Жудай дініндегі раввин туралы

Кіріспе

Яһуди дініндегі Тора мұғалімі – раввин. Раввин – яһуди дініндегі рухани лидер немесе діни ұстаз. Адам еврей тарихын және Талмуд сияқты мәтіндерді оқығаннан кейін, басқа раввиннің – семиха деп аталатын – тағайындауы арқылы раввин болады. Раввин институтының негізгі нысаны парызшылар (б.з.д. 167 – 73 ж.) және талмуд дәуірлерінде (70–640 ж.) қалыптасты, сол кезде білімді ұстаздар яһуди дінінің жазба және ауызша заңдарын жүйелеу үшін жиналды. "Раввин" атауы бірінші ғасырда қолданыла бастады. Соңғы ғасырларда раввиннің міндеттеріне протестанттық христиан пасторларының міндеттерінің әсері артты, соның салдарынан "уағыз айтушы раввин" деген атау пайда болды. 19 ғасырдағы Германия мен АҚШ-та уағыз айту, рухани кеңес беру және қоғамды сыртқа қатысты өкілдік ету сияқты раввиндік қызметтің маңыздылығы арта түсті. Яһуди дінінің әртүрлі бағыттарында раввин болуға қойылатын талаптар мен раввин ретінде кімді мойындауға қатысты түрлі пікірлер бар. Мысалы, православиелік яһуди қауымдастықтарының көпшілігі әйелдерді раввин қызметіне тағайындауға келіспейді. Православ емес бағыттар бұл шешімді халахикалық (консервативті яһудизм) және этикалық (реформалық және реконструкционистік яһудизм) себептермен негіздейді.

Этимологиясы мен айтылуы

Бұл сөз мишналық еврей тіліндегі רְבִּי конструкциясынан шыққан, "ұстаз [аты]"; стандартты еврей есімдік - רב rav "ұстаз". רב rav сонымен қатар раббилер үшін атақ ретінде қолданылады, rabbeinu ("біздің ұстазымыз") және ha rav ("ұстаз"). Рав және Ребе деген беттерді қараңыз. Еврей түбірі семит түбірі ר ב ב (R B B) -дан шыққан, бұл Киелі кітап арамей тілінде "үлкен" дегенді білдіреді, оның ішінде "құрметті", бірақ негізінен конструкциялық формалардағы префикс ретінде пайда болады. rabim "көп" (1 Патшалар 18:25, הָרַבִּים) "көпшілік, көптеу" деген сөз қауымның жиналысы үшін Өлі теңіздің орамдарында кездескенімен, бұл сөздің кейінгі "рабби" атағымен байланысты екенін растайтын дәлел жоқ. Тамыр араб тіліндегі ربّ rabb, яғни "ие" (әдетте Құдай туралы, сонымен қатар уақытша билеушілер туралы сөйлескенде қолданылады) және сирия тіліндегі ܪܒܝ rabi сөздеріне ұқсас. Кейбір қауымдастықтар, әсіресе сефард және йемендік яһудилер, тарихи түрде титулды רִבִּי rībbī деп атайды; бұл айтыс қазіргі заманға дейін ашкеназдықтарда רְבִּי rǝbbī және רַבִּי rabbī-мен бәсекелесті. Кейбір пікірлерге сәйкес, "рабби" немесе "раббан" атағы 70 жылдан кейін алғаш рет Йоханан бен Заккай мен оның шәкірттеріне қатысты қолданылған. Басқа ғалымдар "рабби" термині біздің заманымыздың бірінші ғасырының басында кеңінен танылған бейресми атақ болды деп санайды, сондықтан еврейлер мен христиандардың раввиндерге сілтемелері осы кезеңде қолданылған атақтарды көрсетеді. Израиль мен Яһуда патшалықтарының билігі яһуди патшалары мен пайғамбарларына, Иерусалимдегі жоғары соттың заңдық билігіне, Ұлы Синедрионға және діни қызметкерлердің діни рәсімдерге қатысты билігіне негізделген болатын. Жоғарғы кеңестің мүшелері өздерінің діни қызметкер болуына (семиха) Мұсадан беріліп келген үзіліссіз жолмен ие болды. Алайда оларды раввиндер деп атаудың орнына, Езра сияқты діни қызметкерлер немесе дін мұғалімдері деп атады. "Рабби" деген атақ Еврей Киелі кітаптарында кездеспейді.

The word comes from the Mishnaic Hebrew construct רְבִּי , meaning "Master [Name]"; the standard Hebrew noun is רב rav "master". רב rav is also used as a title for rabbis, as are rabbeinu ("our master") and ha rav ("the master"). See also Rav and Rebbe. The Hebrew root in turn derives from the Semitic root ר ב ב (R B B), which in Biblical Aramaic means "great" in many senses, including "revered", but appears primarily as a prefix in construct forms. Although the usage rabim "many" (as 1 Kings 18:25, הָרַבִּים) "the majority, the multitude" occurs for the assembly of the community in the Dead Sea Scrolls, there is no evidence to support an association of this use with the later title "rabbi". The root is cognate to Arabic ربّ rabb, meaning "lord" (generally used when talking about God, but also about temporal lords), and to the Syriac word ܪܒܝ rabi. Some communities, especially Sephardic and Yemenite Jews, historically pronounced the title רִבִּי rībbī; this pronunciation competed with רְבִּי rǝbbī and רַבִּי rabbī in Ashkenaz until the modern period. According to some, the title "rabbi" or "rabban" was first used after 70 CE to refer to Yochanan ben Zakkai and his students, and references in rabbinic texts and the New Testament to rabbis earlier in the 1st century are anachronisms or retroactive honorifics. Other scholars believe that the term "rabbi" was a well known informal title by the beginning of the first century CE, and thus that the Jewish and Christian references to rabbis reflect the titles in fact used in this period. The governments of the kingdoms of Israel and Judah were based on a system that included the Jewish kings, the Jewish prophets, the legal authority of the high court of Jerusalem, the Great Sanhedrin, and the ritual authority of the priesthood. Members of the Sanhedrin had to receive their ordination (semicha) in an uninterrupted line of transmission from Moses, yet rather than being referred to as rabbis they were called priests or scribes, like Ezra, who is called in the Bible "Ezra, the priest, the scribe, a scribe of the words of God's commandments and of His statutes unto Israel." "Rabbi" as a title does not appear in the Hebrew Bible,

