Джон Эдвард Браунли: Альбертаның бесінші премьер-министрі

Кіріспе

Альбертаның бесінші премьері, Канада (1883–1961)

Джон Эдвард Браунли (27 тамыз 1883 – 15 шілде 1961) – Альбертаның бесінші премьері, 1925 жылдан 1934 жылға дейін қызмет еткен. Онтарионың Порт-Райерс қаласында туған, ол Торонто университетінің Виктория колледжінде тарих және саясаттануды оқыды. Кейін адвокаттық мамандық алу үшін батысқа, Калгариге көшіп барды. Оның клиенттерінің арасында Альбертаның Біріккен фермерлері (UFA) болды; осы лобби тобымен байланысы арқылы ол Біріккен астық өсірушілер (UGG) құруға қатысты. UFA сайлау саясатына қатысып, 1921 жылғы сайлауда жеңіске жеткеннен кейін, жаңа премьер Герберт Гринфилд Браунлиден бас прокурор болып қызмет етуін сұрады. Браунли келісіп, Понока округінде өткен қосымша сайлауда Альбертаның заң шығарушы жиналысына сайланды. Бас прокурор ретінде ол Гринфилд үкіметінің маңызды мүшесі болды. Альбертаның құрғақшылықтан зардап шеккен оңтүстігіндегі фермерлердің жағдайын жақсарту, пайдасыз теміржолдардан арылу және федералды үкіметтен табиғи ресурстарға қатысты құқықтарды алу сияқты үкіметтің маңызды іс-шараларына тығыз қатысты. Гринфилдтің әлсіз басшылығына наразы болған UFA мүшелері Браунлиден оны алмастыруды өтінді. Браунли ақырында келісіп, 1925 жылы премьер-министр болды. Браунли премьер ретінде ерте табысқа жетті: ол 1926 жылғы сайлауда жеңіске жетті, федералды үкіметпен Альбертаның табиғи ресурстарын провинциялық үкіметке беру туралы келісімге қол қойды, қиын жағдайдағы үкіметтік теміржолды Канаданың Ұлттық және Тынық мұхиты теміржол компанияларына сатты және теңгерімді бюджеттерді жүзеге асырды. Ұлы депрессия басталғаннан кейін жағдай қиындады. Браунли әлемдік экономикалық дағдарыс кезінде провинцияны өркендетуге қол жеткізе алмады және қажеттілікке байланысты бюджет тапшылығына барды. Саяси радикализм күшейді және Браунлидің саяси экономикаға қатысты консервативтік көзқарасы сынға ұшырады. 1934 жылы отбасылық дос Вивиан Макмиллан Браунлиді сүйіншілеу үшін сотқа берді. Браунли сексуалдық қатынас болғанын жоққа шығарды, бірақ қазылар Макмилланнің пайдасына шешім шығарды. Сот төрешісі қазылардың үкімін ескермегенімен, сот процесіндегі ашық куәліктер мен қазылардың шешімінен туындаған жағымсыз жағдай Браунлиді премьер-министр лауазымынан кетуге мәжбүр етті. Ол 1935 жылғы провинциялық сайлауда Понока округінен қайта сайлануға түсті, бірақ жеңіліске ұшырады, өйткені Уильям Аберхарттың Әлеуметтік несие лигасы провинцияны басып алды. Саясаттан шыққаннан кейін Браунли заңгерлік тәжірибесіне қайта оралды және UGG басқармасына қосылды, 1948 жылдан 1961 жылы қайтыс болғанға дейін оның президенті және бас директоры болып қызмет етті.

John Edward Brownlee, (August 27, 1883 – July 15, 1961) was the fifth premier of Alberta, serving from 1925 until 1934. Born in Port Ryerse, Ontario, he studied history and political science at the University of Toronto's Victoria College before moving west to Calgary to become a lawyer. His clients included the United Farmers of Alberta (UFA); through his connection with that lobby group, he was involved in founding the United Grain Growers (UGG). After the UFA entered electoral politics and won the 1921 election, new premier Herbert Greenfield asked Brownlee to serve as his attorney general. Brownlee agreed and was elected to the Legislative Assembly of Alberta in a by election in the riding of Ponoka. As attorney general, he was an important member of Greenfield's government. He was closely involved in its most important activities, including efforts to better the lot of farmers living in Alberta's drought ridden south, divest itself of money losing railways, and win jurisdiction over natural resources from the federal government. When a group of UFA backbenchers grew frustrated with Greenfield's weak leadership, they asked Brownlee to replace him. Brownlee eventually agreed, and became premier in 1925. Brownlee enjoyed early success as premier: he handily won the 1926 election, signed an agreement with the federal government transferring control over Alberta's natural resources to its provincial government, sold the struggling government railways to the Canadian National and Canadian Pacific railway companies, and ran a series of balanced budgets. Things became more difficult with the advent of the Great Depression. Brownlee was unable to restore the province to prosperity in the face of a global economic crisis, and reluctantly ran budget deficits. Political radicalism increased, and Brownlee found his orthodox approach to political economy under attack. In 1934, Vivian MacMillan, a family friend, sued Brownlee for seduction. Brownlee denied any sexual relationship, but the jury found in MacMillan's favour. Though the judge disregarded the jury's verdict, the trial's lurid testimony and the stigma resulting from the jury's finding forced Brownlee's resignation as premier. He ran for re election in Ponoka in the 1935 provincial election but was defeated, as William Aberhart's Social Credit League swept the province. Once out of politics, Brownlee resumed the practice of law and joined the management of the UGG, serving as its president and general manager from 1948 until shortly before his death in 1961.

Балалық шақ

Джон Эдвард Браунли 1883 жылғы 27 тамызда Онтарио штатының Порт-Райерс қаласында Уильям "Билл" Джеймс Браунли (1856–1934) және Кристина Браунли (қызметтегі аты Шоу; шамамен 1860–1941) отбасында дүниеге келді. Ол анасының әкесі, диқан Джон Шоу, және әкесінің әкесі, ағаш шебер Эдвард Джеймс Браунли есімдерімен аталыпты. Кристина Браунли бұрынғы мектеп мұғалімі болса, Уильям Джеймс Браунли Порт-Райерс қаласындағы жалпы дүкеннің иесі еді. Джон Браунлидің 1888 жылғы 12 қыркүйекте туған Мод деген бір қарындасы болған. Браунлилер дүкен ғимаратында тұрды, және Джон балалық шағының ең бақытты сәттерін осы жерде өткізді: ол ата-анасының кітаптарын, көршілермен саяси пікірталастарын және дүкеннің сыртындағы өмірге қарағанда олардың бизнесінің мәліметтерін көбірек ұнатты. Бір әңгіме бойынша, ауыл балалары оның салқын мінезіне наразы болып, оны Эри көліне тастап жіберген. Жеті жасқа келгенде Джон дүкенде көмектесіп, әкесімен сауда жасайтын түрлі сүт фермаларынан әкелінген майды араластырып, біртекті өнім шығаруға көмектесетін. Осы оқиғадан кейін отбасы Ламбтон округінің Брэдшоу қаласына көшіп келді. Сол жерде Джон мектепке барып, ауылдың методист шіркеуінде жексенбілік мектепке қатысты. Ол кішкентай мектептегі жалғыз шаруа отбасынан емес оқушы болды; кейін ол шаруалармен араласқандығы олардың қиындықтарын ертерек түсінуге көмектескенін айтты. Сондай-ақ ол шіркеудің жастар клубына қатысып, сөз сөйлеу жаттығуларына қатысты. Ол табиғатынан ұялшақ, ойлы және жабық мінезді болғандықтан, бастапқыда бұл жаттығулар оған қиындық тудырды; алайда, ол шоғырлану мен тәртіптілік арқылы оларда сәттілікке жете алатынын түсінді. 1897 жылдың қыркүйегінде Браунли орта мектепке түсті. Ең жақын орта мектеп Сарнияда орналасқан, күнделікті сапар үшін тым алыс болғандықтан, он төрт жасында Браунли отбасынан бөліп тұрып оқыды, оларды тек мерекелерде және кейде демалыс күндері көретін.

Кәсіби өмірінің алғашқы жылдары

Орта мектепті бітіргеннен кейін Браунли әкесімен бірге Онтарионың солтүстігіне сауда сапарына шықты және отбасылық бизнесті жүргізуге көмектесті. Оның отбасы оның мұғалім болатынын күтті, сондықтан 1901 жылдың қыркүйегінде, он сегіз жасқа толғаннан кейін ғана Сарния үлгілік мектебіне түсті. Ол 1901 жылдың 12 желтоқсанында мектепті бітіріп, жиырма оқушыдан тұратын сыныпта екінші орынды иеленді, ал бір ай ішінде Брэдшоу мектебіндегі екі мұғалімнің бірі болды. Ол тез білікті оқытушы ретінде танылды: оның бұрынғы еңбекқорлығы оған жақсы қызмет етті, ал оның салмақты мінезі, суық көк-сұр көздері және бір метр сексендік бойы оған әсерлі бейне берді. Ол оған қажетті табыспен ғана емес, сонымен қатар – ол шыдамды, тиімді сатушы болды және кейіннен ешқашан бірде-бір шаруадан қуылмағанын мақтан тұтты – қамтамасыз етті, сондай-ақ бұл жұмыс 21 жасар Браунлиге Батыс Канаданы алғаш рет көрсете білді. Жаз аясында Онтариоға оралған ол Торонто университетінің Виктория колледжіне түсті.

