Эдгар Питер Лаухид: Альберта Премьері (1971-1985)

Эдгар Лухид – Альбертаның 1971-1985 жж. премьер-министрі, реформалар мен экономикалық өсімге үлкен үлес қосып, саяси мансабымен көзге түскен тұлға. 🇨🇦

47 мин оқу

100%

Дереккөз: Peter Lougheed — Wikipedia

Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.

Мазмұны

Кіріспе

1971 жылдан 1985 жылға дейін Альбертаның премьер-министрі

Эдгар Питер Лоугид (ағылш. Edgar Peter Lougheed; 26 шілде 1928 – 13 қыркүйек 2012) – канадалық заңгер және прогрессивті консервативті саясаткер, 1971 жылдан 1985 жылға дейін Альбертаның он бірінші премьер-министрі қызметін атқарған. Ол реформалар мен экономикалық өсімге толы кезеңге төрағалық етті. Альберта штатының Калгари қаласында туған Питер Эдгар Дональд Лоугид пен Эдна Александрия Боулдтың ұлы және канадалық сенатор, Альбертаның көрнекті бизнесмені сэр Джеймс Александр Лоугидтің немересі болды. Питер Лоугид Альберта университетінде оқып, 1949 және 1950 жылдары екі маусым бойы Батыс провинцияаралық футбол лигасының «Эдмонтон Эскимос» командасына қосылғанға дейін футбол ойнаған кезінде заң бакалаврын алды. Бітіргеннен кейін ол бизнеспен айналысып, Калгариде заңгер болып жұмыс істеді. 1965 жылы ол заң шығарушы органдарында өкілдігі жоқ Альберта прогрессивті консервативтік партиясының жетекшісі болып сайланды. Ол партияны 1967 жылғы провинциялық сайлауда ресми оппозицияның басшысы ретінде заң шығарушы органға қайта әкелді, содан кейін 1971 жылғы сайлауда 75 орынның 49-ын алып, премьер-министр болып сайланды. Ол Әлеуметтік несие партиясын жеңіп, 1935 жылдан бері Альбертаны басқарып келген династияны аяқтады. Лоугид провинцияда прогрессивті консервативті династия құрды, ол 2015 жылға дейін, Жаңа демократиялық партия көпшілік үкіметке ие болғанға дейін созылды. Бұл 43 жыл 7 айлық үзіліссіз кезең Канада тарихында саяси партияның үкіметтегі ең ұзақ мерзімі болып табылады. Лоугид торилерді 1975, 1979 және 1982 жылдары да жеңіске жеткізді, әр сайлауда үлкен көпшілік дауысқа ие болды, дауыс берушілердің 57-63 пайызын қамтыды. Премьер-министр ретінде Лоугид мұнай және газ ресурстарын дамытуға ықпал етті және жаңартылмайтын ресурстарды пайдалану Альбертаға ұзақ мерзімді пайда әкелетінін қамтамасыз ету үшін Альберта мұра қорын құрды. Ол Альбертаның құқықтары туралы заңын енгізді. Ол Пьер Эллиот Трюдоның либералды федералды үкіметімен 1980 жылы ұлттық энергетикалық бағдарламаны енгізу мәселесі бойынша келіспеушіліктерге ұшырады. Қатаң келіссөздерден кейін Лоугид пен Трюдо 1981 жылы энергиядан түсетін кірістерді бөлісу туралы келісімге келді. Калгари қаласының 1988 жылғы қысқы Олимпиада ойындарын қабылдауға жасаған ұсынысы Лоугидтің өкілеттігі кезінде дамыды. Альберта экономикалық табысқа қол жеткізді және Лоугид басшылығымен маңызды әлеуметтік реформалар жүргізілді. 1996 жылдан 2002 жылға дейін Лоугид Куинс университетінің канцлері болды. Ол түрлі ұйымдар мен корпорациялардың директорлар кеңесіне кірді. 2012 жылы «Policy Options» журналында жарияланған зерттеу институты Лоугидті соңғы қырық жылдың ең үздік канадалық премьер-министрі деп атады.

Edgar Peter Lougheed ('/l//ɔː//h//iː//d/ LAWheed; July 26, 1928 – September 13, 2012) was a Canadian lawyer and Progressive Conservative politician who served as the tenth premier of Alberta from 1971 to 1985, presiding over a period of reform and economic growth. Born in Calgary, Alberta, Peter was the son of Edgar Donald Lougheed and Edna Alexandria Bauld and grandson of Canadian Senator Sir James Alexander Lougheed, a prominent Alberta businessman. Peter Lougheed attended the University of Alberta where he attained his Bachelor of Laws while playing football at the University of Alberta before joining the Edmonton Eskimos of the Western Interprovincial Football Union for two seasons in 1949 and 1950. After graduating, he entered business and practised law in Calgary. In 1965, he was elected leader of the Alberta Progressive Conservative Party, which held no seats in the legislature. He led the party back into the legislature in the 1967 provincial election as the leader of the Official Opposition, then elected as Premier with 49 of 75 seats in the 1971 election, defeating the Social Credit Party and ending the dynasty which had governed Alberta since 1935. Lougheed established a progressive conservative dynasty in the province that lasted until 2015, when the New Democratic Party won a majority government; at 43 years and 7 months it was the longest unbroken run in government for a political party in Canadian history. Lougheed led the Tories again to victory in 1975, 1979 and 1982, winning landslide majorities each time, with vote tallies of 57 to 63 percent of votes cast. As premier, Lougheed furthered the development of the oil and gas resources, and started the Alberta Heritage Fund to ensure that the exploitation of non renewable resources would be of long term benefit to Alberta. He introduced the Alberta Bill of Rights. He quarrelled with Pierre Trudeau's federal Liberal government over its 1980 introduction of the National Energy Program. After hard bargaining, Lougheed and Trudeau eventually reached an agreement for energy revenue sharing in 1981. Calgary's bid to host the 1988 Winter Olympics was developed during Lougheed's terms. Alberta also experienced economic success and went through significant social reform under the Lougheed administration. From 1996 to 2002, Lougheed served as Chancellor of Queen's University. He sat on the boards of a variety of organizations and corporations. In a 2012 edition of Policy Options, the Institute for Research on Public Policy named Lougheed the best Canadian premier of the last forty years.

Ерте өмір

Эдгар Питер Логид 1928 жылғы 26 шілдеде Альберта провинциясының Калгари қаласында, Калгаридегі адвокат Эдгар Дональд Логидтің (1893–1951) және Галифакс қаласының Эдна Александрия Логидтің (1901–1972) екінші баласы ретінде дүниеге келді. Логидтің әкесінің әкесі, сэр Джеймс Александр Логид (1854–1925) – сенатор, Роберт Борден және Артур Миген үкіметтеріндегі федералды кабинет министрі және Калгаридегі заң саласын дамытушы. Логидтің әкесінің атасы Ричард Хардисти (1831–1889) Канаданың алғашқы метис сенаторы болған. Джеймс Логид, Питердің әкесінің әкесі, 1925 жылы қайтыс болғанға дейін жылжымайтын мүлік және мұнай фирмаларында мол байлық жинаған. Джеймс Логидтің мұнай құнды қағаздарының көп бөлігі оның өлімінен кейін мүра салығын төлеу үшін сатылды. Джеймс Логидтің Beaulieu үйі оның өлімінен кейін салық өндіріп алу ісіне түскенімен, Калгари қаласы Джеймстің әйеліне өліміне дейін сол үйде тұруға рұқсат берді. Ұлы экономикалық дағдарыстың басталуы отбасының кеңсесіне тиесілі жылжымайтын мүлікке деген сұраныстың төмендеуіне алып келді, бұл Эдгар Логид пен оның отбасына қаржылық қиындықтар тудырды, олар бірнеше жыл бойы мүлікті басқаруды жалғастырды. Питер Логидтің балалық шағының көп бөлігі Калгаридегі жалға алынған үйлер мен пәтерлер арасында көшіп-қоныс жасаумен өтті. Логидтер отбасының байлығы 1940 жылдары отбасының жылжымайтын мүліктеріне деген сұраныстың артуымен қайта жаңғырды. Логид Калгаридегі бірнеше мектептерде оқыды, оның ішінде Strathcona Boys School, Earl Grey School, Rideau Park School және Central Collegiate Institute. Central Collegiate Institute-та Логид студенттік одақты құрып, оның алғашқы президенті болды. 1947 жылы Central Collegiate Institute-ты бітіргеннен кейін Логид Альберта университетіне түсті, онда 1951 жылы өнер бакалавры және 1952 жылы заң бакалавры дәрежесін алды. 1951 жылы Логид Студенттік одақтың президенті болып сайланды, Иван Хед пен тағы екі үміткерді жеңді. Вудтың Логид туралы жазған өмірбаянына берген сұхбатында Хед Логидтің университеттегі сайлау кампаниясын жоғары бағалап, оның ұйымдастырушылық қабілеттерін мойындады. Логид сонымен қатар Альберта университеті студенттік газетінің спорт бөлімінің редакторы болып жұмыс істеді. Альберта университетінде оқып жүргенде ол Delta Upsilon студенттік ұйымына қосылып, президенті болып сайланды және бір уақыт бойы Рутерфорд үйінде тұрды.

Edgar Peter Lougheed was born on July 26, 1928, in Calgary, Alberta, as the second biological son to Edgar Donald Lougheed (1893–1951) a lawyer from Calgary, and Edna Alexandria Lougheed (1901–1972) of Halifax. Lougheed's paternal grandfather was Sir James Alexander Lougheed (1854–1925) a Senator, federal cabinet minister in the Robert Borden and Arthur Meighen governments, and pioneer lawyer in Calgary. Lougheed's paternal great grandfather, Richard Hardisty (1831–1889) was Canada's first Métis Senator. James Lougheed, Peter's grandfather, had accumulated significant wealth in real estate and oil firms before his death in 1925. Much of James Lougheed's oil securities were sold following his death to pay the estate tax. Although James Lougheed's home Beaulieu went into tax recovery proceedings after his death, the City of Calgary permitted James' widow to continue to reside in the home until her death. The onset of the Great Depression resulted in lower demand for the family's office real estate leading to financial difficulties for Edgar Lougheed and his family who continued to manage several properties. Many of Peter Lougheed's early years were spent moving between rented homes and apartments in Calgary. The Lougheed family fortune recovered in the 1940s with growing demand for accommodation in the family's real estate holdings. Lougheed attended several schools in Calgary, including Strathcona School for Boys, Earl Grey School, Rideau Park School, and the Central Collegiate Institute. At the Central Collegiate Institute, Lougheed founded the students' union and became its first president. After graduating from the Central Collegiate Institute in 1947, Lougheed enrolled at the University of Alberta where he earned a Bachelor of Arts in 1951 and a Bachelor of Laws in 1952. Lougheed was elected as the president of the Students' Union in 1951, defeating Ivan Head and two other candidates. In an interview for Wood's biography of Lougheed, Head complemented Lougheed's university campaign, recognizing Lougheed's first rate organizational abilities. Lougheed also served as the editor for the sports section for The Gateway, the University of Alberta student newspaper. While studying at the University of Alberta he joined the Delta Upsilon fraternity, served as president and lived for a time in Rutherford House.

Футбол мансабы

Кішкентай бойлы болғанына қарамастан, Логхед жастық шағында футболға үлкен қызығушылық танытты. Альберта университетіне түсуге дейін, Логхед жасөспірімдер құрамындағы Калгари Торнадосы үшін жартылай қорғаушы ретінде ойнады. Calgary Herald газетінің спорт жазушысы Логхедті "шапшаң және ұстау қиын соққы беруші" деп сипаттады, ал Edmonton Journal оны "шапшаңдыққа бейім" және "ұстау қиын ойыншы" деп атады. Оқушы кезінде де Логхед футболмен айналысты. Ол Альберта университетінің "Алтын аюлары" командасы үшін, содан кейін 1949 және 1950 жылдары Батыс провинцияаралық футбол лигасының "Эдмонтон Эскимостары" үшін екі жыл ойнады. Логхед "Эскимостар" құрамында допты қайтаруға мамандандырылды.

Футболдан кейінгі

1952 жылы 21 маусымда Лугид Жанна "Джинни" Эстель Роджерске (1928–2020) үйленді, ол Альберта университетінде оқып жүргенде танысқан болатын. Жанна Альберта штатының Форстбург қаласында дәрігер Лоренс Роджерс пен Эстель Кристина Ганстон отбасында дүниеге келді. Заң факультетін бітіргеннен кейін Лугид Калгаридегі Fenerty, McGillivray and Robertson заң фирмасында жұмыс істей бастады. Бірақ ол 1954 жылы аяқтаған Бизнес-әкімшілік магистрі дәрежесін алу үшін Гарвард университетіне үміттенді. Сондай-ақ, ол 1963 жылы Калгари Стампед және Көрме кеңесіне де мүше болды. Алайда, 1960 жылдардың басында Лугид саясатқа көңіл бөлді.

Алғашқы саяси мансап

Логхедтің әжесі арқылы отбасы тарихы Консервативтік партияға тікелей байланысты болды, бұл оны саяси мансапқа ұмтылуға ынталандырды. Алайда, сол кезде Альберта провинциясы Канада Парламентінің Төменгі палатасында негізінен Прогрессивті консерваторлармен өкілдік етілді. Бұл федералды саясатқа қадам басуға мүмкіндік берсе де, Логхед мұны кемшілік деп санады; Альбертадан шыққан федералды прогрессивті консерватор саясаткерлердің саны көп болды, ал парламент мүшесі болу оған қызығушылық тудырмады. Оның орнына ол провинциялық прогрессивті консерваторларға көшті. Партия Альбертаның 1905 жылы құрылғаннан бері үкімет құрмаған еді, ал лидері Милт Харраденс 1963 жылғы сайлауда дауыстардың бар болғаны 13 пайызын алып, бірде-бір мандатқа ие бола алмады. Партияда біріңғай науқанды ұйымдастыра алатын сайлау округтерінің қауымдастықтарының желісі болмады. Логхед провинциялық партияны федералды прогрессивті консерваторлардан ерекшелендіруге тырысты және сайлаушылар оның партияның басты тұлғасы екенін, федералды партияның басшысы емес екенін анық білуі керек деп ойлады. Логхедтің оппозициясы және Альбертаның қолданыстағы үкіметі – Әлеуметтік несие партиясы 1935 жылдан бері барлық сайлауда жеңіске жеткен. Партияны премьер-министр Эрнест Мэннинг басқарды, ол 1943 жылы осы лауазымға тағайындалғаннан бері ондаған жылдар бойы осы рөлді атқарды. Мэннинг халыққа танымал болды, оның партиясы 1963 жылғы сайлауда дауыстардың 55 пайызын алып, заң шығарушы органдағы 63 мандаттың 60-ын жеңіп алды. Алайда, Альберталықтар Әлеуметтік несие партиясын федералды деңгейде қолдауға құлшынбады, оның орнына үнемі Прогрессивті консерваторлардың кандидаттарын сайлады. Провинциялық Әлеуметтік несие сайлау округтерінің мүшелері федералды Прогрессивті консерваторлармен бірдей болды. Логхед Альбертаның саяси жағдайында өзгеріс жасауға уақыт келді деп сенді. Ол Әлеуметтік несие партиясының тым ауылдық екенін және үкіметаралық қатынастарда белсенділік танытпағанын ойлады. Логхедтің сөзіне қарағанда, Альберта Конфедерациядағы жетекші серіктес болуы керек еді, бірақ Әлеуметтік несие партиясы провинцияның ұлттық көшбасшы болуға бағытталған әлеуетін толыққанды түсінбеді. Ол провинциялық Прогрессивті консервативтік партияның төрағасы болып сайлануға және оны үкіметке жеткізуге бекінді. Лидерлік конвенциясына дейін Логхед провинция бойынша сапар шегіп, өзінің қолдаушыларын жинау үшін олармен және сайлау округтерінің мүшелерімен кездесті. Логхед сонымен қатар Рой Дейелл, Мерв Лейч және Род МакДаниел сияқты оның мансабының барлық кезеңінде оны қолдаған команданы құра бастады, олар Прогрессивті консервативтік партияда маңызды лауазымдарға ие болды. 1965 жылдың наурыз айында Логхед 1963 жылғы сайлауда партияның үміткері болған заңгер Дункан МакКиллопты жеңіп, Прогрессивті консервативтік партияның лидерлік конвенциясында жеңіске жетті. Басқа үміткер, Эдсон қалалық кеңесінің мүшесі Джон Скотт жарыстан конвенцияның бірінші күнінде бас тартты. Логхедті Лу Хайндман мен Чарльз Артур Кларк, болашақ премьер-министр Джо Кларктің әкесі ұсынды. Прогрессивті консервативтік қауымдастық дауыс берудің жалпы санын жарияламаса да, тарихшы Дэвид Г. Вуд Логхед делегаттардың 91 пайызынан астам дауысын алғанын мәлімдеді. Партия жетекшісі болғаннан кейін Логхедтің алғашқы міндеті – 1966 жылы Пинчер-Крик-Кроусснестте өткен сайлауда, он сегіз жылдық Әлеуметтік несие партиясының өкілі Уильям Ковачтың қайтыс болуына байланысты. Логхед пен оның командасы Александр Уэллс үшін белсенді науқан жүргізді, бірақ Прогрессивті консерваторлар дауыстардың 18,6 пайызын алып, үшінші орынға шықты, жаңа демократиялық кандидат Гарт Туркотт пен Әлеуметтік несие партиясының үміткерінен қалып қойды. Жеңіліске қарамастан, Логхед оны ұсақ сәтсіздік деп қарады. Прогрессивті консервативтік қауымдастықтың жетекшісі ретінде Логхед 1972 жылғы Қысқы Олимпиада ойындарына Банфтың ұсынысын дамыту бойынша Калгари Олимпиадалық Даму Ассоциациясының (CODA) вице-президенті қызметін атқарды, ол Халықаралық Олимпиада комитетінің дауыс беруінде Саппоро, Жапониядан кейін екінші орынды иеленді.

