Реформисттік Иудаизм: Эволюция және Қазіргі Көріністері
Reform Judaism
Реформисттік иудаизм: негізгі қағидалар, этикаға басымдық, заңдардың міндетті еместігі, қазіргі заманға бейімделу. Тарихы, дамуы және қағидалары туралы біліңіз.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Реформалық иудаизм, сондай-ақ либералдық иудаизм немесе прогрессивті иудаизм деп аталатын, иудаизмнің өзгеріп даму табиғатына, оның этикалық аспектілерінің рәсімдік аспектілерінен артықшылығына және адам ақылымен тығыз байланысты, Синай тауындағы Теофаниямен ғана шектелмейтін, үздіксіз аянға сенуге баса назар аударатын маңызды еврей діни ағымы. Иудаизмнің өте либералды бағыты, ол діни рәсімдерге және жекелеген сақтауға аз мән берумен, еврей заңын міндетті емес деп қарастырумен, жеке еврейді дербес тұлға ретінде мойындаумен және сыртқы ықпалдарға және прогрессивті құндылықтарға ашық болумен сипатталады. Реформалық иудаизмнің бастауы 19 ғасырдың ортасында Германияда болды, онда раввин Абрахам Гайгер және оның ізбасарлары оның негізгі принциптерін қалыптастырды, эмансипация дәуіріндегі қазіргі заманғы сезімдермен еврей дәстүрін үйлестіруге тырысты. Германияда білім алған раввиндердің күшімен Америкаға әкелінген бұл ағым, АҚШ-та кең танымал болды және 1860 жылдардан 1930 жылдарға дейінгі кезеңде "Классикалық реформа" деп аталатын дәуірде гүлденді. 1970 жылдардан бері, бұл қозғалыс кіріктіру және қабылдау саясатын қабылдады, қатаң теориялық нақтылықты ұстанудың орнына, мүмкіндігінше көп адамды қауымдастықтарына қатысуға шақырып келеді. Ол саяси және әлеуметтік тұрғыдан прогрессивті және либералды бағыттармен байланысты, негізінен дәстүрлі еврейлік ұғымы бойынша "тиккун олам" ("әлемді түзету") деп танылады. Тикун олам – Реформалық иудаизмнің орталық ұраны, және оның атынан әрекет ету – жақтастарының өзінің қатысуын білдірудің маңызды жолдарының бірі. Қозғалыстың қазіргі кездегі ең маңызды орталығы Солтүстік Америкада орналасқан. Әр түрлі аймақтық бөлімшелер бар, соның ішінде АҚШ-тағы Реформалық иудаизм одағы (URJ), Ұлыбританиядағы Реформалық иудаизм қозғалысы (MRJ) және Либералдық иудаизм, Израильдегі Реформалық және прогрессивті иудаизм үшін Израиль қозғалысы (IMPJ) және Латын Америкасындағы UJR AmLat; олар халықаралық Прогрессивті иудаизм үшін әлемдік одақта (WUPJ) біріктірілген. 1926 жылы құрылған WUPJ, 50 елде кем дегенде 1,8 миллион адамды өкілдік ететінін мәлімдейді, оның шамамен 1 миллионы тіркелген ересек мүшелер, ал қалғаны ұйымға мүше болмаса да, оның идеологиясын қолдайды. Бұл Реформалық иудаизмді православиеден кейін әлемдегі екінші ірі еврей діни ағымы етеді. Консервативті иудаизм, үшінші ірі еврей діни ағымы, Талмуд дәстүрлерін ұстану және түсіндіру тұрғысынан Православие мен Реформалық иудаизмнің арасында орналасады.
Denomination of Judaism
Reform Judaism, also known as Liberal Judaism or Progressive Judaism, is a major Jewish denomination that emphasizes the evolving nature of Judaism, the superiority of its ethical aspects to its ceremonial ones, and belief in a continuous revelation which is closely intertwined with human reason and not limited to the Theophany at Mount Sinai. A highly liberal strand of Judaism, it is characterized by little stress on ritual and personal observance, regarding Jewish law as non binding and the individual Jew as autonomous, and by a great openness to external influences and progressive values. The origins of Reform Judaism lie in mid 19th century Germany, where Rabbi Abraham Geiger and his associates formulated its early principles, attempting to harmonize Jewish tradition with modern sensibilities in the age of emancipation. Brought to America by German trained rabbis, the denomination gained prominence in the United States, flourishing from the 1860s to the 1930s in an era known as "Classical Reform". Since the 1970s, the movement has adopted a policy of inclusiveness and acceptance, inviting as many as possible to partake in its communities rather than adhering to strict theoretical clarity. It is strongly identified with progressive and liberal agendas in political and social terms, mainly under the traditional Jewish rubric tikkun olam ("repairing of the world"). Tikkun olam is a central motto of Reform Judaism, and acting in its name is one of the main channels for adherents to express their affiliation. The movement's most significant center today is in North America. Various regional branches exist, including the Union for Reform Judaism (URJ) in the United States, the Movement for Reform Judaism (MRJ) and Liberal Judaism in the United Kingdom, the Israel Movement for Reform and Progressive Judaism (IMPJ) in Israel, and the UJR AmLat in Latin America; these are united within the international World Union for Progressive Judaism (WUPJ). Founded in 1926, the WUPJ estimates it represents at least 1.8 million people in 50 countries, about 1 million of which are registered adult congregants, and the rest are unaffiliated but identify with the movement. This makes Reform the second largest Jewish denomination worldwide, after Orthodox Judaism. Conservative Judaism, the third largest Jewish denomination, places itself between Orthodox and Reform Judaism in terms of adhesion to and interpretation of Talmudic traditions.
Анықтамалар
Оның туа біткен көпүрлілігі және жеке тәуелсіздікке берген мәні реформалық иудаизмді қарапайым анықтаудан қиындатады; оның түрлі бағыттары иудаизмді тарих бойында үнемі даму процесінен туған дін ретінде қарастырады. Олар одан әрі өзгерістерді қажет етеді және кез келген бекітілген, өзгермейтін сенімдерге, заңдарға немесе амалдарға қарсы тұрады. Теориялық негіздің маңыздылығының төмендеуі, көпүрлілік пен беймаздық пайдасына, көптеген жаңа адамдарды қызықтырды. Бұл сонымен қатар реформаны оны нақты анықтауды қиындататын деңгейде әртараптандырды. Ерте және "классикалық" реформалар иудаизмнің дәстүрлі формаларынан алшақтаумен және тұжырымды теологиямен сипатталды; "Жаңа реформа" белгілі бір деңгейде бұрын қабылданбаған көптеген элементтерді "классикалық" кезеңде құрылған құрылымға қайта енгізуге тырысты, бірақ осы доктриналық негіз уақыт өте келе нашарлап, түсініксіз болды. Раввин Дана Эван Каплан сияқты сыншылар реформаның еврейлік іс-шаралар клубына айналғанын ескертті, онда тіпті раввиндердің шәкірттері де нақты теологияға сенуге немесе нақты амалдарға қатысуға міндетті емес, тек өзінің тамырына жақын екенін көрсетуге ұмтылады.
Its inherent pluralism and the importance which it places on individual autonomy impedes any simplistic definition of Reform Judaism; its various strands regard Judaism throughout the ages as a religion which was derived from a process of constant evolution. They warrant and obligate further modifications and reject any fixed, permanent set of beliefs, laws or practices. The declining importance of the theoretical foundation, in favour of pluralism and equivocalness, drew large crowds of newcomers. It also diversified Reform to a degree that made it hard to formulate a clear definition of it. Early and "Classical" Reform were characterized by a move away from traditional forms of Judaism combined with a coherent theology; "New Reform" sought, to a certain level, the reincorporation of many formerly discarded elements within the framework established during the "Classical" stage, though this very doctrinal basis became increasingly obfuscated. Critics, like Rabbi Dana Evan Kaplan, warned that Reform became more of a Jewish activities club, a means to demonstrate some affinity to one's heritage in which even rabbinical students do not have to believe in any specific theology or engage in any particular practice, rather than a defined belief system.
Құдай
Құдайға қатысты реформа қозғалысы әрқашан теистік ұстанымды сақтап, жеке Құдайға сенімін растап келді. Осы ресми ұстанымына қарамастан, рухани басшылардың кейбіреулері діни және тіпті секулярлық гуманизмке ұмтылды. Бұл тенденция 20 ғасырдың ортасынан бері дін қызметкерлері мен жамағат арасында күшейіп, осы ұғымның кеңірек, нашар анықтамаларына әкелді. Германиядағы реформаның алғашқы ойшылдары осы қағидаға берік ұстанып қалды; 1885 жылғы Питтсбург платформасы "қасиетті жазбаларымызда үйретілген Бір Құдай" идеясын еврей халқын оның рухани қызметшілері ретінде қасиеттеу деп сипаттады. Бұл толыққанды теистік түсінікке негізделген, бірақ "Құдай идеясы" термині сыртқы сыншылар тарапынан сыналып тасталды. 1937 жылғы Колумб қағидаларының декларациясы, "әлемді басқаратын Бір, тірі Құдай" туралы айтқан сөздері де осылай болды. Тіпті 1976 жылғы Сан-Францисконың жүз жылдық перспективасы, реформа теологтары арасындағы үлкен келіспеушілік кезінде жасалған, "Құдайға сенімін" қолдады. Дегенмен, біз жеке және қоғамдық өмірімізді Құдайдың нақтылығына негіздейміз". 1999 жылғы Питтсбург принциптерінің мәлімдемесі "Құдайдың нақтылығы мен біртүрілігін" жариялады. Британдық либералдық иудаизм "Құдай туралы еврейлердің түсінігін: Бір және бөлінбес, трансцендентті және имманентті, Жаратушы және Қолдаушы" бекітеді.
In regard to God, the Reform movement has always officially maintained a theistic stance, affirming the belief in a personal God. Despite this official position, some voices among the spiritual leadership have approached religious and even secular humanism. This tendency has grown since the mid 20th century among both clergy and constituents, leading to broader, dimmer definitions of the concept. Early Reform thinkers in Germany clung to this precept; the 1885 Pittsburgh Platform described the "One God The God Idea as taught in our sacred Scripture" as consecrating the Jewish people to be its priests. It was grounded on a wholly theistic understanding, although the term "God idea" was excoriated by outside critics. So was the 1937 Columbus Declaration of Principles, which spoke of "One, living God who rules the world". Even the 1976 San Francisco Centenary Perspective, drafted at a time of great discord among Reform theologians, upheld "the affirmation of God Challenges of modern culture have made a steady belief difficult for some. Nevertheless, we ground our lives, personally and communally, on God's reality." The 1999 Pittsburgh Statement of Principles declared the "reality and oneness of God". British Liberal Judaism affirms the "Jewish conception of God: One and indivisible, transcendent and immanent, Creator and Sustainer".
Аян
Реформа теологиясының негізгі қағидасы – үздіксіз немесе прогрессивті аянға сенім, ол үнемі болып тұрады және дәстүрлі түсіндірудегі шешуші оқиға саналатын Синайдағы құдайлық көрінісімен шектелмейді. Осы көзқарас бойынша, яһуди дінінің барлық қасиетті жазбалары, Тораны қоса алғанда, адамдар жасаған, олар құдайлық шабыттанған болса да, өздерінің түсініктерін қосып, замандастарының рухын көрсеткен. Бүкіл Израиль халқы – жаңа түсініктерге жете алатын аян тізбегіндегі келесі буын: дін бұрынғы қағидаларға тәуелді болмай-ақ жаңартылуы мүмкін. Осы ұғымды ең басты таратушы – қозғалыстың негізін қалаушысы саналатын Авраам Гейгер. Оның сынды зерттеулері Киелі кітаптарды тарихи жағдайлардың іздерін алып жүрген адамның туындысы деп қарастырғаннан кейін, ол Синайдан келген дәстүрдің үзіліссіздігіне сенуден бас тартып, оны біртіндеп прогрессивті аян идеясымен алмастырды. Басқа либералды бағыттардағыдай, бұл ұғым сынды зерттеулерді қабылдауды және құдайлық байланысқа сенуді сақтауды үйлестіру үшін тұжырымдамалық негіз ұсынды, осылайша аянды әдеби мағынада қабылдай алмайтындар арасында жарылыстың алдын алды. Ең маңыздысы, ол дін қызметкерлеріне дәстүрлі нормаларды бейімдеу, өзгерту және алып тастау үшін, сондай-ақ яһуди заңдарының қабылданған қағидаларын айналып өту үшін негіз берді, бұл жазбаның да, оның ауызша түсіндірілуінің де ашық берілуіне байланысты ортодоксалды түсініктерде жатыр. Өзгерістерге және жаңа түсініктерге ұшыраса да, реформалық ойда прогрессивті аянның негізгі қағидасы сақталады. Бастапқыда бұл ұғымға неміс идеализмі философиясы күшті әсер етті, оның негізін қалаушылары одан көп шабыт алды: адамзаттың өзін және құдайды толық түсінуге қарай басуы, кемелдікке қарайғы моральдық прогресте көрініс тапқан сенім. Бұл өте рационалистік көзқарас адам ақылы мен зиясын құдайлық әрекетпен теңестірді, Құдайдың тікелей әсеріне аз орын қалдырды. Гейгер аянды Израиль халқының табиғи "дарыны" арқылы пайда болатынын ойлады, ал оның жақын серігі Соломон Формштехер оны адамның діни түсінігінің толық санасына оянуы деп сипаттады. Америкалық теолог Кауфман Колер де Израильдің "ерекше түсінігі" туралы айтты, ол тікелей құдайлық қатыстан дерлік тәуелсіз, ал либералды иудаизмнің негізін қалаушы ағылшын ойшылы Клод Монтефиоре аянды "шабытқа" дейін төмендетті, оның ішкі құндылығын тек мазмұнының құндылығымен байланыстырды, ал "оларды шабыттандыратын орын емес". Осы ұғымдардың барлығына ортақ нәрсе – қазіргі ұрпақтардың құдайлық ерікті жақсырақ түсінеді, олар діни ережелерді өзгерте алады және өзгертуге тиіс. Екінші дүниежүзілік соғыстың маңындағы онжылдықтарда бұл рационалистік және оптимистік теология сынға алынып, күмән тудырды. Ол негізінен Мартин Бубер мен Франц Розенцвейгтің еврейлік экзистенциализмімен біртіндеп алмастырылды, бұл жаратушымен күрделі, жеке қарым-қатынасқа және көбірек салмақты және көңіл көншілдікке негізделген. Адам ақылының құдайлық шабытпен сәйкестігі Розенцвейг сияқты көзқарастар пайдасына қабылданбады, ол аянның жалғыз мазмұны – өзі, ал оның барлық туындылары – субъективті, шектеулі адам түсінігі екенін баса көрсетті. Алайда, тарихи және дәстүрлі түсінікке жоғары мәртебе берсе де, екеуі де "аян – бұл Заңның берілуі емес" және онда "Құдай туралы аяқталған мәлімдемелер" жоқ екенін, керісінше, адамдық субъективтілік кездесудің түкпірсіз мазмұнын қалыптастырды және оны өз шектеулері бойынша түсіндірді. Соғыстан кейінгі реформа теологиясының жетекші өкілі Юджин Боровиц теофанияны постмодерн тұрғысынан қарастырды және оны күнделікті адам тәжірибесімен және жеке қарым-қатынаспен тығыз байланыстырды. Ол "прогрессивті аян" ұғымын, яғни адам баласының жақсаруын құдайлық шабытпен салыстыруды жоққа шығарды, өткен тәжірибелердің "бірегей" және мәңгілік маңызға ие екенін баса көрсетті. Алайда ол өзінің идеялары барлық адамдардың жеке-жеке тәжірибеде болып жатқан, үнемі жалғасып жатқан аян туралы түсінікті жоққа шығармайды деп мәлімдеді. Бұл ұстанымға бастапқыда Кант философиясы әсер етті және ол жеке үкім мен ерік-жігерге үлкен мән берді. Бұл өте жекешіл ұстаным қозғалыстың үлкен қиындықтарының бірі болып шықты, өйткені ол діни өмірге оң қатысу үшін нақты нұсқаулар мен стандарттар жасауға және мүшелерден не күтілетінін анықтауға кедергі келтірді. Автономия ұғымы қозғалыстың алғашқы кезеңдерінде дәстүрлі тәжірибеден бас тартумен (көптеген мүшелер және яһуди қоғамдастығы реформаның өрбуінен бұрын және оның кезінде көбінесе ескерілмеген) сәйкес келді. Бұл "классикалық" кезеңде маңызды ерекшелік болды, ол кезде реформа протестанттық ортаға ұқсас болды. Кейінірек, ол жақтастарға яһудизммен байланысудың өз жолдарын іздеуге шақыру үшін қолданылды. "Жаңа реформа" Розенцвейг және басқа да ойшылдардың жекешілдікке қатысты сын-ескертпелерін қабылдады, қоғам мен дәстүрге көбірек мән берді. Мүшелердің қандай да бір күшті билікке бағынуы міндетті емес екенін жарияласа да, араласатын, бұйрық беретін Құдай туралы түсінік діни ойда шетелдік болып қалды. "Жаңа реформа" тәсілі автономия мен белгілі бір деңгейдегі сәйкестік арасындағы орта жолды табуға тырысумен сипатталады, екеуінің арасындағы диалектикалық қатынасқа назар аударумен. Қозғалыс сыртқы айыптауларға қарсы тұру қажеттілігі және мұраның сақталуына байланысты халахикалық (дәстүрлі заңгерлік) аргументациядан толығымен бас тартқан жоқ. Оның орнына, қозғалыс этикалық мәселелерді немесе замана рухын бағытты анықтауда шешуші фактор ретінде қарастырды. Неміс негізін қалаушылары жаңа жағдайларға бейімделуге ғана емес, сонымен қатар өзгеріске ұшыратуға дайын емес, ғасырлар бойы үзіліссіз дәстүрге сеніммен негізделген заңдық процестің қағидаларын жойды. Раввин Самуил Хольхайм ерекше радикалды ұстанымды жақтады, елдің халахикалық заңы – заң қағидасының барлық жерде қолданылуы керек екенін, осылайша оны қазіргі нормалар мен қажеттіліктерге бағындыру керек екенін, дәстүрлі яһуди заңдарындағы одан да ауыр салмағын жоққа шығару керек екенін айтты. 19 ғасырдағы Германиядағы реформа раввиндері өздерінің қауымдастықтарындағы консервативті элементтерге бейімделуге тиіс болса, Америкадағы "классикалық реформаның" шыңында халахикалық мәселелерді дерлік елеуге болмайтын, Хольхаймнің тәсілін қабылдауға болады. 1930 жылдары және одан кейін раввин Соломон Фрихоф және оның жақтастары осы элементтерді қайта енгізді, бірақ олар да еврей заңын тым қатаң жүйе деп санады. Оның орнына, олар таңдалған ерекшеліктерді қайта қабылдауды және жаңа салттарды сынақ-қателер арқылы пайда болатын және көпшілікке ұнаса кең таралған минхаг (салты) ретінде белгілеуді ұсынды. Осы тәсілдің жақтастары өздерінің респонсаларының міндетті емес екенін, ал алушылары оларды өздеріне қалай ыңғайлы болса солай бейімдеуге құқылы екенін де баса айтты. Фрихофтың ізбасарлары, раввиндер Вальтер Якоб және Моше Земер осы бағытта "прогрессивті халаха" ұғымын одан әрі дамытты.
