АҚШ-тың 1917 жылғы тыңшылық заңы: Бірінші дүниежүзілік соғыстағы әрекеттерге қатысты, әскери операцияларға кедергі келтіруді, құпия ақпаратты қорғауды қарастырады.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
АҚШ-тың федералды заңы
United States federal law
1917 жылғы тыңшылық туралы заң – АҚШ-тың Бірінші дүниежүзілік соғысқа қатысқаннан кейін көп ұзамай, 1917 жылдың 15 маусымында қабылданған федералды заң. Ол жылдар бойына көптеген рет өзгертілді. Бұл заң бастапқыда АҚШ Кодексінің 50-ші тармағында (Соғыс және ұлттық қорғаныс) жарияланған, бірақ қазір 18-ші тармақта (Қылмыс және қылмыстық іс жүргізу) табылады. Нақтырақ айтқанда, ол (және т.б.). Заңның мақсаты әскери операцияларға немесе әскери жинауға кедергі келтіруді, әскерилер арасында бағынбаушылықты болдырмауды және соғыс кезінде АҚШ-тың жауларын қолдауға тыйым салу еді. 1919 жылы АҚШ Жоғарғы Соты «Шенкке қарсы АҚШ» ісі бойынша бірауыздан шешім шығарып, осы заңның ережелері бойынша сотталғандардың сөз бостандығына заң ешқандай зиян келтірмейтінін мәлімдеді. Заңның конституциялық негіздері, сөз бостандығымен байланысы және оның тілінің мағынасы сотта одан бері даулы болып келеді. Заң бойынша айыпталып сотталғандардың арасында австриялық-американдық социалистік конгрессмен және газет редакторы Виктор Л. Бергер, жұмысшылардың көшбасшысы және Америка Социалистік партиясынан бес рет кандидат болған Юджин В. Дебс, анархистер Эмма Голдман мен Александр Беркман, «Күзет мұнарасы» Киелі кітаптар мен трактаттар қоғамының бұрынғы президенті Джозеф Франклин Рутерфорд, коммунистер Джулиус және Этель Розенберг, «Пентагон құпия құжаттары» туралы ақпаратты жариялаған Дэниел Эллсберг, «Cablegate» ақпаратын жариялаған Челси Мэннинг, WikiLeaks негізін қалаушы Джулиан Ассанж, Қорғаныс барлау агенттігінің қызметкері Генри Кайл Фрезе және Ұлттық қауіпсіздік агенттігінің (NSA) мердігері Эдвард Сноуден бар. Рутерфордтың үкімі апелляциялық сотта күштен шығарылды. Заңның ең даулы бөлімдері, көбінесе 1918 жылғы бүлік туралы заң деп аталатын түзетулер, 1920 жылдың 13 желтоқсанында күшін жойды, бірақ бастапқы тыңшылық туралы заң өз күшінде қалды. 1921 және 1923 жылдар аралығында президенттер Уоррен Г. Хардинг және Кальвин Кулидж бүлік және тыңшылық актілері бойынша сотталған барлық адамдарды босатты.
The Espionage Act of 1917 is a United States federal law enacted on June 15, 1917, shortly after the United States entered World War I. It has been amended numerous times over the years. It was originally found in Title 50 of the U. S. Code (War & National Defense) but is now found under Title 18 (Crime & Criminal Procedure). Specifically, it is ( et seq.). It was intended to prohibit interference with military operations or recruitment, to prevent insubordination in the military, and to prevent the support of United States enemies during wartime. In 1919, the Supreme Court of the United States unanimously ruled through Schenck v. United States that the act did not violate the freedom of speech of those convicted under its provisions. The constitutionality of the law, its relationship to free speech, and the meaning of its language have been contested in court ever since. Among those charged with offenses under the Act are Austrian American socialist congressman and newspaper editor Victor L. Berger, labor leader and five time Socialist Party of America candidate, Eugene V. Debs, anarchists Emma Goldman and Alexander Berkman, former Watch Tower Bible & Tract Society president Joseph Franklin Rutherford, communists Julius and Ethel Rosenberg, Pentagon Papers whistleblower Daniel Ellsberg, Cablegate whistleblower Chelsea Manning, WikiLeaks founder Julian Assange, Defense Intelligence Agency employee Henry Kyle Frese, and National Security Agency (NSA) contractor whistleblower Edward Snowden. Rutherford's conviction was overturned on appeal. Although the most controversial sections of the Act, a set of amendments commonly called the Sedition Act of 1918, were repealed on December 13, 1920, the original Espionage Act was left intact. Between 1921 and 1923, Presidents Warren G. Harding and Calvin Coolidge released all those convicted under the Sedition and Espionage Acts.
Қабылдау
1917 жылғы тыңшылық туралы заң, АҚШ 1917 жылдың сәуірінде Бірінші дүниежүзілік соғысқа қатысқаннан кейін, жаумен сауда жасау туралы заңмен бірге қабылданды. Ол 1911 жылғы қорғаныс құпиялары туралы заңға негізделген, әсіресе «ұлттық қорғанысқа» қатысты ақпаратты «оны алуға құқығы жоқ» адамға беру немесе жеткізу туралы ұғымдарға. Тыңшылық туралы заң 1911 жылғы заңға қарағанда әлдеқайда қатаң жазаларды, тіпті өлім жазасын да қарастырды. Мен мойындауға ұяламын, Америка Құрама Штаттарының азаматтарының кейбіреулері басқа елдің туы астында дүниеге келген, бірақ біздің кеңпейілді натурализация заңдарымызбен Американың толық бостандығы мен мүмкіндіктеріне қабылданды, олардың арасында ұлттық өміріміздің тамырларына адалдықсыздық уын құйғандар бар; олар үкіметіміздің беделін түсіруге, өзінің қатыгез мақсаттары үшін тиімді деп ойлаған жерлерде өнеркәсібімізді қиратуға және шетелдік интригалардың пайдасына саясатымызды әлсіретуге тырысты.
The Espionage Act of 1917 was passed, along with the Trading with the Enemy Act, just after the United States entered World War I in April 1917. It was based on the Defense Secrets Act of 1911, especially the notions of obtaining or delivering information relating to "national defense" to a person who was not "entitled to have it". The Espionage Act law imposed much stiffer penalties than the 1911 law, including the death penalty. There are citizens of the United States, I blush to admit, born under other flags but welcomed under our generous naturalization laws to the full freedom and opportunity of America, who have poured the poison of disloyalty into the very arteries of our national life; who have sought to bring the authority and good name of our Government into contempt, to destroy our industries wherever they thought it effective for their vindictive purposes to strike at them, and to debase our politics to the uses of foreign intrigue
Мүмкін ең ертерек уақытта осындай заңдарды қабылдауға шақырамын және мұндай іс-әрекеттер ұлттың абыройын және өзіне деген құрметін сақтау үшін жасалғандықтарына сенемін. Осындай құмарлық, адалдықсыздық және анархияның көріністері жойылмалы. Олар көп емес, бірақ олардың зияны шексіз, және біздің күшіміз бірден олардың үстінен жабылуы керек. Олар мүлікті жоюға қастандық жасады, үкіметтің бейтараптығына қарсы келісімдер жасады және біздің мүддемізге жат мүдделерге қызмет ету үшін үкіметтің барлық құпия істерін зерттеуге тырысты. Бұл мәселелерді тиімді шешуге болады. Мен оларды қалай шешуге болатынын айтудың қажеті жоқ. Конгресс баяу қозғалды. АҚШ Германиямен дипломатиялық қарым-қатынасты үзіп, Сенат 1917 жылдың 20 ақпанында нұсқасын қабылдағаннан кейін де, Палата Конгресс сессиясы аяқталғанға дейін дауыс бермеді. 1917 жылдың сәуірінде соғыс жарияланғаннан кейін екі палата да Вильсон әкімшілігінің баспасөз цензурасын қамтитын жобаларын талқылады. Бұл қағида оппозиция тудырды, сыншылар оның «алдын ала шектеу» жүйесін орнатып, президентке шексіз билік бергенін айтты. Апталап созылған пікірталас нәтижесінде Сенат 39-қа қарсы 38 дауыспен цензуралық ережені алып тастады. Уилсон оның қажет екенін әлі де мәлімдеді: «Қоғамдық қауіпсіздікті қамтамасыз ету үшін баспасөзді цензуралау билігі қажет», бірақ Конгресс актіні сол күні қабылдағаннан кейін, 1917 жылдың 15 маусымында цензуралық ережелерсіз Заңға қол қойды. Бас прокурор Томас Уотт Грегори актінің қабылдануын қолдады, бірақ оны компромисс ретінде қарастырды. Президенттің Конгресстегі қарсыластары тыңшылық немесе қандай да бір адалдықсыздық болсын, Германияға қарсы іс-қимылды бақылау жауапкершілігін Әділет министрлігінен Соғыс министрлігіне ауыстыруды және конституциялық тұрғыдан күмәнді әскери соттарды құруды ұсынды. Нәтижесінде қабылданған акт олар қалағаннан әлдеқайда қатал және шектеулі болды, бірақ ол соғысқа қарсы шыққан азаматтарды үнсіздікке мәжбүр етті. Заңға ынтасы жоқ Әділет министрлігінің қызметкерлері, тіпті көптеген қудалаулар болмаса да, ол жеткілікті патриот емес деп саналғандарға қарсы үкіметтік шараларға қоғамдық талаптарды басуға көмектеседі деп үміттенді. Вильсон баспасөз цензурасын жүргізуге атқарушы билікке билік беруді қажет етпеді, бірақ Конгресс пошта арқылы баспа материалдарын таратуға тыйым салды. Акт сондай-ақ АҚШ бейтарап болып табылатын қақтығысқа қатысқан кез келген елге соғысқа жабдықталған кез келген әскери кемені беруге тыйым салады. Акт қабылданған кезде даусыз көрінген бұл кейіннен Франклин Д. Рузвельт әкімшілігі үшін заңдық кедергіге айналды, ол АҚШ Екінші дүниежүзілік соғысқа қатысқанға дейін Ұлыбританияға әскери көмек көрсетуге тырысты.