Lougheed's family history through his grandfather was rooted in the Conservative Party, and that motivated him to pursue a political career. However, during that time, Alberta was represented almost entirely by Progressive Conservatives in the House of Commons of Canada. Although this made federal politics an option, Lougheed saw it as a drawback; he considered the field of federal Progressive Conservatives politicians from Alberta to be crowded, and the life of a backbencher held little appeal for him. Instead, he turned his attention to the provincial Progressive Conservatives. The party had not formed government since Alberta's founding in 1905, and under leader Milt Harradence had captured a mere 13 per cent of the vote and no seats in the previous 1963 election. The party lacked a network of constituency associations capable of organizing a cohesive campaign. Lougheed sought to differentiate the provincial party from the federal Progressive Conservatives and felt voters should be well aware that he was the dominant figure for the party, and not the leader of the federal party. Lougheed's opposition and Alberta's incumbent government, the Social Credit had won every election since 1935. The party was led by Premier Ernest Manning, who had held that role for several decades since he assumed the position in 1943. Manning was popular, and his party had received 55 per cent of the vote in the 1963 election to capture 60 of 63 seats in the legislature. Albertans however, were reluctant to support the Social Credit party at the federal level, instead electing Progressive Conservative candidates consistently. The provincial Social Credit constituency associations often shared the same members with the federal Progressive Conservatives. Lougheed believed that the time was right for a change in Alberta's political landscape. He thought that the Social Credit party was too rural and lacked assertiveness in intergovernmental relations. According to Lougheed, Alberta needed to be a senior partner in Confederation, but the Social Credit Party was not in touch with the province's true potential to be a national leader. He resolved to win the leadership of the provincial Progressive Conservative party and to navigate it into government. Before the leadership convention, Lougheed travelled around the province eagerly meeting supporters and constituency members to build his support base. Lougheed also started to build a team of supporters who followed him throughout his career including Roy Deyell, Merv Leitch, and Rod McDaniel, who took prominent positions in the Progressive Conservative Party. In March 1965, Lougheed emerged victorious in the Progressive Conservative Party's leadership convention by defeating Duncan McKillop, a lawyer, who had previously run as the party's candidate for Calgary Queens Park in the 1963 election. The only other candidate, John Scott, a town councillor from Edson who had also entered the race, withdrew on the first day of the convention. Lougheed was nominated from the floor by Lou Hyndman and Charles Arthur Clark, father of future prime minister Joe Clark. Although the Progressive Conservative Association did not release the vote totals, biographer David G. Wood claimed that Lougheed received 91 per cent of the delegates' votes. After becoming the party leader, Lougheed's first challenge was the 1966 by election in Pincher Creek Crowsnest following the death of the eighteen year Social Credit representative William Kovach. Lougheed and his team campaigned vigorously for candidate Alexander Wells, but the Progressive Conservative finished third with 18.6 per cent of the vote, trailing both the successful New Democratic candidate Garth Turcott and the Social Credit candidate. Despite the defeat, Lougheed saw it as a minor setback. During his time as leader of the Progressive Conservative Association, Lougheed took on the role of vice president of the Calgary Olympic Development Association (CODA) for the Banff bid for the 1972 Winter Olympics, which was the eventual runner up bid in the International Olympic Committee vote behind Sapporo, Japan.

1967 жылғы Альберта сайлауы

Логхед келесі жалпы сайлауға дем беруге күш салды. 1967 жылғы мамыр сайлауында Логхед және оның қолдаушылары барлық 65 сайлау округінде кандидаттарды тіркеу үшін тынымсыз жұмыс істеді, алайда Прогрессивті консерваторлар тек 47 кандидатты ұсынды, бұл Либералдық партиядан екіге артық, бірақ Әлеуметтік несие партиясы мен Жаңа демократиялық партия ұсынған толық тізімнен кем. Логхед бұрыннан танымал адамдарды кандидаттар ретінде іздеді, көбінесе жергілікті апталық газеттердің редакторларымен, қала әкімдерімен және сауда палаталары президенттерімен кездесіп, қоғамдық лидерлерді анықтауға тырысты. Сайлау жақындағанда Логхед пен Прогрессивті консерваторлар үкімет құра алмайтынын түсініп, Калгари Батысында Логхедтің мандатын сақтап қалу және оппозицияны құру стратегиясына көшті. Кампания "Альбертаға балама керек" деген ұранмен қызыл, ақ және көк түсті насибдық материалдар жасады, ал Логхедтің жеке материалдарына "Калгари Батысынан бастайық" деген жеке ұраны қосылды. Логхед төрт партия жетекшісі арасында пікірсайыс ұйымдастыруға тырысты, бірақ ұзақ жылдар бойы үстемдік құрған Мэннинг өзіне пайдасы тимейтін пікірсайысқа қатысуға дайын болған жоқ. Мэннингтің пікірсайысқа қатысты ұстанымы, Эдмонтон шіркеулерінің басшылары пікірсайыс өткізуге шешім қабылдағанда өзгерді. Діңге жақын және "Библияға оралу сағаты" радио бағдарламасын жүргізуші Мэннинг бұл пікірсайысқа қатысуға мәжбүр болды. Логхедтің пікірсайыстағы өнері "Эдмонтон Журналы" газетімен жоғары бағаланды, ал биограф Джордж Вуд бұл Эдмонтон аймағындағы консервативтік қозғалыстың өсуіне, соның ішінде Дон Геттидің Страткона Батысында Әлеуметтік несие білім министрі Рэндольф Маккиннонға қарсы күтпеген жеңісіне ықпал еткенін айтты. Басқа да бұқаралық ақпарат құралдары назар аудара бастады, соның ішінде Maclean's журналы Логхедтің ғана Мэннингке қарсы тұруға мүмкіндігі бар саясаткер екенін мәлімдеді. Соңынан Логхед Калгари Батысында заң шығарушы органға сайланды, ол дауыстардың 62 пайызын жинады, ал Прогрессивті консерваторлар провинция бойынша 26 пайыз дауыс жинады, тағы бес кандидат жеңіске жетті. Алты сайланған депутаттың арқасында Логхед Оппозиция жетекшісі болды. "Түпкілікті алты" деп аталған сайланған консерваторлардың құрамына Калгари депутаттары Лен Вэрри мен Дэвид Расселл, Эдмонтон аймағының депутаттары Лу Хайндман мен Дон Гетти, сондай-ақ партияның жалғыз ауылдық кандидат және бұрынғы федералды парламент мүшесі Хью Хорнер кірді. 1967 жылғы сайлаудан кейін "Эдмонтон Журналы" Логхедтің жетістігіне оң баға беріп, алберталықтардың енді оппозицияда жауапты және сенімді баламасы бар екенін мәлімдеді.

Lougheed focused on building momentum for the next general election. In the May 1967 election, Lougheed and his supporters worked tirelessly to convince candidates to run in all 65 constituencies, however, the Progressive Conservatives were only able to nominate 47 candidates, two more than the Liberal Party, but less than a full slate put forward by the Social Credit Party and the New Democratic Party. Lougheed sought candidates who were already public figures, often meeting with editors of local weekly newspapers, mayors and presidents of boards of trade to determine who the community's leaders were. As the writ came closer Lougheed and the Progressive Conservatives realized they could not form government and instead focused on a strategy of capturing Lougheed's seat in Calgary West and forming the opposition. The campaign created red, white and blue promotional materials with the slogan "Alberta Needs an Alternative", while Lougheed's own material added his personal slogan "Let's Start It in Calgary West". Lougheed sought a public debate amongst the four party leaders, however as a long time incumbent Manning was not willing to risk a debate which could not benefit him. Manning's position on the debate changed when a group of Edmonton church leaders decided to host a leaders debate, Manning a devout Christian and host of "Back to the Bible Hour" radio broadcasts was forced to accepted the debate. Lougheed's performance in the debate was lauded by the Edmonton Journal and was credited by biographer George Wood with the growth in the Conservative movement in the Edmonton area, including Don Getty's improbable victory over Social Credit Education Minister Randolph McKinnon in Strathcona West. Other media began to take notice, including Maclean's which stated Lougheed was the only politician capable of having "an outside chance of challenging Manning". Lougheed was subsequently elected to the legislature in Calgary West garnering 62 per cent of the vote, and the Progressive Conservatives captured 26 per cent of the vote province wide with five other successful candidates. With six elected MLAs, Lougheed became Leader of the Opposition. The group of elected Conservatives known as the "original six" included Calgary MLAs Len Werry, and David Russell; Edmonton area MLAs Lou Hyndman and Don Getty, and the party's only rural candidate and former federal Member of Parliament Hugh Horner. Following the 1967 election, the Edmonton Journal positively remarked on Lougheed's success, stating that Albertans now had a responsible and credible alternative in opposition.

Оппозиция басшысы

1968 жылдың 15 ақпанында 16-шы Альберта заң шығарушы жиналысы шақырылды және Лоугид оппозиция жетекшісі лауазымын иеленді, ол премьер-министр Мэннингке қарама-қарсы отырды. 1943 жылдан бері Альбертаның премьер-министрі болған Эрнест Мэннинг Әлеуметтік кредит партиясына қолдаудың азайып бара жатқанын сезді. 1967 жылғы сайлауда партия халықтың дауысының 44,6 пайызын алды, ол оның басшылығымен кем дегенде 50 пайыз жинамаған алғашқы рет болды. 1968 жылдың 27 қыркүйегінде Мэннинг мемлекеттік қызметтен кету ниетін жариялады. Жеңілдік күресінен кейін Гарри Стром 1968 жылдың 12 желтоқсанында премьер-министр болып тағайындалды. Лоугидтің прогрессивті консерваторларының күшеуінің белгісі ретінде, Әлеуметтік кредит партиясы 1969 жылдың ақпанында Мэннингтің бұрынғы сайлау округінде прогрессивті консерваторлық кандидат Уильям Юркодан жеңіліске ұшырады. Юрко дауыстың 45,7 пайызын алды, ал Әлеуметтік кредит партиясының кандидаты 40,3 пайыз дауыс жинады. Премьер ретінде Стромды Лоугидтің өмірбаяушысы Аллан Таппер Мэннингке қарағанда "оңай қарсылас" деп сипаттады, бірақ Таппер де, Вуд та Стромды жоғары адалдығы бар, бірақ сергектігі, тәжірибесі және саясаттағы шеберлігі жеткіліксіз адам деп санады. Стромның алдындағы міндеттердің бірі - Альбертадағы қалаланудың өсуін жақсырақ бейнелеу үшін ауылдық бағытталған Әлеуметтік кредит партиясын жаңарту қажеттілігі болды, бірақ ол бұл жұмысты тиімді түрде атқара алмады. Сонымен қатар, Әлеуметтік кредит үкіметі көбінесе егде жастағы мүшелерден тұрды, 1969 жылы депутаттардың орташа жасы 54 болды, ал 54 мүшесінің 16-сы 60 жастан асты. Ал прогрессивті консерваторлық партияның орташа жасы 40 жастан төмен болды. Стром "федералды үкіметпен жаңа және жағымды қарым-қатынас орнату" үшін шақыру жасады. Заң шығарушы жиналыста Лоугид күнделікті стратегиялық кеңестер өткізіп, сұрақтарды жоспарлап, дайындады. Лоугидтің оппозициясы күн сайын бір ғана министрге сұрақтар дайындап, басқа министрлерді назарға алмады, ал мақсатты министр күн сайын ауыстырылды. Бұл стратегия Лоугидтің құқықтану білімімен және саяси тәжірибесімен бірігіп, үкіметтік партияның қатарында күмән мен алаңдаушылық тудырды. Альбертадағы Лоугидтің жетістіктері Канаданың басқа консерваторларының назарына ілікті, ол 1968 жылы Торонтода өткен федералды прогрессивті консерваторлардың съезінде негізгі спикер ретінде шақырылды. 1970 жылғы көктемгі сессияда Лоугид прогрессивті консерваторлар партиясын Әлеуметтік кредит партиясына сенімді балама ретінде көрсетуге тырысты. Оның партиясы 21 заң жобасын ұсынды, бұл Вестминстер жүйесіндегі оппозициялық партия үшін ерекше көп сандық көрсеткіш. Қайта сайлаулар арқылы Лоугидтің прогрессивті консерваторлық фракциясы "алғашқы алтылықтан" Роберт Даулингтің 1969 жылдың қазан айында Эдсоннан сайлануымен, Лоугидтің көп жылдық досы Билл Дикидің 1969 жылдың қараша айында либералдардан өз фракциясына қосылуымен және Банф Кокранның тәуелсіз өкілі Кларенс Копиторнның 1971 жылдың сәуірінде партияға қосылуымен өсті. Бұл өсімнің нәтижесінде Лоугидтің басшылығымен прогрессивті консерваторлар 1971 жылдың тамыз айындағы сайлауға 10 үміткермен қатысты.

On February 15, 1968, the 16th Alberta Legislature gathered and Lougheed assumed his position as Leader of the Opposition, seated across the aisle from Premier Manning. Ernest Manning, who had been Alberta's Premier since 1943, was aware of the declining support for Social Credit. In the 1967 election, the party received a disappointing 44.6 per cent of the popular vote, the first time under his leadership that they had failed to secure at least 50 per cent. On September 27, 1968, Manning announced his intention to retire from public office. After a leadership contest, Harry Strom succeeded him as Premier on December 12, 1968. In an ominous sign of the rise of Lougheed's Progressive Conservatives, the Social Credit party was defeated in the February 1969 by election in Manning's former constituency by Progressive Conservative candidate William Yurko. Yurko received 45.7 per cent of the vote compared to the Social Credit candidate's 40.3 per cent. As Premier, Strom was described by Lougheed biographer Allan Tupper as an "easier opponent" than Manning, although both Tupper and Wood considered Strom as an earnest individual of high integrity, but lacked dynamism, experience and shrewdness. One of the challenges Strom faced was the need to modernize the rural focused Social Credit Party to better reflect the growing urbanization in Alberta, something he was not able to effectively accomplish. Furthermore, the Social Credit government was predominantly composed of older members, with the average MLA age in 1969 of 54 years of age, and 16 of the 54 members being above the age of 60. In contrast, the Progressive Conservative caucus had an average age under 40. Strom pressed for "a new and more positive relationship with the federal government". In the Legislature Lougheed oversaw daily caucus strategy meetings to plan and rehearse questions. Each day the Lougheed opposition prepared questions for only one government Minister, ignoring all other Ministers, with the target Minister changing each day. The strategy combined with Lougheed's legal training and sophistication was effective at creating suspense and concern in the government caucus. Lougheed's success in Alberta was noticed by other conservatives across Canada, he was invited to be the keynote speaker by federal Progressive Conservatives at the 1968 convention in Toronto. During the 1970 spring session, Lougheed moved to position the Progressive Conservatives as a credible alternative to the Social Credit party. His party introduced 21 bills, an unusually large number for an opposition party in a Westminster system. Through by elections, Lougheed's Progressive Conservative caucus further grew from the "Original Six" with the election of Robert Dowling in the October 1969 Edson by election, Bill Dickie a long time friend of Lougheed crossing the floor from the Liberals to join his caucus in November 1969, and Banff Cochrane independent representative Clarence Copithorne joining the party in April 1971. This growth saw the Lougheed led Progressive Conservatives enter the August 1971 election with 10 incumbents.

