131 540 (18,9 пайыз) есебімен жеңді. Тағы 44 341 бюллетень (6,4 пайыз) үшінші үміткер Энни Смартқа берілді. Луизиана республикалық партиясының төрағасы Джеймс Х. Бойс партияның Лонгқа қарсы тұра алатын лайықты үміткер таба алмағанын мәлімдеді.

1980 жыл

1980 жылы Лонг штаттық өкіл Вуди Дженкинсті Батон-Руж қаласынан 484 770 (57,6 пайыз) дауысқа 325 922 (38,8 пайыз) есебімен жеңіске жеткізді. 1980 жылғы сайлау науқанында Лонгтың досы және әріптесі Роберт Дж. "Боб" Доул, 1976 жылы өз партиясының вице-президенттікке үміткері болған, ал 1996 жылы президенттікке үміткер болатын Канзас штатының республикашысы, Дженкинске қарсы жарыста Лонг үшін телеарнада жарнама жасады. Доул мен Лонг сол жылы қайта сайлануға түсті. 1980 жылғы алғашқы сайлау Лонгтың аты бюллетеньде соңғы рет тіркелген кез болды. Дженкинс 1978 жылы Джонстонға қарсы сайланған, ал 1996 жылы Джонстон зейнеткерлікке шыққаннан кейін Мэри Ландриумен даулы жағдайда қайта сайлануға түскен. Дженкинс тек төрт округте, яғни Рапидс, Ла-Салль, Иберия және Сент-Тамманиде көпшілік дауысқа ие болды. Дженкинс ақ нәсілді сайлаушылардың 55 пайызы өз дауысын бергенін мәлімдегенде, Лонг бұл мәлімдемені "расистік" деп бағалады. Лонг бұқаралық ақпарат құралдарын Дженкинстің мәлімдемесін тексеруге шақырды. Ол өз зерттеулерінің Дженкинстің пікірімен қарама-қайшы келетінін айтты. Өзінің соңғы мерзімінің аяқталуына жақын Лонг жас журналист Боб Маннды өзінің баспасөз хатшысы етіп тағайындады. Қазіргі уақытта ЛСУ-де журналистика кафедрасын басқаратын Манн 1992 жылы "Билікке мұра: Луизиана сенаторы Рассел Б. Лонг" атты кітап жазды.

Зейнеткерлік

Луизиана штатының губернаторы лауазымына үміткерлікті қарастырып, кейін бас тартқаннан соң Лонг 1987 жылдың қаңтар айында Сенаттан зейнетке шықты. Сенатор Дж. Беннет Джонстон әріптесі туралы былай деді: «Оның кеткені үлкен орынды бос қалдырады, оны Вашингтонда толтыру өте қиынға соғады». Луизиананың Бизнес және Өнеркәсіп қауымдастығының президенті Эдвард Стаймель Лонгты «ұлттық деңгейде бизнес қоғамдастығында өте сыйлы тұлға» деп сипаттады. 1986 жылы Демократтардың АҚШ өкілі Джон Броу Кроули, бұрынғы заң шығарушы көмекшісі және Губернатор Эдвардстың Палатадағы ізбасары, Лонгтың Сенаттағы орнын иеленуге сайланды. Броу Батон-Руж қаласынан АҚШ-тың республикалық өкілі Хенсон Мурды жеңді. Мур партиялық емес алдын ала дауыс беруде көш бастады, бірақ ұлттық демократиялық жылда өткен жалпы сайлауда Броуға есе жіберді. Лонг сенаторлық зейнетке шыққаннан кейін Вашингтон қаласында қалды және жоғары сұранысқа ие лоббист болды. Зейнетке шыққаннан кейін қысқа мерзімге ол 1987 жылы таратылған Финли, Кумбл, Вагнер, Андерберг, Манли, Майерсон және Кейси заң фирмасының серіктесі болды. Кейін ол «Long Law Firm» фирмасын құрды және өмірінің соңына дейін серіктес болып қалды. Лонг Нью-Йорк қор биржасының, Lowe's Companies, Inc. және Metropolitan Life Insurance Company директорлар кеңесінде қызмет етті. 1996 жылы ол зейнетке шыққан сенатор Дж. Беннет Джонстонның орнын басуға таласқан демократтардың үміткері Мэри Лэндриуді қолдады. Кездейсоқ жағдай, Лэндриу Лонгтың 1980 жылғы Сенаттағы соңғы сайлауында жеңген, демократтан республикашылға айналған Вуди Дженкинсті жеңді. Лонг Дженкинстің федералды табыс салығын алмастыруға бағытталған ұлттық сату салығын енгізу туралы ұсынысын қатты сынға алды, бұл қадамның «байларға» пайда әкелетінін айтты.