I urge you to enact such laws at the earliest possible moment and feel that in doing so I am urging you to do nothing less than save the honor and self respect of the nation. Such creatures of passion, disloyalty, and anarchy must be crushed out. They are not many, but they are infinitely malignant, and the hand of our power should close over them at once. They have formed plots to destroy property, they have entered into conspiracies against the neutrality of the Government, they have sought to pry into every confidential transaction of the Government in order to serve interests alien to our own. It is possible to deal with these things very effectually. I need not suggest the terms in which they may be dealt with. Congress moved slowly. Even after the U. S. broke diplomatic relations with Germany, when the Senate passed a version on February 20, 1917, the House did not vote before the then current session of Congress ended. After the declaration of war in April 1917, both houses debated versions of the Wilson administration's drafts that included press censorship. That provision aroused opposition, with critics charging it established a system of "prior restraint" and delegated unlimited power to the president. After weeks of intermittent debate, the Senate removed the censorship provision by a one vote margin, voting 39 to 38. Wilson still insisted it was needed: "Authority to exercise censorship over the press is absolutely necessary to the public safety", but signed the Act without the censorship provisions on June 15, 1917, after Congress passed the act on the same day. Attorney General Thomas Watt Gregory supported passage of the act but viewed it as a compromise. The President's Congressional rivals were proposing to remove responsibility for monitoring pro German activity, whether espionage or some form of disloyalty, from the Department of Justice to the War Department and creating a form of courts martial of doubtful constitutionality. The resulting Act was far more aggressive and restrictive than they wanted, but it silenced citizens opposed to the war. Officials in the Justice Department who had little enthusiasm for the law nevertheless hoped that even without generating many prosecutions it would help quiet public calls for more government action against those thought to be insufficiently patriotic. Wilson was denied language in the Act authorizing power to the executive branch for press censorship, but Congress did include a provision to block distribution of print materials through the Post Office. The Act also forbids the transfer of any naval vessel equipped for combat to any nation engaged in a conflict in which the United States is neutral. Seemingly uncontroversial when the Act was passed, this later became a legal stumbling block for the administration of Franklin D. Roosevelt, when he sought to provide military aid to Great Britain before the United States entered World War II.
Түзетулер
1918 жылғы 16 мамырда 1918 жылғы бүлік туралы заңмен заң күшін кеңейтті, ол шындығында тыңшылық туралы заңға енгізілген түзетулер жиынтығы еді. Бұл заң АҚШ үкіметінің түрі, АҚШ туы немесе Армия мен Әскери-теңіз күштерінің формасы туралы «адалдықсыз, құрметсіз, жамандаушы немесе ұятты» сияқты көптеген сөздерге тыйым салды. 1933 жылы сигналды барлау жөніндегі сарапшы Герберт Ярдли жапондық кодтарды бұзу туралы танымал кітап жариялағаннан кейін, заңға шетелдік кодтарды немесе кодталған хабарларды ашуға тыйым салатын түзетулер енгізілді. 1940 жылы заңға қарастырылған жазаларды күшейту үшін, ал 1970 жылы тағы да өзгерістер енгізілді. 1940 жылдардың соңында АҚШ кодексі қайта ұйымдастырылып, 50-тараудың (Соғыс) көп бөлігі 18-тарауға (Қылмыс) көшірілді. 1950 жылы МакКарранның ішкі қауіпсіздік туралы заңы қосылды.
The law was extended on May 16, 1918, by the Sedition Act of 1918, actually a set of amendments to the Espionage Act, which prohibited many forms of speech, including "any disloyal, profane, scurrilous, or abusive language about the form of government of the United States or the flag of the United States, or the uniform of the Army or Navy". In 1933, after signals intelligence expert Herbert Yardley published a popular book about breaking Japanese codes, the Act was amended to prohibit the disclosure of foreign code or anything sent in code. The Act was amended in 1940 to increase the penalties it imposed, and again in 1970. In the late 1940s, the U. S. Code was re organized and much of Title 50 (War) was moved to Title 18 (Crime). The McCarran Internal Security Act added in 1950 and was added the same year.
Ұсынылған өзгерістер
1989 жылы конгрессмен Джеймс Трафикант өлім жазасын қолдану аясын кеңейту мақсатында түзету ұсынуға тырысты. Сенатор Арлен Спектер сол жылы өлім жазасын қолдануды ұлғайту туралы ұсыныс жасады. 1994 жылы Роберт К. Дорнан АҚШ жедел қызметкерінің жеке басын ашуға кінәлі адамды өлім жазасына кесуді ұсынды.
In 1989, Congressman James Traficant tried to amend to broaden the application of the death penalty. Senator Arlen Specter proposed a comparable expansion of the use of the death penalty the same year. In 1994, Robert K. Dornan proposed the death penalty for the disclosure of a U. S. agent's identity.