1971 жылғы жалпы сайлау

1971 жылғы 27 сәуірде 16-шы заң шығарушы жиналыс жұмысын тоқтатты, ал үш айдан кейін, 22 шілдеде таратылды. Сайлау күні 1971 жылғы 30 тамызға белгіленді. 1971 жылғы сайлауға дейін Альбертаның сайлау жүйесінде бірқатар өзгерістер болды. Сайлау округтерінің шекаралары қайта сызылды және сайланатын депутаттардың саны 65-тен 75-ке дейін арттырылды. Көпшілік жасқа толу туралы заң дауыс беру жасын 21-ден 18-ге дейін төмендетті. 1970 жылдың ортасынан бастап Прогрессивті консервативтік партия сайлау шақырылатынына дайындалып келді. Олар бұрынғыдай, әрбір сайлау округі дербес материалдар әзірлейтін жағдайдан өзгеше, орталықтандырылған ұрандар мен имиджді құрды. Бұл орталықтандыру партияның негізгі хабарларын нығайтуға және сайлаушылардың назарында оларды қайталап көрсетуге бағытталды. Жарнамалық бюджет 120 000 АҚШ долларын (1971 жылғы 80 000 АҚШ доллары қазіргі шақта шамамен <есептелген сомаға> тең) құрады, оның 80 000 АҚШ доллары телеарналарда жарнама үшін, қалғаны провинция бойынша сайлау округтеріне арналған материалдарға жұмсалды. Әлеуметтік несие радионы аз сөйлейтін Стром үшін пайдаланғаннан өзгеше, Лоугид теледидарға баса назар аударды. Лоугидтің командасы хабарламаларды жеткізуде сақтық танытты, прогрессивті консервативтерді "оппозиция" емес, "балама" ретінде көрсетуге тырысты. Сайлауға дейін Лоугид 40 күндік сапармен барлық сайлау округтеріне барып, әлеуетті дауыс берушілермен «танысып-ақылдасты». 30 тамызда Альберталықтар дауыс беріп, Питер Лоугидтің басшылығындағы Прогрессивті консервативтік қауымдастығын сайлады. Прогрессивті консерваторлар 17-ші Альберта заң шығарушы жиналысындағы 75 орынның 49-ын, дауыс берушілердің 46,4 пайызымен жеңіп алды. Жеңіске Эдмонтонның 16 сайлау округі мен Калгаридің 13 округінің 9-ы толығымен енді. Лоугид өзінің округінде Калгари Батысында дауыс берушілердің 55,2 пайызының қолдауын алып жеңіске жетті. Көптеген сарапшылар 1971 жылғы прогрессивті консервативтердің жеңісіне Лоугидтің харизматикалық қасиеттері, қалалық құрылымның өсуі және қалыптан шығып кеткен Әлеуметтік несие үкіметі себеп болғанын айтады. Льюис Г. Томас Лоугидтің бизнес өмірінен туындаған бейнесі дәстүрлі элитаның символы болғанын, бұл экономикалық өсім мен жаңа табыс көздерінен пайда тапқан провинцияға ұнағанын, ал бұл Әлеуметтік несие үкіметінің ескірген имиджінен өзгеше болғанын айтады. Басқа ғалымдар да осы пікірді бөліседі, Лоугидті провинцияның жаңа ресурстық дәуіріне сәйкес келетін жаңа үкімет іздеген қалалық орта таптың құтқарушысы деп санайды. Эдвард Белл бұл тұжырымға қарсы шығып, 1971 жылғы Лоугидтің жеңісіне сайлау жарлығы жарияланғанға дейін ешқандай кепілдік болмағанын мәлімдейді. Беллдің пікірінше, Әлеуметтік несиелердің кәсіподақтармен нашар қарым-қатынасы және Стромның әлсіз сайлау кампаниясы прогрессивті консервативтердің 5,3 пайыздық айырмамен жеңіске жетуіне себеп болды. Бұқаралық ақпарат құралдары Лоугидтің жеңісін сенсациялық оқиға деп баялады, «Калгари Альбертан» газеті «ПК-лар Сокредтің жеңісін тойлады», ал «Калгари Геральд» газеті «Бұл қазір Лоугидтің уақыты; Альбертадағы таңғажайып жеңіс ПК-ларды билікке отырғызды» деп жазды.

On April 27, 1971, the 16th Legislature was prorogued, and was dissolved three months later on July 22 with an election day set on August 30, 1971. Prior to the 1971 election, a number of changes to Alberta's electoral process occurred. Electoral district boundaries were redrawn and the number of members to be elected was increased from 65 to 75. The Age of Majority Act lowered the voting age from 21 to 18 years. Since mid 1970, the Progressive Conservative Party had been preparing for an election to be called. They established slogans and branding which was centrally controlled, unlike previous instances in Alberta where individual constituencies were free to develop their own materials. This centralization aimed to reinforce the party's key messages and ensure repetition in the eyes of voters. An advertising budget of $120,000 (80000.0 in 1971 is equivalent to about <calculated amount> in recent years) was set to provide $80,000 for television advertisements and the rest of other materials for constituencies across the province. Unlike Social Credit's use of radio for the less outgoing Strom, Lougheed's focus was on television. Lougheed's team was careful with messaging, stressing the idea of the Progressive Conservative providing an "alternative" rather than "opposition". Prior to the election, Lougheed went on a 40 day tour that brought him to each constituency to "meet and greet" with potential voters. On August 30, Albertans went to the polls and elected Peter Lougheed's Progressive Conservative Association. The Progressive Conservatives captured 49 of 75 seats in the 17th Alberta Legislature with 46.4 per cent of the popular vote. The victory included a complete sweep of 16 electoral districts in Edmonton and 9 of 13 in Calgary. Lougheed himself won his district with 55.2 per cent of the vote in Calgary West. Many observers argue that the Progressive Conservative victory in 1971 was primarily a result of Lougheed's charisma, combined with growing urbanization and an out of touch Social Credit government. Lewis G. Thomas argues that Lougheed evoked an image of the traditional elite with his business background which appealed to the province which was undergoing economic growth and prosperity brought on by non renewable resources, which contrasted the old fashioned image of the social credit government. Other scholars share similar views that include Lougheed as the saviour of the urban middle class that was seeking a revigorated government aligned with the province's new resource age. Edward Bell counters this argument stating that Lougheed's victory in 1971 was in no way guaranteed before the writ was dropped. Bell argues the Social Credit's poor relationships with unions and Strom's weak campaign led to the progressive conservatives narrow victory of 5.3 percentage points. The media heralded Lougheed's victory as an upset, with the Calgary Albertan claiming "PC's Pull Off Socred Upset", and the Calgary Herald headline "It Is 'Now' for Lougheed; Stunning Alberta Upset Puts PC's in Power".

Сайлау тарихы

1971 жылдың 10 қыркүйегінде Питер Лаухид лейтенант-губернатор Грант МакЭванның қатысуымен Альбертаның онінші премьер-министрі ретінде қызметке кірісті. Лаухид заң шығарушы органның көпшілігімен және 25 мүшеден тұратын Әлеуметтік кредит оппозициясымен билікке келді, бұл Лаухидтің 14 жылдық премьер-министрлік мансабында кездесетін ең ірі оппозиция болды. 1975 жылғы сайлауға дейін Лаухид өз сайлау округінде күшті қолдауға ие болды, бұл оған провинция бойынша науқанын шоғырландыруға мүмкіндік берді. Прогрессивті консерваторлар әкімшілік тиімділік және 1975-1976 жылдарға арналған қабылданылмаған бюджетте баяндалған уәделер негізіндегі бағдарламаны ұсынды. Олар федералды және Онтарио үкіметтерімен, сондай-ақ мұнай компанияларымен мұнай құмдарын дамыту бойынша Уиннипег келісімі бойынша сәтті келіссөздер жүргізді, заң шығарушы орган таратылғанға дейін бар болғаны 11 күн бұрын. Басқа уәделерге Альберта мұралық үнемдеу қоры құру, жеке табыс салығын кем дегенде 28 пайызға төмендету және әлеуметтік бағдарламаларға жұмсалатын қаражатты арттыру кірді, бұл 1970-ші жылдардағы энергия дағдарысының нәтижесінде жаңартылмайтын табиғи ресурстардан түскен кірістің өсуіне негізделген. Лаухид науқанның орталық тұлғасы болды, бұл «Лаухидтің басшылығы», «43 айлық прогресс» және «Бүгін Альберта үшін дауыс беріңіз» сияқты прогрессивті консерваторлардың ұрандарымен дәлелденді. Оппозицияның сын-ескертпелері Лаухидтің еркін нарыққа араласуына бағытталды, оны 1974 жылы Pacific Western Airlines компаниясын 37,5 миллион долларға сатып алумен (қазіргі шақта бұл сома шамамен миллион долларға тең) және заң шығарушы орган арқылы бекітпей, Кеңес жарлығы арқылы мақұлданған маңызды мемлекеттік шығындармен байланыстырды, бірақ бұл сайлаушыларды ықпалдастыруға жеткіліксіз болды. Көпшілік күткендей, 1975 жылы прогрессивті консерваторлар үлкен жеңіске жетті, дауыстардың 62,7 пайызын және заң шығарушы органның 75 орынының 69-ын иеленді. Эдмонтондық баяндаманың мұқабасында Лаухидтің жеңісінен кейінгі карикатурасы «Ең ұлы Питер» деген тақырыппен жарияланды. 1979 жылғы сайлауда Лаухид пен прогрессивті консерваторлар партиясының танымалдылығы артты, Лаухид заң шығарушы органның барлық 79 орынды жеңіп алуға сілтеме жасай отырып, «79 in '79» бейресми ұранымен науқан жүргізді. 1975 жылғыдан сәл төмен дауыс жинағанмен, 57,4 пайыз, олар заң шығарушы органның 79 орынының 74-ін иелену үшін тағы бес орын қосымша алды. Халық Лаухид пен прогрессивті консерваторларды қатты қолдады, ал баспасөз олардың үлкен көпшілікпен жеңіске жететінін болжады. Оппозиция басшылары, Жаңа демократиялық партияның Грант Нотли, Либералдық партияның Ник Тейлор және Әлеуметтік кредит партиясының Боб Кларк, көпшілікті жеңу мүмкіндігі туралы ашық талқыламады, себебі бұл олардың беделіне нұқсан келтіруі мүмкін деп қорқыды. Лаухидтің басты мақсаты кандидаттар мен еріктілер арасындағы масаттанудың алдын алу болды, сондықтан ол осы мәселелерді шешу үшін провинция бойынша жеке науқан жүргізді. 1982 жылғы сайлау Лаухидтің премьер-министр ретіндегі соңғы сайлауы болды. Лаухид конституциялық пікірталастарды пайдаланып, Альбертаның табиғи ресурстарды толық бақылауына назар аударды, бұл сайлаушылардың қолдауын арттырды. Прогрессивті консерваторлар халықтың қолдауын арттырып, дауыстардың 62,3 пайызын және заң шығарушы органның 79 орынының 75-ін алды, бұл үлкен жеңіс және Альберта тарихындағы екінші ең ірі көпшілік үкіметі болды. Сайлау кезінде Лаухид бұл оның соңғы сайлауы болатынын атап өтті. Лаухид өзінің науқанын негізінен провинциялық мәселелерге шоғырландырды және оппозициялық партиялардың атын атаудан бас тартты, оларды «қанаушылар» деп атады, ал өзінің прогрессивті консерваторларын «істеушілер» деп атады. Ол теледидардағы немесе қоғамдық пікірталастарға қатысудан бас тартты, бұл Батыс Канада тұжырымдамасының жетекшісі Гордон Кеслердің Лаухидті пікірталасқа шақыру үшін оның іс-шараларының бірін бұзуына әкелді. Лаухид өзінің кандидаттарына бұрынғы жылдардағыдай стратегияны қолдануды талап етті, оларды сайлауда артта қалғандай үй-үй жүріп сауалнама жүргізуге міндеттеді. Лаухид 1985 жылдың 26 маусымында саясаттан кеткенін жариялады. Бірқатар кандидаттар Лаухидтің орнын прогрессивті консерваторлар партиясының басшысы және Альбертаның премьер-министрі ретінде иемдену үшін науқан жүргізді. 1985 жылғы Альберта прогрессивті консервативті қауымдастығының басшылығына сайлауда 1967 жылдан бері прогрессивті консервативті партияның мүшесі және кейіннен Лаухидтің кабинетінің ұзақ жылдар бойы мүшесі болған Дон Гетти МЛА Джулиан Козякты жеңіп, Альбертаның премьер-министрі болды. Гетти 1985 жылдың 1 қарашасында ресми түрде қызметке кірісіп, Лаухидтің премьер-министрлік қызметіне нүкте қойды.

On September 10, 1971, Peter Lougheed was sworn in as Alberta's tenth premier by Lieutenant Governor Grant MacEwan. Lougheed was set with a majority government in the legislature and a Social Credit opposition of 25 members, which would be the largest opposition Lougheed would face in his 14 year career as Premier. In the leadup to the 1975 election, Lougheed enjoyed strong support in his constituency which allowed him to focus his campaign efforts across the province. The Progressive Conservatives campaigned a platform on administrative competence and promises outlined in an unpassed 1975–1976 budget. Leaning on successful negotiations with the federal and Ontario governments and oil companies for the development of oil sands in the Winnipeg Agreement only 11 days before the legislature was dissolved. Other promises included the creation of the Alberta Heritage Savings Trust Fund, reduction of personal income taxes by at least 28 per cent, and increased social program spending, all of which were built on growing non renewable natural resource revenue resulting from the 1970s energy crisis. Lougheed was the centre of the campaign evidenced by the Progressive Conservative slogans "Lougheed Leadership", "43 Months of Progress", and "Vote Today for Alberta". While opposition criticism focused on Lougheed's interference with the free market, which was exemplified by the 1974 purchase of Pacific Western Airlines for $37.5 million (equivalent to $37.5 in 1974 is equivalent to about <calculated amount> in recent years million in ) and significant government spending authorized through Order in Council instead of appropriations through the Legislature, neither was effective for swaying voters. To no one's surprise, the Progressive Conservative Party won a lopsided victory in 1975, capturing 62.7 per cent of the vote and 69 of 75 seats in the Legislature. The Edmonton Report cover featured a caricature of Peter Lougheed following the victory accompanied by the title "Peter The Greatest". During the 1979 election, Lougheed and the Progressive Conservative party gained popularity, with Lougheed campaigning on the informal slogan "79 in '79" in reference to winning all 79 seats in the Legislature. Although they received a slightly lower percentage of the popular vote than in 1975, at 57.4 per cent, they gained five additional seats for a total of 74 out of 79 seats in the Legislature. The public was strongly supportive of Lougheed and the Progressive Conservatives, and headlines predicted that they would win with a comfortable majority. Meanwhile, the opposition leaders, including Grant Notley of the New Democratic Party, Nick Taylor of the Liberal Party, and Bob Clark of the Social Credit Party, did not publicly discuss the possibility of winning a majority out of concern that it would harm their credibility. Lougheed's main concern was preventing complacency among candidates and volunteers, and he personally campaigned throughout the province to address these concerns. The 1982 election marked Lougheed's final as Premier. Lougheed utilized the constitutional debates and focus on Alberta's complete control over natural resources to gain increased support from the electorates. The Progressive Conservatives improved their popular support to capture 62.3 per cent of the popular vote and 75 of the 79 seats in the Legislature, a landslide victory and the second largest majority government in Alberta's history. During the election Lougheed noted it would be his last election. Lougheed focused his campaign primarily on provincial issues and refused to use the name of opposition parties, instead referring to them as "knockers", and his Progressive Conservatives as "doers". He declined any television or public debates, which led to Western Canada Concept leader Gordon Kesler to crash one of Lougheed's events to challenge the Premier to a debate. Lougheed also pushed the same strategy for his candidates as previous years, requiring them to canvass door to door as if they were behind in the polls. Lougheed announced his retirement from politics in on June 26, 1985. A number of candidates campaigned to succeed Lougheed as the leader of the Progressive Conservatives and Premier of Alberta. In the 1985 Progressive Conservative Association of Alberta leadership election original Progressive Conservative caucus from 1967 and later a longtime member of the Lougheed cabinet Don Getty defeated MLA Julian Koziak to become Premier of Alberta. Getty was officially sworn in on November 1, 1985, ending Lougheed's term as premier.