Иерусалимдегі екі ғибадатхананың қирауы, яһуди монархиясының аяқталуы және пайғамбарлар мен діни қызметкерлердің қос институтының құлдырауымен, яһуди халқының ішіндегі ғылыми және рухани басшылықтың назары Ұлы Ассамблеяның даналарына ауысты (Анше Кнессет Хагедола). Бұл жиналыста сөздің қазіргі мағынасындағы "раббилердің" алғашқы тобы болды, себебі олар яһуди дінінің "ауызша заңы" (Тора Шебеал Пех) деп аталатын нәрсені құрастыруды және түсіндіруді бастады. Бұл ақырында Мишна мен Талмудқа және кейінгі раввиндік білімге кодталды және кодталды, бұл раввиндік иудаизм деп аталатын нәрсеге әкелді.

Талмуд дәуірі

Дәстүрлі түсіндірме бойынша, бірінші – бесінші ғасырларда "рабби" атағы Израиль жерінің ресми түрде санатталған (семиха) даналарына берілді, ал "Рав" атағы Вавилон академияларында сабақ берген даналарға берілді, себебі Израиль жерінен тыс жерде санаттау жүргізілмеді. Шерира Гаон осы атақтардың арақатынасын былай түйіндеді: "Рабби Равтан үлкен, Раббан Раббиден үлкен, ал адамның аты Раббаннан да үлкен". 425 жылы Феодосий II Патриархатты және Синедрионды жойғаннан кейін, қатаң мағынада ресми санаттау тоқтатылды. Танымал ғалымдар Вавилон даналары сияқты Рав немесе Хахам деп аталуы мүмкін. Білімді ұстаздан шәкіртке беру маңызын сақтап қалды, бірақ раббиндық біліктілік ресми түрде болған жоқ.

Орта ғасырлар

Ерте орта ғасырларда "рабби" ресми атақ емес, үлкен білім мен беделі бар яһудилерге деген құрметті білдіретін термин болған. 14 ғасырда, белгілі бір аймақтағы діни билікке ие болған жеке тұлға (мара де'атра) деген ұғым пайда болды. 15 ғасырға қарай, рабби деп танылу үшін осы ресми түрде берілетін құқық (семиха деп аталады) қажет болды. Дәстүр бойынша, раввиндер ешқашан Құдай мен адамдар арасында делдал болған емес. Бұл идея дәстүрлі түрде яһуди теологиясының шегінен тыс саналды. Көптеген басқа діндердегі рухани көшбасшылардан айырмашылығы, оларға ерекше күштер мен қабілеттер берілген деп есептелмейді.