Бірінші дүниежүзілік соғыс
Заңның көп бөлігі жергілікті АҚШ прокурорларының қалауынша қалдырылды, сондықтан оның іске асырылуы кең ауқымда өзгеретін. Мысалы, социалистка Кейт Ричардс О’Харе бірнеше штаттан бірдей сөз сөйлегенімен, Солтүстік Дакотада сөйлегені үшін айыпталып, бес жылға бас бостандығынан айырылды. Көптеген құқық қорғау шаралары Дүниежүзілік жұмысшылардың өнеркәсіптік одағы белсенді болған Батыс штаттарында жүргізілді. Соғыс аяқталуға бірнеше апта қалғанда, АҚШ Бас прокуроры АҚШ прокурорларына оның келісімінсіз әрекет етпеуді бұйырды. Заң қабылданғаннан кейін бір жыл өткен соң, 1904, 1908 және 1912 жылдары Социалистік партиядан президенттікке кандидат болған Евгений В. Дебс «жалдауға кедергі келтірген» сөз сөйлегені үшін тұтқындалып, 10 жылға бас бостандығынан айырылды. 1920 жылы ол түрмеден президенттікке қайта кандидат болды. 1921 жылдың желтоқсанында президент Уоррен Г. Хардинг оның жазасын жеңілдетті, ол шамамен бес жыл өтегеннен кейін. «1917 жылғы Мошн Пикчер Филм» ісінде федералды сот АҚШ үкіметінің «76 жылғы рух» фильмін тартып алуын қолдады, себебі бұл фильмдегі британдық әскерлердің Америка революциясы кезіндегі қатыгездігінің бейнеленуі Американың соғыс кезіндегі одақтасына қолдауды әлсіретеді. Фильмнің продюсері, неміс тегіндес еврей Роберт Голдштейн, Заңдың XI тарабы бойынша сотталып, он жылға бас бостандығынан айырылды және 5000 доллар айыппұл төледі. Апелляциялық шағым бойынша сот үкімі үш жылға қысқартылды. Пошта басшысы генерал Альберт С. Берлсон және оның бөліміндегілер Заңды іске асыруда маңызды рөл атқарды. Ол лауазымын Демократиялық партияға адалдығы және Президентке және Бас прокурорға жақындығы үшін сақтап қалды. Әділет министрлігінде ондаған тергеуші болғанда, Пошта бөлімінде бүкіл ел бойынша желі құрылды. Заң күшіне енген күні Берлсон барлық пошта басшыларына құпия хабарлама жіберіп, оларға «соғысты жүргізудегі үкіметтің табысына кедергі келтіретін мәселелерді мұқият қадағалауды» тапсырды. Саванна, Джорджия және Тампа, Флоридадағы пошта қызметкерлері Том Уотсонның, оңтүстік популисінің, әскерге шақыруға, соғысқа және азшылық топтарына қарсы болған «Джефферсон» басылымын жіберуден бас тартты. Уотсон пошта басшысына тыйым салу туралы өтініш жасаған кезде, оны тыңдаған федералды судья оның басылымын «у» деп атады және оның өтінішін қабылдамады. Үкімет цензурасы «Азаматтық бостандық өлді» деген тақырыпқа қарсылық білдірді. Нью-Йоркте пошта басшысы «The Masses» социалистік ай сайынғы басылымын жіберуден бас тартты, себебі бұл басылымның «жалпы сипаты» деп атады. «The Masses» сотта сәтті өтті, онда судья Лернд Хэнд Заңның «ағылшын тілінде сөйлеу еркіндігінің дәстүріне» қауіп төндіретіндей тұрақсыз қолданылғанын тапты. Содан кейін редакторлар жобаға кедергі келтіргені үшін сотталды, ал поштаға тағы да қол жеткізуге тыйым салынғанда басылым жабылды. Ақырында, Берлсонның күшті күш-жігері, ол әкімшілікті қолдайтындарды нысанаға алғанда, асып кетті. Президент оған «барлық сақтықты сақтауды» ескертті, ал дау олардың саяси достығының аяқталғанын көрсетті. 1918 жылдың мамыр айында Күзет мұнарасы, Киелі кітап және трактаттар қоғамының президенті Жозеф Рутерфордқа және тағы жеті Күзет мұнарасының директорлары мен қызметкерлеріне қарсы, бір жыл бұрын басылып шыққан «Толыққан құпия» кітабында жазылған сөздер бойынша, тыңшылық туралы заңға сәйкес, бүлік шығаруға айып тағылды. Рей Х. Абрамс «Преишери презентуют оружие» кітабында жазылғандай, ерекше наразылық туғызған тармақ (247-бет) былай деп оқылады: «Жаңа Келісімде еш жерде патриотизм (басқа халықтарды жек көру) жігерленбейді. Кез келген жерде және кез келген уақытта адам өлтіруге тыйым салынады. Алайда, патриотизм деген желеумен жер бетіндегі азаматтық үкіметтер бейбітшілікті сүйетін адамдардан өздерін және жақындарын құрбандыққа шалуын және өздерінің серіктерін өлтіруін талап етеді, әрі оны көктегі заңдар талап ететін міндет ретінде қолдайды». Күзет мұнарасы қоғамының басшыларына қарсылық білдіруге, адалдық танытпауға, әскери қызметтен бас тартуға және соғыста болған кезде АҚШ-тың әскери қызметшілерін шақыру мен әскерге шақыру жұмыстарына кедергі келтіруге тырысты деген айып тағылды. Бұл кітапқа 1918 жылдың ақпан айынан бастап Канадада тыйым салынды, себебі Виннипегтегі бір газет оны «әлеуметтік емес және соғысқа қарсы мәлімдеме» деп сипаттады, ал прокурор Грегори қауіпті үгіт деп сипаттады. 21 маусымда директорлардың жетпісі, соның ішінде Рутерфорд, әрқайсысы төрт айып бойынша ең жоғары 20 жылға бас бостандығынан айырылды, жаза бірдей мерзімде өтелуге тиіс болды. Олар Атланта түрмесінде тоғыз ай өтеді, содан кейін Жоғарғы сот судьясы Луис Брандейс бұйрығымен кепілге босатылды. 1919 жылдың сәуір айында апелляциялық сот оларға «керек болған шартты және бейтарап сот отырысы» өтпегенін анықтады және олардың сот үкімін жойды. 1920 жылдың мамыр айында үкімет барлық айыптар алынғанын жариялады.
Much of the Act's enforcement was left to the discretion of local United States Attorneys, so enforcement varied widely. For example, Socialist Kate Richards O'Hare gave the same speech in several states but was convicted and sentenced to prison for five years for delivering her speech in North Dakota. Most enforcement activities occurred in the Western states where the Industrial Workers of the World was active. Finally, a few weeks before the end of the war, the U. S. Attorney General instructed U. S. Attorneys not to act without his approval. A year after the Act's passage, Eugene V. Debs, Socialist Party presidential candidate in 1904, 1908, and 1912 was arrested and sentenced to 10 years in prison for making a speech that "obstructed recruiting". He ran for president again in 1920 from prison. President Warren G. Harding commuted his sentence in December 1921 when he had served nearly five years. In United States v. Motion Picture Film (1917), a federal court upheld the government's seizure of a film called The Spirit of '76 on the grounds that its depiction of cruelty on the part of British soldiers during the American Revolution would undermine support for America's wartime ally. The producer, Robert Goldstein, a Jew of German origins, was prosecuted under Title XI of the Act and received a ten year sentence plus a fine of $5000. The sentence was commuted on appeal to three years. Postmaster General Albert S. Burleson and those in his department played critical roles in the enforcement of the Act. He held his position because he was a Democratic party loyalist and close to the President and the Attorney General. When the Department of Justice numbered its investigators in the dozens, the Post Office had a nationwide network in place. The day after the Act became law, Burleson sent a secret memo to all postmasters ordering them to keep "close watch on matter which is calculated to interfere with the success of the government in conducting the war". Postmasters in Savannah, Georgia, and Tampa, Florida, refused to mail the Jeffersonian, the mouthpiece of Tom Watson, a southern populist, an opponent of the draft, the war, and minority groups. When Watson sought an injunction against the postmaster, the federal judge who heard the case called his publication "poison" and denied his request. Government censors objected to the headline "Civil Liberty Dead". In New York City, the postmaster refused to mail The Masses, a socialist monthly, citing the publication's "general tenor". The Masses was more successful in the courts, where Judge Learned Hand found the Act was applied so vaguely as to threaten "the tradition of English speaking freedom". The editors were then prosecuted for obstructing the draft, and the publication folded when denied access to the mails again. Eventually, Burleson's vigorous enforcement overreached when he targeted supporters of the administration. The president warned him to exercise "the utmost caution", and the dispute proved the end of their political friendship. In May 1918, sedition charges were laid under the Espionage Act against Watch Tower Bible and Tract Society president "Judge" Joseph Rutherford and seven other Watch Tower directors and officers over statements made in the society's book, The Finished Mystery, published a year earlier. According to the book Preachers Present Arms by Ray H. Abrams, the passage (from page 247) found to be particularly objectionable reads: "Nowhere in the New Testament is patriotism (a narrowly minded hatred of other peoples) encouraged. Everywhere and always murder in its every form is forbidden. And yet under the guise of patriotism civil governments of the earth demand of peace loving men the sacrifice of themselves and their loved ones and the butchery of their fellows, and hail it as a duty demanded by the laws of heaven." The officers of the Watchtower Society were charged with attempting to cause insubordination, disloyalty, refusal of duty in the armed forces and obstructing the recruitment and enlistment service of the U. S. while it was at war. The book had been banned in Canada since February 1918 for what a Winnipeg newspaper described as "seditious and antiwar statements" and described by Attorney General Gregory as dangerous propaganda. On June 21 seven of the directors, including Rutherford, were sentenced to the maximum 20 years' imprisonment for each of four charges, to be served concurrently. They served nine months in the Atlanta Penitentiary before being released on bail at the order of Supreme Court Justice Louis Brandeis. In April 1919, an appeal court ruled they had not had the "intemperate and impartial trial of which they were entitled" and reversed their conviction. In May 1920 the government announced that all charges had been dropped.