Альбертаның заң шығарушы органы және басқару

1971 жылы сайланғаннан кейін Логхид Альберталықтар мен заң шығарушылар арасындағы байланысты арттыруға ұмтылды. Ол заң шығарушы органның қолжетімділігін, көрінуін және жауапкершілігін арттыру арқылы бұл мақсатқа жетіспекші болды. Өкіметінің алғашқы Тақ сөйлеуінде вице-губернатор Грант МакЭван ашық үкімет принциптері туралы кеңінен айтты. Логхидтің бастапқы қадамдарының бірі – 1972 жылдың 15 наурызынан бастап заң шығарушы кеңестің отырыстарын жазу және тарату үшін камералар орнату болды. Сондай-ақ, 1972 жылдың 8 наурызында пікірсайыстардың жазбаларын жариялау үшін «Хансард» сериясы басталды. Логхидтің үкіметі заң шығарушы орган арқылы саясат пен қаржыны айтарлықтай өзгертті. 1975 жылы бірнеше заңнамалық саясат комитеттері құрылды, олар Прогрессивті консервативтік фракциясының мүшелерінен тұрды және оппозиция мүшелерін қамтымады. Логхид сондай-ақ, кабинет бекіткен және вице-губернатор санкциялаған арнайы жарлықтарды пайдаланып, бағдарламаларды тұрақты қаржыландырды. Бұл жарлықтар заң шығарушы органға ұсынылған ешқандай бюджетке енбеді және шешім қабылданғанға дейін жарияланбады. Сынаушылар арнайы жарлықтарды пайдалану оппозицияның, фракция мүшелерінің немесе жұртшылықтың үкіметті жауапқа тарту мүмкіндігін жойды деп мәлімдеді. Логхидтің премьерлік кезіндегі танымалдылығы прогрессивті консервативтік көпшілік үкіметтерге әкелді, онда оппозиция мүшелерінің саны шектеулі болды. Логхид фракция мүшелеріне қосымша жауапкершілік беру үшін шығармашылықпен әрекет етті, оның ішінде ол төрағалық еткен міндетті фракция отырыстарын өткізді. 1975 жылы мүшелердің көптігіне байланысты консенсус принципін қолдану талабы алынып тасталды, оның орнына барлық мәселелер бойынша дауыс беру жүргізілді. Логхид маңызды мәселелер үшін үштен екі көпшілікті талап етті. Сонымен қатар, Министрлер кабинетінің мүшелері фракция отырыстарына қатысуға міндетті болды және барлық мүшелер әліпбилік тәртіппен отырды. Логхид фракция мүшелерін «министрлер» немесе «жеке мүшелер» деп атаудан бас тартты. Саяси емес қатысушылардың партиялық жиналыстарға қатысуы премьер-министр кеңсесінің төрт қызметкерімен ғана шектелді. Логхид заң шығарушылардан фракция отырыстарын жіберіп алу немесе фракцияның ұстанымына қоғамдық түрде қарсылық білдіру үшін фракцияның мақұлдауын алуды талап етті, бұл үшін ар-ождан немесе сайлау округінің мәселесін көрсету қажет болды. Прогрессивті консервативтік мүше Том Синдлингер мұралық жинақ қоры, конституциялық патриация және ақпараттық ашықтық мәселелеріне ашық қарсылық білдірген кезде, ол фракциядан және Прогрессивті консервативтік партиядан шығарылды. Министрлер кабинетіне мүшелерді таңдағанда, Логхид бірінші қолдан білу министрдің табысына зиян келтіруі мүмкін деген тұжырымға келді. Логхид министрлердің бұл рөлді алдын ала пікірлерсіз атқаруын қалады. Мысалы, дәрігер Хью Хорнер ауыл шаруашылығы министрі, ал заңгер Лу Хайндман білім министрі болып тағайындалды. Логхид 1975 және 1979 жылдары қайта сайланғаннан кейін өз кабинетін толығымен қайта құрды, ешбір министр бұрынғы портфелін сақтамады. Бұл 1982 жылғы сайлаудан кейін өзгерді, ол бірнеше министрді сол портфельдерге қайта тағайындады. Логхид сондай-ақ, өңірлік өкілдікті қамтамасыз етуге көмектескен кабинет мүшелерінің санын кеңейтуді қадағалады. Оппозициядағы тәжірибесіне сүйене отырып, Логхид оппозиция мүшесін Мемлекеттік есеп жөніндегі тұрақты комитеттің төрағасы етіп тағайындады. Алайда, саясаттанушы Энгельманн бұл тағайындауды «сыртқы әсемдеу» деп атады, өйткені комитет үкіметтік фракция мүшелерінің көпшілігінен тұрады және 1990 жылы премьер-министр Дон Гетти басшылығымен жасалған өзгерістерге дейін төраға комитеттің есебін заң шығарушы органға ұсынуға құқылы болмады.

After his election in 1971, Lougheed sought to increase contact between Albertans and legislators by addressing accessibility, visibility and accountability of the Legislative Assembly. In his government's first Speech from the Throne, Lieutenant Governor Grant MacEwan spoke extensively of the principles of open government. One of Lougheed's initial actions was installing cameras to record and broadcast meetings of the Legislature beginning on March 15, 1972, and the beginning of the Hansard series to produce a written record of debates on March 8, 1972. Lougheed's government made significant transformations to policy and finance through the Legislature. Several legislative policy committees were created in 1975 consisting of members of the Progressive Conservative caucus, and did not include members of the opposition. Lougheed also consistently funded programs using special warrants authorized by cabinet and issued by the Lieutenant Governor, these warrants were not included in any budgets provided to the Legislature and were not made public until after the decision to spend was approved. Critics argued that the use of special warrants removed the ability of the opposition, members of caucus or the public to hold the government to account. Lougheed's popularity during his premiership resulted in progressive conservative majority governments with only a limited number of opposition members. Lougheed became creative to provide additional responsibility to members of his caucus, including mandatory caucus meetings which he chaired. In 1975 he removed the requirement for caucus to operate by consensus, owing to the large number of members, instead a vote was called on all issues, and Lougheed often required a two thirds majority for important issues. Furthermore, Cabinet members were required to attend caucus meetings, and all members were seated in alphabetical order. Lougheed refused to use the term backbencher instead referring to caucus members as either "ministers" or "private members". Non political attendance in caucus meetings was limited to only four staff members from the Premier's Office. Lougheed required legislators to seek caucus approval to miss caucus meetings or publicly dissent with a position of caucus, which required either a reason of conscience or a constituency issue. When Progressive Conservative member Tom Sindlinger publicly disagreed with matters related to the Heritage Savings Trust Fund, Constitutional patriation, and freedom of information, he was expelled from caucus and the Progressive Conservative Party. When selecting members for his cabinet, Lougheed took the approach that first hand knowledge may be a detriment to the success of the minister. Lougheed wanted ministers to take on the role without any preconceived notions. For instance Hugh Horner, a doctor, was appointed minister of agriculture and Lou Hyndman, a lawyer, was appointed minister of education. Lougheed completely shuffled his Cabinet upon re election in 1975 and 1979, with no minister retaining the same portfolio. This changed after the 1982 election when he reappointed several ministers to the same portfolios. Lougheed also oversaw an expansion of the size of Cabinet, which assisted in providing regional representation. Based on his experience in opposition, Lougheed named an opposition member as the chair of the Standing Committee on Public Accounts. However, political scientist Engelmann called the appointment "window dressing" as the committee consists of a majority of government caucus members, and prior to changes under Premier Don Getty in 1990, the chair was not permitted to present a report of the committee to the Legislature.

Энергетика саясаты

Логхед оппозиция басшысы болып қызмет еткенде, әлеуметтік несие үкіметін алберталықтар мемлекеттік жаңартылмайтын табиғи ресурстарды пайдаланудан әділ үлес алмағаны үшін айыптады. Премьер ретінде Логхид Альбертаның ресурстарының құнын арттыру, оған қарсы тұрған федералдық бағдарламаларға тойтарыс беру және мұнай құмдарындағы дамуды кеңейту мақсатында бірнеше саясатты жүзеге асырды. 1972 жылы сайланғаннан кейін көп ұзамай, Логхид провинцияның мұнай және газ роялти жүйесіне маңызды өзгерістер енгізді, бұл Альбертаның ресурстан түсетін табысының үлесін арттыру және провинциялық үкіметтің осы ресурстарға бақылауын күшейту үшін жасалды. Бұрынғы әлеуметтік несие үкіметі роялтидің максималды мөлшерлемесін 16,66 пайызға белгілеген, ал Логхид қолданыстағы келісімдерді олардың мерзімі біткенше сақтауға және барлық жаңа келісімдерді жоғары жаңа мөлшерлемелермен жасауға дайын болды. Алайда, 1973 жылғы мұнай дағдарысынан кейін премьер-министр Пьер Трюдо мұнай экспортына салық қоса алған кеңейтілген Ұлттық мұнай саясатын енгізді. Бұл мұнайдың ішкі бағасының халықаралық деңгейден төмендеуіне әкелді, бұл Альбертаға пропорционалды түрде әсер етті. Логхид экспорттық салықты форс-мажорлық жағдай деп жариялап, барлық қолданыстағы мұнай және газ келісімдерін жойды және оларды жаңа, жоғары роялти мөлшерлемесімен қайта жасады. Бұл жоғары роялти мөлшерлемелері 1974 жылдың соңында федералды үкімет корпоративтік салық кодексін қайта қарағанда дау тудырды, ол енді мұнай компанияларына салық салынатын табыстан провинциялық роялтилерді есепке алуға рұқсат бермейді. 1975 жылдың басында Логхид пен Трюдо келісімге келді, бұл ішкі мұнай бағасын әлемдік бағаларға жақындатуға мүмкіндік берді, сонымен қатар өндіріс орталықтары мен тұтынушыларды қорғау үшін буферлік аймақ құрды. 1970 жылдардың басында Syncrude жобасы арқылы Аттабаска мұнай құмдарында мұнай мен газды кең ауқымды іздеу мүмкіндігі пайда болды. Альберта үкіметі мен Imperial Oil, Gulf Canada, Atlantic Richfield Canada және Canada Cities Service консорциумы арасындағы маңызды келіссөздер 1973 жылдың тамызында өтті және оны Логхид пен Энергетика министрі Дон Гетти басқарды. Логхидтің Syncrude-мен байланысты мақсаттары – жобаны іске қосып, провинцияға әділ роялти алу және алберталықтарға жобаға инвестиция салу мүмкіндігін беру болды. Логхид пайданы бөлісуге ұқсас формада роялти туралы келіссөздер жүргізді және құбыр желісінің 80 пайызы провинцияға, электр станциясының 50 пайызы провинцияға тиесілі болуын және кейінірек Syncrude жобасының 20 пайызына ие болу опциясын талап етті. Үкімет пен консорциум арасындағы Syncrude келіссөздері шиеленісті болды, Дон Гетти консорциум провинцияға жіберген ультиматум хатынан кейін келіссөздерден шығып кетті. 1973 жылдың тамызында Логхидтің мақсаттарына сай келісімге қол жеткізілсе де, бір жылдан кейін жобаның қирауы басталды, өйткені 1974 жылдың желтоқсанында Atlantic Richfield шығын сметасы еселенген кезде жобадан бас тартты. Жоба федералды үкімет мұнай бағасын қамтамасыз ету және қаржылық қолдау көрсету үшін міндеттеме алмаса, жүзеге асырылмайтын еді. Логхид пен Гетти Atlantic Richfield-тің орнын толтыру үшін басқа фирмалармен кездесті, ал 1975 жылдың ақпанында консорциум Альберта, Онтарио және Канада үкіметтерімен бейтарап Виннипег қаласында кездесті. Келіссөздерге федералды министрлер Жан Кретьен мен Дональд Макдональд, Онтарио уақиясын премьер-министр Билл Дэвис басқарды, ал Альберта уақиясын Логхид, Гетти, Лейч және Дики басқарды. Виннипег келісімі бойынша Онтарио жобаның 5 пайызын, Альберта 10 пайызын, ал федералды үкімет 15 пайызын сатып алды. Альберта сонымен қатар Alberta Energy Company арқылы құбыр желісі мен электр станциясының толық құнын және меншігін алды және 200 миллион доллар көлемінде несие берді. Syncrude келісімінің салдары Форт МакМюррей қаласының өркендеуі болды, 1971 жылы 6847 адам тұрған бұл қала 1981 жылы 31000 адамға жетті. Аттабаска мұнай құмдарындағы болашақ даму Логхид үшін сәтті болмады, ал 13,5 миллиард долларлық Alsands жобасы 1982 жылы құлдырап кетті. Логхид мұнай және газ ресурстарын провинцияның бақылауына көбірек алуға және табиғи ресурстарды игерудегі федералды үкіметтің араласуын азайтуға ұмтылды. Логхид жеке инвестициялардың орнына мемлекеттік инвестицияларды тиімді пайдалану арқылы мақсатына жетті. Провинция табиғи газ бағасын реттеу туралы заңды қабылдады және 1974 жылы мұнай, құбыр және мұнай-химиялық өңдеуге назар аудару үшін Alberta Energy Company-ны құрды. Альберта мұнай маркетингтік комиссиясын құру үкіметтің жаңартылмайтын табиғи ресурстарды сату, сондай-ақ мұнай қондырғыларына қатысты құрылыс, сатып алу және жалға алу саласындағы өкілеттіктерін кеңейтті. 1980 жылы Трюдо үкіметі Ұлттық энергетикалық бағдарламаны енгізді, оның негізгі мақсаты – Канаданың табиғи ресурстарға ие болуы және бақылауы ұлттық энергетикалық қауіпсіздікті қамтамасыз ету болды. Трюдо Канаданың энергетикалық саясаты бөлініп кеткенін және табысты бөлісуде әділдікке қол жеткізу қажет екенін де айтты. Бағдарлама ішкі бағаны бақылауды күшейткенімен, федералды жерлерде мұнайды іздеуге берілетін үлес пен ынталы жағдайлар Логхидтің көзқарасынан сынға ұшырады. Логхид бұл бағдарламаға қарсы сотта да, жазайымда да күшпен күресті, тіпті телеарнада Альбертаның ұлттық сезімін оятып, бұл бағдарлама провинцияға көбірек "Оттаваны" әкеледі деп мәлімдеді. Ұлттық энергетикалық бағдарлама туралы хабарламадан бұрын Логхид федералдық бағдарлама салықтарды арттырса, Альбертаның мұнай және газ өндірісін азайтатынын мәлімдеді. Егер Альберта өндірісті азайтатын болса, Орталық Канаданың мұнай өңдеу зауыттары мен басқа да кәсіпорындары федералды үкімет субсидиялайтын шетелдік мұнайды сатып алуға мәжбүр болар еді, бұл 1980 жылы 13,7 миллиард долларлық дефицитпен үкіметке шартты емес. Логхид бұл өкілеттікті пайдаланып Трюдоны бағдарламаның кейбір шараларына келісуге мәжбүрледі және 1981 жылдың сәуір айынан бастап тоғыз ай ішінде Альбертаның шикі мұнай өндірісін 60000 баррельге азайту және екі мұнай құмдары жобасын тоқтату туралы телеарнада жариялады. Логхид елімізде мұнай тапшылығы болмайтынын және тапшылық туындаса, кесілуді тоқтататынын уәделеді. Бұл қадам сәтті болды, өйткені федералды және провинциялық үкіметтер арасындағы келіссөздер Ұлттық энергетикалық бағдарламаны түзету үшін 1981 жылы басталды, нәтижесінде Альберта үшін жағымсыз аспектілер алынып тасталды. Логхидтің Мұнай келісіміндегі сәттілігі Трюдомен бірге шампанмен той жасаған суретімен белгіленді, бірақ Логхид кейінірек осы тойға өкінгенін мойындады. Логхидтің Ұлттық энергетикалық бағдарламамен күресі 1980 жылдардағы мұнай артығымен сәйкес келді, оның салдарынан сұраныс төмендегеніне байланысты энергия бағасы күрт төмендеді. Логхид Мұнай және газ қызметі бағдарламасы арқылы роялти мөлшерлемелерін төмендетуге мәжбүр болды және кірістің төмендеуі мен экономиканың құлдырауына қарсы тұру үшін табиғи газды диверсификациялауға үкіметтің күшін жұмылдырды. Соңғы рет 1985 жылдың наурызында, зейнетке шығу алдында Логхид, Британдық Колумбия премьер-министрі Билл Беннетт, Саскачеван премьер-министрі Грант Девайн және федералды консервативті прогрессивті Энергетика, кеніштер және ресурстар министрі Патриция Карни Ұлттық энергетикалық бағдарламаның қалған аспектілерін жойған және Канаданың энергетикалық өнеркәсібін нарықтық бағаларға қайтарған Батыс келісіміне қол қойды. Кейбір сыншылар Логхид федералдық мұнай және газ саясатына қарсы жауынгерлік және қақтығыс тудыратын кампания жүргізгенін, бұл алберталықтарды провинциялық және ұлттық азаматтық арасында таңдау жасауға мәжбүрлегенін айтады. Өсіп келе жатқан жауынгерлік Альбертаның тәуелсіздікке ұмтылуына ықпал етті, бұл 1982 жылы Альберта заң шығарушы жиналысына тәуелсіздікші Гордон Кеслердің сайлануында ең айқын көрінді. Сонымен қатар, 1979-1980 жылдары қысқа мерзімге Канаданың премьер-министрі болған Альберта консерваторы Джо Кларк ішкі мұнай бағасын үйлестіру бойынша көп жұмыс істемеді...