The basic tenet of Reform theology is a belief in a continuous, or progressive, revelation, occurring continuously and not limited to the theophany at Sinai, the defining event in traditional interpretation. According to this view, all holy scripture of Judaism, including the Torah, were authored by human beings who, although under divine inspiration, inserted their understanding and reflected the spirit of their consecutive ages. All the People of Israel are a further link in the chain of revelation, capable of reaching new insights: religion can be renewed without necessarily being dependent on past conventions. The chief promulgator of this concept was Abraham Geiger, generally considered the founder of the movement. After critical research led him to regard scripture as a human creation, bearing the marks of historical circumstances, he abandoned the belief in the unbroken perpetuity of tradition derived from Sinai and gradually replaced it with the idea of progressive revelation. As in other liberal denominations, this notion offered a conceptual framework for reconciling the acceptance of critical research with the maintenance of a belief in some form of divine communication, thus preventing a rupture among those who could no longer accept a literal understanding of revelation. No less importantly, it provided the clergy with a rationale for adapting, changing and excising traditional mores and bypassing the accepted conventions of Jewish Law, rooted in the orthodox concept of the explicit transmission of both scripture and its oral interpretation. While also subject to change and new understanding, the basic premise of progressive revelation endures in Reform thought. In its early days, this notion was greatly influenced by the philosophy of German idealism, from which its founders drew much inspiration: belief in humanity marching toward a full understanding of itself and the divine, manifested in moral progress towards perfection. This highly rationalistic view virtually identified human reason and intellect with divine action, leaving little room for direct influence by God. Geiger conceived revelation as occurring via the inherent "genius" of the People Israel, and his close ally Solomon Formstecher described it as the awakening of oneself into full consciousness of one's religious understanding. The American theologian Kaufmann Kohler also spoke of the "special insight" of Israel, almost fully independent from direct divine participation, and English thinker Claude Montefiore, founder of Liberal Judaism, reduced revelation to "inspiration", according intrinsic value only to the worth of its content, while "it is not the place where they are found that makes them inspired". Common to all these notions was the assertion that present generations have a higher and better understanding of divine will, and they can and should unwaveringly change and refashion religious precepts. In the decades around World War II, this rationalistic and optimistic theology was challenged and questioned. It was gradually replaced, mainly by the Jewish existentialism of Martin Buber and Franz Rosenzweig, centered on a complex, personal relationship with the creator, and a more sober and disillusioned outlook. The identification of human reason with Godly inspiration was rejected in favour of views such as Rosenzweig's, who emphasized that the only content of revelation is it in itself, while all derivations of it are subjective, limited human understanding. However, while granting higher status to historical and traditional understanding, both insisted that "revelation is certainly not Law giving" and that it did not contain any "finished statements about God", but, rather, that human subjectivity shaped the unfathomable content of the Encounter and interpreted it under its own limitations. The senior representative of postwar Reform theology, Eugene Borowitz, regarded theophany in postmodern terms and closely linked it with quotidian human experience and interpersonal contact. He rejected the notion of "progressive revelation" in the meaning of comparing human betterment with divine inspiration, stressing that past experiences were "unique" and of everlasting importance. Yet he stated that his ideas by no means negated the concept of ongoing, individually experienced revelation by all. This position was originally influenced by Kantian philosophy and the great weight it lent to personal judgement and free will. This highly individualistic stance also proved one of the movement's great challenges, for it impeded the creation of clear guidelines and standards for positive participation in religious life and definition of what was expected from members. The notion of autonomy coincided with the gradual abandonment of traditional practice (largely neglected by most members, and the Jewish public in general, before and during the rise of Reform) in the early stages of the movement. It was a major characteristic during the "Classical" period, when Reform closely resembled Protestant surroundings. Later, it was applied to encourage adherents to seek their own means of engaging Judaism. "New Reform" embraced the criticism levied by Rosenzweig and other thinkers at extreme individualism, laying a greater stress on community and tradition. Though by no means declaring that members were bound by a compelling authority of some sort – the notion of an intervening, commanding God remained foreign to denominational thought. The "New Reform" approach to the question is characterized by an attempt to strike a mean between autonomy and some degree of conformity, focusing on a dialectic relationship between both. The movement never entirely abandoned halachic (traditional jurisprudence) argumentation, both due to the need for precedent to counter external accusations and the continuity of heritage. Instead, the movement had largely made ethical considerations or the spirit of the age the decisive factor in determining its course. The German founding fathers undermined the principles behind the legalistic process, which was based on a belief in an unbroken tradition through the ages merely elaborated and applied to novel circumstances, rather than subject to change. Rabbi Samuel Holdheim advocated a particularly radical stance, arguing that the halachic Law of the Land is Law principle must be universally applied and subject virtually everything to current norms and needs, far beyond its weight in conventional Jewish Law. While Reform rabbis in 19th century Germany had to accommodate conservative elements in their communities, at the height of "Classical Reform" in the United States, halakhic considerations could be virtually ignored and Holdheim's approach embraced. In the 1930s and onwards, Rabbi Solomon Freehof and his supporters reintroduced such elements, but they too regarded Jewish Law as too rigid a system. Instead, they recommended that selected features will be readopted and new observances established in a piecemeal fashion, as spontaneous minhag (custom) emerging by trial and error and becoming widespread if it appealed to the masses. The advocates of this approach also stress that their responsa are of non binding nature, and their recipients may adapt them as they see fit. Freehof's successors, such as Rabbis Walter Jacob and Moshe Zemer, further elaborated the notion of "Progressive Halakha" along the same lines.
Мәсіхтің келуі мен таңдалуы
Реформа иудаизмдегі универсалистік қасиеттерді күшейтуге және едәуір арттыруға ұмтылды, оны пайда болған кездегі кең таралған ағартушылық идеалдарға сәйкес сенімге айналдырды. Универсализм мен ерекшелікті сақтау арасындағы керіспір қозғалыстың бүкіл тарихы бойында жалғасты. Оның алғашқы жақтастары деизмді және барлық діндер бірігеді деген сенімді қабылдамады, кейін этикалық қозғалыс пен унитаризм сынды күштерге қарсы тұрды. Сонымен қатар, ол яһуди дінінің тым ерекше және өзімшіл деп санайтын элементтерін азайтуға тырысты: бейшараларға қарсы наразылық білдіретін тілектер жұмсатылды немесе алынып тасталды, ал амалдар көбінесе айналасындағы қоғамға ұқсату үшін қарапайымдастырылды. «Жаңа реформа» яһудилердің ерекше ерекшелігіне қайта баса назар аударды, оны халықтың сезіміне және сақталу қажеттілігіне сәйкес деп есептеді. Реформа идеясының алғашқы және нақты тұжырымы – жалпыға бірдей мессианизм идеясы. Құтқарылуға сенім дәстүрлі Сионға оралу, ғибадатхананы қалпына келтіру және ондағы құрбандықтармен байланыстырылмады, оның орнына жалпы құтқарылу үмітіне айналды. Бұл түсінік кейіннен, Израильдің үстінен билік ететін жеке Мессия туралы түсінік ресми түрде жойылғанда және оның орнына әмбебап келісім мен кемелділіктің мессиандық дәуірі туралы түсінік енгізілгенде нақтыланды. Екінші дүниежүзілік соғыстың салдарынан адамзат прогресіне сенімнің жоғалтылуы бұл идеалға күшті соққы берді, бірақ ол Реформаның негізгі қағиясы ретінде сақталды. Тағы бір маңызды мысал – Израильдің таңдалуының қайта қарастырылуы. Қозғалыс Құдайдың таңдалған халқы туралы идеяны сақтап қалды, бірақ оны әмбебап сипатта қайта қарастырды: Израильдің миссиясы барлық елдерге таралып, оларға құдайдан шабыттанған этикалық монотеизмді үйрету, оларды Жаратушыға жақындату деген түсінік (дәстүрлі көздерде де кездесетін) оқшауланып, баса көрсетілді. Бұл көзқарасты қолдаған «классикалық» ойшыл, раввин Давид Эйнхорн, Иерусалимнің қирауына байланысты реніштің орнына тойлауды ұсынды, оны Құдайдың халқы арқылы сөзін жердің барлық бұрыштарына жеткізу жоспарының орындалуы деп қарады. Яһудилердің ерекшелігі туралы жоғары мәнді мәлімдемелер жұмсатылды, бірақ «құрбандықтар патшалығы және қасиетті ұлт» деген жалпы түсінік сақталды. Алайда, Реформа дәстүрліге қарағанда аз қатаң түсіндіргенімен, оны жоққа шығаруға тырысқандарға қарсы тұрды. Ахад Хаам мен Мордехай Каплан сияқты секулярлық ойшылдар яһуди дінін өркениет ретінде қарастырып, оны Құдай берген сенім емес, яһуди халқы жасаған мәдениет ретінде бейнелегенде, реформа теологтары олардың позициясын қабылдамады, бірақ бұл идея қатардағы мүшелер арасында танымал болды. Православтықтар сияқты, олар Израиль халқының тек Құдайдың таңдауымен құрылғанын және осылай ғана бар екенін мәлімдеді. Ағартушылық ойшылдардың өмірден кейінгі өмір туралы түсініктері жанның өлмеушілігімен шектелді, ал Реформалық иудаизмнің негізін қалаушылары, мысалы, Монтефиоре осы сенімді бөліскенімен, уақыт өте келе жанның бар екендігіне сену қиын болды. 1980 жылдары Боровиц қозғалыстың бұл мәселеде айтарлықтай ештеңесі жоқ екенін айтты. Реформаның әртүрлі бағыттары әлі де, әрқашан да емес, бірақ көбінесе бұл идеяны қолдайды. Мысалы, 1999 жылғы Питтсбург принциптерінің мәлімдемесінде «біздің ішіндегі рух мәңгілік» деген түсініксіз формула қолданылған.
Reform sought to accentuate and greatly augment the universalist traits in Judaism, turning it into a faith befitting the Enlightenment ideals ubiquitous at the time it emerged. The tension between universalism and the imperative to maintain uniqueness characterized the movement throughout its entire history. Its earliest proponents rejected Deism and the belief that all religions would unite into one, and it later faced the challenges of the Ethical movement and Unitarianism. Parallel to that, it sought to diminish all components of Judaism that it regarded as overly particularist and self centered: petitions expressing hostility towards gentiles were toned down or excised, and practices were often streamlined to resemble surrounding society. "New Reform" laid a renewed stress on Jewish particular identity, regarding it as better suiting popular sentiment and need for preservation. One major expression of that, which is the first clear Reform doctrine to have been formulated, is the idea of universal Messianism. The belief in redemption was unhinged from the traditional elements of return to Zion and restoration of the Temple and the sacrificial cult therein, and turned into a general hope for salvation. This was later refined when the notion of a personal Messiah who would reign over Israel was officially abolished and replaced by the concept of a Messianic Age of universal harmony and perfection. The considerable loss of faith in human progress around World War II greatly shook this ideal, but it endures as a precept of Reform. Another key example is the reinterpretation of the election of Israel. The movement maintained the idea of the Chosen People of God, but recast it in a more universal fashion: it isolated and accentuated the notion (already present in traditional sources) that the mission of Israel was to spread among all nations and teach them divinely inspired ethical monotheism, bringing them all closer to the Creator. One extreme "Classical" promulgator of this approach, Rabbi David Einhorn, substituted the lamentation on the Ninth of Av for a celebration, regarding the destruction of Jerusalem as fulfilling God's scheme to bring his word, via his people, to all corners of the earth. Highly self centered affirmations of Jewish exceptionalism were moderated, although the general notion of "a kingdom of priests and a holy nation" retained. On the other hand, while embracing a less strict interpretation compared to the traditional one, Reform also held to this tenet against those who sought to deny it. When secularist thinkers like Ahad Ha'am and Mordecai Kaplan forwarded the view of Judaism as a civilization, portraying it as a culture created by the Jewish people, rather than a God given faith defining them, Reform theologians decidedly rejected their position – although it became popular and even dominant among rank and file members. Like the Orthodox, they insisted that the People Israel was created by divine election alone, and existed solely as such. Notions of afterlife according to Enlightenment thinkers were given to be reduced merely to the immortality of the soul, while the founding thinkers of Reform Judaism, like Montefiore, all shared this belief, the existence of a soul became harder to cling to with the passing of time. In the 1980s, Borowitz could state that the movement had nothing coherent to declare in the matter. The various streams of Reform still largely, though not always or strictly, uphold the idea. The 1999 Pittsburgh Statement of Principles, for example, used the somewhat ambiguous formula "the spirit within us is eternal".