Функциялар

Раввиндер еврей қауымына қызмет етеді. Сондықтан олардың атқаратын қызметтері уақыт өте келе және әр жерде еврей қауымының қажеттіліктеріне байланысты әртүрлі болады. Оқу және үйрету – раввиндер әрқашан Тора білімін ұрпақтан-ұрпаққа жеткізіп келе жатқан (масора) тізбегінің негізгі буыны болды. Олар өздерінің ұстаздарынан білім алып, жаңа түсініктерін (хидушим) қосып, халыққа оқыту – раввинаттың басты міндеттері саналады. Тораны оқу – раввиннің өмір бойына созылатын міндеті, ол діни қызметке бекітілгеннен кейін аяқталмайды. Раввин күнделікті оқуға уақыт бөлуге тиіс. Тора білімін үнемі толықтырып отырмайтын раввиннің, басқа раввиндік міндеттерін орындау үшін қажетті еврей заңдары мен дәстүрлерін білуге, шабыт алуға және меңгеруге қабілеті болмайды. Тора білімі – Израиль халқының мұрасы болғандықтан, оны одан әрі жеткізу қажет. Раввиндер сабақтарын түрлі орындарда өткізеді: әрине, мектепте, бастауыш (хедер), орта (иешива) және жоғары (коллель) білім беру орындарында, сондай-ақ, әсіресе ежелгі дәуірде жүзімдікте, базарда және шәкірттер тобында. Көптеген синагогаларда раввин таңертеңгі немесе кешкі құлшылыққа келгендерге күнделікті қысқа сабақ береді. Уағыз – бұл халыққа білім берудің тағы бір түрі, көбінесе Киелі кітаптардан алынған үзінділерді қазіргі заманғы этикалық ойлармен үйлестіреді. Ал еврей тағамы немесе тойы раввиннің «д’вар Тора»сыз толық болмайды – бұл оқиғаға қатысты Киелі кітаптардан алынған үзінділердің қысқаша түсіндірмесі. Жазбаша нұсқаулармен қатар, авторлық еңбекке бейім раввиндер еврей дәстүрінің барлық аспектілерін қамтитын кең көлемді раввиндік әдебиет жазды. Соттасу Еврейлер азаттыққа қол жеткізгенге дейін билеушілер еврей қауымындағы тәртіпті және дауларды шешуді (кахал) еврей қауымының өзіне тапсырды. Егер дау, үй шаруасына қатысты немесе коммерциялық, зиян келтіру немесе ұсақ қылмыс тек еврей тұрғындарына қатысты болса, онда ол қаланың еврей сотында еврей заңына сәйкес шешілетін. Қалалық раввин, оның Тора заңын (халаха) кеңінен білуімен, сотқа (ав бейт дин) төрағалық етуі күтілді, бірақ оған сотқа қатысуға лайықты кеңесшілер шақырылуы мүмкін. Үкімдер айыппұлдармен және қажет болған жағдайда түрлі дәрежедегі қауымдық жазалау шараларымен орындалды. Еврейлер өз елдерінің азаматтары ретінде азаттық алғаннан кейін дауларды шешу үшін азаматтық соттарға жүгінді. Бүгінде раввиндік соттар әрбір еврейлік конфессияның қолдауымен діни мәселелер бойынша, мысалы, дін ауыстыру және ажырасу сияқты мәселелерді қарастырады, тіпті тараптар өз еріктерімен раввиндік судьяларды төреші ретінде таңдаған жағдайда азаматтық мәселелерді де қарастырады. Израильде жеке мәселелерді қарастыратын раввиндік соттар бар. Заң шығару Яһудилердің өзін-өзі басқару ғасырларында кейбір мәселелер аймақтық немесе жалпыға ортақ деп есептелді және оларды жалғыз раввин шеше алмады. Мұндай жағдайларда, аймақтың көрнекті раввиндерін шақырып, шешімдерді талқылауға және өз қауымдары үшін міндетті ережелерді (такканот) қабылдауға раввиндік синодтар шақырылатын. Бұл ережелерге жалдамалы және некелік заңдар, басқа ұлт өкілдерімен қарым-қатынас, азаматтық соттарды пайдалану, жетім балаларды тәрбиелеу, жалған ақшаға қарсы шаралар және мектеп мұғалімдерін тағайындау сияқты мәселелер кірді. Бұл жарлықтардың ең танымалдары Раббину Гершомға тиесілі, және ол шамамен 1000 ж. б.з. шақырылған раввиндік синодта қабылданды. Бұл жарлық, бүгінгі күнге дейін күшінде, Батыс яһудилері арасында көп әйел алуға тыйым салады. Қазіргі заманда раввиндер Израиль мемлекетінде таканот қабылдады, ал Реформа, Консервативті және Реконструкционистік сияқты ірі еврей қозғалыстары өз мүшелері үшін таканот қабылдады. Бүгінде көптеген қауымдық раввиндер өз қозғалысына байланысты ұлттық раввиндік ұйымның мүшелері болып табылады. Бұларға Реформа раввиндері үшін Америка раввиндерінің орталық кеңесі, Православ раввиндері үшін Америка раввиндік кеңесі және Консервативті раввиндер үшін раввиндік ассамблеясы кіреді, сондай-ақ қалалық раввиндер қауымдастығы да бар. Бұл ұйымдар жергілікті және ұлттық мәселелерді талқылағанда, бұрынғы раввиндік синодтарға ұқсас әрекет етеді. Діни бақылау Яһуди қауымы күнделікті өмір үшін бірқатар діни мекемелерге мұқтаж, және раввиндер, еврей заңын білу арқасында, олардың еврей заңдарына сәйкес жұмыс істеуін бақылауға тиіс. Мысал ретінде еврей сойылуы (шехита), дүкендер мен мекемелердегі еврей диеталық заңдары (кашрут), ритуалды ванна (миква), бастауыш мектеп (хедер), сенбі күнгі шекаралар (эрувин) және жерлеу қоғамы (хевра кадиша) сияқтыларды атауға болады. Дәстүрлі түрде бұл функция қалалық раввиннің міндеті болды. Қазіргі заманда, осы типтегі бақылауға маманданған раввиндер толық уақыт жұмыс істейтін Машгиах (ритуалдық заңды бақылаушы) болып табылады, ал осы функциялардың кейбіреулері енді ұлттық ұйымдар, мысалы, Православтық Одақ, кошерлік сертификацияны ұсынады. Рухани кеңес беру Раввин, еврей заңдары мен рәсімдері туралы сұрақтарға жауап беруден басқа, жеке мәселелер бойынша кеңес беру үшін де жиі хабарласады. Қазіргі заманғы раввиннің көп уақыты рухани жұмысқа, ауруларды көруге және өмірлік оқиғаларда қатысуға арналады. Көне заманда раввиндердің кеңес беруге арнайы дайындығы болған жоқ, олар өздерінің ізгілік және қамқорлық сипаттарына сүйенді. Бұл факторлар қазіргі заманда да раввиндік кеңеске әсер етеді. Алайда, қазіргі заманғы раввиндік семинариялар психология және рухани кеңес беру курстарын міндетті оқу жоспарының бір бөлігі ретінде енгізді және олардың раввиндік студенттері үшін кеңес беру және әлеуметтік қызметтер бойынша тәжірибелік оқу орындарын ұсынады. Хасидтік яһудилер арасында жеке мәселелер бойынша кеңес алу үшін ребеге жүгіну кең таралған. Құдайға дұға ету Дәстүрлі мағынада раввиндер дұға етуге басшылық етпеді. Халыққа дұға ету үшін раввиннің болуы талап етілмейді. Еврейлік құлшылығы белгілі және дұға кітаптарында (сидурим) жазылған, дауыстық бөлімдері хор (хазан) арқылы оқылады, ал Тора бөлігі оқылуға дайын оқырман (ба’ал корех) арқылы оқылады. Егер раввин қатысса, ол Аркаға жақын жерде отырады, және құрмет көрсету мақсатында раввин дұғаларын оқитын жылдамдық құлшылықтың қарқынын анықтай алады. Егер дұға етуге қатысты халахик сұрақтар туындаса, раввин оларға жауап береді. Қазіргі заманғы синагогтарда раввин дұға етуге белсендірек қатысады. Кейбір синагогтарда раввинге дұға кітабынан үзінділерді оқуға, қысқарту үшін кейбір үзінділерді жіберуге және құлшылыққа арнайы дұғаларды қосуға рұхсат етіледі. Раввин қауымды жауапты оқуға шақырып, дұға кітабының беттерін жариялай алады және уақыт-уақытпен құлшылыққа түсіндірме бере алады. Сенбі және мерекелік құлшылықтарда қауымдық раввин Тора оқылғаннан кейін немесе алдында уағыз айтуы мүмкін. Өмірлік оқиғаларды тойлау Еврей заңы неке, бар не бат мицва, сүндет, жерлеу, аза тұруы немесе зиратта ескерткішті ашу кезінде раввиннің болуын талап етпейді. Сонымен қатар, еврей заңы осы оқиғалардың әрқайсысы үшін талаптарды белгілеген. Сондықтан раввиндердің осы оқиғаларда болуы және қауымды тойлау мен аза тұруда басшылық етуі әдетке айналды. Қазіргі заманда осы оқиғаларда раввиннің қатысуы дерлік міндетті болып саналады, және қауымға осы жағдайларда қызмет көрсету қазіргі раввинаттың маңызды аспектісіне айналды. Еврей ажырасуы, раввиндік сотты (бейт дин) талап етеді, онда әрқашан раввиндер болады. Қайырымдылық жұмыстары Синагог – құлшылықтан кейін әр күні қайырымдылық жиналатын және одан кейін мұқтаждарға таратылатын орын.