Lougheed, while serving as the leader of the opposition, accused the Social Credit government of not ensuring Albertans received fair value from the exploitation of public non renewable natural resources. As Premier, Lougheed implemented several policies to increase the value of Alberta's resources, counter federal programs he viewed as threats and expand development in the oil sands. Shortly after he was elected in 1972, Lougheed announced major changes to the province's oil and gas royalty structures to increase Alberta's share of resource revenue and entrench the provincial government's control over those resources. The previous Social Credit government established a maximum royalty rate at 16.66 per cent, and Lougheed was willing to permit existing leases to continue until they expired and all new leases would be issued at a new higher rate. However, in the wake of the 1973 oil crisis Prime Minister Pierre Trudeau implemented an expanded National Oil Policy which included an export tax on oil. This resulted in domestic oil prices below international levels, all of which disproportionally affected Alberta. Lougheed used the export tax to claim force majeure and cancel all existing oil and gas leases, and reissued them under the new higher royalty rate. These higher royalty rates became contentious later in 1974 when the federal government revised the corporate tax code to no longer permit petroleum companies to deduct provincial royalties from taxable income. Lougheed and Trudeau came to a compromise in early 1975 which allowed the gradual increase in domestic oil prices to near world prices, while creating a buffer to protect manufacturing centers and consumers. The early 1970s brought the possibility of large scale oil and gas exploration in the Athabasca oil sands through the Syncrude project. The major negotiations between the Government of Alberta and the consortium of Imperial Oil, Gulf Canada, Atlantic Richfield Canada, and Canada Cities Service occurred in August 1973 and was led by Lougheed and Energy Minister Don Getty. Lougheed's goals with Syncrude were to get the project off the ground with the province receiving a fair royalty, and Albertans having the opportunity to invest in the project. Lougheed negotiated the royalty to take a similar form to profit sharing and insisted the connecting pipeline be 80 per cent owned by the province, the site powerplant 50 per cent owned by the province, and an option to acquire a 20 per cent ownership stake in the Syncrude project at a later date. The Syncrude negotiations between the government and the consortium were tense, with Don Getty staging a walk out following an ultimatum letter sent to the Province from the consortium. While an agreement was reached in late August 1973 which met Lougheed's intended goals, the project began to unravel one year later when in December 1974 Atlantic Richfield backed out of the project when cost estimates doubled. The project was not feasible without a federal government commitment for petroleum price assurances and financial backing. Lougheed and Getty met with other firms to fill Atlantic Richfield's place, and in February 1975 the consortium met with the governments of Alberta, Ontario, and Canada in the neutral site of Winnipeg with negotiations including federal ministers Jean Chrétien and Donald Macdonald, Ontario contingent led by Premier Bill Davis, and the Alberta contingent led by Lougheed, Getty, Leitch and Dickie. The Winnipeg Agreement resulted in Ontario purchasing 5 per cent of the project, Alberta 10 per cent, and the federal government 15 per cent. Alberta also took full cost and ownership of the pipeline and powerplant through the Alberta Energy Company and provided a $200 million loan. A legacy of the Syncrude deal was the growth of Fort McMurray, a small community of 6,847 in 1971 that grew to 31,000 by 1981. Future developments in the Athabasca oil sands were not as successful for Lougheed, with the $13.5 billion Alsands project falling apart in 1982. Lougheed sought greater provincial control over oil and gas resources and to reduce federal government incursions in natural resource development. Lougheed was successful in leveraged government investment in the place of private investment to achieve his goal. The province took administrative control over natural gas pricing with the Natural Gas Pricing Agreement Act and incorporated the Alberta Energy Company in 1974 to focus on petroleum, pipeline, and petrochemical processing. The establishment of the Alberta Petroleum Marketing Commission further expanded the government's authority in the sale of non renewable natural resources, as well as construction, purchasing, and leases related to petroleum facilities. In 1980, the Trudeau government implemented the National Energy Program with the rationale that Canadian ownership and control of natural resources was paramount to national energy security. Trudeau also argued that Canada's energy policy had become divisive and must achieve greater fairness in revenue sharing. While the program increased domestic price controls, the emphasis on revenue sharing and incentives for oil exploration on federally owned lands was viewed critically by Lougheed. Lougheed fought the program vigorously in the courts and in public, where he actively stoked Alberta nationalism in a television address claiming the program would bring more "Ottawa" to the province. Prior to the announcement of the National Energy Program, Lougheed had threatened to reduce Alberta's production of oil and gas to counter any federal program to increase taxes. If Alberta reduced production, Central Canada refineries and other businesses would need to purchase foreign oil which would be heavily subsidized by the federal government, a cost that it could not afford to with a $13.7 billion deficit in 1980. Lougheed finally decided to exercise this authority to force Trudeau to concede some measures of the Program, and Lougheed announced on television a 60,000 barrel reduction to Alberta's production of crude oil to take place over nine months beginning in April 1981, and the suspension of two oil sands projects. Lougheed however pledged that he would not allow a national oil shortage to occur, and would suspend the cuts if a shortage occurred. The threat was successful as negotiations between the federal and provincial governments to amend the National Energy Program proceeded in 1981 to remove certain unpalatable aspects for Alberta. Lougheed's success in the Oil Accord was marked by a widely published photograph of a celebratory champagne toast with Trudeau and himself, Lougheed later admitted to regretting the toast. Lougheed's battle with the National Energy Program corresponded with the 1980s oil glut where energy prices dropped dramatically due to falling demand. Lougheed was forced to lower royalty rates through the Oil and Gas Activity Program and focused the government's efforts on natural gas diversification to stem falling revenues and a declining economy. Finally, in March 1985, only months before his retirement Lougheed, British Columbia Premier Bill Bennett, Saskatchewan Premier Grant Devine, and federal Progressive Conservative Minister of Energy, Mines and Resources Patricia Carney agreed to the Western Accord which removed the remaining aspects of the National Energy Program and returned the Canadian energy industry to market driven prices. Critics have argued that Lougheed undertook a hostile and polarizing campaign toward federal oil and gas policy which forced Albertans to choose between provincial and national citizenship. The growing hostility fueled Alberta separatism which most visibly manifested itself in the election of separatist Gordon Kesler to the Legislative Assembly of Alberta in 1982. Furthermore, when Alberta Conservative Joe Clark became prime minister for a short period in 1979–1980, very little was done in the way of aligning domestic oil prices with the higher international prices, in part due to the significant hardship the higher market prices would have on other provinces and Canadian consumers.

Федералды-облыстық қатынастар

Логхидтің провинциялық басымдықты Канада федерализміне деген көзқарасы Альберта және Канада тарихындағы оның ең көрнекті және ұзақ уақытқа созылған әсерлерінің бірі болып қала береді. Тарихшы Майкл Д. Бехильс Логхидтің Канада Конституциясын қайтарудағы рөлін 19 ғасырдағы Онтарио премьер-министрі Оливер Моватпен салыстырады, ол Джон А. Макдональдтың Канада үкіметінің көзқарасын үйлестірілген егемендік биліктердің біріне айналдыруға көмектесті. Оның 1970-1980 жылдардағы конституциялық пікірталастардағы ең маңызды жетістіктерінің бірі – Альбертаның ұсынысына негізделген түзету формуласын енгізу болды. Бұл формула конституцияға түзету енгізуді федералды үкімет пен кем дегенде жеті провинцияның келісімімен жүзеге асыруды талап етеді, олар Канада халқының 50 пайызын құрайды. Түзету формуласы сондай-ақ, провинцияның келісімін қажет ететін, провинциялардың қолданыстағы құқықтарына әсер ететін түзетулерді қарастыратын қағиданы қамтыды. Логхидтің түзету формуласына қатысты көзқарасы теңдікті қамтамасыз ету үшін аймақтар емес, жеке провинциялардың құқықтарын баса көрсетті, сондай-ақ бір провинция үшін тиімді вето құқығы болмайтындығын қамтамасыз етті, бұл бұрынғы конституциялық келіссөздерде ұсынылған формулалардан елеулі айырмашылықты білдірді. Түзету формуласымен қатар, Логхидтің конституциялық мұрасына Құқықтар мен бостандықтар жарғысының кейбір ережелерін күштен шығаруға өкілеттік беретін ережелерді алып тастау да кіреді. Логхидтің конституциялық ықпалы 1971 жылы сайлаудан кейін екі іс-қимыл арқылы басталды: біріншісі – ұсынылған Виктория Жарғысының негізін қабылдамау, екіншісі – Федералды және үкіметаралық істер министрлігін құру. Министрлікке барлық үкіметаралық мәселелерді қадағалау міндеті жүктелді және ол провинциялық және федералды үкіметтер арасындағы саяси күрес орталығына айналды. Министрлік тиімді болып шықты және Альбертаның кішігірім провинциядан конституциялық талқылаулардағы жетекші провинцияға айналуына көмектесті. Премьер-министр Трюдоның Виктория Жарғысына қолдау таба алмауы оны конституциялық реформаны жалғастырудан бас тартқан жоқ. Трюдоның басты мақсаты – Канада Конституциясын қайтаруды қамтамасыз ету болды. Одан әрі, ол қабылданған түзету формуласын, Құқықтар Жарғысын құруды және федералдық өкілеттіктерді арттыруды мақсат етті. Трюдоның мақсаттары негізінен Логхид пен Квебек премьер-министрі Роберт Бурса, ал кейіннен Рене Левеск басқарған провинциялық үкіметтердің мақсаттарына қайшы келді. Логхид табиғи ресурстарға, Сенат реформасына және Жоғарғы Сотқа реформалар жасауға көбірек билік іздеді, ал Бурса мен Левеск Квебектің мәдениеті мен тілін көбірек тануға ұмтылды. 1973 жылдың соңында мұнай дағдарысы және Трюдо үкіметінің Альберта мұнайына экспорттық салығын енгізуі үкіметаралық шиеленісті одан әрі күшейте түсті. Логхид экспорттық салықты Канада тарихындағы ең кемсітуші шара деп сипаттады. Трюдоның әрекеттері Логхидтің позициясын одан әрі нығайтты: Альберта ресурстарға қатысты провинциялық юрисдикция сақталған жағдайда ғана конституциялық өзгерістерді қолдайды. 1975 жылы өткен Бірінші министрлер конференциясында Трюдо конституциялық талқылауларды қайта ашуды ұсынды, олар тек конституцияны қайтарумен шектелген. Барлық премьерлер конституцияны қайтару қажет екендігіне келіскенмен, Логхид премьерлерді биліктерді бөлуді, ресурстарды бақылауды және бағдарламаларды қайталауды жалпы тексеруді талап етуге бастап кетті. Трюдо 1975 жылғы конференциядан кейін әр провинцияға үш нұсқаны ұсынатын жарлық жобасын ұсынды: қарапайым конституцияны қайтару, Виктория Жарғысымен түзетулермен конституцияны қайтару және жаңартылған Виктория Жарғысымен конституцияны қайтару. Логхид бұл ұсынысты қабылдамады және провинциялық юрисдикцияны кеңейтетін конституциялық талаптар тізімін ұсынған Бурсамен одақтас тапты. 1978 жылы Логхид үкіметі провинцияның позициясын «Артүрліліктегі үйлесімділік: Канада үшін жаңа федерализм» атты құжатта ресми түрде баяндады, онда федералдық-провинциялық билікті бөлуді өзгерту формуласымен қорғау қажеттігі көрсетілді, бұл өзгерістерге жататын провинциялардың келісімін қажет етеді. 1981 жылдың қыркүйегінде өткен Бірінші министрлер конференциясынан кейін Трюдо федералды үкімет жетекшілігімен біржақты конституциялық репатриациялау процесін бастады. Онтарио және Нью-Брансуик федералды үкіметті қолдады, ал қалған провинциялар «Сегіздік тобы» деп аталды, олардың позициялары негізінен Логхид жасады. Квебек, Манитоба және Ньюфаундленд үкіметтері өздерінің провинцияларында біржақты репатриация конституциялық екендігі туралы мәселе бойынша Апелляциялық сотқа сұрақтар жіберді. Логхид заң шығарушылық жиналыста резолюция ұсынды, онда Альберта конституцияны қайтаруды провинциялық құқықтарды қорғау шаралары болған жағдайда ғана қолдайтынын, түзетулер провинциялық құқықтарды нашарлатпайтынын және федералды үкімет біржақты әрекет етпейтінін мәлімдеді. Содан кейін Логхид конституцияны қайтару жөніндегі парламенттік тыңдаулардан бас тартты және Трюдоны Конституциялық сот шешім шығарғанша репатриацияламауға ескерту үшін басқа премьерлерге қосылды.

Lougheed's provincial dominated view of Canadian federalism remains one of his most visible and longstanding impacts on Alberta and Canadian history. Historian Michael D. Behiels compares Lougheed's role in the repatriation of the Canadian Constitution to that of 19th century Ontario Premier Oliver Mowat who helped transform John A. Macdonald's vision of Canadian government into one of coordinated sovereign powers. Amongst his most significant accomplishments in the 1970–1980s constitutional debates was the inclusion of the amending formula based on Alberta's proposal, which requires an amendment to the constitution to take place with the agreement of the federal government and at least seven provinces representing 50 per cent of the Canadian population. The amending formula also included an opt out provision which requires the consent of the province if amendments affecting existing provincial rights were considered. Lougheed's vision for the amending formula highlighted the rights of individual provinces rather than regions to ensure equity, and there would be no effective veto for a single province, which represented a major deviation from amending formulas proposed in prior constitutional talks. Along with the amending formula, Lougheed's constitutional legacy includes the inclusion of the notwithstanding clause which provides Legislatures with the authority to supersede certain provisions of the Charter of Rights and Freedoms. Lougheed's constitutional influence began following his election in 1971 through two actions, first by rejecting the basis of the proposed Victoria Charter, and second by creating the Ministry of Federal and Intergovernmental Affairs. The Ministry was tasked with overseeing all intergovernmental matters and grew into the center of the political battles between the provincial and federal governments. The Ministry proved effective and helped usher the transition of Alberta from a junior province into a leading province in constitutional debates. Prime Minister Trudeau's failure to gain support for the Victoria Charter did not deter him from continuing to push for major constitutional reform. Trudeau's primary objective was to ensure the patriation of the Canadian constitution. Additionally, he aimed to introduce changes such as an acceptable amending formula, the establishment of a Charter of Rights, and the advancement of federal powers. Trudeau's goals were in contrast with those of the provincial governments which were primarily led by Lougheed and Quebec Premier Robert Bourassa, and later René Lévesque. Lougheed sought greater authority over natural resources, Senate reform and reforms to the Supreme Court, while Bourassa and Lévesque sought greater recognition of Quebec's culture and language. In late 1973, intergovernmental tensions were further inflamed in the wake of the oil crisis and the Trudeau government's export tax on Alberta oil. Lougheed publicly described the export tax as the most discriminatory action in Canadian history. Trudeau's actions further reinforced Lougheed's position that Alberta would only support Constitutional changes on the condition that provincial jurisdiction over resources was maintained. At the 1975 First Ministers' conference, Trudeau discussed reopening constitutional discussions which were limited to patriation exclusively. While all Premiers agreed patriation was desirable, Lougheed led the Premiers in demanding a general review of the distribution of powers, control of resources, and duplication of programs. Trudeau followed up the 1975 conference by submitting to each province a draft proclamation which provided three options, simple patriation, patriation with the Victoria Charter amending formula, and patriation with an updated Victoria Charter. Lougheed rejected the proposal and found an ally with Bourassa who submitted his own list of constitutional demands which expanded provincial jurisdiction. In 1978, Lougheed's government formally outlined the province's position in the paper Harmony in Diversity: A New Federalism for Canada which included the requirement for federal provincial division of power to be protected by an amending formula which requires the consent of the provinces whose rights are subject to change. Following an unsuccessful First Ministers Conference in September 1981, Trudeau began the process of unilateral constitutional repatriation led by the federal government alone. Ontario and New Brunswick were supportive of the federal government while the remaining provinces formed what would be dubbed the "Gang of Eight", whose positions were largely created by Lougheed. Reference questions were submitted to the Court of Appeals in Quebec, Manitoba and Newfoundland by their respective governments on the question of unilateral patriation. Lougheed brought forward a resolution in the Legislature stating Alberta would only support patriation if there were safeguards for provincial rights, no amendments would diminish provincial rights, and the federal government did not proceed unilaterally. Lougheed then boycotted parliamentary hearings on patriation and joined the other Premiers in warning Trudeau against patriation before the Supreme Court ruled on whether unilateral patriation was constitutional.