Литургиялық
Реформалық көзқарастың алғашқы және ең маңызды көрініс аласы дұға нысандары болды. Реформалық иудаизм бастапқыда тілектер тілін заманауи сезімдермен және жамағаттың шынайы сенімдерімен үйлестіруге тырысты. Якоб Йозеф Петуховски өзінің прогрессивті литургияға арналған толық зерттеуінде оның жылдар бойындағы және көптеген түрленулердегі бірнеше маңызды принциптерін тізімдеді. Дұғалар қайталауларды жою, бөлімдерді алып тастау немесе Тораны оқу үшін үш жылдық циклді қайта енгізу арқылы қысқартылды; жамағат тілектерін түсінуі үшін еврей және арамей мәтіндерімен қатар немесе олардың орнына ана тіліндегі бөлімдер қосылды; және өзгеріп жатқан заманның рухын көрсететін жаңа дұғалар жазылды. Бірақ ең бастысы, литургистер дұға кітаптарын жаңартпақ болып, олардың қозғалыстың теологиясын білдіруін қалады. Мәсіхтің келуі, Сионға оралу, құрбандық амалдарының жаңаруы, өлгендердің тірілуі, Израиль халқына сыйлық пен жаза, және Израиль халқының ерекшелігі туралы тілектер мен бөлімдер алмастырылды, қайта жазылды немесе толығымен жойылды. Реформалық иудаизмнің бастапқы кезеңдерінде, оның жақтастары консервативті наразылықты тудырмас үшін сақтық танытуға мәжбүр болды. Немец дұға кітаптарында көбінесе даулы мәселелер ана тіліне аударылып, түпнұсқа мәтінге ерекше назар аударылып, кейде қиын бөлімдер кішкентай әріптермен және аударылмаған күйде қалдырылатын. Институционалдық деңгейге жеткенде және мұндай шектеулерден азат болғанда, ол радикалды бағытқа көшуге мүмкіндік алды. Американың «классикалық» немесе британдық либералды дұға кітаптарында ана тілінің үлесі айтарлықтай артты, литургия күрт қысқартылды және діни теологияға қайшы келетін тілектер жойылды. «Жаңа реформа» Америка Құрама Штаттарында да, Ұлыбританияда да және әлемнің басқа елдерінде дәстүрлі нысандарға жақындаумен және оларды қалыптасқан сенімдермен үйлестіруге көңіл бөлмеумен сипатталады. Сонымен қатар, ол реформа теологтары ресми түрде қабылдамайтын сенімдерге де көбірек бейімделді және ыңғайлы болды, кейде әр жамағаттың таңдауы үшін әртүрлі рәсімдерге рұқсат берді. Осылайша, 20-ғасырдың ортасынан бастап дұға кітаптарында еврей тілінің үлесі артты және филактерияларға арналған тілек сияқты элементтер қайта жаңғыртылды. 2007 жылғы Мишкан Тфиладағы Геворот тілегінің қайта жаңғыртуы, «барлық тірілерге өмір беру / өлгендерді қайта тірілту» формуласымен бірге, одан да терең өзгерістерді білдірді. CCAR бұл бөлім тірілу сенімін емес, еврей мұрасын көрсетеді деп мәлімдеді. Керісінше, 1975 жылғы «Елбасы» ағылшын тіліндегі аудармада «Құдай» сөзінің орнына «Мәңгілік» сөзі қолданылды (алғашқы мәтінде болмаса да), бұл қадамды бірнеше реформа раввиндері діни гуманизмге бет бұру деп айыптады.
The first and primary field in which Reform convictions were expressed was that of prayer forms. From its beginning, Reform Judaism attempted to harmonize the language of petitions with modern sensibilities and what the constituents actually believed in. Jakob Josef Petuchowski, in his extensive survey of Progressive liturgy, listed several key principles that defined it through the years and many transformations it underwent. The prayers were abridged, whether by omitting repetitions, excising passages or reintroducing the ancient triennial cycle for reading the Torah; vernacular segments were added alongside or instead of the Hebrew and Aramaic text, to ensure the congregants understood the petitions they expressed; and some new prayers were composed to reflect the spirit of changing times. But chiefly, liturgists sought to reformulate the prayerbooks and have them express the movement's theology. Blessings and passages referring to the coming of the Messiah, return to Zion, renewal of sacrificial practices, resurrection of the dead, reward and punishment and overt particularism of the People Israel were replaced, recast or excised altogether. In its early stages, when Reform Judaism was more a tendency within unified communities in Central Europe than an independent movement, its advocates had to practice considerable moderation, lest they provoke conservative animosity. German prayerbooks often relegated the more contentious issues to the vernacular translation, treating the original text with great care and sometimes having problematic passages in small print and untranslated. When institutionalized and free of such constraints, it was able to pursue a more radical course. In American "Classical" or British Liberal prayerbooks, a far larger vernacular component was added and liturgy was drastically shortened, and petitions in discord with denominational theology eliminated. "New Reform", both in the United States and in Britain and the rest of the world, is characterized by larger affinity to traditional forms and diminished emphasis on harmonizing them with prevalent beliefs. Concurrently, it is also more inclusive and accommodating, even towards beliefs that are officially rejected by Reform theologians, sometimes allowing alternative differing rites for each congregation to choose from. Thus, prayerbooks from the mid–20th century onwards incorporated more Hebrew, and restored such elements as blessing on phylacteries. More profound changes included restoration of the Gevorot benediction in the 2007 Mishkan T'filah, with the optional "give life to all/revive the dead" formula. The CCAR stated this passage did not reflect a belief in Resurrection, but Jewish heritage. On the other extreme, the 1975 Gates of Prayer substituted "the Eternal One" for "God" in the English translation (though not in the original), a measure that was condemned by several Reform rabbis as a step toward religious humanism.
Еске алу
Өзінің қалыптасу кезеңінде Реформа көбінесе екінші дәрежелі рәсімдік міндеттерге бағытталды. 1846 жылы Бреслау раввиндік конференциясы мерекелердің екінші күнін жойды; сол жылдары Берлин Реформа қауымы қозы мүйізін соқпастан, филактерияларды, мантиюларды немесе бас киімдерін кимей дұға оқыды және сенбі күнін қызметтерді жексенбіге ауыстырды. XIX ғасырдың соңы мен XX ғасырдың басында американдық "Классикалық Реформа" көбінесе Берлиннің үлгісін жаппай қолданды, көптеген қауымдар бірдей стильде дұға оқыды және жексенбіде қосымша қызметтер өткізді. Кауфман Колер біраз уақыт бойы сенбі күнін жексенбіге ауыстыруды жақтады, бірақ кейіннен одан бас тартты. 1869 жылы американдық Реформа, ал 1912 жылы Германия діни ажырасуды артық деп жариялады және азаматтық ажырасуды жеткілікті деп мойындады; тамақтану және жеке тазалыққа қатысты заңдар, діни артықшылықтар, некелік рәсімдер және т.б. 1885 жылғы Питтсбург платформасымен ашық түрде жойылды, онда барлық рәсімдік амалдар діни тәжірибені жақсартуға қызмет еткен жағдайда ғана міндетті деп жарияланды. 1890 жылдан бастап, дінге жаңадан кіргендерге сүндеттелу міндетті емес болды. 1902 жылы Ұлыбританияда құрылған Клод Монтефиоренің Яһудилік діни одағы да осы саясатты ұстанды. Германиядағы Либералды Яһудиліктің Бірлестігі, одан да қоңыл жолмен, 1912 жылғы нұсқаулықтарында барлық дербес сақтауды ерікті деп жариялады. "Жаңа Реформа" кезінде қауым құру және мүшелік рәсімдеріне көбірек мән берілді, өйткені бұрынғы тұйық және минималистік тәсіл дінге қызығушылықты тудырмай, немқұрайлылыққа шақырады деп айыпталды. Көптеген рәсімдер қайтадан танымал болды, көбінесе қайта жасалғаннан немесе жаңаша түсіндірілгеннен кейін, бірақ бұл жеке тұлғаның жеке таңдауы ретінде, емес ресми міндеттеме ретінде болды. 1980 жылдары жаңадан дінге кіргендер мен жаңа туған нәрестелерге сүндеттеу немесе қан алу дерлік міндетті болды; ай сайын тазару әйелдерінің арасында ғасырдың басында үлкен танымалдылыққа ие болды, ал кейбір синагогтар миквелер (әдет-ғұрыптық ванналар) салды. Сол онжылдықтарда диеталық заңдарға (бірақ қатаң мағынада емес) жаңа қызығушылық оянды, сондай-ақ филактериялар, дұға шалдары мен бас киімдері де пайда болды. Реформа әлі де орташа есеппен ең аз қызметке қатысумен сипатталады: мысалы, 2013 жылы Pew жүргізген сауалнама бойынша, тіркелген синагог мүшелерінің тек 34% (және барлық дінге жақындық сезінетіндердің тек 17%) айына бір реттен кем емес қызметке қатысады. Протореформа қозғалысы жаңа рәсімдерді енгізді. 1810-1820 жылдары қозғалысқа бастау берген (Исраил Джейкобсон, Эдуард Клей және басқалар) топтар христиандық қабылдау рәсімін еліктеп, ұлдар мен қыздар үшін растау рәсімдерін енгізді. Бұл ағымнан тыс жерлерде тез тарады, бірақ дәстүрлі бағыттағылардың көпшілігі "растау" деген атаудан бас тартты. "Жаңа Реформа" кезінде Бар-мицва оны қайта дәстүрлендірудің бір бөлігі ретінде алмастырды, бірақ АҚШ-тағы көптеген жас қауым мүшелері әлі де оны орындайды, көбінесе Шавуот күні. Қыздарды бауырластыру ақырында батыс еврейлері арасында кең таралған "Бат-мицва" болып қалыптасты. Реформаның кейбір салалары, оның ритуал мен этика арасындағы айырмашылығын мойындап, консервативті яһуди көпшілігін ескеру қажет болған жерлерде практикалық сақтаудың айтарлықтай дәрежесін сақтауды таңдады. Германиядағы либералды қауымдардың көпшілігі қоғамдық ортада диеталық стандарттарды және т.б. сақтады, бұл олардың қауым мүшелерінің ұстамдылығымен және православиелік сепаратизм қаупімен байланысты болды. Осыған ұқсас үлгі Ұлыбританиядағы Реформалық яһудиліктің қозғалысына тән, ол Біріккен синагогадан келген жаңа келушілерге немесе Израильдегі Реформалық және прогрессивті яһудиліктің қозғалысына (IMPJ) жүгінуге тырысты.
During its formative era, Reform was oriented toward lesser ceremonial obligations. In 1846, the Breslau rabbinical conference abolished the second day of festivals; during the same years, the Berlin Reform congregation held prayers without blowing the Ram's Horn, phylacteries, mantles or head covering, and held its Sabbath services on Sunday. In the late 19th and early 20th century, American "Classical Reform" often emulated Berlin on a mass scale, with many communities conducting prayers along the same style and having additional services on Sunday. An official rescheduling of Sabbath to Sunday was advocated by Kaufmann Kohler for some time, though he retracted it eventually. Religious divorce was declared redundant and the civil one recognized as sufficient by American Reform in 1869, and in Germany by 1912; the laws concerning dietary and personal purity, the priestly prerogatives, marital ordinances and so forth were dispensed with, and openly revoked by the 1885 Pittsburgh Platform, which declared all ceremonial acts binding only if they served to enhance religious experience. From 1890, converts were no longer obligated to be circumcised. Similar policy was pursued by Claude Montefiore's Jewish Religious Union, established at Britain in 1902. The Vereinigung für das Liberale Judentum in Germany, which was more moderate, declared virtually all personal observance voluntary in its 1912 guidelines. "New Reform" saw the establishment and membership lay greater emphasis on the ceremonial aspects, after the former sterile and minimalist approach was condemned as offering little to engage in religion and encouraging apathy. Numerous rituals became popular again, often after being recast or reinterpreted, though as a matter of personal choice for the individual and not an authoritative obligation. Circumcision or Letting of Blood for converts and newborn babies became virtually mandated in the 1980s; ablution for menstruating women gained great grassroots popularity at the turn of the century, and some synagogues built mikvehs (ritual baths). A renewed interest in dietary laws (though by no means in the strict sense) also surfaced at the same decades, as were phylacteries, prayer shawls and head coverings. Reform is still characterized by having the least service attendance on average: for example, of those polled by Pew in 2013, only 34% of registered synagogue members (and only 17% of all those who state affinity) attend services once a month and more. The Proto Reform movement did pioneer new rituals. In the 1810s and 1820s, the circles (Israel Jacobson, Eduard Kley and others) that gave rise to the movement introduced confirmation ceremonies for boys and girls, in emulation of parallel Christian initiation rite. These soon spread outside the movement, though many of a more traditional leaning rejected the name "confirmation". In the "New Reform", Bar Mitzvah largely replaced it as part of the re traditionalization, but many young congregants in the United States still perform one, often at Shavuot. Confirmation for girls eventually developed into the Bat Mitzvah, now popular among all except strictly Orthodox Jews. Some branches of Reform, while subscribing to its differentiation between ritual and ethics, chose to maintain a considerable degree of practical observance, especially in areas where a conservative Jewish majority had to be accommodated. Most Liberal communities in Germany maintained dietary standards and the like in the public sphere, both due to the moderation of their congregants and threats of Orthodox secession. A similar pattern characterizes the Movement for Reform Judaism in Britain, which attempted to appeal to newcomers from the United Synagogue, or to the Israel Movement for Reform and Progressive Judaism (IMPJ) in Israel.
Ашық болу
Оның үнемі аян ету философиясы прогрессивті иудаизмді, барлық түрлерінде, өзге негізгі ағымдарға қарағанда өзгерістер мен жаңа үрдістерді қабылдауға әлдеқайда қабілетті етті. Реформалық иудаизм діни өмірде гендерлік теңдікті қабылдаған алғашқы ірі еврей конфессиясы болып саналады. 1846 жылы Бреслау конференциясында әйелдер ғибадат пен қоғамдық істерде бірдей міндеттер мен құқықтарға ие болуы керек деп жарияланды, бірақ бұл шешім іс жүзінде көбінесе нәтижесіз болды. Лили Монтегю, британдық либералды иудаизм мен WUPJ-дің қозғаушы күші ретінде танылған, 1918 жылы синагогада уағыз айтқан тарихтағы алғашқы әйел болды және екі жылдан кейін дұға оқығанда тағы бір үлгі орнатты. 1935 жылы Vereinigung der liberalen Rabbiner-дің кейіннен төрағасы Макс Динеманн тағайындаған Регина Йонас ресми түрде атақ алған ең алғашқы әйел раввин болды. 1972 жылы Салли Призанд Hebrew Union College-те діни қызметке тағайындалды, бұл оны Американың діни семинарияда тағайындалған алғашқы әйел раввині және Регина Йонастан кейін еврей тарихында ресми түрде тағайындалған екінші әйел раввин етті. Реформа сонымен қатар отбасылық орын тебуді бастады, бұл американдық еврейлер арасында кеңінен тарады, бірақ континенттік Еуропада тек Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін қолданылды. Дұға етудегі теңдік 20 ғасырдың соңына қарай WUPJ-де кеңінен қабылданды. ЛГБТ адамдарын діни қауымға қосу және ЛГБТ раввиндерін тағайындау да осы қозғалыстың бастамасы болды. 1977 жылы Америка раввиндерінің орталық конференциясы өзара келісіммен жүзеге асырылатын қатынастарды заңды деп жариялады, ал 1980-жылдардың соңында ашық гей дін қызметкерлері қабылданды. Бір жынысты некелер 2000 жылы санкцияланды. 2015 жылы URJ трансгендерлер мен гендерлік сәйкессіздігі бар адамдардың құқықтары туралы резолюцияны қабылдады, дін қызметкерлері мен синагог жұмыскерлерін осындай адамдарға төзімділік пен құрметпен қарауды белсенді түрде насихаттауға шақырды. Американдық реформа, әсіресе, әлеуметтік және прогрессивті мақсаттарға қолдау көрсетуді діни міндеттің маңызды бөлігіне айналдырды. 20 ғасырдың екінші жартысынан бастап ол «дүниені жақсарту» деген ежелгі раввиндік ұғымды, Tikkun Olam-ды, қоғамның әл-ауқатын арттыруға бағытталған түрлі бастамаларға қатысуға ынталандыратын ұран ретінде пайдаланды. Реформалық иудаизмнің діни іс-қимыл орталығы азшылықтардың құқықтары сияқты прогрессивті мақсаттарға қызмет етудегі маңызды лоббиге айналды. Tikkun Olam көптеген мүшелердің белсенді қатысуының орталық алаңына айналды, тіпті сыншылар реформаны яһуди либералдарының саяси көзқарастарына адалдық таныту үшін қолданатын құрал ғана деп теріс сипаттады. Дана Эван Каплан «Tikkun Olam тек солшыл, социалистік сипаттағы элементтерді ғана қамтиды. Шындығында, ол саяси, негізінен Демократиялық партия платформасының ең радикалды солшыл бөліктерінің көрінісі, бұл көптеген адамдарды реформалық иудаизмді жай ғана 'иудей мерекелері бар Демократиялық партия' деп айтуға мәжбүр етеді». Израильде Діни іс-қимыл орталығы сот саласында өте белсенді, көбінесе азаматтық құқықтар және мемлекет ішіндегі реформалық иудаизмнің ресми мәртебесіне қатысты істерде сот процесін қолданады.