Университет

Торонтода Браунли тарих және саясаттану мамандықтары бойынша үздік бағдарламаны орындады. Осы таңдалған пәндерден басқа, ол математика, биология, ағылшын әдебиеті, шығармашылық, латын тілі және тағы екі тілді оқыды. Француз тілін білуіне қарамастан, ол неміс және иврит тілдерін таңдады. Ол оқудағы жақсы нәтижелерін жалғастырып, бірінші курста латын, неміс және математикадан басқа барлық пәндерден «А» алды, ал оларда «В» бағасын алды. Бұл үрдіс жалғасып, үшінші курста ол экономикадан басқа барлық пәндер бойынша сыныптағы алғашқы бесеудің ішінде болды, экономикадан сегізінші орынды иеленді. Сыртқы іс-шараларға қатысымы артқан сайын, бағалары төмендеді; төртінші және соңғы курсын бітіргеннен кейін ол «III сыныптық дипломмен» бітірді, бұл оны үздік студенттер қатарынан шығарды. Оның профессорларының арасында Браунли зор құрметпен қараған тарихшы Джордж Ронг болды. Журналмен айналысқан кезінде ол кәсіби дағдыларын жетілдірді: екінші курста ол бизнес-менеджердің көмекшісі болып тағайындалды. Acta Victoriana журналының қаржылық басқаруы, сондай-ақ колледждің әншілер клубының басқаруы (ол төртінші курста бизнес-менеджер болып жұмыс істеді, Ниагара аймағына он күндік саяхат ұйымдастырды) оған мақтау әкелді. Үшінші курстың соңында ол Ниагара-он-де-Лейк қаласында өткен Колледж жастарының қауымдастығы конференциясына қатысты, онда ол діни сабақтарға қатысып, қонақ спикерлердің дін қызметкері болуға шақыруын естіді. Сонымен қатар, Acta Victoriana журналының бизнес-менеджері ретінде төртінші курста жалақы алды.

Отбасы

1908 жылы Браунлидің шақырылымы кезінде ол сыныптасы Изабелла Говенлокпен Хамбер өзенінде каноэмен жүзуге шықты. Қайтып келгенде, екеуі өздерін үйленбекші екенін жариялады. Бұл жаңалық екеуінің де достарын таң қалдырды, олардың ешқайсысы екеуінің арасындағы махаббат туралы білмеді; сонымен қатар, осы келісімнің күрттілігі Браунлидің әдеттегі қаталдығы мен сақтығына қайшы келді. Бұл одақ ұзаққа соқпады, келесі қыста Браунли Макмастер колледжінің студенті Флоренс Эдимен танысып, оған ғашық болды. 1909 жылдың жазында Эди отбасымен Калгариге көшіп келді, ал Браунли де жеке және кәсіби себептермен көп ұзамай одан соң ерді. Олар 1912 жылдың 23 желтоқсанында Торонтодағы Эдидің әпкесі Бланштің үйінде неке қиды. Содан кейін Чикаго арқылы Калгариге саяхат жасады. Браунли мен оның әйелі екі ұл өсірді: Джон Эди Браунли 1915 жылдың желтоқсанында, ал Алан Маршалл Браунли 1917 жылдың қыркүйегінде дүниеге келді. Флоренстің Аланға жүктілігі, оның алдындағы денсаулығының нашарлауымен бірге, оны кейінгі жылдары жартылай мүгедек қылды. 1919 жылы қыздың дүниеге келуі және нәресте кезінде қайтыс болуы жағдайды одан да қиындатты. 1919 жылы Браунли Онтариодағы отбасына барып қайтты; ол Флоренске балаларын күтуге көмектескен әпкесі Модпен бірге Альбертаға оралды. Біраз уақыттан кейін толық уақытты қызметші жалдады. Джон Браунли Альбертадағы өмірді ұнатса, Флоренс Онтариодағы достары мен туыстарын сағынды. Оның денсаулығы ұлдары туралы алаңдаудан нашарлады: Джон үнемі шаршап, алаңдап жүрді, ал Алан жоғары сезімтал және денсаулығы нашар болды. Жағдайды нашарлатқан нәрсе – 1921 жылдан бастап оның күйеуі жұмыс аптасын Эдмонтонда өткізіп, демалыс күндері ғана Калгариге оралатын болды. Бұл жағдай 1923 жылға дейін жалғасты, содан кейін отбасы Эдмонтонның Гарно ауданына көшіп кетті. 1926 жылы шығысқа сапардан оралған Флоренс Браунли мен оның ұлдары Мейо клиникасында тексерілді, онда үшеуі де денсаулығы жақсы екені анықталды; Флоренске "белсенді өмір салтын жалғастыру" ұсынылды. Браунлидің қоғамдық бейнесі қатал және әзілсіз технократ болғанымен, жеке өмірінде ол көңіл көтеруге рұқсат берді. 1923 жылғы Рождество күні таңында Браунли ұлдары отыннан жасалған іздерді тапты, ол каминнен баспалдаққа дейін созылып, Санта Клаустың қолмен жазылған хатында бұл шатақтық үшін кешірім сұрап, бұғысын іздеп шарлағанын түсіндірді. Ол Флоренстің төсегінің астынан шығып жатқан аяғын мүйіз деп қателескен. Тағы бір рет Браунли ұлдарының ата-анасының мысығын Онтариода қалдырғанына наразылығын білдіріп, үлкен ит сатып алды, оны өзі де ұнатты.

During Brownlee's convocation in 1908, he sneaked off to go canoeing in the Humber River with a female classmate, Isabella Govenlock. Upon their return, they announced that they were engaged. The news stunned friends of both, none of whom was aware of any romance between the two; moreover, the apparent spontaneity of the engagement seemed at odds with Brownlee's reputation for seriousness and caution. The engagement did not last, and the following winter Brownlee met and began to court Florence Edy, an arts student at McMaster College. In the summer of 1909, Edy moved with her family to Calgary; Brownlee, for a combination of personal and professional reasons, soon followed. The pair was married December 23, 1912, at the Toronto home of Edy's sister Blanche. A honeymoon trip back to Calgary via Chicago followed. Brownlee and his wife had two sons: John Edy Brownlee was born December 1915, and Alan Marshall Brownlee was born September 1917. Florence's pregnancy with Alan, combined with a bout of poor health before it, made her a virtual invalid in subsequent years. This was exacerbated by the 1919 birth and death in infancy of a daughter. Also in 1919, Brownlee visited his family in Ontario; he returned to Alberta with his sister, Maude, who assisted Florence with the care of her children. Soon after, a full time maid was hired. While John Brownlee relished life in Alberta, Florence missed her friends and family in Ontario. Her own health was only made worse by worry about her sons: John was perpetually nervous, and Alan was high strung and sickly. It did not help that, beginning in 1921, her husband spent the work week in Edmonton, commuting home to Calgary only for the weekends. This situation continued until 1923, when the family moved to Edmonton's Garneau region. In 1926, on the way home from a visit east, Florence Brownlee and her sons were examined at the Mayo Clinic, where all three were given clean bills of health; Florence in particular was advised to "resume a more active life". Although Brownlee's public image was of a severe and humourless technocrat, in private he allowed himself some levity. Christmas morning 1923, the Brownlee boys awoke to find footprints of coal dust leading from the fireplace to the stairs and a handwritten note from Santa Claus apologizing for the mess and explaining that he had been searching for one of his reindeer. It transpired that he had mistaken one of Florence's feet, emerging from the covers at the foot of her bed, for an antler. On another occasion, Brownlee reacted to his sons' displeasure at leaving his parents' cat in Ontario by acquiring a large bloodhound, which he himself came to enjoy.