Сыртқы істер

Логхид провинциялық деңгейде екіжақты саудаға жаңа тәсілді ұлттық деңгейде ілгерілетумен айналысты, нәтижесінде Канада мен АҚШ арасындағы еркін сауда келісімі жасалды. 1985 жылы Реджинада өткен Бірінші министрлер конференциясында Логхид телеарнада бұл идеяны жариялап, канадалық кәсіпкерлердің Солтүстік Америка нарығына қатысу мүмкіндігін атап көрсетті. Логхид Вашингтонға жасаған сапарларын жоспарлауда ерекше мұқият болды, оның үкімет басшылығына тән барлық мәселелердің мінсіз орындалуын қамтамасыз етті. 1981 жылдан 1989 жылға дейін АҚШ-та Канада елшісі болған Аллан Готлиб, Логхидті Конгресспен жұмыс істеген ең тиімді канадалық саясаткерлердің бірі деп бағалады. Логхид АҚШ Сенатының мүшесі Генри М. Джексонмен жақын қарым-қатынасын пайдаланып, АҚШ астанасына жасаған алғашқы сапарларында Конгресс мүшелеріне қол жеткізді. 1979 жылы Логхид Сыртқы сауда министрлігі лауазымын құрып, оған Хорст Шмидті тағайындады. Өзінің қызметінің кезеңінде Логхид бірнеше ресми халықаралық сапарлар жасады, және оның әйелі Жанна онымен бірге жиі болды. Логхид әйелінің қатысуы шетелдік дипломаттарды олардың жұбайларын шақыруға ынталандырады деп сенді, бұл сапардың атмосферасын өзгертеді. Логхидтің ресми сапарларына 1972 жылы Жапонияға, 1975 жылы Еуропаға, 1976 жылы АҚШ-қа, ал 1983 жылы Қытай мен Жапонияға жасаған сапарлары кірді. Бұған қоса, 1977 жылы Логхид Таяу Шығысқа, Кеңес Одағына және Швейцарияға маңызды ресми сапар жасады. Осы сапар барысында Кеңес Одағының премьер-министрі Алексей Косыгин Логхидтің Канада қоғамдық өміріне қосқан үлесін жария түрде мойындады.

Қоршаған орта саясаты

Логхедтің премьер ретіндегі қызметі провинцияда маңызды экологиялық өзгерістерге әкелді. Үкімет Альберта азаматтарының қоршаған ортаға қолжетімділігі мен демалыс мүмкіндіктерін жақсартудың бірнеше жолын қарастырды. 1975 жылы Калгариде Fish Creek паркі құрылды, жері Логхедтің бұрынғы басшысы Фредерик Чарльз Манникстен сатып алынды, ал 1977 жылы Логхед үкіметі Kananaskis провинциялық паркін құрды, ол кейіннен Питер Лоугид атындағы провинциялық парк деп аталды. Логхед Калгари сәулетшісі Билл Милн мен Құрылыс және көлік министрі Кларенс Копиторнға жаңа провинциялық парк идеясымен бөлісті. Мұралық үнемдеу қоры арқылы Эдмонтон, Гранде-Прейри және Медисин-Хат қалаларында қалалық парктер құруға да көмек көрсетілді.

Экономикалық даму

Питер Логхед провинцияның табиғи ресурстардан түсетін табысын Альбертаның экономикалық дамуы мен әртараптандыруын ынталандыру үшін пайдалануды мақсат етті. 1974 жылы Логхед үкіметі Солтүстік және Батыс Канаданың дамуын қамтамасыз ету және Альбертаны солтүстікке кіретін қақпа ретінде орналастыру үшін ішінара «Тынық мұхиты Батыс» әуекомпаниясын сатып алды. Облыс әуе компаниясын құпия сатып алу ұсынысы кезінде 37,5 миллион долларға сатып алды (1974 жылы 37,5 долларға тең, қазіргі жылдары шамамен миллион долларға тең). Альберта үкіметі Британдық Колумбияның НДП премьері Дейв Барреттің әуе компаниясын сатып алудың ұқсас жоспары бар екендігіне алаңдады. Бұл шешім Альбертада өте даулы болды және іскерлік қауымдастық пен Прогрессивті консервативті партиядағы салықтық консерваторлар тарапынан сынға ұшырады. Сатып алудан кейін әуе компаниясының штаб-пәтері Калгариге көшірілді, ал Калгари халықаралық әуежайы жаңа хаб болды. 1983 жылы Логхид үкіметі әуе компаниясын 37,7 миллион долларға сатты (1983 жылы 37,7 долларға тең, қазіргі жылдары шамамен миллион долларға тең) 1982 жылы Альбертаның жалпы сайлауы кезінде осындай уәде берген науқаннан кейін. Премьер-министрлік лауазымының соңында Логхед бас кеңсесі Эдмонтонда орналасқан канадалық қаржы компанияларының консорциумы «Principal Group» құлдырауының алғашқы кезеңдерін бақылады. «Principal Group»-тің екі еншілес компаниясының операциялық лицензияларын Альбертаның қазынашысы Дик Джонстон 1987 жылы 30 маусымда тоқтатты, ал алты аптадан кейін «Principal Group» 67 000-нан астам инвесторларға шамамен 468 миллион доллар берешегі бар банкрот деп жариялады (1987 жылы 468,0 долларға тең, қазіргі жылдары шамамен миллион долларға тең). Құлау Дон Геттидің премьер-министрлік кезінде болған кезде, Логхид 1985 жылы апта сайын жиналып, жақындап келе жатқан құлдырауды талқылайтын арнайы кабинет жұмыс тобын құрды, ал қаржы реттеушілері бір жыл бұрын іс-қимыл жасауын талап етті. Тергеу барысында прогрессивті консервативті үкімет халықтың сенімін сақтау үшін белгілі бір компанияларға қарсы күш қолдану шараларын болдырмау үшін едәуір күш салды. Логхидтің аты тікелей аталмағанымен, тергеу барысында үкімет министрлерінің әрекеттері Логхидтің «облыс құру» саясатына сәйкес келгені анықталды. 1984 жылы оның үкіметі өнеркәсіптік және ғылыми стратегия туралы ақ кітап жариялады, онда мұнайға негізделген өркендеудің аяқталғанын мойындады. Бұл құжатта мұнай мен газды негізгі «өсу қозғалтқышы» ретінде атап өтті, сонымен қатар қаржы институттарын оң бағалады, үкіметтің Альбертадағы бірнеше бизнестің, соның ішінде «Principal Group», «Canadian Commercial Bank» және «Northland Bank»-тың қаржылық жағдайы туралы білуімен қатар.

Peter Lougheed aimed to leverage the province's natural resource revenues to stimulate economic development and diversification in Alberta. In 1974, the Lougheed government purchased Pacific Western Airlines in part to assure the development of the North and Western Canada, and position Alberta as the gateway to the north. The province purchased the airline for $37.5 million (equivalent to $37.5 in 1974 is equivalent to about <calculated amount> in recent years million in ) during a secret takeover bid. The Alberta government moved quickly out of worries British Columbia NDP Premier Dave Barrett had a similar plan to purchase the airline. The decision was highly controversial in Alberta and drew criticism from the business community and fiscal conservatives in the Progressive Conservative caucus. Following the acquisition, the headquarters for the airline was moved to Calgary, and Calgary International Airport became the new hub. In 1983, the Lougheed government sold the airline for $37.7 million (equivalent to $37.7 in 1983 is equivalent to about <calculated amount> in recent years million in ) following a campaign promising to do so during the 1982 Alberta general election. Late in his Premiership Lougheed oversaw the early stages of the collapse of Principal Group, a consortium of Canadian financial companies headquartered in Edmonton. The operating licences for two of the Principal Group's subsidiaries were cancelled by Alberta Treasurer Dick Johnston on June 30, 1987, and six weeks later the Principal Group declared bankruptcy owing more than 67,000 investors approximately $468 million (equivalent to $468.0 in 1987 is equivalent to about <calculated amount> in recent years million in ). While the collapse occurred under Don Getty's premiership, Lougheed created a special cabinet task force that met weekly in 1985 to discuss the impending collapse, and financial regulators had pressed for action a year earlier. An inquiry found the Progressive Conservative government went to considerable lengths to prevent enforcement actions against certain companies to preserve public confidence. While Lougheed was not directly named, the inquiry found the actions by government ministers aligned with Lougheed's "province building" policy. In 1984, his government published a White Paper on industrial and scientific strategy, which recognized that the oil led boom had come to an end. The paper highlighted oil and gas as the primary "engine of growth" while also portraying financial institutions positively, despite the government's knowledge of the dire financial situations of several Alberta based businesses, including the Principal Group, Canadian Commercial Bank, and Northland Bank.

Мәдениет

Логхед ауылдыққа бағытталған маңызды провинцияны және Калгари Стампеді, Клондайк күндері, сондай-ақ ауылдық 4H клубтары сияқты ауыл шаруашылығының алғашқы шараларына бағытталған Мәдениет министрлігін мұрагерлік етті. Альберта университетінде оқыған болашақ Канада парламенттік ақыны Джордж Бауэринг 1960-шы жылдарда Альбертаны "мәдени шөл" деп сипаттаған. Логхед басшылығымен Альберта шектеулі, моральдық және ауылдық провинциядан қалалық және заманауи қоғамға айналды. 1971 жылғы сайлауға дейін Логхед үкіметін мәдениетке "мозаикалық" көзқараспен қарауға міндеттендірді, бұл түрлі мәдениеттерді және альберталықтарға басқа мәдениеттер мен дәстүрлермен танысу мүмкіндігін ұсынуды мақсат етті. Сайлаудан кейін Логхед Хорст Шмидті Мәдениет министрі етіп тағайындады, ол Альбертадағы өнерді насихаттау үшін белсенді науқан бастады. Мұнай мен газ өндіруден түскен кірістердің арқасында үкімет жеке өнер ұйымдарына, ұйым бюджетінің 25 пайызына дейін жеке гранттар беру бағдарламасын іске қосты. Мәдениет министрлігінің бюджеті 1971 жылы 280 000 доллардан 1979 жылға қарай 7,5 миллион долларға дейін өсті. 1974 жылы провинция мәдени алуандықты тойлау үшін Мұра күнін провинциялық мереке ретінде белгіледі, ал Эдмонтон алғашқы Мұра фестивалін өткізді. Осы кезеңде басталған басқа фестивальдарға 1980 жылғы Эдмонтон халық музыка фестивалі және 1982 жылғы Эдмонтон Fringe фестивалі кіреді. Логхед үкіметі сондай-ақ өнер, әдебиет және сахналық өнер саласындағы бірнеше қоры құрды. Альбертаның 75 жылдығына орай провинция "Канада энциклопедиясын" демеледі, энциклопедияны жасауға 3,4 миллион доллар, ал Канаданың барлық мектептері мен кітапханаларына тегін данасын беру үшін тағы 600 000 доллар бөлді. Логхед үкіметі 1978 жылғы Эдмонтонның және 1988 жылғы Қысқы Олимпиада ойындарына Калгаридің үміткерлігін ынталы түрде қолдады. Фил Фрейзер Логхедтің өнерге деген қолдауын оның әйелі Жаннаға байланыстырады, ол вокал, музыка және биді оқыған. Жанна өнерді альберталықтардың "рухасын дамыту" құралы ретінде жақтады. Фрейзердің сөзіне сүйенсек, Логхедтер өнердің нағыз меценаттары болды, провинциядағы барлық іс-шараларға, үлкеніне де, кішісіне де қатысып, оларға мұрағатталды. Жанна Альбертаның мәдени ұйымдарының көптеген кеңестерінің құрамында болды, соның ішінде оның "баласы" – Альберта балет компаниясы да бар.

Lougheed inherited a province with a significant rural focus and a department of Culture that focused on pioneering agricultural events such as the Calgary Stampede, Klondike Days, and rural based 4 H clubs. Future Canadian Parliamentary Poet Laureate George Bowering who attended the University of Alberta had described Alberta in the 1960s as "a cultural desert". Under Lougheed's leadership, Alberta transitioned from a restrictive, moralistic and rural based province to a growingly urban and modern society. In the leadup to the 1971 election, Lougheed committed his government to a "mosaic" approach to culture, which promoted different cultures and opportunities to expose Albertans to experiencing other cultures and traditions. After the election, Lougheed appointed Horst Schmid as Minister for Culture who began an aggressive campaign to promote the arts in Alberta. Strengthened by revenues from oil and gas development the government began a matching grant program for private donations to arts organizations, up to 25 per cent of an organization's budget. The budget for the department of culture dramatically rose from $280,000 in 1971 to $7.5 million by 1979. In 1974, the province created Heritage Day as a provincial holiday to celebrate cultural diversity, and Edmonton held its first Heritage Festival. Other festivals started during this time include Edmonton Folk Music Festival in 1980 and Edmonton Fringe Festival in 1982. Lougheed's government also established a number of foundations including for art, literary arts, and performing arts. As part of Alberta's 75th anniversary, the province sponsored The Canadian Encyclopedia, providing $3.4 million to develop the encyclopedia, and another $600,000 to provide a free copy to every school and library in Canada. Lougheed's government strongly supported Edmonton's bid for the 1978 Commonwealth Games, and Calgary's bid for the 1988 Winter Olympic Games. Fil Fraser attributes much of Lougheed's support for the arts to his wife Jeanne who had studied voice, music and dance. Jeanne advocated on behalf of the arts as a way to "nurture the spirit" of Albertans. Fraser notes that the Lougheed's advocated for the arts through being true patrons, constantly attending and participating in events across the province, both large and small. Jeanne held numerous board positions for Alberta cultural organizations including her "baby", the Alberta Ballet Company.

Федералды прогрессивті консерваторлармен қарым-қатынасы

Логхид Альбертаның прогрессивті консервативті қауымдастығын маргиналды партиядан 40 жылдан астам уақыт бойы Альбертаны басқарған династияға айналдырды. Оның басшылығына дейін партия, федералды прогрессивті консерваторлардың Альбертадағы табысына қарамастан, маңызды назар аудара алмады немесе жоғары сапалы үміткерлерді тарта алмады. Федералды прогрессивті консерваторлардың көптеген белсенді мүшелері мен еріктілері провинциялық әлеуметтік несие партиясының мүшелері мен еріктілері болды. Логхид партияны бастап құруға қабілетті болды, саяси және саяси емес адамдарды прогрессивті консервативтің туы астына біріктірді, бұл оны билікке әкелді және федералды партияға да үлкен қолдау әкелді. Логхидтің ойынша, жұртшылық кез-келген провинциялық партияның басшысын, федералды партияның басшысы емес, басты тұлға деп қабылдауы керек. 1965 жылдан бастап болашақ премьер-министр Джо Кларк Логхидтің прогрессивті консерваторларында маңызды рөл атқарды, ерікті жұмыстан 1967 жылғы сайлауға үміткерлерді табуға көмектесетін толық уақытты далалық қызметкерге ауысты. Кларк 1967 жылы Калгари-Оңтүстік сайлауында Артур Дж. Диксонға шамалы айырмамен жеңіліп, өзі де кандидат болды. Роберт Динкель 1967 жылғы прогрессивті консерваторлардың сайлауалды кампаниясын ұйымдастырды, кейіннен Джо Кларктың 1979 жылғы федералды сайлауында Альберта бойынша жауапты болды. Кейін премьер-министр болып сайланғаннан кейін Логхид федералды прогрессивті консерваторлардың әлеуетті көшбасшысы ретінде қарастырылды. Биограф Дэвид Вуд федералды ұйымдастырушылардың Логхидті партияға жетекшілік етуге көндіруге тырысқан бірнеше жағдайды сипаттады. Вуд 1975 жылы Галифакста өткен кездесуді еске алады, онда Логхид федералды жиынмен бір уақытта өткен Нова-Скотия провинциялық прогрессивті консервативті жиынына қатысты. Федералды көшбасшы Роберт Стэнфилд Логхидтің өзінен басшылықты алуға қызығушылығы бар-жоғын сұрады, ал кейіннен "жиырма немесе одан да көп" федералды партия мүшелері оның қонақ үй бөлмесіне келіп, Логхидті сайлауға шақырды. Кейін Хал Джекман және басқа да Онтарио консерваторлары Онтариода Логхидтің федералды сайлауын қолдау үшін қозғалыс ұйымдастырды, тіпті 800 қол қойылған бес футтық Рождестволық карта жіберді және қолдау митингтерін өткізді. Бірақ Логхид Джекманның қайта-қайта жасаған ұсыныстарын қабылдамады. Логхид 1976 жылы федералды деңгейге көшпеу себебін 1975 жылғы сайлаудағы жеңісінен кейін Альберта халқына деген жауапкершілік деп түсіндірді, бірақ ол "уақыт дұрыс емес еді. 1977 немесе 1978 жылы басқаша болуы мүмкін еді" деді. Логхид 1983 жылғы прогрессивті консервативті партияның басшылығына сайлауда федералды партияға көшуі мүмкін деген қауесет тарады, оның әлеуетті кандидатурасына партия мен БАҚ назары ауды. Логхидтің әйелі Жанна мен ұлы Джо оны федералды саясатқа көшуге ынталандырды. Алайда, Логхид тағы да федералды саясатқа көшуден бас тартты, өзінің жасы (54), француз тілін жетік меңгермегендігі және бір уақытта сайлау кампаниясын жүргізуге және француз тілін үйренуге күші жетпегенін мойындады. Мәселені шешу үшін Логхид Гавайидегі демалысынан ертерек Эдмонтонға оралып, жарыстан бас тартатынын мәлімдеу үшін баспасөз конференциясын өткізді. Логхид 1970-ші жылдардың ортасында француз тілін білмеу федералды басшылыққа үміткер үшін маңызды мәселе емес деп есептесе де, Квебек ұлтшылдық қозғалысының күшеюі федералды басшылыққа үміткер үшін тілді білуді міндетті еткенін мойындады. Онтарио премьері Билл Дэвис 1983 жылы федералды прогрессивті консервативті басшылыққа үміткер болып, Логхидтің қолдауын сұрады. Логхид 1981 жылы Дэвистің Канаданың бірыңғай энергетикалық саясатына басқа премьерлерге қосылудан бас тартқаны үшін бұл ұсынысты қатаң түрде қабылдамады. Сонымен қатар, Логхид Джо Кларкты оның лауазымын сақтап қалуына қолдау көрсетпеді, бірақ бейтарап боладымын деп уәде берді, сонымен қатар Альберталықтарды соңғы жеңімпаз Брайан Малрониді "жақсылап қарауға" шақырды.