Саяси ұстанымдар

Лонг идеолог емес, саяси реалист ретінде танымал болды. Әкесінің «Біздің байлығымызды бөлісейік» философиясына сүйене отырып, ол «Жаңа мәміле», «Әділ мәміле», «Жаңа шекара» және «Ұлы қоғам» сияқты либералды әлеуметтік бағдарламаларды қолдады. Бизнес саясаты, штаттардың құқықтары және сыртқы саясат мәселелерінде ол әкесіне қарағанда консервативтірек болды. Еңбек қатынастарында Лонг AFL CIO ұстанымын 56% жағдайда қолдады, ал Ұлттық сауда палатасы оның 63% жағдайда бизнес ұстанымын қолдағанын хабарлады. Лонг Луизиананың өнеркәсіптерін, әсіресе мұнай және газ саласын қорғауда белсенділік танытты. Лонгтың нәсілдік қатынастар жөніндегі ұстанымы 38 жылдық мансабында өзгерді. Мансабының басында сегрегацияны қолдағанмен, Лонг Сенатқа өткізген жеті сайлауда афроамерикандық дауыстардың 90% астамын алды. Оның умеренді нәсілдік көзқарастары үшін Ақ азаматтар кеңесі және Ку-Клукс-Клан тарапынан жиі сынға ұшырады. 1950 жылдары Сенаттың жас мүшесі ретінде Лонг оңтүстік әріптестерімен бірге сегрегациялық дауыс беруге қатысты және 1956 жылғы Оңтүстік манифестіне қол қойды, бірақ ол бұл ұстанымын кейіннен өзгертіп, сол кездегі сайлаушылардың басым көпшілігінің талабы бойынша бас тартты. Лонгтың келісімге келуден бас тартуын «апатты» деп сипаттады және сегрегацияны жоюға қадамдық көзқараспен қарады. Ол тым жылдам әрекет етудің нәсілдер арасында зорлық-зомбылық пен бөлінуге әкелуі мүмкін екенін білдірді, бірақ афроамерикандықтардың күнделікті өмірін жақсартуда жетіспеушілік тудыратынына алаңдады. 1953 жылы Лонг Аляска мен Гавайи штаттарын қолдау арқылы оңтүстік әріптестерінен ерекшеленді, соңғысы жарты ғасыр бойы Оңтүстіктің Конгресте ақ емес адамдардың болу мүмкіндігін және Сенатта екі азаматтық құқық дауысын қосу мүмкіндігін қабылдамауына байланысты тоқтатылған еді. Лонг Уоррен сотының полиция билігіне араласуына қарсы болды. 1954 жылы Жоғарғы Соттың «Браунға қарсы Білім беру кеңесі» ісі бойынша шешімінен кейін ол Жоғарғы Сот судьяларының мерзімін алты немесе он екі жылмен шектеуге бағытталған конституциялық түзетуді ұсынды. 1965 жылы Лонг Көпшілікке көмекші көшбасшы (Көпшілік қамшысы) болып тағайындалды және келесі жылы Сенаттың Қаржы комитетінің төрағалығына дейін өсті. Ол азшылықтардың, кедейлердің және қарттардың экономикалық мүдделерін қорғады, президент Джонсонның «Ұлы қоғам» және «Кедейлікке қарсы күрес» бағдарламаларының маңызды әлеуметтік заңдарын жүзеге асырды. Сенаттың Қаржы комитетінің төрағасы ретінде 15 жыл қызмет еткен кезінде Лонг барлық федералды кірістерді жинау және әлеуметтік жәрдемақыны жұмсауға қатысты. Оның ең танымал жетістіктері – мүгедектер мен олардың асырауындағы адамдарға әлеуметтік қамсыздандыру жәрдемақысын, «Medicare» және «Medicaid» бағдарламаларын, балаларға жәрдемақы төлеуді күшейту, Қызметкерлердің акциялармен иелену жоспарларын (ESOP) және Табыс салығын