Its philosophy of continuous revelation made Progressive Judaism, in all its variants, much more able to embrace change and new trends than any of the other major denominations. Reform Judaism is considered to be the first major Jewish denomination to adopt gender equality in religious life. As early as 1846, the Breslau conference announced that women must enjoy identical obligations and prerogatives in worship and communal affairs, though this decision had virtually no effect in practice. Lily Montagu, who served as a driving force behind British Liberal Judaism and WUPJ, was the first woman in recorded history to deliver a sermon at a synagogue in 1918, and set another precedent when she conducted a prayer two years later. Regina Jonas, ordained in 1935 by later chairman of the Vereinigung der liberalen Rabbiner Max Dienemann, was the earliest known female rabbi to officially be granted the title. In 1972, Sally Priesand was ordained by Hebrew Union College, which made her America's first female rabbi ordained by a rabbinical seminary, and the second formally ordained female rabbi in Jewish history, after Regina Jonas. Reform also pioneered family seating, an arrangement that spread throughout American Jewry but was only applied in continental Europe after World War II. Egalitarianism in prayer became universally prevalent in the WUPJ by the end of the 20th century. Religious inclusion for LGBT people and ordination of LGBT rabbis were also pioneered by the movement. Intercourse between consenting adults was declared as legitimate by the Central Conference of American Rabbis in 1977, and openly gay clergy were admitted by the end of the 1980s. Same sex marriage was sanctioned by the year 2000. In 2015, the URJ adopted a Resolution on the Rights of Transgender and Gender Non Conforming People, urging clergy and synagogue attendants to actively promote tolerance and inclusion of such individuals. American Reform, especially, turned action for social and progressive causes into an important part of religious commitment. From the second half of the 20th century, it employed the old rabbinic notion of Tikkun Olam, "repairing the world", as a slogan under which constituents were encouraged to partake in various initiatives for the betterment of society. The Religious Action Center of Reform Judaism became an important lobby in service of progressive causes such as the rights of minorities. Tikkun Olam has become the central venue for active participation for many affiliates, even leading critics to negatively describe Reform as little more than a means employed by Jewish liberals to claim that commitment to their political convictions was also a religious activity and demonstrates fealty to Judaism. Dana Evan Kaplan stated that "Tikkun Olam has incorporated only leftist, socialist like elements. In truth, it is political, basically a mirror of the most radically leftist components of the Democratic Party platform, causing many to say that Reform Judaism is simply 'the Democratic Party with Jewish holidays'." In Israel, the Religious Action Center is very active in the judicial field, often using litigation both in cases concerning civil rights in general and the official status of Reform Judaism within the state, in particular.
Яһудилік жеке тұлға
Дін аралық некеге қағида бойынша қарсы болғанымен, Америкалық раввиндердің орталық конференциясы (CCAR) – ірі Реформалық раввиндік ұйымның өкілдері 2012 жылы олардың шамамен жартысы мұндай рәсімдерге қатысатынын бағалады. Бұл құбылыспен күресу қажеттілігіне байланысты, 2000 мен 2013 жылдар аралығында АҚШ-та тұрмысқа шыққан Реформалық еврейлердің 80% дін аралық неке жасаған.
While opposed to interfaith marriage in principle, officials of the major Reform rabbinical organisation, the Central Conference of American Rabbis (CCAR), estimated in 2012 that about half of their rabbis partake in such ceremonies. The need to cope with this phenomenon – 80% of all Reform raised Jews in the United States wed between 2000 and 2013 were intermarried
Реформалық иудаизм арқылы дінге өтушілер олардың шынайы ниеттеріне қарай қабылданады, бұрынғы сенімдері мен түктеріне қарамастан. Раввинмен оқу – қалыпты жағдай және бірнеше айдан бірнеше жылға дейін созуы мүмкін. Бұл процесс қауымдық шараларға қатысуға, мерекелерді сақтауға және Халаханы ұстануға бағытталған. Дінгерлік рәсімдер Бейт Дин отырысымен және әдетте, Брит Мила және Тевиламен аяқталады, бірақ Брит Мила дәстүрін сақтау деңгейі елден елге өзгеше. Сонымен қатар, басқа бағыттар Реформалық дінге өтушілерді қабылдау сирек, көптеген Православ және Мазорти храмдары Реформалық дінге өтушілерді мойындамайды.
Converts through Reform Judaism are accepted based on their sincerity, regardless of their background or previous beliefs. Studying with a rabbi is the norm and can take anywhere from several months to several years. The process focuses on participation in congregational activities and observation of holidays and Halakha. Conversions are finalized with a meeting of the Beit Din and usually a Brit Milah and a Tevilah, though the extent to which the practice of Brit Milah is observed varies from country to country. Furthermore, the acceptance of Reform converts by other sects is rare, with many Orthodox and Masorti temples rejecting Reform Converts.
Ұйымдастыру және демографиялық мәліметтер
"Реформа" термині алғаш рет институционалды түрде қолданылды, бірақ жалпылама емес, 1845 жылы құрылған Берлин Реформа қауымы үшін. Одан басқа, осы бағыттағы неміс қауымдастықтарының көпшілігі реформалық иудаизммен ғана байланысты емес, екіұстанымды "либералды" ұстанды. Ол неміс еврейлері арасындағы діни бейжайлықтағы көпшілікке, сондай-ақ православиелік емес барлық раввиндерге (оның ішінде бәсекелес оң тарихи мектеп) арналған. "Реформа" атағы АҚШ-та кеңінен таралды, онда осы атаумен тәуелсіз деноминация діни үрдіспен толықтай сәйкестендірілді. Алайда, Исаак Мейер Уайз 1871 жылы "Прогрессивті иудаизм" жақсырақ эпитет деп ұсынды. Бұл қозғалыстың Германияда 1898-1908 жылдар аралығында институционалды түрде қалыптасқан кезінде оның басшылары "Либералды" өзін-өзі белгілеу ретінде таңдады, Vereinigung für das Liberale Judentum-ды құрды. 1902 жылы Клод Монтефиоре өзінің жаңа еврей діни одағы қолдаған ілімді "либералды иудаизм" деп атады, бірақ ол неміспен салыстырғанда спектрдің радикалды бөлігіне тиесілі. 1926 жылы британдық либералды, американдық реформашы және неміс либералды өздерінің дүниежүзілік қозғалысын нығайтты. Олар алға басушы аян, әдептің ритуалдан жоғары болуы және т.б. сияқты қағидаларды растауда бірікті. Бастапқыда "Либералды еврейлердің халықаралық конференциясы" деген уақытша атаумен, "Либералды", "Реформа" және "Заманауи" арасындағы талқылаулардан кейін, 12 шілдеде дауыс беру қорытындысы бойынша Дүниежүзілік прогрессивті иудаизм одағы деп аталды. WUPJ бүкіл планетада "Реформа", "Либералды" және "Прогрессивті" деген атаулармен қосымша филиалдар құрды. 1945 жылы Ассоциацияланған британдық синагогалар (кейіннен Реформалық иудаизм қозғалысы) қосылды. 1990 жылы Реконструкциялық иудаизм бақылаушы ретінде WUPJ-ге кірді. Басқа бір діни дүниетанымын қолдағандықтан, ол реформацияланбаған жалғыз мүше болды. WUPJ кем дегенде 1,8 миллион адамды білдіреді деп мәлімдейді. Бұл сандар 2013 жылғы PEW зерттеуін ескермейді және URJ-дің 1,5 миллион адамнан тұратын шамасына сүйенеді, өйткені 2,2 миллионға дейін жаңартылған. Әлемде бұл қозғалыстың орталығы Солтүстік Америкада орналасқан. WUPJ-дің ең ірі құраушысы - АҚШ пен Канададағы Реформалық иудаизм одағы (2003 жылға дейін: Америка еврей қауымдарының одағы). 2013 жылы Pew Research Center зерттеуінің қорытындысы бойынша, бұл АҚШ-тағы барлық 5,3 миллион ересек яһудилердің 35% -ын құрады, бұл оны елдегі ең көп еврей діни тобы етеді. Стивен М. Коэн 756 000 ересек яһуди мәжілісхана мүшелері бар екенін анықтады – үй шаруашылығының төрттен бір бөлігі (2001 жылғы қорытындыларға сәйкес) күйеуінің немесе әйеліне айналмаған, оған 90 000-ға жуық яһудилер қосылды және жалпы сайлау округін шамамен 850 000 және АҚШ-та "Реформаның анықталмаған мүшелері" 1,154,000-ға дейін құрады. Канадада да 30 мың адам бар. Осы деректерге сүйене отырып, URJ 2,2 миллион адамды білдіреді деп мәлімдейді. Оның АҚШ-та 845 және Канадада 27 қауымы бар, олардың басым көпшілігі Реконструкцияшы емес, WUPJ-мен байланысы бар 1170 қауым. Оның раввиндік бөлімі - Америка раввиндерінің орталық конференциясы, оған 2300-ге жуық раввин мүше, негізінен еврей одағы колледжінде оқыған. 2015 жылы URJ президенті раввин Ричард Джейкобс, ал CCAR раввин Денис Эгер басқарды. Үлкен көлем бойынша екінші орында екі британдық WUPJ филиалдары тұр. 2010 жылы Реформалық иудаизм қозғалысы мен Либералды иудаизм 45 және 39 қауымдастықтарда тиісінше 16,125 және 7,197 мүшелік отбасы болды, немесе британдық яһудилердің 19,4% және 8,7% синагогада тіркелген. Басқа мүше ұйымдары әлемнің қырық елінде орналасқан. Олардың қатарына 2010 жылы 4500 мүшелері бар Германиядағы прогрессивті еврейлер одағы және 25 қауым, оның ішінде Австриядағы бір қауым; 10 қауымда 3500 мүшелері бар Нидерландтың прогрессивті еврейлік қауымы; Францияның 13 либералды синагогасы; Израиль реформасы және прогрессивті иудаизм қозғалысы (2000 жылы 5000 мүшелері, 35 қауым); ТМД және Балтық мемлекеттеріндегі прогрессивті иудаизм қозғалысы (Движение прогрессивного Иудаизма), Ресейде, Украинада және Беларусьте 61 мүшелері бар және бірнеше мың тұрақты сайлаушылар; және басқа да көптеген кішігірімдер.
The term "Reform" was first applied institutionally – not generically, as in "for reform" – to the Berlin Reformgemeinde (Reform Congregation), established in 1845. Apart from it, most German communities that were oriented in that direction preferred the more ambiguous "Liberal", which was not exclusively associated with Reform Judaism. It was more prevalent as an appellation for the religiously apathetic majority among German Jews, and also to all rabbis who were not clearly Orthodox (including the rival Positive Historical School). The title "Reform" became much more common in the United States, where an independent denomination under this name was fully identified with the religious tendency. However, Isaac Meyer Wise suggested in 1871 that "Progressive Judaism" was a better epithet. When the movement was institutionalized in Germany between 1898 and 1908, its leaders chose "Liberal" as self designation, founding the Vereinigung für das Liberale Judentum. In 1902, Claude Montefiore termed the doctrine espoused by his new Jewish Religious Union as "Liberal Judaism", too, though it belonged to the more radical part of the spectrum in relation to the German one. In 1926, British Liberals, American Reform and German Liberals consolidated their worldwide movement – united in affirming tenets such as progressive revelation, supremacy of ethics above ritual and so forth – at a meeting held in London. Originally carrying the provisional title "International Conference of Liberal Jews", after deliberations between "Liberal", "Reform" and "Modern", it was named World Union for Progressive Judaism on 12 July, at the conclusion of a vote. The WUPJ established further branches around the planet, alternatively under the names "Reform", "Liberal" and "Progressive". In 1945, the Associated British Synagogues (later Movement for Reform Judaism) joined as well. In 1990, Reconstructionist Judaism entered the WUPJ as an observer. Espousing another religious worldview, it became the only non Reform member. The WUPJ claims to represent a total of at least 1.8 million people – these figures do not take into account the 2013 PEW survey, and rely on the older URJ estimate of a total of 1.5 million presumed to have affinity, since updated to 2.2 million – both registered synagogue members and non affiliates who identify with it. Worldwide, the movement is mainly centered in North America. The largest WUPJ constituent by far is the Union for Reform Judaism (until 2003: Union of American Hebrew Congregations) in the United States and Canada. As of 2013, a Pew Research Center survey calculated it represented about 35% of all 5.3 million Jewish adults in the U. S., making it the single most numerous Jewish religious group in the country. Steven M. Cohen deduced there were 756,000 adult Jewish synagogue members – about a quarter of households had an unconverted spouse (according to 2001 findings), adding some 90,000 non Jews and making the total constituency roughly 850,000 – and further 1,154,000 "Reform identified non members" in the United States. There are also 30,000 in Canada. Based on these, the URJ claims to represent 2.2 million people. It has 845 congregations in the U. S. and 27 in Canada, the vast majority of the 1,170 affiliated with the WUPJ that are not Reconstructionist. Its rabbinical arm is the Central Conference of American Rabbis, with some 2,300 member rabbis, mainly trained in Hebrew Union College. As of 2015, the URJ was led by President Rabbi Richard Jacobs, and the CCAR headed by Rabbi Denise Eger. The next in size, by a wide margin, are the two British WUPJ affiliates. In 2010, the Movement for Reform Judaism and Liberal Judaism respectively had 16,125 and 7,197 member households in 45 and 39 communities, or 19.4% and 8.7% of British Jews registered at a synagogue. Other member organizations are based in forty countries around the world. They include the Union progressiver Juden in Deutschland, which had some 4,500 members in 2010 and incorporates 25 congregations, one in Austria; the Nederlands Verbond voor Progressief Jodendom, with 3,500 affiliates in 10 communities; the 13 Liberal synagogues in France; the Israel Movement for Reform and Progressive Judaism (5,000 members in 2000, 35 communities); the Movement for Progressive Judaism (Движение прогрессивного Иудаизма) in the CIS and Baltic States, with 61 affiliates in Russia, Ukraine and Belarus and several thousands of regular constituents; and many other, smaller ones.