Ерте мансап

Браунли Виктория колледжін бітірген кезде, таңдаған мамандығы – заңға қадам басу жолы заң мектебі орнына үш жылдық тәжірибеден өту арқылы жүзеге асырылды. Браунли мен Викториядағы сыныптасы Фред Олбрайт батысқа баруға бекінді; Калгари мен Ванкувердің арасынан таңдау жасағанда, біріншісінің заңгерлік қауымдастығы нашар қалыптасқандығы және жас заңгерлерге капиталдың көп болуы қажет емес екендігіне байланысты таңдалды. 1912 жылдың 16 желтоқсанында Браунли Альберта адвокатурасына қабылданды. Ол Мьюр, Джефсон және Адамспен серіктес ретінде жұмыс істеді; Виктория колледжінің жаңадан құрылған Калгари түлектерінің бөлімшесіндегі мүшелігін пайдаланып, кәсіби байланыстар құрды. Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанда Браунли әскерге жазылмады; оның өмірбаян авторы, Лейкленд колледжінің тарихшысы Франклин Фостер, мұның себебі оның көру қабілетімен байланысты болуы мүмкін деп болжайды, бірақ ол патриоттық қор жинауға немесе ерікті жұмыстарға қатыспағанын және «өз буынының құндылықтары мен идеалдарын толық бөліскен-бөлмегенін» айтады. Бұл кепілдіктер, керісінше, AFCEC-ке балама ретіндегі Манитобадағы Grain Growers' Grain Company (GGG) компаниясынан алынды. Райс Джонспен бірге Альбертаның Мемлекеттік жұмыстар министрі Чарльз Стюартпен кездескеннен кейін Браунли бастапқыда Стюарттың компаниялардың акционерлері бірігуге келіспейтініне және екі компанияның істерін басқару үшін холдинг компания құрылуы керек деген пікірімен келісті. Алайда, одан әрі зерттеулерден кейін ол өз ойын өзгертті және әдеттегі ынтасымен бірігуді жалғастырды. Ол екі компанияның корпоративтік жарғыларын қарап шығып, GGG-ның басқа компанияға сатуға немесе AFCEC-ті сатып алуға жеткілікті капитал жинауға кедергі келтіретінін анықтады. Жарғыны тек Канада Парламенті ғана өзгерте алады, ал GGG кез келген түзету туралы өтініш шығыс Канаданың қаржылық мүдделері фермерлердің құқықтарын әлсірету үшін лоббилеуге тырысады деп алаңдады. Бірақ GGG-нің Виннипег кеңсесінде өткен екі компанияның директорлар кеңесінің отырысында мұндай өтініш бірігу үшін қажет деген тұжырымға келді. Браунли акционерлердің қарсылығынан қорқып жүрсе де, екі компанияның да жылдық жалпы жиналысында ұсыныс мақұлданды. Браунли екі жиналысқа да белсенді қатысып, акционерлердің құқықтық салдарлары туралы сұрақтарына жауап берді және ұсыныстың әртүрлі аспектілерін зерттеу үшін құрылған арнайы комиссияларға қатысты. Ұсыныс мақұлданғаннан кейін, ол қажетті келісімдерді, ережелерді, акция сертификаттарын және басқа да құжаттарды дайындады. UGG 1917 жылдың 1 қыркүйегінде құрылды. UGG-нің заңгері ретінде Браунли фермерлердің шығыс Канададағы бизнес қауымдастығы олардың мүдделеріне қарсы екенін білдіретін басым көзқарасына көңіл бөлді (мысалы, UGG жіп сатқысы келгенде, ешбір өндіруші оны жеткізбеді). Ол UGG-ге сақтандыру, инвестиция және жылжымайтын мүлік саласына кеңейіп, фермерлердің шығыс мекемелеріне тәуелділігін азайтуды ұсынды. Соның нәтижесінде United Grain Growers Securities Ltd. құрылды. Ол сондай-ақ UGG-ге Home Bank of Canada-дағы акцияларын жасырын сатуға көмектесті, UGG директорлары банктың тұрақтылығына күмәндана бастағанда; бұл сырлылық маңызды деп есептелді, өйткені директорлар өз күмәндарын жария ету банктың күйреуіне себеп болатынынан қорқады. UGG бас менеджерінің орынбасары J. R. Мюррей қызығушылық танытқан сатып алушыны тапқанда, Браунли Мюррейге сатып алушы директорлардың алаңдауын сезінетіндей күрделі жазбаша сату шартын талап етуден аулақ болуға кеңес берді. Оның кеңесіне құлақ асып, сауда 1919 жылдың 29 желтоқсанында аяқталды. Банк төрт жылдан кейін банкротқа ұшырады. 1919 жылдың шілдесінде Браунли Мьюр, Джефсон және Адамстан шығып, UGG-де жылына 6000 доллар жалақымен толық уақытты жұмысқа орналасты. 1922 жылы ол Корольдің кеңесшісі атанды. Браунли заң және бизнес саласында жақсы жетістіктерге жетіп, болашақта да солай болады деп күтті.

At the time of Brownlee's graduation from Victoria College, the path of entry to his chosen profession, law, was through three years of articling instead of law school. Brownlee and Victoria classmate Fred Albright resolved to go west; after narrowing the choice to either Calgary or Vancouver, the former was selected on the basis that its legal community was less established, and it offered better prospects to young lawyers without significant capital. On December 16, 1912, Brownlee was called to the Alberta Bar. He began work as an associate with Muir, Jephson and Adams; He took advantage of his membership in Victoria College's newly founded Calgary alumni branch to build professional connections. On the outbreak of World War I, Brownlee did not enlist; his biographer, Lakeland College historian Franklin Foster, speculates that this may have been because of his eyesight, but notes that he did not involve himself in patriotic fundraising or volunteer work and questions whether he "completely shared the values and ideals of his generation". These guarantees were instead received from the Grain Growers' Grain Company (GGG), a Manitoba based equivalent of the AFCEC. After accompanying Rice Jones to a meeting with Alberta Public Works Minister Charles Stewart, Brownlee initially found himself in agreement with Stewart's belief that the companies' shareholders would not accept amalgamation, and that a holding company should instead be created to run both companies' affairs. After further study, however, he changed his mind and pursued the amalgamation with his typical focus. He reviewed the two companies' corporate charters, and found that the GGG's prevented it from either selling out to another company or acquiring sufficient capitalization to buy out the AFCEC. The charter could only be amended by the Parliament of Canada, and the GGG was concerned that any request for amendment would lead eastern Canadian financial interests to successfully lobby for a weakening of farmers' rights. A meeting of both companies' boards at the GGG's Winnipeg offices nevertheless reached the reluctant conclusion that such a request was necessary for amalgamation. Though Brownlee continued to fear resistance from shareholders, both companies' annual general meetings approved the proposal. Brownlee was heavily involved at both meetings, fielding questions from shareholders about legal ramifications and serving on ad hoc subcommittees to study aspects of the proposal. Once the proposal was approved, he drew up the necessary agreements, bylaws, stock certificates, and other instruments. The UGG came into existence September 1, 1917. As lawyer for the UGG, Brownlee began to sympathize with the prevailing farmers' view that the eastern Canadian business establishment was hostile to their interests (for example, when the UGG wanted to sell twine, no manufacturer would supply it). He recommended that the UGG reduce farmers' reliance on the eastern establishment by expanding its operations into insurance, investment, and real estate. The result was the United Grain Growers Securities Ltd. He also helped the UGG quietly sell the stock it held in the Home Bank of Canada when UGG directors began to doubt the bank's soundness; this subtlety was considered essential, as the directors were concerned that airing their doubts publicly would make the bank's failure a self fulfilling prophecy. When UGG Assistant General Manager J. R. Murray found an interested buyer, Brownlee advised Murray against insisting on an intricate written sales contract for fear that the buyer would sense the directors' concerns. His advice was heeded, and the sale was concluded December 29, 1919. The bank failed less than four years later. In July 1919 Brownlee left Muir, Jephson and Adams to accept a full time position with the UGG at $6,000 per year. In 1922, he was made King's Counsel. Brownlee was doing well in both law and business, and expected to continue doing so for the foreseeable future.