Lougheed transformed the Progressive Conservative Association of Alberta from a marginal party into a dynasty that governed Alberta for over 40 years. Prior to his leadership, the party was unable to attract significant attention or high quality candidates, despite the success of the federal Progressive Conservatives in Alberta. Many of the active members and volunteers for the federal Progressive Conservatives were members and volunteers for the provincial Social Credit party. Lougheed was able to build a party from scratch bringing political and apolitical people under the Progressive Conservative tent that would not only bring himself into power, but result in greater support the federal party as well. Lougheed thought it was important that the public perceive the dominant figure in any provincial party be the leader, and not the leader of the federal equivalent. Starting in 1965, future prime minister Joe Clark took a significant role in Lougheed's Progressive Conservatives, moving from volunteer to paid full time field worker assisting Lougheed in finding candidates for the 1967 election. Clark became a candidate himself in the 1967 election in Calgary South, losing a close election to Arthur J. Dixon. Robert Dinkel served as a campaign manager for the 1967 Progressive Conservatives, and later served as the Alberta manager for Joe Clark's successful 1979 federal bid. Later during his Premiership, Lougheed was viewed as a potential leader for the federal Progressive Conservatives. Biographer David Wood describes several instances where federal organizers attempted to woo Lougheed into leading the party. Wood describes a meeting in Halifax in 1975 where Lougheed attended the Nova Scotia provincial Progressive Conservative meeting which occurred simultaneously with a federal meeting. Federal leader Robert Stanfield allegedly asked if Lougheed was interested in taking over the leadership from him, and later "twenty or more" federal party members visited his hotel room urging Lougheed to run. Later Hal Jackman and other Ontario Conservatives led a movement to gain support in Ontario for a Lougheed federal run, going so far as to send a five foot Christmas card with 800 signatures on it and holding rallies in support. Despite his efforts, Lougheed rejected the repeated offers from Jackman. Lougheed described his reason for not making the move federally in 1976 as a responsibility to Albertans after the recent election win in 1975, although Lougheed did remark "the timing wasn't right. It might have been right in 1977 or 1978". Lougheed was also rumored to make the move to the federal party in the 1983 Progressive Conservative leadership election, with growing party and media attention on his potential bid. Lougheed's wife Jeanne and son Joe urged Lougheed to make the jump to federal politics. However, Lougheed once again declined to make the jump to federal politics, admitting his age (54), inability to speak French fluently, and that he did not have the energy to campaign and learn French at the same time. To put the issue to rest, Lougheed returned to Edmonton early from a vacation in Hawaii and held a news conference to take himself out of the race. While Lougheed did not see an inability to speak French as a significant issue for a federal leadership candidate in the mid 1970s, he acknowledged the growing Quebec nationalist movement had made fluency a prerequisite for any federal leadership candidate. Ontario Premier Bill Davis sought the federal Progressive Conservative leadership in 1983, and asked for Lougheed's endorsement. Lougheed emphatically declined, owing to Davis' refusal to join other Premiers in 1981 on a united energy policy for Canada. Furthermore, Lougheed could not support Joe Clark in retaining his position, and while Lougheed pledged to remain neutral, he did encourage Albertans to "take a good look" at the eventual winner Brian Mulroney for leader.

Кейінгі өмірі

Логхед 1986 жылғы 27 ақпанда Альберта заң шығарушы жиналысындағы өкілдігінен ресми түрде бас тартып, 57 жасында жеке өміріне қайта оралды. Саясаттан зейнетке шыққаннан кейін де Логхед үкімет, құқық және бизнес салаларындағы істерге белсенді қатысты, 1985 жылы Калгариде орналасқан Bennett Jones заң фирмасына серіктес болып кірді, 1987 жылы Канада мен АҚШ арасындағы еркін сауда келісімін қолдау мақсатындағы Сауда және жұмыс орындары жөніндегі Канадалық альянсқа қатысты және 1991 жылы Канада-Жапон форумының тең төрағасы болды. Логхед Калгари қысқы Олимпиада ойындарын ұйымдастыру комитетінің құрметті төрағасы қызметін атқарды. Логхед бірқатар канадалық компаниялардың директорлар кеңесіне мүше болып сайланды, бір кезде 17 түрлі кеңесте орын алды. Бұл компаниялардың ішінде ATCO, Royal Bank of Canada, Princeton Developments, Nortel, CFCN Communications, Bombardier, Canadian Pacific Railway, Keyera, Carlson Construction және тағы да басқа көптеген кәсіпорындар бар еді. Логхед Альбертаның табиғи газ өнеркәсібінің дамуын қолдауын жалғастырды, Ирокез газ құбырының құрылысын ілгерілеткен Альбертаның Солтүстік-шығыс газ жобасының төрағасы болды. Логхед Үшжақты комиссияның мүшесі болып тағайындалды. 1996 жылы Логхед Агнес Бенидикссоннан кейін Король университетінің канцлері болып тағайындалды, ол 2002 жылға дейін бұл қызметті атқарды. Логхед бұл шешімді Квинс университетінде оқыған екі ұлының кеңесімен қабылдады. 2002 жылы Логхед Пьер Эллиот Трюдо қорының директорлар кеңесінің алғашқы құрамына енді.

Саяси қатысу

Логхид премьер-министр лауазымынан кеткеннен кейін Альбертаның мемлекеттік саясаты немесе Прогрессивті консервативтік партия туралы сирек пікір білдірді. Логхид өзінің орнын басуы үшін ешқандай кандидатты қолдамады, сондай-ақ 1992 жылы Прогрессивті консервативтік партияның басшылығына үміткерді де қолдамады. 2006 жылы премьер-министр Ральф Клейннің отставкасынан кейін Логхидтің ұстанымы өзгерді, ол кейде саяси мәлімдемелер жасап, мемлекеттік саясатты талқылаған сұхбаттар берді. 2006 жылғы Прогрессивті консервативтік партия басшылығына сайлау кезінде Логхид ақырында жеңіліске ұшыраған Джим Диннингті қолдады, ал 2011 жылғы басшылық жарысында Логхидтің Элисон Редфордты қолдауы оның сәтті науқанының нәтижесіне ықпал еткені байқаушылар тарапынан айтылды. Логхид кейде Прогрессивті консервативтік премьер-министрлерді қолдап немесе оларға қарсы мәлімдеме жасады. 1995 жылғы сұхбатында Логхид консервативтік үкіметтің 1990-шы жылдардың басындағы экономикалық дағдарыстан кейін әлеуметтік қызметтерге бөлген қаражатын қысқарғанын сынады, бұл ретте Онтарио премьері Майк Харрис пен Альберта премьері Ральф Клейнге сын бағыттады. 2006 жылдың маусым айында Edmonton Journal тілшісі Гордон Джаремкомен сұхбаттасқанда, Логхид Альбертаның роялти жүйесін сынап, 1990 жылдары дамуды ынталандыру үшін Клейн үкіметі едәуір қысқартқан жаңартылмайтын ресурстарға байланысты роялтилерді қайта қарауға шақырды. Бұл сұхбат Клейннің зейнеткерлікке шығуынан кейін бірнеше ай өткен соң және 2006 жылғы Прогрессивті консервативтік партия басшылығына қатысты маңызды саяси мәселе тудырды. Прогрессивті консервативтік партия басшылығын жеңгеннен кейін көп ұзамай премьер-министр Эд Стелмах Альбертаның роялти жүйесін қайта қарауды ұсынды. Логхид Шарлоттаун келісімінің жақтасы болды және оны Квебекке Конституцияға толық серіктес ретінде қол қою мүмкіндігі ретінде қарастырды. 1992 жылғы Maclean's журналындағы мақаласында Логхид Квебек үшін бірқатар жеңілдіктерді ұсынды, соның ішінде әр провинциядан тең өкілдікпен сайланған Сенат, Квебекке Парламенттің Төменгі палатасында 25 пайыздық өкілдікке кепілдік берудің әділдігіне келісті, Квебек Сенаторларының көпшілігі француз тілі мен мәдениетіне қатысты заңнаманы мақұлдауы керек екендігіне келісті, сондай-ақ Квебек Жоғарғы Сотының үш мүшесі Квебек азаматтық кодексі бойынша білім алған болуы керек екендігін ұсынды. Логхид жергілікті халыққа қосымша құқықтар беруді қолдамады, өйткені бұл жаңа үкімет құруға әкеледі деп мәлімдеді, бірақ Шарлоттаун келісіміне ережелерді енгізу жөніндегі консенсусты қабылдады.

Lougheed rarely commented on Alberta's public policy or the Progressive Conservative Party following his resignation as Premier. Lougheed did not endorse any candidate as his successor, nor did he endorse a candidate in the 1992 Progressive Conservative leadership race. In 2006, Lougheed's position changed after the resignation of Premier Ralph Klein, and he began to make occasional political statements and take interviews where he discussed public policy. Late in the 2006 Progressive Conservative leadership election, Lougheed endorsed the eventual runner up Jim Dinning and in the 2011 leadership race, Lougheed's endorsement of Alison Redford was seen by observers as a difference maker for her successful campaign. Lougheed did make occasional statements in support or opposition of successor Progressive Conservative premiers. In a 1995 interview, Lougheed was critical of Conservative government cuts to social services following the early 1990s recession, both targeting Ontario Premier Mike Harris and Alberta Premier Ralph Klein. In June 2006 interview with Edmonton Journal reporter Gordon Jaremko, Lougheed criticized Alberta's royalty structure and called for a review of non renewable resource royalties, which had been significantly reduced by the Klein government in the 1990s to spur development. The interview came months after Klein announced his retirement and created a significant policy issue in the 2006 Progressive Conservative leadership race. Shortly after winning the Progressive Conservative leadership, Premier Ed Stelmach called for the Alberta Royalty Review. Lougheed was a staunch supporter of the Charlottetown Accord and saw it as an opportunity for Quebec to sign onto the Constitution as a full partner. In a 1992 essay for Maclean's, Lougheed supported a number of concessions for Quebec, including an elected Senate with equal representation from each province, agreed it was fair for Quebec to guarantee 25 per cent representation in the House of Commons, agreed to require a majority of Quebec Senators approve legislation affecting French language or culture, and three members of the Supreme Court of Canada from Quebec and trained in Quebec's civil code. While Lougheed did not support additional engrained rights for Indigenous persons, claiming that it would create a new order of government, he accepted the consensus to include the provisions in the Charlottetown Accord.

Ауру және өлім

Логхед ұзақ жылдар бойы жүрек ауруы мен жоғары қан қысымынан зардап шегіп жүрді, сол себепті 1995 жылы үш рет айналма жол операциясы жасалды. 2012 жылы денсаулығы күрт нашарлап, оны Калгаридегі оның есімімен аталған ауруханаға жеткізді, онда 13 қыркүйекте 84 жасында табиғи себептерден көз жұмды. Оның денесі 17-18 қыркүйек аралығында Альберта заң шығарушы ғимаратының негізгі ротондасында сақтауға жатты. Бүкіл провинция бойынша ұлттық және провинциялық тулар жартылай төмен түсірілді. Денесі Эдмонтоннан Калгариге кортежбен қайтарылды, кортеж қала арқылы өтіп, Логхед үшін маңызды орындардың басынан өтті. 2012 жылдың 21 қыркүйегінде Калгаридегі Оңтүстік Альберта мерекелік аудиториясында мемлекеттік еске алу рәсімі өтті. Оның қазасына жауап ретінде премьер-министр Стивен Харпер Логхедті "өз буынының ең көрнекті канадалықтарының бірі" деп сипаттады. Альберта премьер-министрі Элисон Редфорд оның жерлеу рәсіміне қатысу үшін Азияға сапарынан оралды. Альберта оппозициясының жетекшісі Даниэль Смит, бұрынғы премьер-министр Жан Кретьен (Канада конституциясын қабылдау кезіндегі келіссөздерде Әділет министрі болған), федералды оппозиция жетекшісі Томас Малкаир және Калгари қаласының мэрі Нахид Ненши оның қазасына байланысты көңіл айту білдірді.

Мұра

Жанна мен Питер Логидті Джеки мен Джон Кеннедимен, сондай-ақ Маргарет пен Пьер Трюдомен жиі салыстырды. "Time" журналы Логидтерді провинция бойынша "кино жұлдыздары" сияқты қарсы алғанын айтты. Фил Фрейзер Логидтің премьер-министрлік кезеңін "Альбертадағы өнердің Камелоты" деп сипаттады. Саясаткер ретінде Логид Альбертаға саяхаттап, сайлаушылармен олардың қауымдастықтарында кездесіп, Прогрессивті консервативті кандидаттарға есіктен-есік саясатының маңыздылығын түсіндірді. Кандидаттарды таңдағанда ол қауымдық көшбасшыларды және этникалық алуан түрлілікті іздеді, бұл Прогрессивті консервативті партияның Альбертаның өсіп келе жатқан алуан түрлілігін көрсететінін қамтамасыз етті. Ол "кәсіби саясаткерлерге" қарсы болды және бірнеше салаларда тәжірибесі бар кандидаттарды іздеді. Логид теледидардың күшін түсінді және оның айналасында сайлау және үкіметтік стратегияны құрған алғашқы ірі канадалық саясаткерлердің бірі болды. Ол Альберта үкіметін орталықтандырмауды, кеңселерді Эдмонтон мен Калгариден тыс, провинцияның ауылдық аймақтарында салынып жатқан жаңа провинциялық ғимараттарға көшіруді жақтады. Премьер-министр ретінде 14 жыл қызмет еткен кезінде Логид Альбертадағы маңызды экономикалық және мәдени өсімді бақылады, бұл көбінесе мұнай мен газ роялтилерінің есебінен болды. Логидтің ішкі саясаты Аттабаска мұнай құмдарын дамытуды және мұнай және газ өнеркәсібінің дамуын жеңілдету үшін мемлекеттік Альберта Энергия компаниясын құруды қамтыды. Партиясының консервативті бағытына қарамастан, Логид үкіметтің экономикадағы рөлін айтарлықтай кеңейтетін саясат пен инвестициялар жасады, бұл провинцияның мұнай мен газ және басқа да еркін нарық салаларына, мысалы, Pacific Western Airlines сатып алуға әсер етті. Логид мұнай және газ өндірісі үшін провинциялық роялти ставкаларының өсуін жүзеге асырды, ал Ұлттық энергетикалық бағдарлама кезінде мұнай және газ өндірісін қысқарды және екі мұнай құмдары жобасын тоқтатты. Бұл саясат Альбертаның мұнай және газ өнеркәсібі мен консерваторлары арасында танымал болған жоқ. Мемлекеттік Альберта Энергия компаниясының үкіметпен тығыз байланысы сыншыларға "әділ емес бәсекелестік артықшылығы" туралы ой келтірді, ал Логидтің мұнай мен газ өндірісін бақылау арқылы еркін нарыққа араласуы оның консервативті базасын алаңдатты. Инвестициялық тұрғыдан алғанда, Логид корпоративтік әл-ауқатқа сенбеді, керісінше провинция қолдаған кәсіпорындардағы үлестерді іздеді, нәтижесінде үлкен активтер жинады. 1976 жылы Логид мұнай және газ роялтилері үшін "жаңбырлы күнге" арналған қоры ретінде Альберта мұралық жинақ қорын құрды. Ол сондай-ақ Альберта экономикасын мұнай мен газ кірістерінен алуан түрлендіруге ерекше мән берді. Алайда, Логид басқаруымен Альберта үкіметі провинциялық бюджеттің маңызды бөлігін жаңартылмайтын ресурстардан түсетін кірістерден қаржыландыруды жалғастырды, ол 1973 жылы кірістердің 35% -ынан 1979 жылы 51% -ға дейін өсті. Оның жақтауы провинциялық шекарадан тысқары жерлерге тарады және 1970 жылдардың соңы мен 1980 жылдардың басында конституциялық репатриация туралы пікірталастар кезінде Канада премьер-министрлеріне ықпал етті. Ол 1982 жылғы Конституция заңына түзетулерді енгізуге және оны бұзбайтындар туралы ережені енгізуге үлес қосты. Алайда, Калгари университетінің бұрынғы профессоры Роджер Гиббинс Альбертаның Ұлттық энергетикалық бағдарламаға және Трюдоның конституцияны өздігінен репатриациялауға дайындығына байланысты конституциялық пікірталастар кезінде қорғаныс ұстанымында болғанын атап өтті. Осы тұрғыдан алғанда, Гиббинс Логидтің конституциялық пікірталастарға қосқан үлесін Батыс Канаданың мүддесіне жатпайтын статус-квоны сақтау деп қарады. Бұрынғы премьер-министр Брайан Малруни Логидті "Альбертаның және бүкіл елдің ұлы көшбасшысы" деп сипаттады. Биограф Алан Таппер Логидті Альбертаның ең жақсы қасиеттерін көрсететін және "қазіргі Альбертаның басты сәулетшісі" деп сипаттады. Конституциялық пікірталастар кезінде бұрынғы премьер-министр және әділет министрі Жан Кретьен Логидті "ол қатал болды, бірақ ол джентльмен" деп сипаттады.