Басталуы
18-ғасырдың соңында Орталық Еуропадағы яһудилердің азаттыққа қол жеткізуі мен мәдениетке бейімделуі, дәстүрлі яһуди өмірінің күйреуі салдарынан, өзгерген жағдайларға дұрыс жауап беру күрделі мәселеге айналды. Радикал, екінші буын Берлин маскилимдері (Ағартушылар), Лазар Бендавид пен Давид Фридландер сияқты, яһуди дінін деизмнен асып түсуді, тіпті толығымен жойылуына рұқсат етуді ұсынды. Көбінесе қабылданған шешім – синагогтардағы ғибадатты реформалау, оларды христиандық ортаның эстетикалық және моральдық талғамына үйлестірілген жаңа буын үшін тартымдырақ ету болды. Мұндай жолды алғаш рет 1796 жылы Амстердам ашкеназдық қауымы "Адат Джессурун" іске қосты. Жергілікті сефардтық дәстүрге еліктеп, олар "Мейірімді Әке" дұғасын қысқарды, онда Құдайдан басқа ұлттарға қарсы кек алуды сұраған. Қысқа ғұмырлы қауым өз әрекеттерін заңды ету үшін толыққанды дәстүрлі ("ортодоксалды") аргументтерді пайдаланды, бірақ тарихшылар оны көбінесе алдын ала хабаршы деп санайды. Вестфалия патшалығынан келген қайырымдылық шаруасы Израиль Джейкобсон салыстырмалы түрде толыққанды бағдарламаны қабылдады. Ағартушылық сын мен бейжайлықтың салдарынан сенім мен діни ережелер ондаған жылдар бойы әлсіреп келді, бірақ Джейкобсонның өзі бұл мәселеге мән бермеді. Ол әдептілікке қызығушылық танытты, өйткені оның қызмет көрсетудегі жетіспеушілігі жастарды ығыстырып шығарады деп сенді. Оның көптеген эстетикалық реформалары, моральдық тақырыптардағы тұрақты уағыз сияқты, кейіннен модернистік православиеліктер қабылдады. 17 шілде 1810 жылы ол Сезендегі синагогты ашты, онда дұға кезінде орган мен хор қолданылды және неміс тіліндегі литургия енгізілді. Джейкобсон толыққанды реформалық яһудиліктен алыс болғанымен, бұл күн қозғалыс тарапынан бүкіл әлемде негізделген күн ретінде қабылданды. Сезен ғибадатханасы – сол кездегі дұға үйлері үшін өте кең таралған атау; "ғибадатхана" термині кейіннен 1813 жылы жабылған Иерусалим ғибадатханасы үшін дұғаларды жоюмен байланысты болғандықтан, реформалық институттармен байланысты (бірақ тек солармен ғана емес) анықталды. Джейкобсон Берлинге көшіп, осындай синагог құрды, ол діни тәжірибені жақсартуға қызығушылық танытқан, ой-пікірлері бірдей зиялылардың орталығы болды. Берлинде қолданылған дұғалық мәтінде қабылданған мәтіннен бірнеше ауытқулар енгізілгенімен, ол ұйымдастырушы принципсіз жасалды. 1818 жылы Джейкобсонның танысы Эдвард Клей Гамбург ғибадатханасын құрды. Бұл жерде рәсімдегі өзгерістер енді эклектикалық емес және қатаң догматикалық салдарларға ие болды: Мәсіхтің құрбандықтарды қалпына келтіруі және Сионға оралу туралы дұғалар жүйелі түрде алынып тасталды. Гамбург басылымы алғашқы толық реформалық литургия болып саналады. Православтықтардың Джейкобсонның бастамаларына наразылығы аз болғанымен, бүкіл Еуропадағы ондаған раввиндер Гамбург ғибадатханасына тыйым салу үшін бірікті. Гамбург реформаторлары әлі де раввиндік дәстүрдің шегінде ойнауға тырысып, өз әрекеттерін қорғауда каноникалық дереккөздерді келтірді; олар Арадтық Аарон Хорин сияқты либералды раввиннің, тіпті ол құрбандықтар үшін дұғаларды алып тастауға ешқашан келіспеген болса да, қарсылығын алды. Православтықтардың жаппай қарсылығы ертедегі реформаның алға басуын тоқтатты, оны келесі жиырма жыл бойы порт қаласына шектеді. Мәдениетке бейімделу және дінге деген бейжайлық тараған сайын көптеген синагогалар жеңіл эстетикалық өзгерістер енгізді, мысалы, жергілікті уағыздар немесе қараңғы мінез-құлық, бірақ олар консервативті элементтерді жұбату үшін мұқият жасалды (егерде қатаң православиеліктер оларға қалай болса да қарсылық көрсетті; мысалы, раввиндерге арналған зайырлы білімге көп қарсылық білдірілді). Мұндай өзгерістерді алғаш қабылдағандардың бірі Гамбургтің православие қауымы болды, жаңадан тағайындалған заманауи раввин Исаак Бернейс. Венадағы Stadttempel-тің Исаак Ноа Маннхаймер мен Прагадағы Майкл Сакс сияқты аз қатаң, бірақ әлі де дәстүрлі, Орталық және Батыс Еуропаның көпшілігі үшін қарқын белгіледі. Олар әдет-ғұрыпты айтарлықтай өзгертті, бірақ догматикалық мәселелерді немесе яһуди заңына ашық зиян келтіруден мүлдем аулақ болды. 1824 жылы гамбургтікімен бірдей бағытта оқшауланған, бірақ әлдеқайда радикалды қадам теңіз арқылы жасалды. Шарлстонның "Бет-Элохим" синагогасының жас қауым мүшелері қазіргі жағдайдан қапаланды және өзгерістерді талап етті. Исаак Харби және басқа да серіктестердің басшылығымен олар өздерінің дұға ету тобы "Исраилдіктердің реформацияланған қоғамы" деген атауды құрды. Тек қана эстетикалық мәселелер емес, уағыздар мен синагог ішкі істерін орталық испан тілінде емес, ағылшын тілінде жүргізу сияқты, олардың литургиясының көп бөлігін тек ағылшын тілінде оқыды, Гамбург рәсімімен салыстырғанда әлдеқайда үлкен үлес құрады. Бастысы, олар дәстүрлі мессиандық доктринаға аз қызығушылық танытты және айқын түрде догматикалық емес діни түсінікке ие болды. Жаңа дұғалық кітабының авторлары Харби, Абрам Моиз және Давид Нунес Карвальо Иерусалим ғибадатханасын қалпына келтіру туралы тілектерді анық түрде жойды; 21 қараша 1825 жылы өзінің ашылу сөзінде Харби олардың туған елі олардың жалғыз Сионы екенін, "тасты шөл" емес екенін айтты және бұрынғы раввиндерді "Заңның ең қарапайым қағидаларын ойшау және күтпеген тұжырымдарға бұрмалаған Фабулисттер мен Софистер" деп сипаттады. Қоғам қысқа ғұмырлы болды және 1833 жылы Бет-Элохимге қайта бірікті. Германиядағыдай, реформаторлар дінбасылардың аз болуымен көзге түсетін елдегі қарапайым адамдар болды.
With the advent of Jewish emancipation and acculturation in Central Europe during the late 18th century, and the breakdown of traditional Jewish life, the proper response to the changed circumstances became a heated concern. Radical, second generation Berlin maskilim (Enlightened), like Lazarus Bendavid and David Friedländer, proposed to reduce Judaism to little above Deism, or allow it to dissipate entirely. A more palatable course was the reform of worship in synagogues, making them more attractive to a generation whose aesthetic and moral taste became attuned to that of Christian surroundings. The first considered to have implemented such a course was the Amsterdam Ashkenazi congregation, "Adath Jessurun", In 1796. Emulating the local Sephardic custom, it omitted the "Father of Mercy" prayer, beseeching God to take revenge upon the gentiles. The short lived community employed fully traditional ("orthodox") argumentation to legitimize its actions, but is often regarded a harbinger by historians. A relatively thoroughgoing program was adopted by Israel Jacobson, a philanthropist from the Kingdom of Westphalia. Faith and observance were eroded for decades both by Enlightenment criticism and apathy, but Jacobson himself did not bother with those. He was interested in decorum, believing its lack in services was driving the young away. Many of the aesthetic reforms he pioneered, like a regular vernacular sermon on moralistic themes, would be later adopted by the modernist Orthodox. On 17 July 1810, he dedicated a synagogue in Seesen that employed an organ and a choir during prayer and introduced some German liturgy. While Jacobson was far from full fledged Reform Judaism, this day was adopted by the movement worldwide as its foundation date. The Seesen temple – a designation quite common for prayerhouses at the time; "temple" would later become, somewhat misleadingly (and not exclusively), identified with Reform institutions via association with the elimination of prayers for the Jerusalem Temple – closed in 1813. Jacobson moved to Berlin and established a similar synagogue, which became a hub for like minded intellectuals, interested in the betterment of religious experience. Though the prayerbook used in Berlin did introduce several deviations from the received text, it did so without an organizing principle. In 1818, Jacobson's acquaintance Edward Kley founded the Hamburg Temple. Here, changes in the rite were eclectic no more and had severe dogmatic implications: prayers for the restoration of sacrifices by the Messiah and Return to Zion were quite systematically omitted. The Hamburg edition is considered the first comprehensive Reform liturgy. While Orthodox protests to Jacobson's initiatives had been scant, dozens of rabbis throughout Europe united to ban the Hamburg Temple. The Hamburg reformers, still attempting to play within the limits of rabbinic tradition, cited canonical sources in defence of their actions; they had the grudging support of one liberal minded rabbi, Aaron Chorin of Arad, though even he never acceded to the removal of prayers for the sacrifices. The massive Orthodox reaction halted the advance of early Reform, confining it to the port city for the next twenty years. As acculturation and resulting religious apathy spread, many synagogues introduced mild aesthetic changes, such as vernacular sermons or somber conduct, yet these were carefully crafted to assuage conservative elements (though the staunchly Orthodox opposed them anyhow; secular education for rabbis, for example, was much resisted). One of the first to adopt such modifications was Hamburg's own Orthodox community, under the newly appointed modern Rabbi Isaac Bernays. The less strict but still traditional Isaac Noah Mannheimer of the Vienna Stadttempel and Michael Sachs in Prague, set the pace for most of Central and Western Europe. They significantly altered custom, but wholly avoided dogmatic issues or overt injury to Jewish Law. An isolated, yet much more radical step in the same direction as Hamburg's, was taken across the ocean in 1824. The younger congregants in the Charleston synagogue "Beth Elohim" were disgruntled by present conditions and demanded change. Led by Isaac Harby and other associates, they formed their own prayer group, "The Reformed Society of Israelites". Apart from strictly aesthetic matters, like having sermons and synagogue affairs delivered in English, rather than Middle Spanish (as was customary among Western Sephardim), they had almost their entire liturgy solely in the vernacular, in a far greater proportion compared to the Hamburg rite. And chiefly, they felt little attachment to the traditional Messianic doctrine and possessed a clearly heterodox religious understanding. In their new prayerbook, authors Harby, Abram Moïse and David Nunes Carvalho unequivocally excised pleas for the restoration of the Jerusalem Temple; during his inaugural address on 21 November 1825, Harby stated their native country was their only Zion, not "some stony desert", and described the rabbis of old as "Fabulists and Sophists Who tortured the plainest precepts of the Law into monstrous and unexpected inferences". The Society was short lived, and they merged back into Beth Elohim in 1833. As in Germany, the reformers were laymen, operating in a country with little rabbinic presence.
Германия жерлерінде біріктіру
1820 және 1830 жылдары Соломон Штайнхайм сияқты философтар неміс идеализмін яһуди діни дискурсына енгізді, христиан діні мен қазіргі сезімдерді татуластыру үшін қолданған тәсілдерден нәр алуға тырысты. Бірақ дау-дамайдың ошағына айналған жаңа ғылыми, сыншыл «Иудаизм ғылымы» (Wissenschaft des Judentums) болды. Оның жақтастары қазіргі қиын жағдайға байланысты оны қолдану керек пе, жоқ па және қаншалықты қолдануға болатыны туралы күмәнмен қарады. Пікірлер қатаң ортодоксал Азриел Хилдесхаймерден басталды, ол зерттеулерді мәтіндердің алдын ала белгіленген қасиеттілігіне бағындырды және оған қабылданған әдістерге практикалық әсер етуден бас тартты; Вессненштефтің рөлін жоққа шығармаған, бірақ тек дәстүрге құрметпен қараған және Пятикнижәне талдауға қарсы шыққан оң тарихи Зәкәрия Франкель арқылы; және Авраам Гейгерге дейін, ол объективті зерттеулерге немесе оның қолданылуына кез келген шектеулерді қабылдамады. Ол реформалық иудаизмнің негізін қалаушы деп саналады. Гейгер он жеті жасында-ақ, арғы танаимдер мен аморлар ауызша Тораны субъективті түсіндіргенін, оны библиялық мәтінмен байланыстырып, оның революциялық әлеуетін таратуға тырысқанын түсінді. Иудаизм ескірген және қазіргі заманнан аман қалу үшін түбегейлі өзгеру керек деп сенген ол халаханың заңдық процедураларынан аз пайда тапты, өйткені қатал раввиндер көп жағдайда үлкен жаңалықтарды қабылдамайтынын көрсетті. Жоғары сынға бет бұруы оны Пятикнижәне бір жағынан парызшылдар мен мишнаикалық халахаға дейінгі өздерінің өкімет күресін көрсететін деп қарауға мәжбүр етті. Синайдан бері үзбей келе жатқан дәстүрге немесе Құдайдың берген Тауратына деген сенімді сақтап қалу мүмкін емес деген тұжырымға келген ол парызшылдарды саддукейлер басқарған дінге төңкеріс жасаған реформаторлар ретінде таныстыра отырып, ілгерілейтін аян теологиясын айта бастады. Оның басқа үлгісі – пайғамбарлар, олардың моральдық және этикалық нормалары оған яһуди дінінің жалғыз шынайы, тұрақты өзегі болды. Ол жалғыз емес: Соломон Формштехер аянның заңға енген емес, Құдайдың адам психикасына әсер еткенін дәлелдеді; Аарон Бернштейн 1844 жылы «Пятикнига – Құдайдың аян хроникасы емес, ол Оның санасының біздің ата-бабаларымызға әсер еткенінің куәсі» деп жазғанда кез келген мәтіннің қасиеттілігін жоққа шығарған бірінші адам болды. Көптеген басқа адамдар да осылай ойлады. 1837 жылы Гейгер Висбаден қаласында жас раввиндердің конференциясын өткізді. Ол жиналғандарға «Талмудты жою керек» деді. 1841 жылы Гамбург ғибадатханасы өзінің дұға кітабының екінші басылымын шығарды, бұл 1818 жылғы алдыңғысынан бері алғашқы реформалық литургия болды. Ортодоксал жауап әлсіз болды және тез жеңілді. Германиядағы раввиндік лауазымдардың көпшілігі рационалистік идеяларға бейім университет түлектерімен қамтылды, олар Леберехт Улих сияқты тұлғалар бастаған либералды протестантизмге де енген. Олар жаңадан пайда болған реформалық раввиндіктің арқауы болды. Гейгер екінші Гамбург ғибадатханасы даусына тек дұға кітабын ортодоксалдықтарға қарсы қорғау үшін ғана емес, сонымен қатар оны айыптау үшін араласты, негізінен эстетикалық және жүйелі емес реформалар уақыты өтті деп мәлімдеді. 1842 жылы прогрессивті күштердің күші қайтадан ашылды: Гейгердің жоғары тұрған раввині Соломон Тиктин оны Бреслаудағы уағыздаушы лауазымынан босатуға тырысқанда, кеңес берген 17 раввиннің 15-і оның ескілік емес көзқарастары оның лауазымына сәйкес келетінін мәлімдеді. Ол өзінің принциптік ұстанымы мен күнделікті өмірдегі мінез-құлқының айырмашылығын көрсетті. Оны тек мұқият жүзеге асыру керек деп сенген ол іс жүзінде қалыпты болды және жеке бақылаушы болды. Гейгерден кейін екінші орынды иеленген раввин Самуэль Холдхайм өзін өзгерістің радикалды жақтаушысы ретінде танытты. Алғашқысы өткенмен сабақтастықты атап өтіп, иудаизмді уақыт бойы элементтерді біртіндеп қабылдап, тастап кеткен бір құрылым ретінде сипаттаса, Холдхайм қазіргі жағдайларды ең жоғары мәртебеге ие етіп, универсалистік өзекті басқа да аспектілерден кескілді бөліп тастады. Ежелгі заңдар яһудилердің бойында өз күшін жоғалтты деп жариялап, раввин ерікті түрде сақталу үшін нұсқау ретінде ғана әрекет ете алады, оның қағидасы «Елдің заңы – заң» деген тұжырымдаманың толық екендігі болды. Ол аралас некеге рұқсат етілген деп жариялады – тарихта мұны жасаған жалғыз реформа раввині болды; оның замандастары мен кейінгі ұрпақтар бұған қарсы болды, өйткені Талмудта оларды сенбі күні жасауға тыйым салынған, бірақ құрбан шалу және басқа да амалдар сияқты, олар қасиетті міндеттемелер (иссурим) емес, азаматтық міндеттемелер (мемонот) санатына жатады, онда Елдің заңы қолданылады. Оның ұсынған тағы бір шарасы, 1846 жылы әріптестерінің көбісі тарапынан бірауыздан қабылданбаған, сенбі күнінен кейін жексенбіде «Екінші сенбіні» өткізу болды, ол Екінші Пасхаға ұқсас, өйткені көптеген адамдар демалыс күнін бұзады. Кейінгі Vormärz дәуірінің қысымдары күшейді. 1842 жылы толыққанды қоғамға қабылдануға ұмтылған радикалды жандардың тобы Франкфуртта «Реформа достары» деген атпен құрылды. Олар сүндеттеуді жойды және Талмуд енді міндетті емес деп жариялады. Франкфурттан түскен өтініштерге жауап ретінде Германиядағы барлық раввиндер, тіпті Холдхайм да сүндеттеу міндетті екенін мәлімдеді. Ұқсас топтар Бреслау мен Берлинде пайда болды. Осы оқиғалар және әртүрлі қауымдастарда кезең-кезеңмен жүзеге асырылған практикалық реформаларға біртектілік әкелу қажеттілігі Гейгерді және оның ойдастарын әрекетке итерді. 1844 және 1846 жылдар арасында олар Брауншвейг, Франкфурт-на-Майне және Бреслауда үш раввиндік жиналыс өткізді. Олар 1826 жылы жасалған Аарон Хорин және басқалардың жаңа Санхедрин ұсыныстарын жүзеге асыруға бағытталған, ол әртүрлі ежелгі жарлықтар мен тыйымдарды бағалап, жоюға құқылы болды. Үш жиналысқа барлығы қырық екі адам қатысты, олардың ішінде орташа және консервативті көзқарастарды ұстанатындар болды, барлығы да жас, көбінесе отыздар жасында болды. Конференциялар көптеген нақты, алысқа бағытталған қадамдар жасаған жоқ, бірақ олар жалпы түрде діни түсіндірудің ескі механизмдері ескіргенін мәлімдеді. Біріншісі, 12–19 маусымда өткен, Кол Нидрейді және раввиндер әлі де жүргізіп отырған ұятты еврей сертін жойды және «аян идеясы дұғада қаншалықты айтылуы керек» екенін анықтау үшін комитет құрды. 1806 жылғы Париждің Ұлы Санхедринінің Наполеонға берген жауабын қайталап, балаларды еврей болып тәрбиелеуге мүмкіндік болған жағдайда аралас некелерге рұқсат етілді; бұл шара христиандарды ренжітпестен мұндай одақтарды тиімді түрде тыйым салды, өйткені Германиядағы ешбір штат мүліктің балаларына христиандық емес білім беруге рұқсат бермеді. Бұл бәрібір сыншыларды ашуландырды. Шағын дәстүршілдер тобы да қатысты, олардың дауысы есептелмеді. Қарсы жақта Холдхаймның жақтастары болды, олар 17 маусымда «ғылым бұрыннан-ақ Талмудтың догматикалық немесе практикалық тұрғыдан ешқандай құқықсыз екенін көрсеткенін» мәлімдеді. Ұлы жиналыстың адамдары тек өз уақыты үшін құқыққа ие болды. Біз өзіміздің рухымызды білдіргенде, бізде де сондай құқық бар». Көпшілік Гейгер мен Людвиг Филиппсон басшылығындағы топтар модерация мен тарихи сабақтастыққа ұмтылды. Қатаң ортодоксалдықтардан күшті жауап келді деп күтілген еді. Моше Шик «олар Заңның құдайлығына құрметсіздік жасады, олар израильдік емес және жұрттармен тең» деді. Дегенмен олар одан да умеренді прогрессивтерді де ашуландырды. С. Л. Рапопорт пен Зәкәрия Франкель екеуі де Брауншвейгті қатты айыптады. Басқа наразылық білдірген тарап – христиан миссионерлері, олар реформадан екі себепті қорқады: ол конверсияның үлкен толқынын тоқтатуы мүмкін, сондай-ақ либералды, жартылай секулярландырылған дінге еврейлердің нанын азайтуы мүмкін, олар христиандар арасында да қарсы болды, олардың толыққанды жаңа догманы қабылдауының мүмкіндігін азайтады. Франкель келесі конференцияға, 15–28 шілдеде Франкфуртта өткенге қатысуға көптеген өтініштерден кейін көндірілді. Бірақ ол шығып кетті...