ААБ және саясаттану

Оның заңгерлік жұмысының көп бөлігі AFCEC-ке, содан кейін UGG-ге қатысты болғанымен, Браунли UFA басшыларымен, соның ішінде Уильям Ирвин, Айрин Парлби, Герберт Гринфилд және ең бастысы Генри Уайз Вудпен байланыс жасады. Харизматикалық Вуд UFA президенті болды, және Браунли оны 1919 және 1920 жылдары Альбертаның жергілікті жерлерінде UFA-да сөйлеуге жиі ертіп жүрді. Вуд өзінің ынтымақтастық пен әлеуметтік әділеттілік туралы уағыздарымен тыңдаушыларды әсерге алды – Браунли бір кезде UFA-ны дінмен теңеді, ал ол UFA-ның орталық кеңсесі ұсынатын қызметтерді түсіндіріп, мүшелердің заңдық сұрақтарына жауап берді. Вудпен бірге жасаған сапарлары Браунлидің шаруалар қозғалысының саяси жағына деген қызығушылығын оятты, ол оны егжей-тегжейлі зерттей бастады. Браунлидің тағы бір байланысы Т. А. Крерар болды, ол жақында Канаданың Прогрессивті партиясының басшысы болды, және Браунли саяси білім алу үшін оған жүгінді. Крерар Браунлиді Онтарионың жаңадан сайланған премьер-министрі Эрнест Чарльз Друримен таныстырды және Браунли мен Чарльз Стюарт арасында кездесу ұйымдастырды, қазір Альбертаның премьер-министрі. Бұл шындыққа сай ма, жоқ па, Стюарт 1921 жылдың шілдесіне сайлауды жылдамдатып жариялады. UFA 1919 жылдың қаңтарында Вудстың тілегіне қарсы келесі сайлауда кандидаттарды тіркеуге шешім қабылдады. Крерардың прогрессившілері жергілікті шаруа Роберт Гардинерді қолдады, ал Крерар Вуд пен Гринфилдтен (UFA вице-президенті) аралас ауылдық-қалалық округте шаруалар мен жұмысшылар арасында одақ құруды сұрады. Бұл күш-жігерге қол жеткізе алмас бұрын, консерватор Артур Мигеннің федералды үкіметі UGG-нің кейбір элеваторларын басқарудағы тәртіпсіздіктер туралы мәлімдеме жасады. 4 маусымдағы тыңдауда бұрынғы қызметкерлер жалған түбі бар сақтау бункерлері және пара берілген теміржол қызметкерлері туралы куәлік берді. Бұл айыптаулар 1912 жылдан 1914 жылға дейінгі оқиғаларға қатысты, ал олардың 1921 жылы кенеттен танымал болуы UFA-дағы кейбір адамдарды тыңдаулардың саяси мақсатта жүргізіліп жатыр деген күдікке жетеледі. Браунли, UGG адвокаты ретінде, UGG өз тергеуін жүргізу үшін уақыт алғанға дейін және, ең бастысы, Медисин-Хаттағы қосымша сайлау аяқталғанға дейін, одан әрі тыңдауларға тыйым салуға қол жеткізді. Гардинер үлкен үлкен артықшылықпен жеңіске жетті. UFA-ның көп бөлігі 1921 жылғы провинциялық сайлауға дайындалып жатқанда, Браунли Викторияға бір айға демалысқа кетті; саясатқа деген жақындағы қызығушылығына қарамастан, ол өзін әлі де UFA-ның сайлау қызметінде аз рөл атқаратын заңгер және бизнесмен деп есептеді. Калгариден кетер алдында Вуд оған UFA Альбертаның 61 депутаттық орынның 20-дан астамын жеңе алмайтынына сендірді. UFA, дәстүрлі мағынада саяси партия емес, көшбасшысыз сайлауға қатысты. Заңнамадағы көпшілік орындарды бақылау Вестминстер парламенттік жүйесінің қағидалары бойынша үкімет құруға құқылы болғанымен, премьер-министр кім болатыны белгісіз болды. Вудты таңдау логикалық болды, бірақ ол бірнеше себеппен бас тартты. Браунлидің таңғалуына орай, Вуд оның орнына премьер-министр болуды ұсынды. Браунли бұл ұсынысты қабылдамады, өйткені жаңадан сайланған шаруа саясаткерлері қаладағы заңгерді премьер-министр кеңсесінде өздерінің идеалдарынан бас тарту деп қарастыратын болар еді.

Though most of his legal work was for the AFCEC and then the UGG, Brownlee also made contact with leaders of the UFA proper, including William Irvine, Irene Parlby, Herbert Greenfield, and, most importantly, Henry Wise Wood. The charismatic Wood was the UFA's president, and Brownlee often accompanied him to speaking engagements at UFA locals across Alberta in 1919 and 1920. Wood held audiences enraptured with his sermons on cooperation and social justice—Brownlee at one point likened the UFA to a religion—while Brownlee explained the services offered by the UFA's central office and answered members' legal questions. His trips with Wood aroused Brownlee's interest in the political side of the farmers' movement, which he began to study in greater detail. Another of Brownlee's contacts was T. A. Crerar, who had recently become leader of the Progressive Party of Canada, and it was to him that Brownlee turned for his political education. Crerar introduced Brownlee to Ernest Charles Drury, the newly elected United Farmers of Ontario Premier of Ontario, and arranged for a meeting between Brownlee and Charles Stewart, by now Alberta Premier. whether this is true or not, Stewart did call a quick election, for July 1921. The UFA had decided in January 1919, against Woods' wishes, that it would run candidates in the next election. Crerar's Progressives were running Robert Gardiner, a local farmer, and Crerar asked Wood and Greenfield (the Vice President of the UFA) to broker an alliance between farmers and labour in the mixed rural urban riding. Before these efforts could come to fruition, the federal government of Conservative Arthur Meighen disclosed allegations of irregularities in the management of some of the UGG's elevators. At a hearing on June 4, former employees testified of storage bins with false bottoms and bribed railway employees. These allegations involved events from 1912 until 1914, and their sudden prominence in 1921 made some in the UFA suspect that the hearings were politically motivated. Brownlee, as the UGG's attorney, was successful in obtaining an injunction against further hearings until the UGG had time to conduct its own investigation and, as importantly, until the Medicine Hat by election was over. Gardiner won by a wide margin. While most of the UFA was preparing for the 1921 provincial election, Brownlee went on vacation in Victoria for a month; despite his recent interest in politics, he still viewed himself as a lawyer and businessman with little role to play in the UFA's electoral activities. Before leaving Calgary, he was assured by Wood that the UFA would not win more than 20 of the Legislative Assembly of Alberta's 61 seats;

The UFA, not a political party in the conventional sense, had contested the election without a leader. While its control of the majority of seats in the legislature entitled it, under the conventions of the Westminster parliamentary system, to form the government, it was not clear who would become Premier. Wood was the natural choice, but he declined the job for several reasons. To Brownlee's surprise, Wood proposed that he should become premier instead. Brownlee declined, surmising that many of the newly elected farmer politicians would have seen an urban lawyer in the premier's office as a repudiation of much of what they stood for.

Бас прокурор

Гринфилд Браунлиді бас прокуроры етіп тағайындады, ал Браунли көп ұзамай Понокадағы қосымша сайлауда қолдау тапты. Оның бизнес және құқық саласындағы білімі, UFA қатарында бірегей, оған үкіметтің көптеген бастамаларында басты рөл берді; ол сондай-ақ Либералды оппозицияның шабуылдарына қарсы тұруды басқарды және ақырында министрлер кабинетінің күн тәртібін белгілеуге жауапты болды. Браунли UFA партиясының консервативті қанатына тез арада бекінді. Ол шешім қабылдауды үкіметтік ведомстволардан алып, оларды фракцияларға немесе UFA жергілікті ұйымдарына беру шараларына қарсылық көрсетті, сондай-ақ UFA-ның кейбір мүшелерінің Альбертадағы Вестминстер жүйесін өзгерту әрекеттеріне де қарсы тұрды. UFA-ның радикалды топтары мемлекеттік банк құруды талап еткенде, Браунли бұл идеяны қаржылық және конституциялық тұрғыдан мүмкін емес деп санады. Оның үкімет қаржысына деген алаңдаушылығы бюджет тапшылығына дейін жетті; Гринфилдтің шығындарды қысқартуын жеткіліксіз деп тапқан соң, ол үлгі көрсету үшін өз бөлімінен қызметкерлерді қысқарды. Үкіметтің қаржылық жағдайын жақсартуға тырысқанда, ол төрт ақша жоғалтқан темір жолды Canadian National (CPR) немесе Canadian Pacific (CPR) компанияларына сатуды ұсынды. Альберта үкіметінің ұзақ жылдар бойғы мақсаты – федералды үкіметтен Альберта жерлері мен табиғи ресурстарын басқару құқығын алу болды. Ескі провинциялар бұл құқыққа ие болған, бірақ Альберта, Саскачеван және Манитоба Конфедерацияға қабылданғанда, федералды үкімет ресурстарға құқығын сақтап, провинциялық үкіметтерге жыл сайынғы үлестеме төледі. Бас прокурор ретінде Браунли осы мәселелер бойынша Альбертаның бас келіссөзшісі болды. Келіссөздер кейде үміт беретіндей болғанымен, Кинг толыққанды келісімге бармады, мүмкін, өйткені Чарльз Стюарт, қазір Кингтің Альбертадағы өкілі, және провинциялық либералдардың жетекшісі Джон Р. Бойл UFA-ның жақтастары емес еді. Фермерлер үкіметі ретінде UFA провинцияның құрғақшылықтан зардап шеккен оңтүстігіндегі фермерлерге көмек көрсетуге міндеттенді. Браунли құрғақшылықтан көмек көрсету туралы заңды жазды, ол құрғақшылықтан көмек көрсету комиссарын құрды, ол фермерлерге қаржылық кеңес берді және олар қарыздарын төлей алмаған жағдайда банктермен келісімге келуге көмектесті. Ол сондай-ақ Альберта бидай пулының құрылуында маңызды рөл атқарды. Браунлидің ведомствосы тыйым салуды басқаруға жауапты болды. Бастапқыда бұл саясат Альбертаның көпшілігінің қолдауын алғанмен, оны елемеу кең тарағандықтан тиімді қолдану мүмкін болмады. 1922 жылы Альберта провинциялық полициясының констеблі Стив Лоусонды контрабандистер Эмиль Пикариелло мен Флоренс Лассандро өлтіргені үшін олардың асылуы қоғамдық пікірді өзгертуге көмектесті. Бұл мәселе бойынша өткізілген референдумда сайлаушылардың көпшілігі тыйым салуды мемлекеттік спирттік дүкендермен және қатаң реттелген сыра сарайларымен алмастыруға дайын екенін көрсетті. Осылайша заң күшін жойды. Жексенбі күндері сауда-саттыққа тыйым салған Иеміздің күні туралы заң да Браунлидің жауапкершілігінде болды, бірақ ол оған ынтасы жоқ еді және тек ең айқын бұзушылықтарды ғана қудалады. Көптеген UFA депутаттары үкіметтің Браунлиге сенуін ұят деп санайтын болды, ал Гринфилдтің қабілеті оны басқаруға жеткіліксіз деп есептеді. 1924 жылы олар Гринфилдті отставкаға кетуге мәжбүр етті, содан кейін Браунли оны алмастыра алатын еді; Браунли Гринфилдтің отставкасынан кейін өзі де отставкаға кететінін ескертіп, бұл жоспарды құлатты. 1925 жылы жасалған екінші әрекет сәтті аяқталды, өйткені Вуд Браунлиді премьер-министрлікке қабылдауға көндірді және Гринфилд одан құтылуға қуанышпен келісетінін мәлімдеді. Браунли 1925 жылдың 23 қарашасында Альбертаның премьер-министрі болды.