Қызыл қорқыныш, Палмердің рейдтері, жаппай тұтқындаулар, депортациялар
1918-1919 жылдардағы Қызыл үрей кезінде, 1919 жылы көрнекті үкімет шенеуніктері мен кәсіпкерлерге бағытталған анархистердің жасаған бомбалық шабуылдарына жауап ретінде, АҚШ Бас прокуроры А. Митчелл Палмер, сол кезде Әділет министрлігінің «Шет мемлекеттік азаматтарды тіркеу» бөлімінің басшысы болған Дж. Эдгар Гувердің қолдауымен, 1918 жылғы «Бүлікшілдік туралы» заң бойынша АҚШ-та бірнеше жүз шетелдік туған белгілі және күдікті белсенділерді сотқа берді. Бұл «Шпионаж туралы» заңның қолданысын кеңейтіп, қылмыстардың ауқымын арттырды. Сотталғаннан кейін Эмма Голдман және Александр Беркман сияқты адамдар баспасөз «Советтік Нұх» деп атаған кемемен Кеңес Одағына жер аударылды. Соғысқа қарсы социалист Шенк, әскери қызметке шақыруға қарсы жарнамалық парақтарды жібергені үшін сотталды. Жоғарғы Сот судьясы Оливер Венделл Холмс 1919 жылы Шенктің айыбын растау үшін соттың көпшілігіне қосылғанмен, сондай-ақ мұндай жағдайларда жаза үкіметтің іс-қимылына «ашық және төтенше қауіп» тудыратын саяси өрнектермен шектелуі керек деген теорияны ұсынды. Холмс пікірінің бастауында «қалың адамдар толы театрда жалған өрт айқайлауға» тең сөз бостандығы Бірінші түзетумен қорғалмайды деген түсінік пайда болды. Судья Холмс сөз бостандығын жақтаушылардың сынымына байланысты өз шешіміне күмәндана бастады. Ол сондай-ақ Гарвард құқық профессоры Захария Чафимен кездесіп, Шенкке қатысты оның сынымы туралы пікір алмасты. Кейін 1919 жылы «Абрамс против АҚШ» ісінде Жоғарғы Сот, Ресей революциясынан кейін Ресейдегі американдық араласуға қарсы үн таратқан адамның айыбын растады. Сөзді шектеуді негіздеу үшін «нашар бейімділік» тұжырымы қолданылды. Сотталған адам елден шығарылды. Судьялар Холмс және Брандейс келіспеді, ал бұрынғысы «белгісіз адамның жасырын түрде ақымақ жарнамалық парақтарды таратуы, оның пікірлері үкіметтің қару-жарағының табысына кедергі келтіруі немесе оған ықпал етуі ешқандай тікелей қауіп тудырмайды» деді. 1919 жылдың наурыз айында президент Уилсон, Бас прокурор Томас Уотт Грегоридің ұсынысымен, «Шпионаж туралы» немесе «Бүлікшілдік туралы» заң бойынша сотталған 200-ге жуық тұтқынның жазаларын кешірді немесе жеңілдетті. 1921 жылдың басына қарай Қызыл үрей басылып, Палмер үкіметтен кетіп, «Шпионаж туралы» заңның қолданылуы азайды.
During the Red Scare of 1918–19, in response to the 1919 anarchist bombings aimed at prominent government officials and businessmen, U. S. Attorney General A. Mitchell Palmer, supported by J. Edgar Hoover, then head of the Justice Department's Enemy Aliens Registration Section, prosecuted several hundred foreign born known and suspected activists in the United States under the Sedition Act of 1918. This extended the Espionage Act to cover a broader range of offenses. After being convicted, persons including Emma Goldman and Alexander Berkman were deported to the Soviet Union on a ship the press called the "Soviet Ark". Schenck, an anti war Socialist, had been convicted of violating the Act when he sent anti draft pamphlets to men eligible for the draft. Although Supreme Court Justice Oliver Wendell Holmes joined the Court majority in upholding Schenck's conviction in 1919, he also introduced the theory that punishment in such cases must be limited to such political expression that constitutes a "clear and present danger" to the government action at issue. Holmes' opinion is the origin of the notion that speech equivalent to "falsely shouting fire in a crowded theater" is not protected by the First Amendment. Justice Holmes began to doubt his decision due to criticism from free speech advocates. He also met the Harvard Law professor Zechariah Chafee and discussed his criticism of Schenck. Later in 1919, in Abrams v. United States, the Supreme Court upheld the conviction of a man who distributed circulars in opposition to American intervention in Russia following the Russian Revolution. The concept of bad tendency was used to justify speech restriction. The defendant was deported. Justices Holmes and Brandeis dissented, the former arguing "nobody can suppose that the surreptitious publishing of a silly leaflet by an unknown man, without more, would present any immediate danger that its opinions would hinder the success of the government arms or have any appreciable tendency to do so". In March 1919, President Wilson, at the suggestion of Attorney General Thomas Watt Gregory, pardoned or commuted the sentences of some 200 prisoners convicted under the Espionage Act or the Sedition Act. By early 1921, the Red Scare had faded, Palmer left government, and the Espionage Act fell into relative disuse.
Пентагон құжаттары
1971 жылдың маусым айында Дэниел Эллсберг пен Энтони Руссо 1917 жылғы тыңшылық заңы бойынша қылмыстық құқық бұзушылық жасады деген айып тағылды, себебі олардың Пентагон құжаттары деп белгілі болған құпия құжаттарды жариялауға заңдық құқығы болмаған. «Нью-Йорк Таймс Ко.» қарсы АҚШ ісінде Жоғарғы Сот үкіметтің сөз бостандығын алдын ала шектеу жөніндегі дәлелдерін жеткіліксіз деп тапты, бірақ судьялардың көпшілігі үкіметтің «Таймс» және «Пост» газеттерін құжаттарды жариялау арқылы тыңшылық заңын бұзғаны үшін сотқа тартуға құқығы бар деп шешті. Эллсберг пен Руссо тыңшылық заңын бұзғаны үшін ақталған жоқ. Олар үкімет тарапынан жасалған бұзушылықтарға байланысты сот процесінің нәтижесіз аяқталуына байланысты босатылды. Бір-біріне қарама-қарсы пікір білдірген Жоғарғы Сот үкіметтің баспасөзді шектеу туралы өтінішін қабылдамады. Өз шешімдерінде судьялар баспасөздің Бірінші түзетудегі талаптарын әртүрлі деңгейде қолдады, сондай-ақ үкіметтің «дәлелдеудің ауыр міндеті» бар екенін, жариялаушының «жарияланған материал Құрама Штаттарға зиян келтіруге немесе кез келген шетелдік мемлекетке тиесілі болуы мүмкін» деп сенуге негіз бар екенін көрсету қажеттігін атап өтті. 1978 жылғы АҚШ-тың Дедеянға қарсы ісі (Дедеян ақпараттың жарияланғанын «хабарламаған») тыңшылық заңы бойынша алғашқы қудалау болды. Соттар 1941 жылғы «Горин АҚШ-қа қарсы» ісін прецедент ретінде пайдаланды. Бұл шешімде заңның дұрыс еместігі және ақпараттың «ұлттық қорғанысқа қатысты» екендігі сияқты бірнеше конституциялық мәселелер талқыланды. Сотталған адам 3 жылға бас бостандығынан айырылды.