Rabbis serve the Jewish community. Hence their functions vary as the needs of the Jewish community vary over time and from place to place. Study and teaching Rabbis have always been the main links in the chain of transmission (masorah) whereby knowledge of the Torah has been passed down through the generations. Learning from their teachers, adding new insights of their own (hidushim), and teaching the public have always been the primary functions of the rabbinate. Studying the Torah is a rabbi's lifelong undertaking that does not end with receiving ordination. A rabbi is expected to set aside time daily for study. A rabbi that does not constantly replenish his or her store of Torah learning will lack the knowledge, inspiration and mastery of Jewish law and traditions required to perform all other rabbinic functions. Once acquired, Torah knowledge must be passed on, because it is the heritage of all Israel. Teaching by rabbis occurs in many venues—the schoolroom of course, elementary (heder), intermediate (yeshivah) and advanced (kollel), but also, especially in antiquity, in the vineyard, the marketplace and the disciple circle. In many synagogues, the rabbi will give a short daily class to those who attend morning or evening services. The sermon is another form of public education, often integrating Biblical passages with a contemporary ethical message, and no Jewish meal or celebration is complete without the rabbi's "d'var Torah"—a short explanation of Biblical verses related to the event. Apart from face to face instruction, rabbis who are inclined to authorship have composed an extensive rabbinic literature, dealing with all aspects of the Jewish tradition—Bible commentaries, codes of law, responsa, mystical and ethical tracts, and collections of sermons are examples of common genres of rabbinic literature. Judging Prior to emancipation, rulers delegated discipline and dispute settlement within the Jewish community (kahal) to the Jewish community itself. If a dispute, domestic or commercial, a tort or a petty crime, involved only Jewish residents, then it could be settled in the town's Jewish court according to Jewish law. The town rabbi, with his extensive knowledge of Torah law (halakhah), was expected to preside as Head of the Court (av beth din), although lay assessors might join him in judgment. The judgments were enforced with fines and various degrees of communal excommunication when necessary. After emancipation, Jews, as citizens of their countries, turned to civil courts for dispute resolution. Today rabbinical courts remain active under the auspices of each Jewish denomination for religious matters, such as conversion and divorce, and even, on a voluntary basis, for civil matters when the parties voluntarily elect to have the rabbinical judges serve as their arbitrators. In Israel there are rabbinical courts for matters of personal status. Legislating During the centuries of Jewish self government, some problems were considered regional or universal and could not be solved by a single rabbi acting alone. At these times rabbinical synods were convened for concerted action, calling together the prominent rabbis of the region to debate solutions and enact binding regulations (takkanot) for their communities. The regulations involved matters as diverse as dowries and matrimonial law, relations with gentiles, utilizing civil courts, education of orphans, anti counterfeiting measures, and the hiring of schoolteachers. The most famous of these ordinances is ascribed to Rabbeinu Gershom, and was probably enacted in a rabbinic synod he convened c. 1000 CE. The ordinance, still in effect today, prohibits polygamy among Jews in the West. In the modern era rabbis have enacted takkanot in the State of Israel, and the major Jewish movements, such as Reform, Conservative and Reconstructionist, enact takkanot for their members. Today most congregational rabbis are members of a national rabbinic organization related to their movementThese include the Central Council of American Rabbis for Reform rabbis, the Rabbinical Council of America for Orthodox rabbis, and the Rabbinical Assembly for Conservative rabbis. and also an association of local rabbis in their city. When these bodies debate local and national questions, they function in a manner that is similar to the rabbinic synods of the past. Religious supervision The Jewish community requires a number of religious institutions for daily life, and it falls to rabbis, with their knowledge of Jewish law, to supervise them to ensure they operate in accordance with Jewish law. Examples would be Jewish slaughter (shekhita), Jewish dietary laws in shops and institutions (kashrut), the ritual bath (mikveh), the elementary school (heder), the Sabbath boundaries (eruvin), and the burial society (hevra kadisha). Traditionally this function fell to the town's rabbi. In the modern era, rabbis who specialize in this type of supervision will find full time employment as a Mashgiach (supervisor of ritual law), and some of these functions are now performed by national organizations, such as the Orthodox Union which offers kosher certification. Pastoral counseling In addition to answering questions about Jewish law and rituals, a congregational rabbi may often be consulted for advice on personal matters. Much of a modern rabbi's time is devoted to pastoral work, including visiting the sick and officiating at life cycle occasions. In the pre modern era, rabbis had no special training in counseling, relying instead on their personal qualities of empathy and caring. These factors continue to inform rabbinic advising in the modern era. However modern rabbinical seminaries have instituted courses in psychology and pastoral counseling as part of the required rabbinic curriculum and they offer internships in counseling and social services for their rabbinical students. Among Hasidic Jews, turning to the rebbe for advice on personal matters is common. Leading prayer services Traditionally rabbis did not lead prayer services in the modern sense. There is no requirement that a rabbi be present for public prayer. The Jewish liturgy is fixed and printed in prayer books (siddurim), the vocal portions are chanted by a cantor (hazan) and the Torah portion is read by a trained reader (ba'al koreh). If the rabbi was present, he or she would be seated in front near the Ark, and as a matter of respect the pace at which the rabbi recited his or her prayers may set the pace of the service. If halakhic questions arose about the prayer service, the rabbi would answer them. In modern synagogues, the rabbi takes a more active role in leading prayer services. In some synagogues, it is permitted for the rabbi to select passages from the prayer book for public reading, to omit some passages for brevity and to add special prayers to the service. The rabbi may lead the congregation in responsive reading, announce page numbers and comment on the liturgy from time to time. At Sabbath and holiday services, the congregational rabbi may deliver a sermon either right before or right after the Torah is read. Celebrating life's events Jewish law does not require the presence of a rabbi at a marriage, bar or bat mitzvah, circumcision, funeral, house of mourning, or unveiling of a monument at a cemetery. At the same time, Jewish law has prescribed requirements for each of these events and rituals. It therefore became customary for rabbis to be present and to lead the community in celebration and in mourning. In the modern era, it is virtually obligatory to have the rabbi's participation at these events, and ministering to the congregation in these settings has become a major aspect of the modern rabbinate. Jewish divorce, which requires a rabbinical court (beth din), will always have rabbis in attendance. Charitable works The synagogue has been a place where charity is collected every weekday after services and then distributed to the needy before Sabbaths and holidays. However, most