Greenfield appointed Brownlee his attorney general, and soon after Brownlee was acclaimed in a by election in Ponoka. His training in business and law, unique in the UFA caucus, gave him a central role in most of the government's initiatives; he also led the defense against attacks from the Liberal opposition, and eventually became responsible for setting the agenda for cabinet meetings. Brownlee quickly entrenched himself in the conservative wing of the UFA caucus. He resisted measures that would take decision making out of government departments and transfer them to the caucus or UFA locals, and opposed the efforts of some UFA backbenchers to transform the application of the Westminster system in Alberta. When the UFA's more radical elements called for the creation of a government owned bank, Brownlee dismissed the idea as neither financially nor constitutionally feasible. His concern for the government's finances extended to its budget deficit; when he found Greenfield's spending cuts wanting, he cut staff from his own department to set an example. In a further attempt to better the government's financial position, he unsuccessfully advocated the sale of its four money losing railways to Canadian National (CPR) or Canadian Pacific (CPR). A longstanding objective of the Alberta government had been winning control of Alberta's lands and natural resources from the federal government. The older provinces already had this control, but when Alberta, Saskatchewan, and Manitoba were admitted to Confederation, the federal government retained resource rights and paid the provincial governments an annual grant as compensation. As attorney general, Brownlee was Alberta's chief negotiator in these efforts, While negotiations occasionally seemed promising, King was unwilling to fully commit to the transfer, possibly because Charles Stewart, now King's Alberta lieutenant, and John R. Boyle, leader of the provincial Liberals, were sworn enemies of the UFA. As a farmers' government, the UFA was committed to helping farmers in the province's drought stricken south. Brownlee authored the Drought Relief Act, which created a Drought Relief Commissioner to provide farmers with financial counselling and help them reach settlements with banks when they were unable to pay their debts. He also played a leading role in the creation of the Alberta Wheat Pool. Brownlee's department was responsible for administration of prohibition. Though the policy initially enjoyed the support of most Albertans, disregard for it was sufficiently widespread that effective enforcement proved impossible. The 1922 murder of Alberta Provincial Police constable Steve Lawson by bootleggers Emil Picariello and Florence Lassandro, for which they were hanged, helped turn public opinion against it. A referendum held on the issue found most voters willing to replace prohibition with government owned liquor stores and rigidly regulated beer parlours. And the Act was repealed. The Lord's Day Act, which prohibited most commerce on Sundays, was also Brownlee's responsibility, though he had little enthusiasm for it and prosecuted only the most flagrant violations. Many UFA MLAs came to see the government's reliance on Brownlee as embarrassing, and Greenfield's abilities as too limited to continue to lead. In 1924, they pressured Greenfield to resign so Brownlee could replace him; Brownlee scuppered the plot by warning that Greenfield's resignation would be accompanied by his own. A second attempt in 1925 was successful when Wood intervened to convince Brownlee to accept the premiership and Greenfield assured him that he would be pleased to be rid of it. Brownlee became Premier of Alberta November 23, 1925.

Бірінші мерзім (19261930)

Браунлидің премьер-министр ретінде алғашқы сындықтары ол бас прокурор болып жұмыс істеген кездегі қиындықтарға ұқсас болды: Альбертаның табиғи ресурстарын бақылауға алу, пайдасыз теміржолдарды сату және провинциялық бюджетті теңгерлеу. Бірақ осылардың бәрін істемес бұрын, ол алдағы провинциялық сайлауда жеңіске жетуі керек еді. Ол мұны істеді, 1926 жылғы сайлауда 43 мандатты жеңіп алды, бұл 1921 жылы UFA жеңген 38 мандаттан көп, ал 60 орындық заң шығарушы жиналыста көпшілік құруға жеткілікті болды. Браунли қайтадан қызметке келгеннен кейін, өзге де маңызды мәселелерге көңіл бөлді. Олардың көптегені Кингтің либералды федералды үкіметімен ынтымақтастыққа мұқтаж болды: ресурстарды провинциялық бақылауға алу үшін федералды үкіметтің келісімі қажет еді, ал Браунли тапшылықтың бір бөлігі федералды үкіметтің шығындардың лайықты үлесін жабудан бас тартуының салдары деп ойлады. Кингтің өзі UFA-ға тәуелді болды: оның азшылық үкіметі прогрессивтіктер мен одақтас топтардың, соның ішінде 11 UFA депутатының қолдауымен сақталды. Кейбір UFA заң шығарушылары Артур Мейгеннің консерваторларын артық көріп жүргенімен, Браунли жеке өзі Кинг үкіметін қолдады және тіпті премьер-министрдің Браунлиді өз кабинетіне шақыру туралы ұсынысын қарастырғандай болды. Браунли Кингпен қарым-қатынасын пайдаланып, табиғи ресурстарды провинциялық бақылауға алуға тырысты. Ол 1926 жылы осындай келісімге қол жеткізді, бірақ көп ұзамай Альбертадан бөлек католик мектептерін қолдауды жалғастыруды талап ететін федералдық ереже қосылып, келісім бұзылды. Бұл ереже бойынша тартыс 1929 жылға дейін жалғасты, содан кейін келісімге қол жеткізілді. Қалғаны тек федералдық үкімет берген жер үшін Альбертаға өтемақы төлеу мәселесі еді, және 1929 жылдың соңына қарай осы мәселеде де келісімге қол жеткізілді. Браунли Оттавадан Альбертаға оралды, онда оны 3000 шаттанған жақтастары күтіп алды. Браунли үкіметті теміржолдардан айыруда да сәттілікке жетті. Оның оларды CNR немесе CPR-ге сатуға жасаған алғашқы әрекеттері сәтсіз аяқталғаннан кейін, 1927 жылы провинциялық үкімет желілерді тікелей басқаруды өз қолына алды. 1928 жылы олар пайда таба бастады, және бір желісі жақын арада CPR-ге сатылды. Қалған желілер үшін CPR және CNR бірлесіп 15 миллион доллар ұсынды, бірақ бұл сома тым төмен деп танылды, алайда олар 1928 жылдың соңында CPR-ге 25 миллион долларға сатылды. Браунлидің келіссөздер жүргізу шеберлігі келісімнен кейін көпшілік тарапынан жоғары бағаланды. Табиғи ресурстарды бақылауға алу және теміржолдарды сату провинциялық бюджетті теңгерлеуге мүмкіндік берген екі фактор болды, ал алғашқысы 1925 жылы тіркелді. Осы жетістікке қарамастан, Браунли үнемдеуді жақтауын жалғастырды және федералды үкіметті қарттар зейнетақысы сияқты жаңа әлеуметтік бағдарламалардың шығындарының үлкен бөлігін көтеруге көндіруге тырысты. Оның ақшаны сақтауға бейімділігі оның жеке танымалдылығына нұқсан келтірді. Браунли үкіметі прогрессивтік бағдарламаны ілгерілетуге де тырысты. Бұл Альбертаның мыңдаған мектеп округтерін әлдеқайда аз мектеп бөлімдеріне біріктіруге жасалған әрекетте көрінді. Бұл жоспарды орталықтандырылмаған жағдайдың провинция бойынша реформа жасауды мүмкінсіз ететініне сенген білім беру реформаторлары қолдады, бірақ ауыл тұрғындары жергілікті мектептердің жабылуы мүмкін деген қорқынышпен оны тоқтатты. Тағы бір прогрессивтік бастама – "ақыл-жарық кемістігі" бар адамдарды стерилизациялауға рұқсат беретін Жыныстық стерилизация туралы заң болды. 1972 жылы күшін жойған бұл заң қазір варварлық деп есептелсе, сол кезде ол Нелли МакКлунг сияқты моральдық реформаторлардың қолдауына ие болды, олар оның субъектілердің өзінің қауіпсіздігі үшін жасалғанына сенді.