Jeanne and Peter Lougheed were often compared to Jackie and John F. Kennedy as well as Margaret and Pierre Trudeau. Time Magazine alluded to the "movie star" treatment the Lougheeds were greeted with across the province. Fil Fraser described Lougheed's time as Premier were the "Camelot for arts in Alberta". As a politician, Lougheed traveled Alberta to meet voters in their communities and impressed upon Progressive Conservative candidates the importance of door to door politics. When selecting candidates he looked for community leaders and ethnic diversity to ensure the Progressive Conservative Party reflected Alberta's increasing diversity. He lamented "professional politicians" and sought candidates with professional experience in multiple industries. Lougheed understood the power of television, and was one of the first major Canadian politicians to build an electoral and government strategy around it. He advocated for a decentralization of the Government of Alberta, moving offices outside of Edmonton and Calgary to newly constructed provincial buildings in rural parts of the province. During his 14 years as Premier, Lougheed oversaw significant economy and cultural growth in Alberta, largely fueled by oil and gas royalty revenues. Lougheed's domestic policies saw the development of the Athabasca oil sands and the creation of the state owned Alberta Energy Company to facilitate development of the oil and gas industry. Despite his party's Conservative label, Lougheed consistently made policies and investments that significantly expanded the government's role in the economy, impacted industries across the province, both in oil and gas and other areas of the free market, such as the purchase of Pacific Western Airlines. Lougheed implemented large scale increases in provincial royalty rates for oil and gas production, and during the National Energy Program he reduced oil and gas production and paused two oil sands projects. These policies were unpopular with the Alberta oil and gas industry and conservatives in Alberta. The close ties of the state owned Alberta Energy Company to the government gave critics the impression of an "unfair competitive advantage", and Lougheed's intervention in the free market through controlling oil and gas production worried his conservative base. From an investment standpoint, Lougheed did not believe in corporate welfare, and instead sought equity stakes in businesses the province supported resulting in large holdings. In 1976, Lougheed created the Alberta Heritage Savings Trust Fund as a "rainy day" fund for oil and gas royalties. He also placed a significant emphasis on diversification of the Alberta economy away from oil and gas revenues. However, under Lougheed the government of Alberta continued to fund a significant portion of the provincial budget from non renewable resource revenue, growing from 35 per cent of revenue in 1973 to 51 per cent in 1979. His advocacy extended beyond provincial borders and was a driving force for Canadian premiers during the constitutional repatriation debates of the late 1970s and early 1980s. He is credited for the amending formula and introduction of the notwithstanding clause in the Constitution Act, 1982. However, former University of Calgary professor Roger Gibbins notes that Alberta remained in a defensive position during constitutional debates due to the National Energy Program and Trudeau's willingness to independently repatriate the constitution, in that sense Gibbins viewed Lougheed's contribution to constitutional debates as maintaining the status quo, which was not in the best interest of Western Canada. Former prime minister Brian Mulroney described Lougheed as a "great leader for Alberta and for the entire nation". Biographer Alan Tupper described Lougheed as exemplifying Alberta's best qualities, and as the "principal architect of modern Alberta". Former prime minister and justice minister during the constitutional debates Jean Chrétien described Lougheed as "he was tough, but he was a gentleman".

Құрметтер

1971 жылы Логид Кри ұлтының құрметті басшысы "Тундирберд" атанды, кейіннен Қан ұлтының құрметті басшысы "Кроп-Эйрд Вулф" атанды. Логид 1971 жылдан 1986 жылға дейін Альбертаның Атқарушы кеңесінің мүшесі болған кезінде "Құрметті" атағын алды. 1982 жылдың 17 сәуірінде ол жеке кеңесші болып тағайындалғанда ("PC" пост-номиналды атағымен), "Құрметті" атағы өмір бойы сақталды. 1986 жылы ол Канада орденінің серігі (пост-номиналды атағы: "CC") атанды, ал 1989 жылы Альбертаның Еңбегі Ерекше орденіне (пост-номиналды атағы: "AOE") ие болды. 1986 жылы Альберта университеті Питер Логид атындағы стипендияны құрды, содан кейін оның атымен денсаулық сақтау, құқық және өнер салаларында басқа да стипендиялар белгіленді. 2001 жылы ол Канаданың Медициналық Даңқы залына енгізілді, ол Питер Логид/CIHR стипендиясын құрды. Гарвард университеті 1986 жылы Логидке университеттің Ең үздік түлектері сыйлығын табыс етті. 1986 жылы Логид премьер-министр қызметінен кеткеннен кейін Қананаскис провинциялық паркі Питер Логид атындағы провинциялық парк болып қайта аталды. 1988 жылы салынған жаңа Калгари қалалық ауруханасы Питер Логид орталығы деп аталды, Логид өмірінің соңында осы ауруханада күтім алды және қайтыс болды. Логидтің құрметіне аталған басқа да орындарға Эдмонтон қаласындағы Питер Логид көпұлтты ауылы, Банф өнер және шығармашылық орталығындағы Жанна және Питер Логид ғимараты, Альберта университетінің студенттер жатақханасы және Альберта штатының Хайслер қаласындағы Логид даңғылы жатады. Ол қайтыс болғаннан кейін Калгари халықаралық әуежайының атын оның құрметіне өзгерту туралы ұсыныстар жасалды.

Партия басшысы ретінде

1982 Альберта провинциялық сайлауы
Партия
Партия басшысы
Кандидаттар саны
Орындар
Дауыс берушілер саны
1979
1982
% Өзгеріс
%% Өзгеріс
Прогрессивті консерваторлар
Питер Лаугхид
79
74
75
+1.4%
588,485
62.28%
+4.88%
Жаңа демократтар
Грант Нотли
79
1
2
+100%
177,166
18.75%
+3.00%
Тәуелсіз
34
2
36,590
3.87%
+3.10%
Батыс Канада концепциясы
Гордон Кеслер
78
1
111,131
11.76%
Либералдар
Николас Тейлор
29
17,074
1.81%
−4.35%
Әлеуметтік кредит
23
4
−100%
7,843
0.83%
−19.04%
Альберта реформалық қозғалысы
Том Синдлингер
14
6,258
0.66%
*
Коммунист
8
389
0.04%
−0.01%
Барлығы
344
79
944,936
100%

1982 Alberta provincial electionPartyParty leader# ofcandidatesSeatsPopular vote19791982% Change#%% Change Progressive Conservative Peter Lougheed 79 74 75 +1.4% 588,485 62.28% +4.88%
New Democrats Grant Notley 79 1 2 +100% 177,166 18.75% +3.00%Independent 34 2 36,590 3.87% +3.10% Western Canada Concept Gordon Kesler 78 111,131 11.76% Liberal Nicholas Taylor 29 17,074 1.81% −4.35% Social Credit 23 4 −100% 7,843 0.83% −19.04% Alberta Reform Movement Tom Sindlinger 14 6,258 0.66% * Communist 8 389 0.04% −0.01%Total3447979 944,936 100% 1979 Alberta provincial electionPartyParty leader# ofcandidatesSeatsPopular vote19751979% Change#%% Change Progressive Conservative Peter Lougheed 79 69 74 +7.2% 408,097 57.40% −5.25% Social Credit Robert Curtis Clark79 4 4 141,284 19.87% +1.70%
New Democrats Grant Notley 79 1 1 111,984 15.75% +2.81% Liberal Nicholas Taylor 78 43,792 6.16% +1.18%Independent8 3,430 0.48% +0.37%Independent Conservative3 1,6130.23%+0.05% Independent Christian1 4030.06% Communist 7 357 0.05% −0.08%Total334 75 79 +5.3% 710,963 100% 1975 Alberta provincial electionPartyParty leader# ofcandidatesSeatsPopular vote19711975% Change#%% Change Progressive Conservative Peter Lougheed 75 49 69 +40.8% 369,764 62.65% +16.25% Social Credit Werner Schmidt70 25 4 −84.0% 107,211 18.17% −22.93%
New Democrats Grant Notley 75 1 10% 76,360 12.94% +1.52%Independent Social Credit 1* 1100% 4,428 0.75% * Liberal Nicholas Taylor 46 29,424 4.98% +3.97%Independent Progressive Conservative3 1,0590.18% Communist 14 768 0.13% Independent4 6250.11% +1.06%Independent Liberal2 4160.07% Constitutional SocialistMike Uhryn3 1150.02% Total2937575 590,200 100% 1971 Alberta provincial electionPartyParty leader# ofcandidatesSeatsPopular vote19671971% Change#%% Change Progressive Conservative Peter Lougheed 75 6 49 +717% 296,934 46.40% +20.40% Social Credit Harry Strom75 55 25 −54.5% 262,953 41.10% −3.5% New Democrats Grant Notley 70 1 73,038 11.42% −4.56% Liberal Bob Russell 20 3 −100% 6,475 1.01% −9.80%Independent 3 1 −100% 462 0.07% −1.31%Total 243 65 75 +15.4% 639,862 100% 1967 Alberta provincial electionPartyParty leader# ofcandidatesSeatsPopular vote19631967% Change#%% Change Social Credit Ernest C. Manning65 60 55 −8.3% 222,270 44.60% −10.21% Progressive Conservative Peter Lougheed 47 6 129,544 26.00% +13.29% Liberal Michael Maccagno 45 2 3 +50.0% 53,847 10.81% −8.95%Independent 7 1 6,916 1.38% +0.40% New Democrats Neil Reimer 65 79,610 15.98% +6.53% Coalition 2 1 −100% 3,654 0.73% +0.19%Independent Progressive Conservative 2 1,118 0.22% Liberal/Progressive Conservative 1 699 0.14% −0.14%Independent Social Credit 2 693 0.14% −0.65%Total2366365+3.2%498,351 100%

1979 Альберта провинциялық сайлауы
Партия
Партия басшысы
Кандидаттар саны
Орындар
Дауыс берушілер саны
1975
1979
% Өзгеріс
%% Өзгеріс
Прогрессивті консерваторлар
Питер Лаугхид
79
69
74
+7.2%
408,097
57.40%
−5.25%
Әлеуметтік кредит
Роберт Кертис Кларк
79
4
4
+1.70%
141,284
19.87%
Жаңа демократтар
Грант Нотли
79
1
1
+2.81%
111,984
15.75%
Либералдар
Николас Тейлор
78
43,792
6.16%
+1.18%
Тәуелсіз
8
3,430
0.48%
+0.37%
Тәуелсіз консерваторлар
3
1,613
0.23%
+0.05%
Тәуелсіз христиандар
1
403
0.06%
Коммунист
7
357
0.05%
−0.08%
Барлығы
334
75
710,963
100%

1975 Альберта провинциялық сайлауы
Партия
Партия басшысы
Кандидаттар саны
Орындар
Дауыс берушілер саны
1971
1975
% Өзгеріс
%% Өзгеріс
Прогрессивті консерваторлар
Питер Лаугхид
75
49
69
+40.8%
369,764
62.65%
+16.25%
Әлеуметтік кредит
Вернер Шмидт
70
25
4
−84.0%
107,211
18.17%
−22.93%
Жаңа демократтар
Грант Нотли
75
1
1
+1.52%
76,360
12.94%
Тәуелсіз
1
4,428
0.75%
*
Либералдар
Николас Тейлор
46
29,424
4.98%
+3.97%
Тәуелсіз прогрессивті консерваторлар
3
1,059
0.18%
Коммунист
14
768
0.13%
Тәуелсіз
4
625
0.11%
+1.06%
Тәуелсіз либералдар
2
416
0.07%
Конституциялық социалист
Майк Урин
3
115
0.02%
Барлығы
293
75
590,200
100%

1971 Альберта провинциялық сайлауы
Партия
Партия басшысы
Кандидаттар саны
Орындар
Дауыс берушілер саны
1967
1971
% Өзгеріс
%% Өзгеріс
Прогрессивті консерваторлар
Питер Лаугхид
75
6
49
+717%
296,934
46.40%
+20.40%
Әлеуметтік кредит
Гарри Строум
75
55
25
−54.5%
262,953
41.10%
−3.5%
Жаңа демократтар
Грант Нотли
70
1
73,038
11.42%
−4.56%
Либералдар
Боб Рассел
20
3
−100%
6,475
1.01%
−9.80%
Тәуелсіз
3
1
−100%
462
0.07%
−1.31%
Барлығы
243
65
75
+15.4%
639,862
100%

1967 Альберта провинциялық сайлауы
Партия
Партия басшысы
Кандидаттар саны
Орындар
Дауыс берушілер саны
1963
1967
% Өзгеріс
%% Өзгеріс
Әлеуметтік кредит
Эрнест С. Мэннинг
65
60
55
−8.3%
222,270
44.60%
−10.21%
Прогрессивті консерваторлар
Питер Лаугхид
47
6
129,544
26.00%
+13.29%
Либералдар
Майкл Макканьо
45
2
3
+50.0%
53,847
10.81%
−8.95%
Тәуелсіз
7
1
6,916
1.38%
+0.40%
Жаңа демократтар
Нил Реймер
65
79,610
15.98%
+6.53%
Коалиция
2
1
−100%
3,654
0.73%
+0.19%
Тәуелсіз прогрессивті консерваторлар
2
1,118
0.22%
Либерал/Прогрессивті консерваторлар
1
699
0.14%
−0.14%
Тәуелсіз әлеуметтік кредит
2
693
0.14%
−0.65%
Барлығы
236
63
65
+3.2%
498,351
100%

М.А. ретінде

1982 Альберта жалпы сайлау нәтижесі (Кальгари Батыс)
ПартиясыҮміткерДауыс%
Прогрессивті консервативтерПитер Лаугид11,66878.8%
НДПЭд Смит1,1757.9%
WCCБрюс Ропер1,1067.5%
ЛибералБарб Скотт5984.0%
Әлеуметтік кредитЛеонард Петтерсон2511.7%

1979 Альберта жалпы сайлау нәтижесі (Кальгари Батыс)
ПартиясыҮміткерДауыс%
Прогрессивті консервативтерПитер Лаугид7,82572.9%
Әлеуметтік кредитФрэнк Коттингем9308.7%
ЛибералБарб Скотт8748.1%
НДПЭд Смит6996.5%
Тәуелсіз христианЯкоб Биннема4063.8%

1975 Альберта жалпы сайлау нәтижесі (Кальгари Батыс)
ПартиясыҮміткерДауыс%
Прогрессивті консервативтерПитер Лаугид8,98378.6%
Әлеуметтік кредитЧарльз Грей1,21310.6%
НДПНил Эллисон6745.9%
ЛибералСтив Шоу5644.9%

1971 Альберта жалпы сайлау нәтижесі (Кальгари Батыс)
ПартиясыҮміткерДауыс%
Прогрессивті консервативтерПитер Лаугид7,04955.2%
Әлеуметтік кредитЧарльз Грей4,31933.8%
НДПДжо Янчула1,0668.3%
ЛибералБрайан Стивенсон3332.6%

1967 Альберта жалпы сайлау нәтижесі (Кальгари Батыс)
ПартиясыҮміткерДауыс%
Прогрессивті консервативтерПитер Лаугид8,54861.7%
Әлеуметтік кредитДональд С. Флеминг4,02829.1%
НДПАллан Эрли8686.3%
ЛибералНатали Чапман4022.9%