In June 1971, Daniel Ellsberg and Anthony Russo were charged with a felony under the Espionage Act of 1917 because they lacked legal authority to publish classified documents that came to be known as the Pentagon Papers. The Supreme Court in New York Times Co. v. United States found that the government had not made a successful case for prior restraint of Free Speech, but a majority of the justices ruled that the government could still prosecute the Times and the Post for violating the Espionage Act in publishing the documents. Ellsberg and Russo were not acquitted of violating the Espionage Act. They were freed due to a mistrial based on irregularities in the government's case. The divided Supreme Court had denied the government's request to restrain the press. In their opinions, the justices expressed varying degrees of support for the First Amendment claims of the press against the government's "heavy burden of proof" in establishing that the publisher "has reason to believe" the material published "could be used to the injury of the United States or to the advantage of any foreign nation". United States v. Dedeyan in 1978 was the first prosecution under (Dedeyan 'failed to report' that information had been disclosed). The courts relied on Gorin v. United States (1941) for precedent. The ruling touched on several constitutional questions, including vagueness of the law and whether the information was "related to national defense". The defendant received a 3 year sentence.
1980 жылдар
Алфред Зехе, Шығыс Германиядан келген ғалым, 1983 жылы Бостонда тұтқындалды. Ол Мексика мен Шығыс Германияда АҚШ үкіметінің құпия құжаттарын қарап шыққан үкіметтік операция кезінде ұсталды. Оның адвокаттары айыптау актісінің жарамсыздығын дәлелдеуге тырысты, АҚШ-тан тыс жердегі шетелдік азаматтың қызметі тыңшылық актісіне жатпайтынын айтты. Зехе кінәсін мойындап, 8 жылға бас бостандығынан айырылды. 1985 жылдың маусым айында ол АҚШ-тың Польша мен Шығыс Германияда ұстаған 25 адамға қарата, 4 шығыс еуропалық адамды алмастыру аясында босатылды, олардың ешқайсысы америкалық емес еді. Зехеді қорғаған адвокаттардың бірі, оның клиенті құпия сақтауға қажетті себептердің болмауына қарамастан, құжаттарды артық жіктеу арқылы "ұлттық қауіпсіздік мемлекетін сақтап қалу" мақсатымен қудаланғанын мәлімдеді. Бұл құпияға табынушылықтан басқа себеп болмаған. БАҚ 1985 жылды "Шпиондар жылы" деп атады. АҚШ Әскери-теңіз күштерінің азаматы Джонатан Поллард Израильге құпия ақпарат сатқандығы үшін айыпталды. 1986 жылы жасаған келісімі оны өмір бойына бас бостандығынан айырмады, себебі Каспар Вайнбергердің де қосылған "зардап шеккендердің әсері туралы мәлімдемесі" болды. Ларри Ву Тай Чин, ЦРУ қызметкері, Қытайға ақпарат сатқандығы үшін айыпталды. Рональд Пелтон Кеңес Одағына ақпарат сату және "Айви Беллс" операциясына араласу фактісі үшін айыпталды. Эдвард Ли Ховард, бұрынғы Бейбітшілік корпусы және ЦРУ агенті, Кеңес Одағымен байланыс жасады деген айыппен сотталды. ФБР сайтында 1980-ші жылдар "шпиондар онжылдығы" деп көрсетілген, ондаған тұтқындаулар тіркелді. Сеймур Херш "Сатқын" атты мақала жазып, Поллардты босатуға қарсы болды.
Alfred Zehe, a scientist from East Germany, was arrested in Boston in 1983 after being caught in a government run sting operation in which he had reviewed classified U. S. government documents in Mexico and East Germany. His attorneys contended without success that the indictment was invalid, arguing that the Espionage Act does not cover the activities of a foreign citizen outside the United States. Zehe then pleaded guilty and was sentenced to 8 years in prison. He was released in June 1985 as part of an exchange of four East Europeans held by the U. S. for 25 people held in Poland and East Germany, none of them American. One of Zehe's defense attorneys claimed his client was prosecuted as part of "the perpetuation of the 'national security state' by over classifying documents that there is no reason to keep secret, other than devotion to the cult of secrecy for its own sake". The media dubbed 1985 "Year of the Spy". U. S. Navy civilian Jonathan Pollard was charged with violating , for selling classified information to Israel. His 1986 plea bargain did not get him out of a life sentence, after a 'victim impact statement' including a statement by Caspar Weinberger. Larry Wu Tai Chin, at CIA, was also charged with violating for selling information to China. Ronald Pelton was prosecuted for violating , , & , for selling information to the Soviets, and interfering with Operation Ivy Bells. Edward Lee Howard was an ex Peace Corps and ex CIA agent charged under for allegedly dealing with the Soviets. The FBI's website says the 1980s was the "decade of the spy", with dozens of arrests. Seymour Hersh wrote an article entitled "The Traitor" arguing against Pollard's release.
Морисон
Сэмюэл Лоринг Морисон – үкіметтік қауіпсіздік сарапшысы, ол британдық әскери және қорғаныс баспасы «Джейнс» үшін қосымша жұмыс істеді. Ол 1984 жылғы 1 қазанда тұтқындалды, бірақ тергеушілер оның жаудың барлау қызметіне ақпарат беру ниеті болмағанын дәлелдемеді. Морисон тергеушілерге құпия спутниктік суреттерді «Джейнс»-ке жібергенін, себебі «халық екінші жақта не болып жатқанын білуі керек» екенін айтты, яғни Кеңес Одағының жаңа ядролық қуатпен жұмыс істейтін әскери кемесі КСРО-ның әскери қабілетін өзгертетін еді. Ол «егер американдықтар кеңестің не істеп жатқанын білсе, қорғаныс бюджетін арттырар еді» деді. Британдық барлау қызметі оның ниеттерін патриоттық деп санады. Америкалық прокурорлар оның экономикалық пайдасына және мемлекеттік жұмысына қанағаттанбауына баса назар аударды. Морисонға тағылған айып ақпараттың жария етуге қарсы кең ауқымды науқанда «сынақ ісі» ретінде пайдаланылды. 1984 жылғы наурыз айындағы үкіметтік баяндамада «АҚШ-та құпия ақпаратты заңсыз жариялау – күнделікті оқиға» делінген, бірақ мұндай жариялауларға «Тыңшылық туралы заңның қолданылуы толыққанды анық емес» екені атап өтілді. 1985 жылғы 17 қазанда Морисон Федералды сотта тыңшылық жасаған және мемлекеттік мүлікті ұрлаған деген екі айыптан өкілді деп танылды. 1988 жылы Жоғарғы Сот оның апелляциясын қараудан бас тартты, ЦРУ-дың кешірім беруге қарсылығына қарамастан. Морисонның ісі сәтті аяқталып, жарияланған ақпаратқа ескерту жасау үшін пайдаланылды. 1986 жылғы мамыр айында ЦРУ директоры Уильям Кейси заң бұзушылықтарды нақты атамай-ақ, бес жаңалық агенттігін – «Вашингтон Пост», «Вашингтон Таймс», «Нью-Йорк Таймс», «Тайм» және «Ньюсуик» қудалаумен қорқытты.