In the 1820s and 1830s, philosophers like Solomon Steinheim imported German idealism into the Jewish religious discourse, attempting to draw from the means it employed to reconcile Christian faith and modern sensibilities. But it was the new scholarly, critical Science of Judaism (Wissenschaft des Judentums) that became the focus of controversy. Its proponents vacillated whether and to what degree it should be applied against the contemporary plight. Opinions ranged from the strictly Orthodox Azriel Hildesheimer, who subjugated research to the predetermined sanctity of the texts and refused to allow it practical implication over received methods; via the Positive Historical Zecharias Frankel, who did not deny Wissenschaft a role, but only in deference to tradition, and opposed analysis of the Pentateuch; and up to Abraham Geiger, who rejected any limitations on objective research or its application. He is considered the founding father of Reform Judaism. Geiger wrote that at seventeen already, he discerned that the late Tannaim and the Amoraim imposed a subjective interpretation on the Oral Torah, attempting to diffuse its revolutionary potential by linking it to the biblical text. Believing that Judaism became stale and had to be radically transformed if it were to survive modernity, he found little use in the legal procedures of halakha, arguing that hardline rabbis often demonstrated they will not accept major innovations anyway. His venture into higher criticism led him to regard the Pentateuch as reflecting power struggles between the Pharisees on one hand, and the Saducees who had their own pre Mishnaic halakha. Having concluded the belief in an unbroken tradition back to Sinai or a divinely dictated Torah could not be maintained, he began to articulate a theology of progressive revelation, presenting the Pharisees as reformers who revolutionized the Saducee dominated religion. His other model were the Prophets, whose morals and ethics were to him the only true, permanent core of Judaism. He was not alone: Solomon Formstecher argued that Revelation was God's influence on human psyche, rather than encapsulated in law; Aaron Bernstein was apparently the first to deny inherent sanctity to any text when he wrote in 1844 that, "The Pentateuch is not a chronicle of God's revelation, it is a testimony to the inspiration His consciousness had on our forebears." Many others shared similar convictions. In 1837, Geiger hosted a conference of like minded young rabbis in Wiesbaden. He told the assembled that the "Talmud must go". In 1841, the Hamburg Temple issued a second edition of its prayerbook, the first Reform liturgy since its predecessor of 1818. Orthodox response was weak and quickly defeated. Most rabbinic posts in Germany were now manned by university graduates susceptible to rationalistic ideas, which also permeated liberal Protestantism led by such figures as Leberecht Uhlich. They formed the backbone of the nascent Reform rabbinate. Geiger intervened in the Second Hamburg Temple controversy not just to defend the prayerbook against the Orthodox, but also to denounce it, stating the time of mainly aesthetic and unsystematic reforms has passed. In 1842, the power of progressive forces was revealed again: when Geiger's superior Rabbi Solomon Tiktin attempted to dismiss him from the post of preacher in Breslau, 15 of 17 rabbis consulted by the board stated his unorthodox views were congruous with his post. He himself differentiated between his principled stance and quotidian conduct. Believing it could be implemented only carefully, he was moderate in practice and remained personally observant. Second only to Geiger, Rabbi Samuel Holdheim distinguished himself as a radical proponent of change. While the former stressed continuity with the past and described Judaism as an entity that gradually adopted and discarded elements along time, Holdheim accorded present conditions the highest status, sharply dividing the universalist core from all other aspects that could be unremittingly disposed of. Declaring that old laws lost their hold on Jews as it were and the rabbi could only act as a guide for voluntary observance, his principle was that the concept of "the Law of the Land is the Law" was total. He declared mixed marriage permissible – almost the only Reform rabbi to do so in history; his contemporaries and later generations opposed this – for the Talmudic ban on conducting them on Sabbath, unlike offering sacrifice and other acts, was to him sufficient demonstration that they belonged not to the category of sanctified obligations (issurim) but to the civil ones (memonot), where the Law of the Land applied. Another measure he offered, rejected almost unanimously by his colleagues in 1846, was the institution of a "Second Sabbath" on Sunday, modeled on Second Passover, as most people desecrated the day of rest. The pressures of the late Vormärz era were intensifying. In 1842, a group of radical laymen determined to achieve full acceptance into society was founded in Frankfurt, the "Friends of Reform". They abolished circumcision and declared that the Talmud was no longer binding. In response to pleas from Frankfurt, virtually all rabbis in Germany, even Holdheim, declared circumcision obligatory. Similar groups sprang in Breslau and Berlin. These developments, and the need to bring uniformity to practical reforms implemented piecemeal in the various communities, motivated Geiger and his like minded supporters into action. Between 1844 and 1846, they convened three rabbinical assemblies, in Braunschweig, Frankfurt am Main and Breslau respectively. Those were intended to implement the proposals of Aaron Chorin and others for a new Sanhedrin, made already in 1826, that could assess and eliminate various ancient decrees and prohibitions. A total of forty two people attended the three meetings, including moderates and conservatives, all quite young, usually in their thirties. The conferences made few concrete far reaching steps, albeit they generally stated that the old mechanisms of religious interpretation were obsolete. The first, held on 12–19 June 1844, abolished Kol Nidrei and the humiliating Jewish oath, still administered by rabbis, and established a committee to determine "to which degree the Messianic ideal should be mentioned in prayer". Repeating the response of the 1806 Paris Grand Sanhedrin to Napoleon, it declared intermarriage permissible as long as children could be raised Jewish; this measure effectively banned such unions without offending Christians, as no state in Germany allowed mixed faith couples to have non Christians education for offspring. It enraged critics anyhow. A small group of traditionalists also attended, losing all votes. On the opposite wing were sympathizers of Holdheim, who declared on 17 June that "science already demonstrated that the Talmud has no authority either from the dogmatic or practical perspective The men of the Great Assembly had jurisdiction only for their time. We possess the same power, when we express the spirit of ours." The majority was led by Geiger and Ludwig Philippson and was keen on moderation and historical continuity. The harsh response from the strictly Orthodox came as no surprise. Moshe Schick declared "they have blasphemed against the Divinity of the Law, they are no Israelites and equal to Gentiles". Yet they also managed to antagonize more moderate progressives. Both S. L. Rapoport and Zecharias Frankel strongly condemned Braunschweig. Another discontented party were Christian missionaries, who feared Reform on two accounts: it could stem the massive tide of conversions, and loosen Jewish piety in favor of liberal, semi secularized religion that they opposed among Christians as well, reducing the possibility they would ever accept new dogma fully. Frankel was convinced to attend the next conference, held in Frankfurt on 15–28 July 1845, after many pleas. But he walked out after it passed a resolution that there were subjective, but no objective, arguments for retaining Hebrew in the liturgy. While this was quite a trivial statement, well grounded in canonical sources, Frankel regarded it as a deliberate breach with tradition and irreverence toward the collective Jewish sentiment. The 1840s, commented Meyer, saw the crystallization of Reform, narrowing from reformers (in the generic sense) who wished to modernize Judaism to some degree or other (including both Frankel and the Neo Orthodox Samson Raphael Hirsch) a broad stream that embraced all opponents of the premodern status quo to a more clearly marked current which rejected not only the religious mentality of the ghetto, but also the modernist Orthodoxy which altered form but not substance. After his withdrawal, the conference adopted another key doctrine that Frankel opposed, and officially enshrined the idea of a future Messianic era rather than a personal redeemer. Rabbi David Einhorn elucidated a further notion, that of the Mission to bring ethical monotheism to all people, commenting that, "Exile was once perceived as a disaster, but it was progress. Israel approached its true destiny, with sanctity replacing blood sacrifice. It was to spread the Word of the Lord to the four corners of the earth." The last meeting, convened in Breslau (13–24 July 1846), was the most innocuous. The Sabbath, widely desecrated by the majority of German Jews, was discussed. Participants argued whether leniencies for civil servants should be enacted but could not agree and released a general statement about its sanctity. Holdheim shocked the assembled when he proposed his "Second Sabbath" scheme, astonishing even the radical wing, and his motion was rejected offhand. They did vote to eliminate the Second Day of Festivals, noting it was both an irrelevant rabbinic ordinance and scarcely observed anyway. While eliciting protest from the Orthodox, Frankfurt and Breslau also incensed the radical laity, which regarded them as too acquiescent. In March 1845, a small group formed a semi independent congregation in Berlin, the Reformgemeinde. They invited Holdheim to serve as their rabbi, though he was often at odds with the board led by Sigismund Stern. They instituted a drastically abridged prayerbook in German and allowed the abolition of most ritual aspects. Practice and liturgy were modified in numerous German congregations. Until the conferences, the only Reform prayerbooks ever printed in Europe were the two Hamburg editions. In the 1850s and 1860s, dozens of new prayerbooks which omitted or rephrased the cardinal theological segments of temple sacrifice, ingathering of exiles, Messiah, resurrection and angels – rather than merely abbreviating the service; excising non essential parts, especially piyyutim, was common among moderate Orthodox and conservatives too – were authored in Germany for mass usage, demonstrating the prevalence of the new religious ideology. And yet, Geiger and most of the conferences' participants were far more moderate than Holdheim. While he administered in a homogeneous group, they had to serve in unified communities, in which traditionalists held separate services but still had to be respected. Changes were decidedly restrained. Liturgists were often careful when introducing their changes into the Hebrew text of prayers, less than with the German translation, and some level of traditional observance was maintained in public. Except Berlin, where the term "Reform" was first used as an adjective, the rest referred to themselves as "Liberal". Two further rabbinical conferences much later, in 1869 and 1871 at Leipzig and Augsburg respectively, were marked with a cautious tone. Their only outcome was the bypassing of the Loosening of the Shoe ceremony via a prenuptial agreement and the establishment of the Hochschule für die Wissenschaft des Judentums, though officially non denominational, as a rabbinical seminary. While common, noted Michael Meyer, the designation "Liberal Jew" was more associated with political persuasion than religious conviction. The general Jewish public in Germany demonstrated little interest, especially after the 1876 law under which communal affiliation and paying parish taxes were no longer mandatory. Outside Germany, Reform had little to no influence in the rest of the continent. Radical lay societies sprang in Hungary during the 1848 Revolution but soon dispersed. Only in Germany, commented Steven M. Lowenstein, did the extinction of old Jewish community life led to the creation of a new, positive religious ideology that advocated principled change. In Western and Central Europe, personal observance disappeared, but the public was not interested in bridging the gap between themselves and the official faith. Secular education for clergy became mandated by mid century, and yeshivas all closed due to lack of applicants, replaced by modern seminaries; the new academically trained rabbinate, whether affirming basically traditional doctrines or liberal and influenced by Wissenschaft, was scarcely prone to anything beyond aesthetic modifications and de facto tolerance of the laity's apathy. Further to the east, among the unemancipated and unacculturated Jewish masses in Poland, Romania and Russia, the stimulants that gave rise either to Reform or modernist Orthodoxy were scarce. The few rich and westernized Jews in cities like Odessa or Warsaw constructed modern synagogues where mild aesthetic reforms, like vernacular sermons or holding the wedding canopy indoors, rather than under the sky, were introduced. Regarded as boldly innovative in their environs, these were long since considered trivial even by the most Orthodox in Germany, Bohemia or Moravia. In the east, the belated breakdown of old mores led not to the remodification of religion, but to the formulation of secular conceptions of Jewishness, especially nationalistic ones. In 1840, several British Jews formed the West London Synagogue of British Jews, headed by Reverend David Woolf Marks. While the title "Reform" was occasionally applied to them, their approach was described as "neo Karaite" and was utterly opposite to continental developments. Only a century later did they and other synagogues