synagogues now suggest that congregants support the synagogue via an annual dues payment, usually collected on a monthly basis. It was not the rabbi who collected these sums; that task was assigned to the sexton, wardens of charity and charitable associations. But it was the rabbi's task to teach that charity (tzedakah) is a core Jewish value. The rabbi did this by preaching, teaching and by example—hosting poor out of town yeshiva students at the home table and offering Jewish travelers a kosher meal. Maimonides formulated a ladder consisting of eight degrees of charity, starting with reluctant giving and ending with teaching someone a trade. Rabbi Israel Salanter (1809–1883) was once asked, "How do you provide for your spiritual needs?" He answered, "By providing for someone else's physical needs." Today Jewish federations and foundations collect and distribute most charity within the Jewish community. However the rabbi retains the task of teaching the value of charity and often participates personally in appeals for the synagogue and for national and international causes. Role modeling The rabbi serves as a role model for the congregation by his or her conduct and deportment. Congregation members are keen observers of their rabbi's personality traits, family life, professional conduct, leisure activities and in general the way he or she treats others. Rabbis are aware of this and in the best case deliberately model their conduct so that it represents Jewish values to the community and to outsiders. This aspect of the rabbinate, setting an example for the public, has a direct application in Jewish law. The way the greatest rabbis and Torah scholars conducted themselves can become a precedent in Jewish law, known as ma'aseh. For example, based on reports of what rabbis did in the Talmud, Maimonides ruled that one engaged in public affairs should not break off his duties to recite certain prayers. Outreach, also known as kiruv (bringing close) Some rabbis program and guide activities designed to reach Jews who are unaffiliated with Judaism or lapsed in their observances. These include "Beginners' Services" where the Jewish liturgy is shortened and explained, and Shabbatons, where unaffiliated Jews are hosted by an observant family during Sabbath to experience the day in a religious setting and to learn about its rituals and customs. Chabad outreach sends many rabbis and their wives to be posted in Chabad Houses worldwide for the express purpose of reaching unaffiliated Jews. Conversions Most rabbis will from time to time encounter someone who is not Jewish seeking information about Judaism or wishing to explore conversion to Judaism. This may happen when one member of a couple wishing to marry is seeking conversion or on other occasions when intermarriage is not involved. Based on the rabbi's training and assessment of the person's motivations and goals, the rabbi's approach may range from discouragement of the potential convert to mentoring and directing to a conversion class, in accordance with the policy on conversion of the rabbi's movement. One or three rabbis will serve on the beth din that performs a conversion. There are no rabbis serving as "Jewish missionaries" per se; there is no parallel in Judaism to the proselytizing of other faiths. Match making In periods when match making was common, rabbis participated. Rabbis were well acquainted with their community members and in particular with the young unmarried men attending their yeshivas. Parents did not hesitate to consult the rabbi for suitable matches. Today in Orthodox circles where socializing among the sexes is not common, this practice continues, and in all branches of Judaism, a rabbi who can help in this arena will not hesitate to do so. Synagogue administration The modern synagogue is a non profit religious corporation run by a Board of Directors elected by the members. However, on a day to day basis, board members are not present. In most synagogues, it is the rabbi's task to administer the synagogue, supervise personnel, manage the physical plant, review (if not write) the newsletter, and interact with the brotherhood, the sisterhood and the youth organizations. Very large synagogues may employ a separate administrator or assistant rabbi to perform some or all of these functions. Chaplaincy Rabbis go into the field wherever members of the Jewish community may be found. This is most noticeable in the military services and on university campuses where some rabbis serve as Jewish chaplains on a full time basis. All branches of the U. S. military have Jewish chaplains in their ranks and rabbis serve in the Israeli Defense Forces. The Hillel Foundation provides rabbis and Jewish services on 550 campuses while Chabad operates Jewish centers with a rabbi near 150 college campuses. Local rabbis perform other chaplaincy functions on a part time basis in hospitals, senior homes and prisons. Worthy of mention are the rabbis who accompanied Jews to concentration camps during the Nazi era; in dire circumstances they continued to provide rabbinic services, such as ritual observance, advice and counseling, to the victims of Nazi persecution, whenever it was possible to do so. Public affairs As leaders of the Jewish community, many rabbis devote a portion of their time to activities in the public arena, especially where Jewish interests are at stake. They dialogue with public officials and community groups, interact with school boards, advocate for and against legislation, engage in public debates, write newspaper columns, appear in the media and march in parades and demonstrations with others to show support for causes. The extent and tenor of these activities is dictated by the rabbi's own conscience and social and political leanings as informed by Jewish values. Defending the faith Rabbis are often called upon to defend the Jewish faith. During the Middle Ages, the Church arranged a series of public disputations between rabbis and priests that were intended to "disprove" the Jewish faith and condemn its religious texts, including the Talmud. The rabbis acquitted themselves well in debate with their superior understanding of Jewish texts and mass conversions to Christianity did not take place. However following these disputations local rulers at the Church's behest consigned cartloads of precious Hebrew manuscripts to the flames. Today rabbis are involved in countering the activities of missionaries aimed at converting Jews to other religions, explaining for example that one cannot be of the Jewish faith while believing in either the Christian God or the Christian messiah. Interfaith activities Some rabbis engage in interfaith dialogues with clergy of other faiths. They may host student groups from the religious schools of other faiths and participate in interfaith services. They will view these activities as a means of deepening understanding and reducing misconceptions in a diverse society. Other rabbis, especially those affiliated with Orthodox Judaism, will generally not participate in interfaith dialogues about theology. They will however engage in discussions with the clergy of other faiths about matters of mutual social concern. Non practicing rabbis There is a segment of the rabbinate that does not engage in rabbinic functions on a daily basis, except perhaps to study. Because rabbinic ordination (Semikhah) has the features of a post graduate academic degree, some study to receive ordination but then follow a different career in secular business, education or the professions. These rabbis may be asked from time to time to perform a rabbinic function on an ad hoc and voluntary basis, e. g. to perform a marriage ceremony or answer a religious question. At other times, they act as regular members of the Jewish community. No negative attitudes attach to rabbis who do not practice the profession. They are likely admired in their communities for their decision to spend years engaged in advanced Torah study for its own sake.