Samuel Loring Morison was a government security analyst who worked on the side for Jane's, a British military and defense publisher. He was arrested on October 1, 1984, though investigators never demonstrated any intent to provide information to a hostile intelligence service. Morison told investigators that he sent classified satellite photographs to Jane's because the "public should be aware of what was going on on the other side", meaning that the Soviets' new nuclear powered aircraft carrier would transform the USSR's military capabilities. He said that "if the American people knew what the Soviets were doing, they would increase the defense budget". British intelligence sources thought his motives were patriotic. American prosecutors emphasized his economic gain and complaints about his government job. Morison's prosecution was used in a broader campaign against leaks of information as a "test case" for applying the Act to cover the disclosure of information to the press. A March 1984 government report had noted that "the unauthorized publication of classified information is a routine daily occurrence in the U. S." but that the applicability of the Espionage Act to such disclosures "is not entirely clear". On October 17, 1985, Morison was convicted in Federal Court on two counts of espionage and two counts of theft of government property. The Supreme Court declined to hear his appeal in 1988. despite the CIA's opposition to the pardon. The successful prosecution of Morison was used to warn against the publication of leaked information. In May 1986, CIA Director William J. Casey, without citing specific violations of law, threatened to prosecute five news organizations–The Washington Post, The Washington Times, The New York Times, Time and Newsweek.
XX ғасырдың аяғында совет тыңшылары
TRW компаниясының Кристофер Джон Бойс және оның серіктесі Эндрю Доултон Ли 1970-ші жылдары Кеңес Одағына сатқандықтары үшін түрмеге қамалды. Олардың қызметі "Солпан мен қар адам" фильмінің сюжетіне алынды. 1980-ші жылдары Уолкер шпиондық тобының бірнеше мүшесі Кеңес Одағы үшін тыңшылық жасағаны үшін қудаланды және сотталды. 1980 жылы Дэвид Генри Барнетт осы заң бойынша сотталған алғашқы белсенді ЦРУ қызметкері болды. 1994 жылы ЦРУ офицері Олдрич Эймс Кеңес Одағы үшін тыңшылық жасады деген айып тағылды; Эймс КГБ-ға КСРО-дағы бірнеше АҚШ ақпарат көздерінің кім екенін жариялап берді, олар кейіннен атылды. 1990-шы жылдардың соңында Лос-Аламос ұлттық зертханасының (LANL) Вен Хо Лиге осы заң бойынша айыптама тағылды. Ол және басқа ұлттық қауіпсіздік мамандары кейіннен үкімет W88 ядролық қаруы туралы ақпарат Қытайға берілді ме, жоқ па, соны анықтауға тырысқанда оны "құрбандық ешкі" етіп көрсеткенін мәлімдеді. Кейін Ли үкіметке және бірнеше газетке қатыгездік көрсеткені үшін миллионнан астам долларлық сот төлемі жеңіп алды.
Christopher John Boyce of TRW, and his accomplice Andrew Daulton Lee, sold out to the Soviets and went to prison in the 1970s. Their activities were the subject of the movie The Falcon and the Snowman. In the 1980s, several members of the Walker spy ring were prosecuted and convicted of espionage for the Soviets. In 1980, David Henry Barnett was the first active CIA officer to be convicted under the act. In 1994, CIA officer Aldrich Ames was convicted under of spying for the Soviets; Ames had revealed the identities of several U. S. sources in the USSR to the KGB, who were then executed. In the late 1990s, Wen Ho Lee of Los Alamos National Laboratory (LANL) was indicted under the Act. He and other national security professionals later said he was a "scapegoat" in the government's quest to determine if information about the W88 nuclear warhead had been transferred to China. Lee later won more than a million dollars in a lawsuit against the government and several newspapers for their mistreatment of him.
21 ғасыр
2001 жылы Армия резервіндегі отставкадағы полковник Джордж Трофимов, заң бойынша айыпталулардың арасындағы ең жоғары әскери шенеунік, 1970-90 жылдары кеңестік одақ үшін тыңшылық жасағаны үшін сотталды. Кеннет Уэйн Форд-младший 2004 жылы NSA қызметінен кеткеннен кейін үйінде құжаттар қорабы болды деген айып тағылды. Ол 2006 жылы алты жылға бас бостандығынан айырылды. Франклин 12 жылдан астам мерзімге бас бостандығынан айырылды, бірақ кейіннен жазасы 10 айға қысқартылды. Обама және Трамп әкімшіліктерінің кезінде кем дегенде сегіз тыңшылық заң бойынша қудалау ісі дәстүрлі тыңшылықпен емес, ақпаратты жасырумен немесе баспасөз өкілдерімен байланыс жасаумен байланысты болды. Тыңшылық заң бойынша үкімет шенеуніктеріне қарсы сыбайлас ақпарат бергені үшін тағылған жалпы он бір айыптауда, жетісі Обама билікке келгеннен кейін орын алды. "Ұлттық қауіпсіздікке қатысты ақпараттың жариялануы адамдарды қауіпке ұшыратады", - деді ол 2013 жылғы баспасөз конференциясында. "Менің майданға жіберген униформадағы жігіттер мен қыздарды қауіпке ұшыратады. Менің ойымша, американ халқы бас қолбасшы ретінде олардың міндеттерін құрылыққа түсіретін немесе оларды өлтіруі мүмкін ақпарат туралы алаңдамасам деп күтпейді". Джеффри Александр Стерлинг, бұрынғы ЦРУ офицері, 2011 жылдың қаңтар айында 2003 жылы "Нью-Йорк Таймс" газетінің тілшісі Джеймс Райзенге ұлттық қорғаныс туралы ақпаратты рұқсатсыз жариялағаны үшін айыпталды. Райзен 2006 жылы шығарған "Соғыс күйі" атты кітабында ЦРУ-ның Иранмен жасаған құпия тыңшылық соғысы туралы мәліметтерді жариялады. Райзен Әділет министрлігі екі рет шақырғанда ақпаратының көзін ашудан бас тартты. Айыптамада Стерлингтің мотиві ЦРУ-ның оған естеліктерін жариялауға рұқсат бермегені және Агенттікке қарсы нәсілдік дискриминация бойынша сот ісін қарастырмағаны үшін кек алу болғаны айтылды. Томас Эндрюс Дрейк – 2010 жылдың сәуір айында NSA қызметкері Томас Эндрюс Дрейк ұлттық қорғаныс ақпаратын қасақана сақтағаны үшін айыпталды. Бұл іс оның Сиобхан Горманмен ("Балтимор Сан" газетінен) және Диана Роркпен (Ақпарат комитетінің мүшесі) байланысын тергеу нәтижесінде туындады, бұл оның бірнеше мәселені, соның ішінде NSA-ның "Трейлблазер" жобасын жариялауға тырысуымен байланысты болды. Дрейктің қудалануы туралы зерттеуші журналист Джейн Майер былай деп жазды: "Журналистер көбінесе рұқсатсыз қорғаныс құжаттарын сақтайды, сондықтан Дрейктің сотталуы журналистерді тыңшы ретінде қудалауға заңдық негіз жасайды". Стивен Джин Ву Ким – 2010 жылдың тамызында Мемлекеттік департаментпен келісімшарт жасасқан және ядролық қаруды тарату бойынша маман Стивен Джин Ву Кимге 2009 жылдың маусым айында Солтүстік Кореяның ядролық қаруды сынау жоспарларына қатысты ақпаратты Fox News Channel телеарнасының тілшісі Джеймс Розенге жариялағаны үшін айып тағылды. Челси Мэннинг – 2010 жылы АҚШ тарихындағы мемлекеттік құпиялардың ең ірі жариялануына кінәлі деп танылған АҚШ Армиясының бірінші сыныптағы жеке сапындағы Челси Мэннингке Тыңшылық туралы заңның бөліктерін қамтитын Әскери сот әділдігінің бірыңғай кодексінің 134-бабы бойынша айып тағылды. Сол кезде сыншылар заңның кең ауқымы жаңалықтар ұйымдарын және WikiLeaks-тен ақпаратты хабарлаған, басып шығарған немесе таратқан кез келген адамды қылмыстық жауапкершілікке тартуы мүмкін деп алаңдады, бірақ бұрынғы прокурорлар Бірінші түзетудегі қорғауды кеңейтетін Жоғарғы Соттың прецедентіне сүйене отырып, кері қайтты. 2013 жылдың 30 шілдесінде әскери соттың сегіз аптаға созылған сот процесінен кейін әскери судья полковник Денис Линд Маннингті басқа да құқық бұзушылықтармен қатар, тыңшылық туралы заңның алты тармағы бойынша кінәлі деп тапты. 2017 жылдың 17 қаңтарында президент Барак Обама Маннингтің жазасын 2010 жылдың 27 мамырында тұтқындалғаннан бері жеті жылға жуық мерзімге ауыстырды. Джон Кириакоу – 2012 жылдың қаңтар айында бұрынғы ЦРУ офицері Джон Кириакоу, кейін Сенаттың Сыртқы істер комитеті Демократиялық штабында қызмет етті, жасырын агенттердің жеке басы туралы ақпаратты журналистерге жібергені үшін айыпталды, оның ішінде әл-Қаиданың логистика басшысы Әбу Зөбайданы суға батырып тергеуге қатысқан агенттердің бірі. Ол сонымен қатар 2002 жылы Пәкістанда Зөбайданы ұстау үшін қолданылған тергеу әдісін де жариялаған. 