embrace mainland ideas and established the British Movement for Reform Judaism. The rabbinate was almost exclusively transplanted – Rabbis Samuel Hirsch, Samuel Adler, Gustav Gottheil, Kaufmann Kohler, and others all played a role both in Germany and across the ocean – and led by two individuals: the radical Rabbi David Einhorn, who participated in the 1844–1846 conferences and was very much influenced by Holdheim (though utterly rejecting mixed marriage), and the moderate pragmatist Isaac Meyer Wise, who while sharing deeply heterodox views was more an organizer than a thinker. Wise was distinct from the others, arriving early in 1846 and lacking much formal education. He was of little ideological consistency, often willing to compromise. Quite haphazardly, Wise instituted a major innovation when introducing family pews in 1851, after his Albany congregation purchased a local church building and retained sitting arrangements. While it was gradually adopted even by many Orthodox Jews in America, and remained so well into the 20th century, the same was not applied in Germany until after World War II. Wise attempted to reach consensus with the traditionalist leader Rabbi Isaac Leeser in order to forge a single, unified, American Judaism. In the 1855 Cleveland Synod, he was at first acquiescent to Leeser, but reverted immediately after the other departed. The enraged Leeser disavowed any connection with him. Yet Wise's harshest critic was Einhorn, who arrived from Europe in the same year. Demanding clear positions, he headed the radical camp as Reform turned into a distinct current. On 3–6 November 1869, the two and their followers met in Philadelphia. Described by Meyer as American Reform's "declaration of independence", they stated their commitment to the principles already formulated in Germany: priestly privileges, the belief in Resurrection, and a personal Messiah were denied. A practical, far reaching measure, not instituted in the home country until 1910, was acceptance of civil marriage and divorce. A get was no longer required. In 1873, Wise founded the Union of American Hebrew Congregations (since 2003, Union for Reform Judaism), the denominational body. In 1875, he established the movement's rabbinical seminary, Hebrew Union College, at Cincinnati, Ohio. He and Einhorn also quarreled in the matter of liturgy, each issuing his own prayerbook, Minhag America (American Rite) and Olat Tamid (Regular Burnt Offering) respectively, which they hoped to make standard issue. Eventually, the Union Prayer Book was adopted in 1895. The movement spread rapidly: in 1860, when it began its ascent, there were few Reform synagogues and 200 Orthodox in the United States. By 1880, a mere handful of the existing 275 were not affiliated with it. The proponents of Reform or progressive forms of Judaism had consistently claimed since the early nineteenth century that they sought to reconcile Jewish religion with the best of contemporary scientific thought. The science of evolution was arguably the scientific idea that drew the most sustained interest. A good example is the series of twelve sermons published as The Cosmic God (1876) by Isaac Meyer Wise, who offered an alternative theistic account of transmutation to that of Darwinism, which he dismissed as ‘homo brutalism’. Other Reform rabbis who were more sympathetic to Darwinian conceptions of evolution were Kaufmann Kohler, Emil G. Hirsch, and Joseph Krauskopf. These engaged with high profile sceptics and atheists such as Robert Ingersoll and Felix Adler as well as with proponents of biological evolutionary theory, with the result that a distinctly panentheistic character of US Reform Jewish theology was observable. In 1885, Reform Judaism in America was confronted by challenges from both flanks. To the left, Felix Adler and his Ethical Movement rejected the need for the Jews to exist as a differentiated group. On the right, the recently arrived Rabbi Alexander Kohut, an adherent of Zecharias Frankel, lambasted it for having abandoned traditional Judaism. Einhorn's son in law and chief ideologue, Rabbi Kaufmann Kohler, invited leading rabbis to formulate a response. The eight clauses of the Pittsburgh Platform were proclaimed on 19 November. It added virtually nothing new to the tenets of Reform, but rather elucidated them, declaring unambiguously that: "Today, we accept as binding only the moral laws, and maintain only such ceremonies as elevate and sanctify our lives." The platform was never officially ratified by either the UAHC or HUC, and many of their members even attempted to disassociate from it, fearing that its radical tone would deter potential allies. It indeed motivated a handful of conservatives to cease any cooperation with the movement and withdraw their constituencies from the UAHC. Those joined Kohut and Sabato Morais in establishing the Jewish Theological Seminary of America. It united all non Reform currents in the country and would gradually develop into the locus of Conservative Judaism. The Pittsburgh Platform is considered a defining document of the sanitized and rationalistic "Classical Reform", dominant from the 1860s to the 1930s. At its height, some forty congregations adopted the Sunday Sabbath and UAHC communities had services without most traditional elements, in a manner seen in Europe only at the Berlin Reformgemeinde. In 1889, Wise founded the Central Conference of American Rabbis (CCAR), the denominational rabbinic council. However, change loomed on the horizon. From 1881 to 1924, over 2,400,000 immigrants from Eastern Europe drastically altered American Jewry, increasing it tenfold. The 40,000 members of Reform congregations became a small minority overnight. The newcomers arrived from backward regions, where modern education was scarce and civil equality nonexistent, retaining a strong sense of Jewish ethnicity. Even the ideological secularists among them, all the more so the common masses which merely turned lax or nonobservant, had a very traditional understanding of worship and religious conduct. The leading intellectuals of Eastern European Jewish nationalism castigated western Jews in general, and Reform Judaism in particular, not on theological grounds which they as laicists wholly rejected, but for what they claimed to be assimilationist tendencies and the undermining of peoplehood. This sentiment also fueled the manner in which the denomination is perceived in Israeli society, originally established on the basis of these ideologies. While at first alienated from all native modernized Jews, a fortiori the Reform ones, the Eastern Europeans did slowly integrate. Growing numbers did begin to enter UAHC prayerhouses. The CCAR soon readopted elements long discarded in order to appeal to them: In the 1910s, inexperienced rabbis in the East Coast were given as shofars ram horns fitted with a trumpet mouthpiece, seventy years after the Reformgemeinde first held High Holiday prayers without blowing the instrument. The five day workweek soon made the Sunday Sabbath redundant. Temples in the South and the Midwest, where the new crowd was scant, remained largely Classical.
Дүниежүзілік одақ
Германияда либералды қауымдастықтар ғасырдың ортасынан бері тоқырап қалды. 1871 жылы Германия империясындағы барлық яһудилерге берілген толық және түгелдей бостандық, дін мен замананың рухын үйлестіруге деген қызығушылықты кеңінен сейілтті. Шығыс Еуропадан келген иммигранттар дәстүрлі элементтерді нығайтты. 1898 жылы осы тенденцияларға қарсы тұру үшін раввин Хайнеманн Фогельштейн Либералды раввиндер одағын (Vereinigung der liberalen Rabbiner) құрды. Алғашында оның 37 мүшесі болды, ал 1914 жылы 72-ге дейін өсті, бұл Германияның яһуди дін қызметкерлерінің шамамен жартысы, және бұл көрсеткіш 1933 жылға дейін сақталды. 1908 жылы Фогельштейн мен раввин Цезар Селигманн қауымдық бөлімше, Германиядағы Либералды иудаизм одағын (Vereinigung für das Liberale Judentum in Deutschland) құрды, соның арқасында бұрынғы еркін тенденция ретінде белсенді болған ағым институционалдық деңгейге көтерілді. 1920 жылдары Одақтың 10 000-ға жуық тіркелген мүшесі болды. 1912 жылы Селигманн "Либералды иудаизм бағдарламасына қатысты нұсқаулар" (Richtlinien zu einem Programm für das liberale Judentum) атты қағидалар декларациясын жазды. Ол жеке сананың маңыздылығын және діни амалдарға қатысты этикалық құндылықтардың басымдылығын атап өтті, мессиандық дәуірге сенім білдірді және бұл "ұсыным" ретінде қабылданды, міндетті шешім емес. 1902 жылы Клод Монтефиоре және бірнеше достары, соның ішінде Лили Монтегю мен Израиль Абрахамс Лондонда Еврей діни одағын (JRU) құрды. Ол Ұлыбританиядағы Либералды иудаизмнің негізгі тасы болды. Монтефиореге ертедегі неміс реформаторларының идеялары зор әсер етті. Ол және оның серіктестері негізінен унитаризмнің мысалы мен сын-қатеріне ұшырады, ол жоғары топтағы яһудилерге жалпыға ортақ, ағартушылық сенім ұсынды. Мейер оның түпнұсқалық ерекшеліктері болғанымен, Монтефиоре көбінесе Гейгерге және оның прогрессивті аян, амалдардың құралдық сипаты және т.б. тұжырымдарына тәуелді болды. Оның Либералды иудаизмі радикалды және таза болды, Берлин мен американдық нұсқаларымен сай келіп, кейде олардан да асып түсті. Олар діни амалдарды қысқартты және көптеген дәстүрлі амалдардан бас тартты. Лэнгтон бұл қозғалыстың ерекше ағылшын-яһудилік сипаты үшін талас жүргізді, оған Монтефиоренің ерекше идеялары үстемдік етті. 1907 жылы осы көзқарасты бөлісетін бұрынғы консисториялық раввин Францияда Либералды Израиль одағын (Union Libérale Israélite de France) құрды, ол шамамен жүз отбасыдан тұратын шағын қауымдастық болды. Кейіннен ол Францияның Либералды яһуди қозғалысына айналды. Селигманн алғашқы болып халықаралық ұйым құруды ұсынды. 1926 жылдың 10 шілдесінде әлемнің түкпір-түкпірінен келген өкілдер Лондонға жиналды. Раввин Джейкоб К. Шенкман олардың барлығы "Реформалық иудаизмнің нанымдарымен рухтанған: Пайғамбарлардың ілімдерін негізгі элемент ретінде, прогрессивті аянды, ежелгі формаларды қазіргі заманның қажеттіліктеріне бейімдеуге дайындық ретінде бағалаған" деп жазды. Конференцияға Германияның Либералды одағы, британдық JRU, американдық UAHC және CCAR, сондай-ақ Франциядан Леви өкілдері қатысты. Олар мүмкіндіктерін ойластырғаннан кейін, өздерінің аты ретінде "Либералды" немесе "Реформалық" емес, "Прогрессивті" дегенді таңдады, соның арқасында Прогрессивті яһудилік үшін Дүниежүзілік одақ құрылды. Ол жаңа бөлімдерді демеушілікке тарта бастады. Біріншісі Нидерландыда құрылды, онда 1931 жылдың 18 қазанында екі синагога "Нидерландыдағы Либералды діни яһудилер үшін" Verbond voor Liberaal Religieuze Joden құрды. 1930 жылы Батыс Лондон синагогасы WUPJ-ге қосылды. Келесі он жылда нацистік Германиядан босқындар толқыны Ұлыбританияға келді, олармен бірге неміс Либералды иудаизмінің (кейбіреулері радикалды JRU-мен араласпады) және оқытылған раввиндер тобы келді. Тек содан кейін ғана британдық реформа қозғалысы пайда болды. 1942 жылы Біріккен британдық синагогалар құрылды, олар 1945 жылы WUPJ-ге қосылды. Германияның салыстырмалы дәстүрлілігін сақтап, олар кейіннен "Ұлыбританияның реформалық синагогалары" (2005 жылдан бері Реформалық иудаизм қозғалысы) деген атауды қабылдады, бұл JRU-ға мұрагерлік еткен кішігірім "Либералды және прогрессивті синагогалар одағынан" ерекшеленді. Германиядан он мыңдаған босқындар өздерінің Либералды иудаизмін басқа елдерге де алып барды. 1930 жылы Австралияда бірінші Либералды қауымдастық - Temple Beth Israel Melbourne құрылды. 1931 жылдың маусымында Оңтүстік Африканың Либералды иудаизмге арналған еврей діни одағы ұйымдастырылды, көп ұзамай HUC-тің тағайындалған Мұса Сайрус Вейлер жұмыс істеді. Оңтүстік Америкадағы алғашқы филиал - Сан-Паулудағы Congregação Israelita Paulista 1936 жылы құрылды. Неміс босқындары Иерусалимде Emet ve Emuna деп аталатын Либералды қауымдастық құрды, бірақ ол 1949 жылы консерваторларға қосылды.
In Germany, Liberal communities stagnated since mid century. Full and complete Jewish emancipation granted to all in the German Empire in 1871 largely diffused interest in harmonizing religion with Zeitgeist. Immigration from Eastern Europe also strengthened traditional elements. In 1898, seeking to counter these trends, Rabbi Heinemann Vogelstein established the Union of Liberal Rabbis (Vereinigung der liberalen Rabbiner). It numbered 37 members at first and grew to include 72 by 1914, about half of Germany's Jewish clergy, a proportion maintained until 1933. In 1908, Vogelstein and Rabbi Cäsar Seligmann also founded a congregational arm, the Union for Liberal Judaism in Germany (Vereinigung für das Liberale Judentum in Deutschland), finally institutionalizing the current that until then was active as a loose tendency. The Union had some 10,000 registered members in the 1920s. In 1912, Seligmann drafted a declaration of principles, "Guiding Lines towards a Program for Liberal Judaism" (Richtlinien zu einem Programm für das liberale Judentum). It stressed the importance of individual consciousness and the supremacy of ethical values to ritual practice, declared a belief in a messianic age and was adopted as "a recommendation", rather than a binding decision. In 1902, Claude Montefiore and several friends, including Lily Montagu and Israel Abrahams, founded the Jewish Religious Union (JRU) in London. It served as the cornerstone of Liberal Judaism in Britain. Montefiore was greatly influenced by the ideas of early German Reformers. He and his associates were mainly driven by the example and challenge of Unitarianism, which offered upper class Jews a universal, enlightened belief. Meyer noted that while he had original strains, Montefiore was largely dependent on Geiger and his concepts of progressive revelation, instrumentality of ritual et cetera. His Liberal Judaism was radical and puristic, matching and sometimes exceeding the Berlin and American variants. They sharply abridged liturgy and largely discarded practice. Langton has argued for the distinctly Anglo Jewish character of the movement, which was dominated by Montefiore's idiosyncratic ideas. In 1907, the former Consistorial rabbi fr who shared a similar worldview, formed the Union Libérale Israélite de France, a small congregation that numbered barely a hundred families. It eventually evolved into the Liberal Jewish Movement of France. Seligmann first suggested the creation of an international organization. On 10 July 1926, representatives from around the world gathered in London. Rabbi Jacob K. Shankman wrote they were all "animated by the convictions of Reform Judaism: emphasized the Prophets' teachings as the cardinal element, progressive revelation, willingness to adapt ancient forms to contemporary needs". The conference was attended by representatives of the German Liberal Union, the British JRU, the American UAHC and CCAR, and Lévy from France. After weighing their options, they chose "Progressive", rather than either "Liberal" or "Reform", as their name, founding the World Union for Progressive Judaism. It began to sponsor new chapters globally. The first was founded in the Netherlands, where two synagogues formed the Verbond voor Liberaal Religieuze Joden in Nederland on 18 October 1931. Already in 1930, the West London Synagogue affiliated with WUPJ. In the coming decade, waves of refugees from Nazi Germany arrived in Britain, bringing with them both the moderation of German Liberal Judaism (few mingled with the radical JRU) and a cadre of trained rabbis. Only then did British Reform emerge as a movement. 1942 saw the founding of the Associated British Synagogues, which joined the WUPJ in 1945. Preserving the relative traditionalism of Germany, they later adopted the name "Reform Synagogues of Great Britain" (since 2005, Movement for Reform Judaism), distinct from the smaller "Union of Liberal and Progressive Synagogues", which succeeded the JRU. Tens of thousands of refugees from Germany brought their Liberal Judaism to other lands as well. In 1930, the first Liberal congregation, Temple Beth Israel Melbourne, was founded in Australia. In June 1931, the South African Jewish Religious Union for Liberal Judaism was organised, soon employing HUC ordained Moses Cyrus Weiler. The Congregação Israelita Paulista of São Paulo, first branch in South America, was established in 1936. German refugees also founded a Liberal community named Emet ve Emuna in Jerusalem, but it joined the Conservatives by 1949.