Brownlee's first challenges as premier were similar to those he had faced as attorney general: winning control of Alberta's natural resources, selling the money losing railways, and balancing the provincial budget. Before he could do any of these, however, he needed to win the impending provincial election. He accomplished this, winning 43 seats in the 1926 election, an increase from the 38 that the UFA had won in 1921 and enough for a majority in the 60 seat legislature. Once returned to office, Brownlee turned his attention to his other priorities. Many of them required the cooperation of King's Liberal federal government: provincial control of resources would require the acquiescence of the federal government, and Brownlee felt that the deficit was in part the result of the federal government's failure to cover its rightful share of expenses. King was himself reliant on the UFA: his minority government survived thanks to the support of Progressives and allied factions, including the 11 UFA MPs. Though some UFA legislators preferred Arthur Meighen's Conservatives, Brownlee personally supported the King government, and even appeared to consider an offer from the Prime Minister to take Brownlee into his cabinet. Brownlee attempted to leverage his relationship with King to win provincial control of natural resources. He won such an agreement in 1926, but it was soon scuttled by the federal addition of a clause requiring Alberta to continue supporting separate Roman Catholic schools. Wrangling over this clause persisted until 1929, when a compromise was reached. All that remained was the question of compensation to Alberta for land given away by the federal government, and by the end of 1929 agreement on this too was reached. Brownlee returned from Ottawa to Alberta, where he was greeted by 3,000 cheering supporters. Brownlee was similarly successful in divesting the government of its railways. When his initial attempts to sell them to the CNR or CPR failed, the provincial government took over direct operation of the lines in 1927. In 1928, they began to show a profit, and one of the lines was soon sold to the CPR. A joint offer from the CPR and CNR of $15 million for the remaining lines was judged too low, but they were sold to the CPR near the end of 1928 for $25 million. Brownlee's negotiating skill was widely praised in the aftermath of the deal. Control of natural resources and the divestment of the railways were two factors that permitted balanced provincial budgets, the first of which was registered in 1925. Despite this success, Brownlee continued to advocate austerity, and tried unsuccessfully to persuade the federal government to assume a greater share of the costs of new social programs, such as the old age pension. His resulting reputation as a penny pincher came at a cost to his personal popularity. Brownlee's government also attempted to advance a progressive agenda. One way this manifested itself was an attempt to consolidate Alberta's thousands of school districts into a far smaller number of school divisions. The plan was supported by educational reformers who believed that the decentralized status quo made province wide reform impossible, but was scrapped when rural residents expressed fears that it would mean the closure of local schools. Another progressive initiative was the Sexual Sterilization Act, which allowed for the sterilization of "mental defectives". While the Act, repealed in 1972, is now viewed as barbaric, at the time it enjoyed the support of moral reformers like Nellie McClung, who believed it was for the subjects' own protection.

Екінші мерзім (19301934)

1930 жылғы сайлау науқанында Браунли белсенді түрде үгіт жүргізіп, сәл кем дауыспен қайта сайланды. Дегенмен, Ұлы депрессия Альбертада да өзін сезіндірді. Альбертаның негізгі экспорттық тауары – бидайдың бағасы 1929 жылғы жазда бушельін 1,78 доллардан, келесі наурызда 1 долларға, ал 1930 жылдың соңында 0,45 долларға дейін төмендеді. Альберта бидай қоры (АБҚ) мүшелеріне бушель үшін кемінде 1 доллар бағаны кепілдеді (бірақ бұл көптеген шаруаларға күнкөріс табуға жеткіліксіз болды) және құлдыраудың алдында тұрды. Банктер оған және жеке шаруаларға несие беруден бас тартты, бұл оларға 1931 жылғы егінге тұқым сатып алуды қиындатты. Облыстық үкіметке несие кепілдіктерін беру туралы өтініштер түсті. Браунли мұндай кепілдіктер несие берушілерді жоғары пайыздық ставкамен несие беруге ынталандырады деп опасылды, егер шаруалар төлей алмаса, облыстық үкімет оларға төлейтінін білдіретін. Ол федералдық кепілдікпен берілген бидай бағасын бушель үшін 0,70 долларға жеткізуді сұрады, бірақ премьер-министр Р.Б. Беннетт оны қабылдамады, ол проблеманың себебін әлемдік артық өндіріс деп есептеді. Шаруашылықтар банкротқа ұшырағанда, көптеген жастар ауылдық жерлерден Альбертаның қалаларына көшіп келді, онда жағдай одан да нашар болды. Жұмыссыздық деңгейінің өсуімен қатар еңбек күресі де күшейді. 1932 жылдың желтоқсанында «аштық шеруі» өтті, онда мыңнан астам жұмыссыз ерлер мен әйелдер Альберта заң шығарушы органына наразылық шеруін ұйымдастыруға тырысты. Браунли Эдмонтон қалалық әкімдігінен мұндай акцияға тыйым салуды сұрады. Ол жұмысшылардың қиын жағдайына көңіл білдіргенімен, мұндай шара радикализм мен коммунизмге жетелеуі мүмкін тұрақсыз жағдай тудырады деп санайды. Осы көзқараспен ол 1932 жылы Ынтымақтастық Комонвелл федерациясының (ЫКФ) құрылуын қарастырды. Браунли көптеген UFA мүшелері шаруалар мен жұмысшылардың серіктестігі деп санайтын бұл жаңа партияны қолдағанмен, оны қауіпті социалистік деп есептеді. Аштық шерушілері үкімет рұқсатынсыз шеруге тырысқанда, Корольдік Канада атты полициясы (РККП) және Эдмонтон қалалық полициясы оларды қатыгездікпен таратып жіберді, Браунли осы жағдайдың көп бөлігіне жауапты деп танылды. Браунлидің жағдайды бақылауын одан әрі әлсірете түскендей, UFA сол кезде солға қарай бұрылыс жасады, Роберт Гардинер зейнеткерлікке шыққан Генри Уайз Вудты провинциялық ұйымның президенті ретінде алмастырды. Әлсіреген экономика облыстық үкімет қаржысына елеулі қиындықтар туғызды. 1931 жылы Браунли премьерлік кезеңінде шамамен 2,5 миллион долларлық алғашқы дефицит болды, ал 1932 жылғы дефицит одан да көп болды. Соңғы жылы провинция 3 миллион долларлық облигация бойынша дефолтқа жақын болды, бірақ федералдық үкіметтен алған қарыздың арқасында бұл оқиға болдырмалды. Браунли шығындарды күрт қысқарды: провинцияның көптеген ауыл шаруашылығы колледждерін жапты, мемлекеттік қызметкерлер санын үштен бірден астамға қысқарды, облыстық қызметкерлердің жалақысын төмендетті және Альберта облыстық полициясын таратып, оны РККП-мен алмастырды. Оның үкіметі сондай-ақ корпоративтік салықтарды арттырып, жаңа облыстық табыс салығын енгізді. Бұл шаралар жеткіліксіз болды, сондықтан Браунли басқа батыс провинцияларының әріптестерімен бірге Беннеттен көмек сұрады. Беннет Браунлиге жеке көңіл білдіргенін, бірақ көмек көрсетуден бас тартқанын айтты. 1933 жылы Браунли Банктік және валюта жөніндегі Корольдік комиссияға бейортодоксалды экономикалық көзқарастардың өкілі ретінде тағайындалды (Альберта қаржысына консервативті көзқарасына қарамастан, провинциядан тыс ол прогрессивті қозғалыстың өкілі ретінде қарастырылды). Браунли банктер Шығыс және Батыс қарыздарларына теңсіз қарағанын және шаруаларға залалы бар пайыздық ставкаларды таңып отырғанын айтты. Ол Комиссияның көпшілігімен бірге Канадада орталық банк құруды қажет деп мәлімдеді, бірақ оны толығымен мемлекеттік бақылауда ұстауды ұсынған жалғыз адам болды. Ұлы депрессияның алғашқы жылдары Калгари мектеп мұғалімі және уағызшы Уильям Аберхарт К.Х. Дугластың әлеуметтік несиелік экономикалық теориясының нұсқасын уағыздай бастады. Браунли Аберхарттың ұсыныстары конституцияға қайшы (егер оларды ақша-несие саясатын бақылай алмайтын провинциялық үкімет жүзеге асырса) және тиімсіз (өйткені олар Альбертаның ауыл шаруашылығы өнімдеріне нарық құрмайды) болады деп сенді. Аберхарт танымалдылыққа ие болған сайын, Браунли оның шешімдерін иллюзорлық деп сынады, бірақ өзінен көптеген ұсыныстар мен дәлелдер келтіре алмады.