Өтемақы

Көне заманда раввиндік функцияларды атқаратын адамдар, мысалы, сот ісін қарап немесе студенттерге Тораны үйрету, өз қызметтері үшін ешқандай төлем алмайтын. Раввин болу толық жұмыс емес еді, қызмет ететіндер өздері мен отбасыларын асырау үшін басқа да жұмыстармен айналысатын, мысалы, ағаш кесуші, сандал жасаушы, ағаш ұстасы, су тасушы, шаруа және тері илеуші. Құрметті ғалым, раввин Задок (б.з. 1 ғ.), «Тораны қазу үшін құрал ретінде пайдаланбау керек» деген еді, бұл Тора білімін лайықсыз мақсаттар үшін, мысалы, ақы алу үшін пайдаланбау керек екенін білдіреді. Дегенмен, қауымның құрметті мүшелері болғандықтан, Тора ғалымдарына бірқатар жеңілдіктер мен бостандықтар берілді. Оларға қауымдық салықтардан босату, базарда басымдық (келгенге бірінші кезек), бай саудагерлермен жасырын серіктестік және раввиндік міндеттерді орындау үшін жұмыстан уақытша босатылғанда жоғалған табысты өтеу (секхар баттала) кіретін. Геонимдер дәуірінде (шамамен 650-1050 ж.б.), сыйақы туралы пікірлер өзгерді. Яһуди қауымының басшыларының еңбек етуші немесе тауар сатушы ретінде базарда көрінуі жөнсіз деп есептелді, ал яһуди қауымын басқару толық жұмысқа айналды. Осы жағдайларға байланысты геонимдер өздерінің мектептерін (йешива) қаржыландыру үшін ел ішінде және за рубежом салықтар мен қайырымдалықтар жинады және олар тағайындаған мұғалімдерге, лауазымды тұлғаларға және яһуди қауымының судьяларына жалақы төледі. Өзін дәрігер ретінде асыраған Маймонид (1135-1204) яһуди қауымына раввиндік қызмет көрсетуді сыйақысыз ұсынудың дәстүрлі көзқарасын қайта бекітті. Бұл идеал болып қала береді. Бірақ жағдай өзгерді. Яһуди қауымдарына толық жұмыспен айналысатын раввиндер қажет болды, ал раввиндер өздерінің уақытын зайырлы жұмыспен айналысудың орнына Тораны зерттеуге және үйретуге арнауды қалаған. Он бесінші ғасырға қарай яһуди қауымдары раввиндеріне сыйақы төлеуге дағдыланды, бірақ раввиннің шартында жалақы емес, «уақытша босату ақысы» (секхар баттала) көрсетілуі мүмкін, егер ол зайырлы жұмыстан жалақысын тоқтатқан болса. Жалақы мөлшері қызмет көрсететін қауымның мөлшеріне байланысты әртүрлі болды, үлкен қалалардағы раввиндер жақсы сыйақы алды, ал кішкентай қалалардағы раввиндер аз төлем алды. Раввиндер өздерінің раввиндік табыстарын қосымша функцияларды орындау арқылы және олар үшін сыйақы алу арқылы толықтыра алатын, мысалы, қауымның хатшысы, нотариусы және мұрағатшысы болып жұмыс істеу, бастауыш мектепте немесе йешивада оқыту, кітаптар жариялау, азаматтық дауларды төрелік ету немесе тіпті үйлендіруші болу. XIX ғасырда раввиндік семинариялардың құрылуымен раввиндік мамандық дамыды, бұл процесс әлі де жалғасуда. Қазіргі уақытта, реформалық, консервативтік, реконструкционистік немесе қазіргі православиелік яһудиліктің біріне қатысты раввиндік семинарияның бітірушісі жұмыс табу үшін өз семинариясының орналасу бюросы арқылы қауым раввині, мұғалім, капеллан, Хиллель директоры, лагерь директоры, әлеуметтік жұмыскер немесе әкімші болып жұмыс істей алады. Кез келген қазіргі заманғы маман сияқты, ол жұмыс берушімен жұмыс шарттарын келісіп, міндеттерін, қызмет мерзімін, жалақысын, жәрдемақысын, зейнетақысын және басқаларын көрсететін келісімшартқа қол қояды. Раввиннің жалақысы мен жәрдемақысы қазіргі заманғы басқа да мамандықтардың, мысалы, заңгерлер мен бухгалтерлердің жалақыларымен шамалас, олардың білімі деңгейі де сондай. Раббилікпен жартылай жұмыс істеуге де болады, мысалы, аз мүшелері бар синагогада; раввиннің жалақысы көрсетілген қызметтерге пропорционалды болады және ол синагогадан тыс қосымша жұмыс істей алады.