2013 жылдың 25 қаңтарында 30 айға бас бостандығынан айырылды. Эдвард Сноуден – 2013 жылдың маусым айында Эдвард Сноуден NSA-ның PRISM бақылау бағдарламасын ашып көрсеткен құжаттарды жариялағаннан кейін тыңшылық туралы заң бойынша айыпталды. Атап айтқанда, оған "ұлттық қорғаныс туралы ақпаратты рұқсатсыз хабарлау" және "классификацияланған барлау ақпаратын рұқсатсыз тұлғаға қасақана хабарлау" айыптары тағылды. Реалити Ли Уиннер – 2017 жылдың маусым айында Реалити Ли Уиннер ұлттық қорғаныс туралы ақпаратты қасақана сақтағаны және жібергені үшін айыпталды, бұл тыңшылық заң бойынша қылмыс. Оның тұтқындалуы 5 маусымда The Intercept газеті 2016 жылғы президенттік сайлауға Ресейдің араласу әрекеттері туралы мақала жариялағаннан кейін хабарланды, бұл құпия National Security Agency (NSA) құжаттарына негізделген. 8 маусымда ол өзіне тағылған айыптарды мойындады және кепілге жіберілмеді, ал 26 маусымда ұлттық қорғаныс туралы ақпаратты қылмыстық жолмен жібергені үшін кінәлі деп танылды. Уиннердің прокурорлармен жасасқан келісімінде ол бес жыл үш ай бас бостандығынан айырылып, содан кейін үш жыл бақылауда болуы керек болды. 2018 жылдың 23 тамызында Грузиядағы федералды сотта Уиннер тыңшылық заңын бұзғаны үшін келісілген мерзімге сотталды. Прокурорлар оның жазасы үкімет ақпаратын медиаға рұқсатсыз жариялау үшін федералды сотта ең ауыр жаза болғанын мәлімдеді. Гарольд Т. Мартин – бұрынғы NSA мердігері, 2017 жылы ұрланған құпия құжаттарды 20 жыл бойы үйде сақтағаны үшін тоғыз жылға бас бостандығынан айырылды. Терри Дж. Албури – Албури 1917 жылғы тыңшылық заң бойынша айыпталды. 2018 жылы ол өзінің кінәлі екенін мойындады және төрт жылға бас бостандығынан айырылды. Албури ФБР-де 17 жыл қызмет еткен. Ол Миннеаполис филиалындағы қара нәсілді агент және Эфиопиядан келген босқын баласы ретінде мұсылман және иммигранттар қауымдастығын бақылауға тағайындалған кезде, өзі көрген жүйелі нәсілшіл және ксенофобиялық тәжірибелер туралы халықты хабардар етуге ниеттенгенін айтты. Нгия Фо – Түнде және демалыс күндері қосымша жұмыс істеу үшін құпия құжаттарды үйге алып кеткен NSA қызметкері. Ақпаратты Ресейлік хакерлер ұрлағаннан кейін, ол 2018 жылы кінәлі деп танылды және бес жарым жылға бас бостандығынан айырылды. Джулиан Ассанж – 2019 жылдың 23 мамырында австралиялық редактор, баспагер және белсенді Джулиан Ассанж құпия ақпарат іздегені үшін тыңшылық заңын бұзды деген айып тағылды. Бұл іс баспасөз бостандығы және Бірінші түзету үшін маңызды салдарға ие екені айтылды. 2021 жылдың сәуір айында Хейл тыңшылық заңы бойынша "ұлттық қорғаныс туралы ақпаратты заңсыз сақтау және жіберу" бойынша бір айыптаманы мойындады. Прокурорлар қалған айыптамалар бойынша сот процесін сот үкімі шыққаннан кейін кешіктіруді сұрады. The New York Times газетінің мәліметінше, чат мүшелерінің кейбіреулері тұжырымдаманы түсінуге қиналды немесе оларды жеңіл қабылдады. 2022 жылдың қазанында Тейшейра сервердегі классификацияланған құжаттардың бірнеше жиынтығын жариялаған деп күдіктелді. Роберт Л. Бирчум – 2023 жылдың 1 маусымында зейнеткер USAF подполковнигі Роберт Бирчум құпия құжаттарды заңсыз иеленгені және сақтағаны үшін тыңшылық заң бойынша сотталды. Оның ешқандай материалды рұқсатсыз жарияламағанына дәлелдер жоқ болса да (оның ішінде барлығы 300-ден астам құжаттар, оның ішінде екі классификацияланған Top Secret/SCI құжаты бар) және кінәлі деп танылса да, ол Флорида штатының Тампа қаласындағы федералды сотта үш жылға бас бостандығынан айырылды. Дональд Трамп – 2023 жылдың 8 маусымында бұрынғы президент Дональд Трамп 31...
In 2001, retired Army Reserve Colonel George Trofimoff, the most senior U. S. military officer to be indicted under the Act, was convicted of conducting espionage for the Soviets in the 1970s–1990s. Kenneth Wayne Ford Jr. was indicted under for allegedly having a box of documents in his house after he left NSA employment around 2004. He was sentenced to six years in prison in 2006. Franklin was sentenced to more than 12 years in prison, but the sentence was later reduced to 10 months of home confinement. Under the Obama and Trump administrations, at least eight Espionage Act prosecutions were related not to traditional espionage but either withholding information or communicating with members of the press. Out of a total of eleven prosecutions under the Espionage Act against government officials accused of providing classified information to the press, seven have occurred since Obama took office. "Leaks related to national security can put people at risk", he said at a news conference in 2013. "They can put men and women in uniform that I've sent into the battlefield at risk. I don't think the American people would expect me, as commander in chief, not to be concerned about information that might compromise their missions or might get them killed." Jeffrey Alexander Sterling, a former CIA officer was indicted under the Act in January 2011 for alleged unauthorized disclosure of national defense information to James Risen, a reporter for The New York Times, in 2003. Risen published the leaked material in his 2006 book State of War, which revealed details about the CIA's covert spy war with Iran. Risen refused to reveal the source of his information when subpoenaed twice by the Justice Department. The indictment stated that Sterling's motive was revenge for the CIA's refusal to allow him to publish his memoirs and its refusal to settle his racial discrimination lawsuit against the Agency. Thomas Andrews Drake – In April 2010, Thomas Andrews Drake, an official with the NSA, was indicted under for alleged willful retention of national defense information. The case arose from investigations into his communications with Siobhan Gorman of The Baltimore Sun and Diane Roark of the House Intelligence Committee as part of his attempt to blow the whistle on several issues, including the NSA's Trailblazer project. Considering the prosecution of Drake, investigative journalist Jane Mayer wrote: "Because reporters often retain unauthorized defense documents, Drake's conviction would establish a legal precedent making it possible to prosecute journalists as spies." Stephen Jin Woo Kim – In August 2010, Stephen Jin Woo Kim, a contractor for the State Department and a specialist in nuclear proliferation, was indicted under for alleged disclosure in June 2009 of national defense information to reporter James Rosen of Fox News Channel, related to North Korea's plans to test a nuclear weapon. Chelsea Manning – In 2010, Chelsea Manning, the United States Army Private First Class accused of the largest leak of state secrets in U. S. history, was charged under Article 134 of the Uniform Code of Military Justice, which incorporates parts of the Espionage Act At the time, critics worried that the broad language of the Act could make news organizations, and anyone who reported, printed or disseminated information from WikiLeaks, subject to prosecution, although former prosecutors pushed back, citing Supreme Court precedent expanding First Amendment protections. On July 30, 2013, following a judge only trial by court martial lasting eight weeks, Army judge Colonel Denise Lind convicted Manning on six counts of violating the Espionage Act, among other infractions. On January 17, 2017, President Barack Obama commuted Manning's sentence to nearly seven years of confinement dating from her arrest on May 27, 2010. John Kiriakou – In January 2012, John Kiriakou, former CIA officer and later Democratic staffer on the Senate Foreign Relations Committee, was charged under the Act with leaking information to journalists about the identity of undercover agents, including one who was allegedly involved in waterboarding interrogations of al Qaeda logistics chief Abu Zubaydah. Kiriakou is alleged to have also