Brownlee campaigned vigorously during the 1930 election, and was re elected with a slightly diminished majority. However, the Great Depression was making itself felt in Alberta. The price of wheat, Alberta's major export, declined from a high of $1.78 per bushel in the summer of 1929, to $1.00 in the following March, to $0.45 by the end of 1930. The Alberta Wheat Pool (AWP) guaranteed its members a minimum price of $1.00 per bushel (itself not enough for many farmers to earn a living), and it found itself facing ruination. Banks denied credit to it and to individual farmers, which in turn made it difficult for the latter to afford seed for the 1931 crop. The provincial government faced calls to provide loan guarantees. Brownlee was concerned that such guarantees would encourage lenders to make loans at higher interest rates, with the knowledge that the provincial government would pay them if the farmers defaulted. He sought a federally guaranteed minimum price of $0.70 per bushel, but was rebuffed by Prime Minister R. B. Bennett, who saw the source of the problem as a global oversupply. As farms failed, many young people migrated from rural areas to Alberta's cities, where the situation was scarcely better. As the unemployment rate rose, so did labour militancy. December 1932 saw a "hunger march", in which more than a thousand unemployed men and women attempted to hold a protest march to the Alberta legislature. Brownlee requested the Edmonton city government to prohibit such a display. While he pronounced himself sympathetic to the workers' ordeal, he said he felt such an event would create a volatile atmosphere that would breed radicalism and communism. It was through this lens that he had viewed the 1932 founding of the Co operative Commonwealth Federation (CCF). Though many UFA members supported this new party, which saw itself as a partnership between farmers and labourers, Brownlee considered it dangerously socialist. When the hunger marchers attempted to go ahead without government sanction and were brutally dispersed by the Royal Canadian Mounted Police (RCMP) and Edmonton city police, Brownlee took much of the blame. Further weakening Brownlee's control of the situation, the UFA, around this time, took a sharp left ward turn, as Robert Gardiner replaced retiring Henry Wise Wood as president of the provincial body. The weakened economy presented significant challenges to provincial government finances. 1931 saw the first deficit of Brownlee's premiership, of approximately $2.5 million, and 1932's was still larger. During the latter year, the province came within hours of defaulting on a $3 million bond, which was avoided only by a loan from the federal government. Brownlee cut spending aggressively: he closed most of the province's agricultural colleges, reduced the civil service by more than a third, cut provincial employees' salaries, and disbanded the Alberta Provincial Police, replacing it with the RCMP. His government also increased corporate taxes and implemented a new provincial income tax. These measures proved insufficient, and Brownlee joined his colleagues in the other western provinces in entreating Bennett to help. Bennett said he was privately sympathetic to Brownlee but refused to provide assistance. In 1933, Brownlee was appointed to the Royal Commission on Banking and Currency as a representative of unorthodox economic views (despite his conservative approach to Alberta's finances – outside of the province he was viewed as a spokesperson of the progressive movement). Brownlee argued that banks were treating Eastern and Western debtors unequally, and that they were charging predatory interest rates to farmers. He joined the majority on the Commission in calling for the creation of a central bank in Canada but was alone in proposing that it be entirely publicly controlled. During the Great Depression's early years, Calgary schoolteacher and evangelist William Aberhart began to preach a version of C. H. Douglas's social credit economic theory. Brownlee believed that Aberhart's proposals would be both unconstitutional (if implemented by a provincial government, which did not have control over monetary policy) and ineffective (since they would not create markets for Alberta's agricultural products). As Aberhart gained popularity, Brownlee attacked his solutions as illusory but had little of his own to offer but critiques and orthodoxy.

Жыныстық шатасу

1934 жылы Браунли Браунли отбасының досы және провинциялық Бас прокурор кеңсесінің қызметкері Вивиан Макмилланды азғырғаны үшін сотқа берілді. Макмиллан Браунлидің 1930 жылы оны азғырғанын және одан кейінгі қарым-қатынас 1933 жылға дейін жалғасқанын айтты; Браунли оның айтқанын толығымен жоққа шығарды және бұл сот ісі Макмиллан, оның күйеу жігіті және Либералдық партиядағы Браунлидің қарсыластарының құсауы екенін мәлімдеді. Көңілді және көпшілікке жария болған сот процесінен кейін, қазылар Макмилланның пайдасына шешім шығарды. Алайда, сот төрағасы Уильям Карлос Айвс қазылардың шешімін қабылдамады, Макмилланның ешқандай зиян шеккенін дәлелдемегенін мәлімдеді. Шағымдар ақырында Ұлыбританияның құпия кеңесінің сот комитетіне, сол кезде Канаданың жоғарғы сатыдағы апелляциялық сотына жеткізілді, онда Макмиллан жеңіске жетті. Қазылар шешім шығарғаннан кейін Браунли өзінің премьер-министрлік өкілеттігі аяқталғанын түсінді. Ол ізбасар табылған соң отставкаға кететінін хабарлады және 1934 жылдың 10 шілдесінде Ричард Гэвин Рид оны алмастырды.

Кейінгі саяси мансап

Отставкаға кеткен айларда Браунли көзге түспеуге тырысты, бірақ ол әлі де Понока округінің депутаты болды. 1935 жылғы қаңтарда UFA съезінде сөйлеген сөзінде ол Аберхарттың әлеуметтік несиені тек Альбертада енгізу жоспарларына қарсы шықты: «Мен сіздерге ескертемін, мұндай жүйені енгізуге тырысудың нәтижесінде көңіл көшу, үмітсіздік пен одан әрі қайғы ғана болады, өйткені провинцияның бұл мәселелерде құзыреті жоқ». Аберхарттың тікелей пікірін естігеніне қарамастан, съезд оның әлеуметтік несие тұжырымын қолдау туралы ұсынысты үлкен көпшілік дауысымен қабылдамады. Рид үкіметі Браунлиді Аберхарт пен әлеуметтік несиеге қарсы күрестің бас стратегі етіп тағайындады. Ол қолданған бір тактика – Альберта үкіметінің экономиканы жаңғырту мәселесіндегі кеңесшісі ретінде К.Х. Дугласты тарту. Осылайша Браунли әлеуметтік несиенің уәделерін UFA-ның пайдасына қолдануға және Дугластың түсіндіруінен әлеуметтік несие туралы Аберхарттың түсінігінің қаншалықты ерекшеленетінін көрсету арқылы Аберхарттың беделін түсіруге үміттенеді. Бірақ бұл әрекет сәтсіз аяқталды, себебі Альберталықтар отты, харизматикалық Аберхарт пен салқынқанды, технократ Дугластың арасындағы айырмашылықты көріп, біріншісін артық көріп қалды. Браунли сондай-ақ Аберхартты Эдмонтонға шақырып, үкімет қарастыра алатын ұсыныстар дайындауға шақырды; бұл оны экономикалық құтқарудың нақты шараларын ұсынуға мәжбүрлеу әрекеті болды, бұл шаралардың шабуылға ұшырауы мүмкін, ал Аберхарттың жалғасқан қашуымен бұл жоспар орындалмады. 1935 жылғы сайлау 22 тамызда өтті. Браунли науқанның көп бөлігін өзінің Понока округін сақтап қалуға жұмсады. Ол құрметке ие болғанымен, оның сайлаушылары ауыр экономикалық жағдайда болды және UFA-ның олардың жағдайын жақсартуға көмектеспеген консервативтік саясатынан шаршады. Браунли кейінірек еске алды: «Бір адам тұрып: «Мырза Браунли, біз сізді мұқият тыңдадық, бірақ сіздің жауаптарыңыз өте қиынға соқты. Бірақ менде тағы бір сұрақ бар. Бидайды центіне 25 центтен сатамын. Егер мен ертең бір өгізді сатуға тырыссам, тіпті тасымалдау ақысын төлеуге де жетпейді. Жұмыртқаның ондағына 3 цент аламын. Бір банка қаймаққа бір доллар алсам, бақыттымын. Мен неден айырылып қаламын?» деді. Көрермендер ықыласпен қол соқты. Сол сәтте сайлаудың нәтижесі қандай болатынын білдім». Сайлау күні провинциядағы барлық UFA кандидаттары жеңіліске ұшырады, ал Аберхарт 63 орынның 56-сын жеңіп алды. Понокада Әлеуметтік несие партиясынан шыққан Эдит Роджерс Браунлиді 2295 дауысқа қарсы 879 дауыспен жеңді. Бұл сайлаудан кейін Браунли ешқашан қайтадан саяси лауазымға үміткер болған жоқ.