In antiquity those who performed rabbinic functions, such as judging a case or teaching Torah to students, did not receive compensation for their services. Being a rabbi was not a full time profession and those who served had other occupations to support themselves and their families, such as woodchopper, sandal maker, carpenter, water carrier, farmer and tanner. A respected scholar, Rabbi Zadok (1st cent. CE), had said "never to use the Torah as a spade for digging," and this was understood to mean never to use one's Torah knowledge for an inappropriate purpose, such as earning a fee. Still, as honored members of the community, Torah sages were allowed a series of privileges and exemptions that alleviated their financial burdens somewhat. These included such things as tax exemption from communal levies, marketplace priority (first in, first out regarding their trade), silent business partnerships with wealthy merchants, and a substitute fee to replace their lost earnings when they had to leave work to perform a rabbinic function (sekhar battalah). During the period of the Geonim (c. 650–1050 CE), opinions on compensation shifted. It was deemed inappropriate for the leaders of the Jewish community to appear in the marketplace as laborers or vendors of merchandise, and leading a Jewish community was becoming a full time occupation. Under these conditions, the Geonim collected taxes and donations at home and abroad to fund their schools (yeshivot) and paid salaries to teachers, officials and judges of the Jewish community, whom they appointed. Maimonides (1135–1204), who supported himself as a physician, reasserted the traditional view of offering rabbinic service to the Jewish community without compensation. It remains the ideal. But circumstances had changed. Jewish communities required full time rabbis, and the rabbis themselves preferred to spend their days studying and teaching Torah rather than working at a secular trade. By the fifteenth century it was the norm for Jewish communities to compensate their rabbis, although the rabbi's contract might well refer to a "suspension fee" (sekhar battalah) rather than a salary, as if he were relinquishing a salary from secular employment. The size of salaries varied, depending on the size of the community served, with rabbis in large cities being well compensated while rabbis in small towns might receive a small stipend. Rabbis were able to supplement their rabbinic incomes by engaging in associated functions and accepting fees for them, like serving as the community's scribe, notary and archivist, teaching in the elementary school or yeshivah, publishing books, arbitrating civil litigations, or even serving as a matchmaker. With the formation of rabbinical seminaries starting in the nineteenth century, the rabbinate experienced a degree of professionalization that is still underway. At the present time, an ordained graduate of a rabbinical seminary that is affiliated with one of the modern branches of Judaism, Reform, Conservative, Reconstructionist, or modern Orthodox, will find employment—whether as a congregational rabbi, teacher, chaplain, Hillel director, camp director, social worker or administrator—through the placement office of his or her seminary. Like any modern professional, he or she will negotiate the terms of employment with potential employers and sign a contract specifying duties, duration of service, salary, benefits, pension and the like. A rabbi's salary and benefits today tend to be similar to those of other modern professionals, such as lawyers and accountants, with similar levels of post graduate education. It is also possible to engage in the rabbinate part time, e. g. at a synagogue with a small membership; the rabbi's salary will be proportionate to the services rendered and he or she will likely have additional employment outside the synagogue.