disclosed an investigative technique used to capture Zubaydah in Pakistan in 2002. He was sentenced to 30 months in prison on January 25, 2013, and was released in 2015. Edward Snowden – In June 2013, Edward Snowden was charged under the Espionage Act after releasing documents exposing the NSA's PRISM Surveillance Program. Specifically, he was charged with "unauthorized communication of national defense information" and "willful communication of classified intelligence with an unauthorized person". Reality Leigh Winner – In June 2017, Reality Leigh Winner was arrested and charged with "willful retention and transmission of national defense information", a felony under the Espionage Act. Her arrest was announced on June 5 after The Intercept published an article describing Russian attempts to interfere with the 2016 presidential election, based on classified National Security Agency (NSA) documents leaked to them anonymously. On June 8, 2017, she pleaded not guilty and was denied bail. and on June 26 she pleaded guilty to one count of felony transmission of national defense information. Winner's plea agreement with prosecutors called for her to serve five years and three months in prison followed by three years of supervised release. On August 23, 2018, at a federal court in Georgia, Winner was sentenced to the agreed upon length of time for violating the Espionage Act. Prosecutors said her sentence was the longest ever imposed in federal court for an unauthorized release of government information to the media. Harold T. Martin former NSA contractor, sentenced to nine years in prison in 2017, for stealing classified documents and storing them in his home over a period of 20 years. Terry J. Albury – Albury was indicted under the Espionage Act of 1917. In 2018, he pled guilty and was sentenced to 4 years in prison. Albury was a 17 year veteran of the FBI. He stated that he was motivated to inform the public about the systematic racist and xenophobic practices he witnessed as the only black agent in the Minneapolis field office, and the son of an Ethiopian refugee as he was tasked with surveillance of Muslim and immigrant communities. Nghia Pho – An NSA employee who took classified documents home to get extra work done at night and on weekends. After the information was apparently stolen by Russian hackers, he pleaded guilty in 2018 and was sentenced to five and a half years in prison. Julian Assange – On May 23, 2019, Australian editor, publisher, and activist Julian Assange was charged with violating the Espionage Act by seeking classified information. The case has been described as having significant implications for press freedom and the First Amendment. In April 2021, Hale pleaded guilty to one count, under the Espionage Act, of unlawful retention and transmission of "national defense information". The prosecution asked that a trial on the remaining charges be postponed until after sentencing. According to The New York Times, some chat members struggled to understand the summaries or did not take them seriously. In October 2022, Teixeira is alleged to have posted the first of several sets of classified documents on the server. Robert L. Birchum – On June 1, 2023, retired USAF Lt. Col Robert Birchum was sentenced under the espionage act for unlawfully possessing and retaining classified documents. Though there was no evidence of his ever having made an unauthorized disclosure of any of the material (which included more than 300 documents in all, including two classified Top Secret/SCI) and pled guilty, he was sentenced to three years imprisonment in Federal court in Tampa, FL. Donald Trump – On June 8, 2023, former President Donald Trump was indicted on 31 counts of willful retention of national defense information, and a further six counts relating to obstruction, conspiracy, and concealing documents in a Federal investigation. He had been under investigation since at least May 2022, a grand jury subpoena was issued for return of the documents on May 11, 2022. On August 8, 2022, the FBI raided his Mar a Lago home and found classified material. That classified material allegedly included materials related to nuclear weapons. The Justice Department also became concerned that Trump was storing official presidential records at his home in violation of the Presidential Records Act which mandates that all presidential documents be preserved and submitted to the National Archives.
Сын
Кейбіреулер тыңшылық туралы заңның ұлттық қауіпсіздіктің құпия ақпаратын жариялаушыларға қарсы қолданылуын сынады. 2015 жылы PEN American Center жүргізген зерттеуде олар сұхбат алған үкіметтік емес өкілдердің көбі, соның ішінде белсенділер, заңгерлер, журналистер және сыртқы көздерден ақпарат берушілер, "тыңшылық туралы заңның қоғамдық мүддеге қатысты жағдайларда тиімсіз қолданылғанын" айтты. PEN былай деп жазды: "Сарапшылар оны 'әрекет етуге тым кедіргі құрал', 'агрессивті, кең және қысым көрсетуші', 'үркіту құралы', 'сөз бостандығын шектеуші' және 'жасырын ақпарат берушілер мен сыртқы көздерден ақпарат берушілерді қудалауға жарамсыз құрал' деп сипаттады". Американың Вашингтон университетінің құқық мектебінің профессоры және ұлттық қауіпсіздік құқығының сарапшысы Стивен Влэдек заңның "сөзді шектеуге қатысты мұқият және нақты анықталған заңдық шектеулердің белгілерінен dépourvu" екенін айтты. Прессаның еркіндігі қорының атқарушы директоры Тревор Тимм: "Негізінен, сыртқы көздерден ақпарат беруші немесе ақпарат көзі тыңшылық туралы заңды бұзбағанын сотта көрсетуге тырысса, алқабилер оны естімейді. Заңның өте кең жазылуына байланысты, олар қандай жағдай болмасын, кінәлі деп танылады деп болжауға болады". Ол сондай-ақ, тыңшылық туралы заңға қарсы құқықтық қорғаныс ұйымдастыруға кеткен шығынның "бір миллионнан үш миллион долларға дейін жетеді" деп есептейді. Журналист Чип Гиббонс "Адалдық және ақпараттың дәлдігі" басылымына берген сұхбатында "тыңшылық туралы заң бойынша айыптауларға қарсы қорғаныс жасау, тіпті мүмкін емес" деді. Гиббонс айыпталушыларға "сыртқы көздерден ақпарат беруші" терминін қолдануға, Бірінші түзетуді атауға, құжаттардың артық жіктелуі мәселесін көтеруге немесе олардың іс-әрекеттерінің себептерін түсіндіруге рұқсат берілмейтінін айтты.
Some have criticized the use of the Espionage Act against national security leakers. A 2015 study by the PEN American Center found that almost all of the non government representatives they interviewed, including activists, lawyers, journalists, and whistleblowers, "thought the Espionage Act had been used inappropriately in leak cases that have a public interest component". PEN wrote: "Experts described it as 'too blunt an instrument,' 'aggressive, broad and suppressive,' a 'tool of intimidation,' 'chilling of free speech,' and a 'poor vehicle for prosecuting leakers and whistleblowers.'" Professor at American University Washington College of Law and national security law expert Stephen Vladeck has said that the law “lacks the hallmarks of a carefully and precisely defined statutory restriction on speech". Trevor Timm, executive director of the Freedom of the Press Foundation, said, "basically any information the whistleblower or source would want to bring up at trial to show that they are not guilty of violating the Espionage Act the jury would never hear. It's almost a certainty that because the law is so broadly written that they would be convicted no matter what." She added that mounting a legal defense to the Espionage Act is estimated to "cost $1 million to $3 million". In an interview with Fairness & Accuracy in Reporting, journalist Chip Gibbons said that it was "almost impossible, if not impossible, to mount a defense" against charges under the Espionage Act. Gibbons said defendants are not allowed to use the term "whistleblower", mention the First Amendment, raise the issue of over classification of documents, or explain the reasons for their actions.