Жаңа реформалық иудаизм
Колер 1923 жылы зейнеткерлікке шықты. Оның орнына раввин Сэмюэл С. Кохон ХУК теология кафедрасына тағайындалды, ол 1956 жылға дейін қызмет етті. Минск қаласының жанында туған Кохон Америка реформасының Шығыс Еуропадан шыққан жаңа буынының символы болды. Ахад Хаам мен Мордехай Капланның терең ықпалымен ол иудаизмді дін емес, өркениет ретінде қарастырды, бірақ ол және Капланның басқа да реформаторлары сайлау және аян туралы түсініктерді толық сақтап қалды, ал соңғысы оны жоққа шығарды. Кохон еврейлік ерекшелікті универсалистік бейімділіктен жоғары бағалады, ұзақ уақыттан бері тасталған дәстүрлі элементтерді қайта енгізуді қолдады, бұл жан-жақты заңдық шеңбердің бөлігі ретінде емес, этникалық бірлікті қайта жандандыру құралы ретінде болды. Оның бұл әрекеті Шығыс жағалаудағы адамдардың пікірін қоздырды. Сонымен қатар, Черниговтен көшіп келгендердің ұлы Соломон Фрихоф та халахқа таңдамалы жақындасуды ұсынды, ол «басқаруды емес, нұсқау беруді» ұсынды; Фрихоф қауымдық өмірдің құнарсыз көңіл-күйін ауыстыруды, оқшауланған тәжірибелердің өздігінен пайда болуына және ескілерді қайта енгізуге мүмкіндік беруді ұсынды. Ол 1940 жылы «Одақ дұға кітабын» қайта жасап, көптеген ескі формулаларды енгізді және көптеген жауаптар жазды, бірақ ол әрқашан ерікті түрде сәйкестікті атап өтті. Кохон мен Фрихоф көптеген қауымдар құлаудың алдында тұрған Ұлы депрессия кезеңінде көтерілді. Еуропадағы антисемитизмнің өсуі неміс либералдарын ұқсас жолға түсірді. Раввин Лео Бек, Макс Динеманн және Селигманн еврей халқы мен дәстүрін күшейтті. 1933 жылы нацистер билікті басып алғаннан кейін, көптен бері бей-жайлық пен ассимиляциямен күресіп келген қауымдарда діни жаңғыру болды. Осы үлкен өзгерістер АӨКК-ні жаңа қағидаларды қабылдауға итермеледі. 1937 жылы 29 мамырда Огайо штатының Колумбус қаласында «Принциптер декларациясы» (ерекше ресми, міндетті «платформадан» аулақ болу), дәстүрлі ұстанымдарды күшейтіп, сионизмді қолдады – бұрын классицистер Ресей мен Румыниядағы бостандыққа жетпеген еврей жамағаттарына арналған ем ретінде қараған, ал олар яһудилерді қазіргі мағынада ұлт ретінде қарастырмаған, және теологиямен емес, «Иудаизм – яһуди халқының тарихи діни тәжірибесі» деген мәлімдемемен ашылды. Колумбус қағидалары абстрактілдік ұғымдарға аз көңіл бөлумен және практика мен дәстүрлі элементтерге оң көзқараспен сипатталатын «классикалықтан» «Жаңа реформалық иудаизмге» айналуды білдірді. Холокост пен Израиль мемлекетінің құрылуы осы үрдісті күшейтті. Америкаландыру және 1950-ші жылдары қала маңындағы аудандарға көшу екі түрлі әсерді қамтамасыз етті: иммигранттар ұрпағының зайырлы еврей идеологиялары, мысалы, бундизм немесе лейбористтік сионизм анахронизмге айналды. Әскери қызмет жауынгерлерді Американың орта таптық отбасылық, орташа дінге бейімделгендігімен таныстырды. Көптеген адамдар «Қалқын соғыс» жылдарында мүше болуды көздеді, өйткені мұндай жетіспеушілік солшыл немесе коммунистік симпатияларға күдік туғызды. «Традицияға оралу» деп аталатын бұл шара көптеген адамдарға UAHC-ге кіру жолын ашты. 1937 жылы 50 000 үй шаруашылығы бар 290 қауымдастықтан 1956 жылы 255 000 үй шаруашылығы бар 560 қауымдастыққа дейін өсті. Сол сияқты, мұхит сыртында да ностальгиялық дәстүрге ауысу байқалды. Тіпті Британиядағы либералдықтар да сезімталдыққа байланысты кішігірім әдет-ғұрыптарды енгізді; Бар-мицва діни растаудың орнына келді. Екінші дүниежүзілік соғыс либералды конфессиялар, оның ішінде Реформация да адамзаттың жетістігі мен ізгілігі туралы көптеген болжамдарды бұзды. Жаңа буын теологтар бұл сұраққа жауап іздеуге тырысты. Юджин Боровиц және Ж. Ж. Петуховский сияқты ойшылдар негізінен экзистенциализмге бет бұрып, адамдарды құдайлықпен әлсіз, күрделі қарым-қатынаста бейнеледі. Діни гуманизм әрқашан болған кезде, ол кішкентай топқа шектелген, ал ресми ұстанымдар теистік көзқарасты сақтады. Бірақ Америка реформасының басты назары басқа жерде болды: 1946 жылы раввин Морис Айзендрат UAHC президенті болып тағайындалды. Ол Тикун Олам, «дүниеге оңалту» идеясын азаматтық құқық қозғалысына, Вьетнам соғысына қарсылық білдіру және басқа да прогрессивті себептерге қатысуға қатысты. 1954 жылы Израильде, тағы да Иерусалимде, Реформация қауымының алғашқы тұрақты қауымы құрылды. Израиль реформа және прогрессивті иудаизм қозғалысы 1971 жылы тіркелді, ал әлемдік қозғалыс 1974 жылы WUPJ штаб-пәтерін Иерусалимге көшірді, бұл оның сионизмге деген берік байланысын көрсетті. 1960-шы және 70-ші жылдардағы көпмәдениеттіліктің өркендеуі және жеке руханияттың пайдасына ұйымдасқан діннің әлсіреуі байқалды. Жастар арасындағы «этникаға оралу» дұға шәлі сияқты заттарды қайтадан сәнге енгізді. 1963 жылы HUC түлегі Шервин Вайн ашықтан-ашық дінсіз Бирмингем ғибадатханасын құрып, оның үшін иудаизм мәдени дәстүр екенін мәлімдеді, сенім емес. Көптеген тыңдаушылардың ұқсас идеялары бар екенін білген АӨКК-ні дінсіздікке қарай жылжуға қысым күшейді. 1975 жылы жаңа стандартты дұға кітабын, «Дұға қақпаларын» жинау кезінде консенсус жоқ екені анықталды. Барлығын қанағаттандыру үшін таңғы қызметке арналған он, кешкі қызметке арналған алты литургия ұсынылды, олардың әрқайсысы өте дәстүрліден бастап, Құдай туралы еврей мәтінін сақтап, бірақ оны «Мәңгілік күш» деп аударғанға дейін. Бұл көптеген адамдармен де-факто гуманистік деп айыпталды. «Дұға қақпалары» қозғалыстың «үлкен шатыр иудаизмін» қабылдағанын символдады, теологиялық нақтылықтан гөрі барлығын қабылдады. Келесі жылы Сан-Францискода АӨКК үшін жаңа платформа жобасын жасауға жасалған әрекет нашар нәтижелермен аяқталды. Боровиц басшылығымен, ешқандай нұсқаулар беру туралы ойдан бас тартылып, аз ұғымталдықпен «Жүз жылдық перспектива» жазылды. «Үлкен шатыр», теорияшыларға зиян келтіргенімен, сайлаушылар санын едәуір арттырды. UAHC баяу дамып, Консервативтік иудаизммен салыстырғанда АҚШ-тағы ең ірі конфессияға айналу жолында болды. 1999 жылдың 26 мамырында, ұзақ пікір-таластардан және алты әртүрлі жобадан кейін, Американдық раввиндердің Орталық конференциясы Питтсбургте «Реформалық иудаизм принциптері туралы мәлімдеме» қабылдады. Ол «Құдайдың нақтылығы мен біртүтастығын», Тораны «халқымызға Құдайдың үздіксіз аяндығын» растады және «барлық міндеттерді зерттеуге және бізді жеке және қауымдастық ретінде қамтитын міндеттерді орындауға» міндеттенді. Осы қасиетті міндеттердің кейбіреулері Реформалық яһудилермен ұзақ уақыттан бері сақталып келеді, ал басқалары, ежелгі де, заманауи, жаңа назар қажет етеді. Бұл мәлімдеме шамамен 20-25% мүшелікті құрайтын классицистердің көзқарасын ренжітпеу үшін мұқият жасалған, бірақ олардың көпшілігінен наразылық тудырды. 2008 жылы Классикалық реформалық иудаизм қоғамы құрылды, ол ескі универсалистік, этикалық негізделген және аз сақталатын діни стильді ұнатқандарды біріктіру және үйлестіру мақсатымен құрылды, оның ерекше эстетикалық компоненттері бар. SCRJ жетекшісі раввин Ховард А. Берман URJ қабылдаған нео-дәстүрлі тәсіл, одан көп шығын келтіргенін, одан көп пайда тапқанын мәлімдеді.
Kohler retired in 1923. Rabbi Samuel S. Cohon was appointed HUC Chair of Theology in his stead, serving until 1956. Cohon, born near Minsk, was emblematic of the new generation of East European descended clergy within American Reform. Deeply influenced by Ahad Ha'am and Mordecai Kaplan, he viewed Judaism as a Civilization, rather than a religion, though he and other Reform sympathizers of Kaplan fully maintained the notions of Election and revelation, which the latter denied. Cohon valued Jewish particularism over universalist leanings, encouraging the reincorporation of traditional elements long discarded, not as part of a comprehensive legalistic framework but as means to rekindle ethnic cohesion. His approach echoed popular sentiment in the East Coast. So did Solomon Freehof, son to immigrants from Chernihiv, who advocated a selective rapprochement with halakha, which was to offer "guidance, not governance"; Freehof advocated replacing the sterile mood of community life, allowing isolated practices to emerge spontaneously and reincorporating old ones. He redrafted the Union Prayer Book in 1940 to include more old formulae and authored many responsa, though he always stressed compliance was voluntary. Cohon and Freehof rose against the background of the Great Depression, when many congregations teetered on the threshold of collapse. Growing Antisemitism in Europe led German Liberals on similar paths. Rabbis Leo Baeck, Max Dienemann and Seligmann himself turned to stressing Jewish peoplehood and tradition. The Nazis' takeover in 1933 effected a religious revival in communities long plagued by apathy and assimilation. The great changes convinced the CCAR to adopt a new set of principles. On 29 May 1937, in Columbus, Ohio, a "Declaration of Principles" (eschewing the more formal, binding "platform"), promoted a greater degree of ritual observance, supported Zionism – considered by the Classicists in the past as, at best, a remedy for the unemancipated Jewish masses in Russia and Romania, while they did not regard the Jews as a nation in the modern sense – and opened not with theology, but by the statement, "Judaism is the historical religious experience of the Jewish people". The Columbus Principles signified the transformation from "Classical" to the "New Reform Judaism", characterized by a lesser focus on abstract concepts and a more positive attitude to practice and traditional elements. The Holocaust and the establishment of the State of Israel reinforced the tendency. The Americanization and move to the suburbs in the 1950s facilitated a double effect: the secular Jewish ideologies of the immigrants' generation, like Bundism or Labour Zionism, became anachronistic. Military service exposed recruits to the family oriented, moderate religiosity of middle class America. Many sought an affiliation in the early years of the Cold War, when lack of such raised suspicion of leftist or communist sympathies. The "Return to Tradition", as it was termed, smoothed the path for many such into UAHC. It grew from 290 communities with 50,000 affiliated households in 1937 to 560 with 255,000 in 1956. A similar shift to nostalgic traditionalism was expressed overseas. Even the purist Liberals in Britain introduced minor customs that bore sentimental value; Bar Mitzvah replaced confirmation. World War II shattered many of the assumptions about human progress and benevolence held by liberal denominations, Reform included. A new generation of theologians attempted to formulate a response. Thinkers such as Eugene Borowitz and J. J. Petuchowski turned mainly to existentialism, portraying humans in a fragile, complex relationship with the divine. While religious humanism was ever present, it remained confined to a small group, and official positions retained a theistic approach. But the main focus in American Reform lay elsewhere: in 1946, Rabbi Maurice Eisendrath was appointed President of the UAHC. He turned the notion of Tikkun Olam, "repairing of the world", into the practical expression of affiliation, leading involvement in the civil rights movement, Vietnam War opposition and other progressive causes. In 1954, the first permanent Reform congregation was established in the State of Israel, again at Jerusalem. The Israel Movement for Reform and Progressive Judaism was registered in 1971, and the worldwide movement moved the WUPJ's headquarters to Jerusalem in 1974, signalling its growing attachment to Zionism. The 1960s and 70s saw the rise of multiculturalism and the weakening of organized religion in favour of personal spirituality. A growing "return to ethnicity" among the young made items such as prayer shawls fashionable again. In 1963, HUC graduate Sherwin Wine seceded to form the openly atheistic Birmingham Temple, declaring that for him Judaism was a cultural tradition, not a faith. Knowing that many in their audience held quite overlapping ideas, the pressure on the CCAR to move toward nontheism grew. In 1975, the lack of consensus surfaced during the compilation of a new standard prayer book, "Gates of Prayer". To accommodate all, ten liturgies for morning service and six for the evening were offered for each congregation to choose of, from very traditional to one that retained the Hebrew text for God but translated it as "Eternal Power", condemned by many as de facto humanistic. "Gates of Prayer" symbolized the movement's adoption of what would be termed "Big Tent Judaism", welcoming all, over theological clarity. In the following year, an attempt to draft a new platform for the CCAR in San Francisco ended with poor results. Led by Borowitz, any notion of issuing guidelines was abandoned in favour of a "Centenary Perspective" with few coherent statements. The "Big Tent", while taking its toll on the theoreticians, did substantially bolster constituency. The UAHC slowly caught up with Conservative Judaism on the path toward becoming the largest American denomination. On 26 May 1999, after a prolonged debate and six widely different drafts rejected, a "Statement of Principles for Reform Judaism" was adopted in Pittsburgh by the Central Conference of American Rabbis. It affirmed the "reality and oneness of God", the Torah as "God's ongoing revelation to our people" and committed to the "ongoing study of the whole array of Commandments and to the fulfillment of those that address us as individuals and as a community. Some of these sacred obligations have long been observed by Reform Jews; others, both ancient and modern, demand renewed attention." While the wording was carefully crafted in order not to displease the estimated 20%–25% of membership that retained Classicist persuasions, it did raise condemnation from many of them. In 2008, the Society for Classical Reform Judaism was founded to mobilize and coordinate those who preferred the old universalist, ethics based and less observant religious style, with its unique aesthetic components. SCRJ leader, Rabbi Howard A. Berman, claimed that the neo traditional approach, adopted by the URJ, alienated more congregants than those it drew in.