Билік

Раввиндік биліктің практикалық негізі раббилердің жеке тұлғаларын және олардың ғылыми дәрежелерін қабылдауды қамтиды. Яһуди қауымдары мен жеке адамдар көбінесе өздері таңдаған раввиннің билігіне адалдығын білдіреді. Мұндай раввиндік басшы кейде "жергілікті басшы" (мара д'атра) деп аталады. Яһудилер басқалардың билігін мойындаса да, заңдық шешімдерді мара д'атраға жүктейді. Раввиннің билігі – бұл еңбек пен жетістіктерге негізделген жүйеде қол жеткізілген нәтижелерден туындайды. Раввиннің билігі номиналды да, рухани да емес – ол құзыреттеріне негізделген. Әдетте раввин институционалдық бекіту алады. Осы билік оларға халахикалық процеске қатысуға және заңдық нұсқаулар беруге мүмкіндік береді. Осы үрдіс хасидтік қауымдардан бастап раввиндік немесе қауымдық ұйымдарға дейінгі кең ауқымды қауымдарда да орын алады: қауым мүшелеріне жауапты ресми немесе фактілік раввиндік билік құрылымы болады. Дегенмен, хасидтік қауымдарда қарапайым раввин ғана емес, сонымен қатар Раби де болады, ол ұқсас рөл атқарады, бірақ Құдаймен ерекше байланысы бар деп саналады. Осылайша, Рабилердің билігі Құдаймен рухани байланысқа негізделген, сондықтан олар раввиндерден өзгеше құрметке ие.

Құрмет

Талмудта бұл – қарттармен қатар, раввин мен Тора ғалымын құрметтеу туралы міндет (мицва) деп жазылған, Левит 19:32-де айтылғандай: «Қарлылардың алдында тұрып, ақсақалдарды құрметте». Олардың қасында тұрып, оларға құрметпен қарау керек. Коханимдер (қазылар) раввиндер мен Тора ғалымдарын жалпы халық сияқты құрметтеуге міндетті. Бірақ, егер біреу раввин немесе ғалымнан білімді болса, тұрудың қажеті жоқ. Тора ғалымының әйеліне де құрмет көрсету керек. Ұстаздар мен раввиндердің өз шәкірттерін құрметтеуі де міндеттілік болып саналады. Раввиндер мен Тора ғалымдары еврей қауымында тәртіпті сақтау үшін оларды қорлаған адамдарды қауымнан шеттетуге құқылы.

Классикалық діни қызметке тағайындау

Мұсаның Ешуа мен 70 қартқа өкілеттігін беруі – тағайындалудың алғашқы жазбадағы мысалы. Сондай-ақ, Ілияс пайғамбар Елішаға өкілеттігін тапсырған. Пиркей Авотқа сәйкес, тағайындау Мұсадан Ешуаға, қарттарға, пайғамбарларға, Ұлы Жиналыстың адамдарына, Зуготтарға, Танаимдерге үздіксіз беріліп келген. Семиха тізбегі, шамамен 4-ші немесе 5-ші ғасырда жоғалған, бірақ мүмкін 12-ші ғасырға дейін сақталған. Маймонидтің (12-ші ғасыр) пікірінше, егер заманның ең білгір ғалымдарын жинау мүмкін болса, жаңадан құрылған сот классикалық семиханы немесе тағайындауды бере алады. Одан бері Санхедринды қайта жандандыруға бірнеше қазіргі заманғы әрекеттер жасалған. Бірақ, осы уақытқа дейін ешқандай әрекет раввиндердің жалпы пікірімен жарамды деп мойындалмаған және шамамен бір ғасырдан астам сақталған жоқ.

Қазіргі уақыттағы діни қызметке тағайындау

Классикалық діни қызметке тағайындау тоқтағаннан бері, одан басқа да діни қызметке тағайындау нысандары пайда болды, олар көбінесе сол терминологияны қолданады, бірақ яһуди заңдарында олардың маңыздылығы төмен. Бүгінде раввиндік студентке семиха (раббилік ординация) иешивада, қазіргі раввиндік семинарияда немесе жеке раввиннің жетекшілігімен оқу бағдарламасын аяқтағаннан кейін беріледі. Оқу бағдарламасының ұзақтығы діни ағымға қарай өзгереді, бірақ көбінесе 3–6 жылды құрайды. Барлық бағдарламаларға Талмудты, яһуди заңдарының кодекстерін және жауаптарды (респонсаны) – яһуди дінінің тармағына байланысты түрлі деңгейде зерттеу кіреді. Раввиндік әдебиеттен өзге, қазіргі семинариялар кеңес беру, білім беру, салыстырмалы дінтану және уағыз айту сияқты пасторлық пәндер бойынша курстар ұсынады. Раввиндердің көпшілігі 20 жас шамасында оқуын аяқтайды. Яһуди дінінде раввиндік білімді бақылайтын немесе ординацияларды тіркеуге жауапты иерархия немесе орталық билік жоқ; яһуди дінінің әрбір ағымы өзіне қатысты раввиндердің ординациясын реттейді. Семиха куәлігінде ең көп қолданылатын формула – «Yore yore» («Оқытуға рұқсат, оқытуға рұқсат» немесе сұрақ-жауап түрінде «Оқытуға рұқсат па? – Рұқсат»). Көптеген раввиндер осы біліктілікке ие, оларды кейде «морех хора’а» («шешімдердің мұғалімі») деп атайды. Семиханың жоғары деңгейі – «yadin yadin» («Үкім шығаруға рұқсат, үкім шығаруға рұқсат» немесе «Үкім шығаруға рұқсат па? – Рұқсат»). Бұл сыйлық иесіне раввиндік сотта судья болып қызмет етуге және басқа міндеттермен қатар, ақша мәселелеріне қатысты дауларды шешуге мүмкіндік береді. Бұл ординацияны алған адамды ресми түрде «даян» («судья») деп атауға болады, сонымен қатар раввин атағын сақтай алады. Раввиндердің аз ғана бөлігі «yadin yadin» ординациясын алады. Қатаң қажет болмаса да, көптеген ортодоксал раввиндер бет-дин (яһуди заңдарының соты) осы ординацияға ие даянимдерден құрылуы керек деп санайды.