қайтаруды (EITC) енгізу болды, бұл американдық кедейлікті жеңудің маңызды құралы. Лонг 1964 жылғы «Экономикалық мүмкіндіктер туралы» заңға дауыс берген оңтүстік сенаторлардың төртінің бірі болды, онда президент Джонсонның кедейлікке қарсы бағдарламаларының көп бөлігі қамтылған. Көпшілік қамшысы ретінде ол Сенат арқылы «Ұлы қоғам» заңнамасының көп бөлігін, соның ішінде «Medicare», Аппалачи аймақтық даму туралы заң, «Экономикалық мүмкіндіктер» туралы түзетулер, «Таза су» туралы заң, «Бастауыш және орта білім» туралы заң, «Иммиграция және ұлттықтар» туралы заңды өткізді. Лонг 1960 және 1965 жылдары сайлау салығын жоюға дауыс берген жалғыз оңтүстік сенаторы болды. Конгресс сайлау құқығына қатысты келіспеушіліктің шешілуі үшін ол президенттер Кеннеди мен Джонсонды бүкіл Оңтүстікке қара нәсілді сайлаушыларды тіркеу үшін федералдық тіркеушілерді жіберуге шақырды. Ол 1965 жылғы Дауыс беру құқығы туралы заңда сирек кездесетін жеңілдіктерді қамтамасыз еткенмен, ақыр соңында оған қарсы дауыс берді, бірақ оған қарсы филибүстерге қатысудан бас тартты. Ол президент Джонсонға «бұл заң жобасы Луизианаға да қолданылуы керек деп ойлағанын» айтты. Кейіннен ол 1975 және 1982 жылдары Дауыс беру құқығы туралы заңды кеңейту және нығайту үшін дауыс берді, ол оны бірлесіп қолдады. 1960 жылы Лонг 20 ғасырда қара нәсілді қызметкерлерді жұмысқа алған бірінші оңтүстік сенаторы болды. 1968 жылы Кингтің қазасынан кейін Лонг өзінің әкесінің қазасын еске алды, ол оны Луизианадағы бас салығын жою және нәсілге қатысты либералды көзқарастарына байланысты Хьюи Лонгтың өліміне байланысты: «Мен ол бастаған жұмыстың бір бөлігін жалғастыруға тырыстым – мемлекетіміздің және ұлтымыздың кедей халқына, ақ және түрлі терілі адамдарға көмектесу». 1983 жылы Лонг Мартин Лютер Кинг күнін федералдық мереке ретінде құруды қолдады. Лонг 1972 жылғы президенттік сайлау кампанияларын зерттеу үшін Сенаттың арнайы комитетін құруды қолдады, Уотергейт ішкі істерінен кейін. Ол президент Никсонның артта қалған салықтары үшін шамамен жарты миллион доллар төлеуі керектігін анықтаған Ішкі кірістер салығы жөніндегі арнайы конгресс комитетін бірлесіп төрағалық етті. 1970 жылдардың экономикалық тұрақсыздығына қарсы күресу үшін Лонг президент Фордтың 1974 жылғы Сауда реформасы заңын және 1975 жылғы салықты төмендету туралы заң жобасын Конгресс арқылы өткізді, онда Табыс салығын қайтару (EITC) және Қызметкерлердің акциялармен иелену жоспарлары (ESOP) енгізілді. Лонг президент Картердің энергетикалық саясатына қарсы болды, бірақ Картердің ынталандыру салықтарын енгізуін, Энергия департаментін құруын және Панама арнасы шартын қолдады. Лонг Картердің 1979 жылғы Крислер корпорациясын банкроттықтан құтқару үшін берген несие кепілдіктерін қолдады, онда Крислер қызметкерлері үшін 175 миллион долларлық Қызметкерлердің акциялармен иелену жоспары (ESOP) кірді.

Long was known as a political realist, rather than an ideologue. Inspired by his father’s left wing populist Share Our Wealth governing philosophy, he endorsed liberal social programs such as the New Deal, the Fair Deal, New Frontier, and the Great Society. He was much more conservative than his father in the areas of business policy, states' rights, and foreign policy. In labor relations, Long voted 56% of the time with the AFL CIO position, and the National Chamber of Commerce reported that he supported the business position 63% of the time. Long was a formidable protector of Louisiana’s industries, particularly the oil and gas industry. Long’s positions on race relations evolved over the course of his 38 year career. Despite his support for segregation in his early career, Long received more than 90% of the African American vote in his seven elections to the Senate. He was frequently criticized for his moderate racial views by the White Citizens' Councils and the Ku Klux Klan. As a junior member of the Senate in the 1950s, Long joined his Southern colleagues with a segregationist voting record and signed the Southern Manifesto on 1956, a position that he later repudiated as required by the white majority of voters at the time. Long described his hardline colleagues' refusal to compromise "disastrous" and advocated gradualism toward desegregation. He expressed his concern that moving too quickly would spark violence and divisions among the races but failing in practically improving the daily lives of African Americans. In 1953, Long broke ranks with his Southern colleagues by supporting Alaskan and Hawaiian statehood, the latter of which had been blocked for a quarter of a century by the Solid South's refusal to accept the possibility of non whites in Congress as well as the possibility of adding two civil rights votes in the Senate. Long opposed judicial intrusions into police power by the Warren Court. Following the Supreme Court's decision in Brown v. Board of Education in 1954, he proposed a constitutional amendment to limit Supreme Court justices to six or twelve year terms. Long became Assistant Majority Leader (Majority Whip) in 1965 and advanced in seniority to the chairmanship of the Senate Finance Committee the following year. He championed the economic interests of minorities, the poor, and the elderly by steering the landmark social welfare legislation of President Johnson's Great Society and War on Poverty. During his 15 year tenure as Senate Finance Committee Chairman, Long exercised authority over all federal revenue collection and a vast array of entitlement spending. His most recognized achievements include the creation of Social Security benefits for the disabled and their dependents, Medicare and Medicaid, child support enforcement, Employee Stock Ownership Plans (ESOPS) and the Earned Income Tax Credit (EITC), the centerpiece of American poverty alleviation efforts. Long was one of only four southern senators to vote for the Economic Opportunity Act of 1964, which included most of President Johnson's anti poverty programs. As Majority Whip, he guided through the Senate much of the Great Society legislation, including Medicare, the Appalachian Regional Development Act, the Economic Opportunity amendments, the Clean Water Act, the Elementary and Secondary Education Act, and the Immigration and Nationality Act. Long was the only southern senator who voted to outlaw the poll tax in both 1960 and 1965. To break the Congressional gridlock over voting rights, he urged Presidents Kennedy and Johnson to send federal registrars throughout the South to register black voters. Although he secured rare concessions in the Voting Rights Act of 1965, he ultimately voted against it but refused to join a filibuster against it. He confided in President Johnson that he "felt the bill should have passed and made applicable to Louisiana." Long subsequently voted to expand and strengthen the Voting Rights Act in 1975 and 1982, which he co sponsored. In 1960, Long was the first Southern senator in the 20th century to hire black staff members. Following King’s assassination in 1968, Long reflected on his own father’s assassination, which he attributed to Huey Long’s repeal of the Louisiana poll tax and liberal views on race shortly before his death: "I've tried to continue some of the work he started – to help the poor people of our state and nation, both colored and whites." In 1983, Long supported the creation of the federal holiday of Martin Luther King Jr. Day. Long supported the creation of the Senate Select Committee to investigate the 1972 presidential campaigns after the Watergate break in. He co chaired the special Congressional Committee on Internal Revenue Taxation that determined President Nixon owed nearly half a million dollars in back taxes. To combat the economic stagflation of the 1970s, Long guided President Ford’s 1974 Trade Reform Act and 1975 tax cut bill through Congress, which included the creation of the Earned Income Tax Credit (EITC) and Employee Stock Ownership Plans (ESOPS). Long opposed President Carter's energy policies but supported Carter's implementation of stimulus tax cuts, the creation of the Department of Energy and the Panama Canal Treaty. Long supported Carter's 1979 loan guarantees to save the Chrysler Corporation from bankruptcy, which included a $175 million Employee Stock Ownership Plan for Chrysler’s workers.

Ауру және өлім

2003 жылдың 9 мамырында Расселл Лонг жүрек жеткіліксіздігінен қайтыс болды. Ол қайтыс болған кезде 1940 жылдары сенатта қызмет еткен соңғы тірі бұрынғы сенатор еді. Қоштасу рәсімі Батон-Руж қаласында өтті, онда оның немересі, адвокат Рассел Лонг Мозли, сондай-ақ бұрынғы әріптестері Джонстон мен Брео сөз сөйледі.

Қосымша оқу

Уильям Дж. "Билл" Додд, Peapatch Politics: Луизиана саясатындағы Эрл Лонг дәуірі, Батон-Руж: Claitor's Publishing, 1991 ж.