In the months after his resignation, Brownlee kept a low profile, though he was still MLA for Ponoka. He returned to the public eye with a speech to the January 1935 UFA convention attacking Aberhart's plans to implement social credit in Alberta alone: "I would impress you that nothing but disillusionment, loss of hope and additional despair can follow any attempt to inaugurate a system of that kind, because the Province has no jurisdiction in these matters." Despite hearing directly from Aberhart, the convention defeated by a wide margin a motion to endorse his version of social credit. Reid's government made Brownlee its chief strategist against Aberhart and social credit. One tactic he adopted was C. H. Douglas to serve as a consultant to the Alberta government on economic reconstruction. In doing this, Brownlee hoped both to co opt the promise of social credit for the benefit of the UFA and to discredit Aberhart by demonstrating how widely his interpretation of social credit differed from Douglas's. This effort failed because Albertans, confronted by the contrast between the fiery, charismatic Aberhart and the aloof, technocratic Douglas, preferred the former. Brownlee also invited Aberhart to come to Edmonton and prepare proposals on which the government could act; this was an attempt to force him to take specific positions that could be attacked rather than relying on vague assurances of economic salvation, but was foiled by Aberhart's continued evasiveness. The 1935 election took place August 22. Brownlee spent most of the campaign trying to retain his own riding of Ponoka. Despite the respect he commanded, his constituents were in desperate economic straits and tired of the UFA's orthodoxy, which had failed to raise their condition. As Brownlee later recalled:
One man got up and said, "Mr. Brownlee, we have listened to you with a great deal of attention and the answers you have given seem pretty hard to meet. But I have one more question I'm selling my wheat at 25 cents a bushel. If I tried to sell a steer tomorrow I'd probably hardly get enough to pay the freight. I get 3 cents a dozen for eggs. I'm lucky to get a dollar for a can of cream. Will you tell me what I've got to lose?" and a cheer went over the audience. I knew then what the result of the election was going to be. On election day, every UFA candidate in the province was defeated, as Aberhart's won 56 of 63 seats. In Ponoka, Social Credit's Edith Rogers defeated Brownlee 2,295 votes to 879. After this election, Brownlee never sought political office again.

Саясаттың кейінгі өмірі

Сайлаудағы жеңілістен кейін көп ұзамай Браунли Эдмонтонда жаңа заң фирмасын ашты. Біріккен Астық Өсірушілер оны көп ұзамай қайтадан бас кеңесшісі етіп тағайындады. 1940 жылға қарай Браунли саясатқа кірмес бұрынғы деңгейіне жеткізіп, өзінің мансабын қалпына келтірді: оның фирмасы көптеген ірі ауыл шаруашылығы компанияларын клиенттерінің қатарына қосты, ал Біріккен Астық Өсірушілер де оған көп жұмыс тапсырды. Ол сонымен қатар "Western Review" газеті үшін заң туралы мақала жазуға шақырылды. Біріккен Астық Өсірушілердің бас кеңесшісі ретінде Браунли оның қайта құрылуына жауапты болды. Оның жарғысында тек фермерлер ғана компаниядан тікелей акция сатып ала алатыны, ал оларды басқа акционерлерден кімнің алатынына шектеу қойылмағаны көрсетілген. Бұл капитал ағынын шектеді, себебі депрессия кезінде акция сатып алуға шамасы жетпейтін фермерлер көп болды, ал компанияның бақылауы фермер емес, кедей фермерлерден акция сатып алған адамдарға өтті. Браунлидің шешімі – екі класс акция құру болды: номиналды құны 20 долларлық инвестициялық акция және номиналды құны 5 долларлық дауыс беруге арналған акция. Біріншісі кез келген адамға, ең көп дегенде 250 акцияға дейін, ал екіншісі тек фермерлерге, ең көп дегенде 25 акцияға дейін тиесілі болуы мүмкін.

UGG директоры және вице-президенті

Құдайдың UGG капиталын қайта құрылымдағанда Браунли жаңа құрылым күшіне енген кезде акция иеленетін фермер емес адамдардың дауыс беретін акцияларды ұстауына мүмкіндік беретін ереже қосты. Бұл ереже оған мұны жасауға мүмкіндік берді, нәтижесінде 1942 жылғы акционерлердің жылдық жиналысында компания директорлар кеңесіне сайланды; сондай-ақ ол UGG вице-президенті болып тағайындалды. Браунли тағайындалған кезде UGG табыс салығы жөніндегі дауға қатысқан болатын. Фермерлер қозғалысы 1917 жылы табыс салығын енгізуді қолдағанмен, салық ставкаларының өсуімен UGG оны жирендіре бастады, әсіресе пулдар салықтан босатылғандықтан. Бұл босатудың себебі – пулдар өз мүшелерінің өкілдері болғандықтан, кез келген табыс төлемнен бұрын корпоративтік табыс ретінде емес, жеке табыс ретінде салық салынуы керек еді – бастапқыда қабылданды, бірақ UGG пулдардың 1931 жылғы қайта ұйымдастырылуы олар мен UGG арасындағы айырмашылықты жойғанын және босату UGG-ді бәсекелестікке қабілетсіз ететінін мәлімдеді. 1941 жылы Браунли Оттаваға UGG-нің мәселесін білдіру үшін барды; ол Солтүстік-Батыс лифттер қауымдастығы (NLEA) арқылы жеке астық компанияларын ұсынып отырған О.М. Биггармен бірлесіп, Ұлттық кіріс министріне бірлескен баяндама дайындады. Үкімет пулдарға салық салу туралы шешім қабылдады; пулдар Эксчекер сотына шағымданып, 1943 жылы үкімет пайдасына шешім шығарылды. Осы уақытқа дейін үкімет пулдарға 1941 жылға дейінгі кіріс үшін салық салуға және одан кейін салық салудан кең босатулар беруге келісті. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін федералды үкімет кооперативтерге салық салу мәселесін егжей-тегжейлі қарастыру үшін Корольдік комиссияны тағайындады. Браунли UGG-нің ұсынысын дайындады және Комиссияның соңғы қорытындыларына риза болды: ол UGG-ді кооператив ретінде мойындады және оған пулдардың алған босатуларын беруді ұсынды. Алайда, үкімет 1940 және 1941 жылдардағы салықтарды UGG-ден, бірақ пулдардан емес, жинауды жоспарлады. 1947 жылдың ақпан айында Браунли Оттаваға оралып, UGG-нің мәселесін Қаржы министрі Дуглас Эбботтқа ұсынды, ол ақыры UGG-мен келісіп, пулдардың босатуларын оған кеңейтті. Бұл дау пулдар мен UGG арасындағы ашу-ызаға әкелді, нәтижесінде біріншісі соңғысын нағыз кооператив емес, ескі үлгідегі астық компаниясы деп мәлімдеді. Браунли бұл айыптамаларды жоққа шығаруда маңызды рөл атқарды және UGG-нің жазбаша жауабы болған 1906-1943 жылдардағы «Астық өсірушілердің жазбасына» үлкен үлес қосты. Браунли Канада Ауыл шаруашылығы федерациясының UGG делегаты ретінде пулдардың салықтан босатылу мәртебесін сақтауға шақыратын резолюцияға қарсы шыққанда, резолюцияның жақтастары оны «кооперативтер мақұлдады» деп айтуды ұсынды; Браунли UGG кооператив екенін мәлімдеді және сөз тізімі алынып тасталды. Алберта бидай пулы кейіннен «Кооперативтерге салық салуға әкелген оқиғалар тарихы» атты кітапша жариялады, онда UGG мен Браунлиге көп кінә тағылды, соңғысы жек көрілетін жеке астық компанияларымен «бидай пулдарына салық салуды жүзеге асыру үшін» жұмыс істеді деп айыпталды. Кітапшадағы дұрыс емес датаны пайдаланып, Браунли 1941 жылы Биггармен бірлескен баяндамадағы фактілік қателіктерді атап, негізінен шындыққа сай айыптамаларды жоққа шығарды. UGG акционерлері оны қатаң сұраққа алғанмен, ол тұрып берді және Альберта, Саскачеван және Манитоба штаттарында радиода сөйлегеннен кейін дау басылды.

When he restructured the UGG's capital, Brownlee included a rider that non farmers who held shares at the time the new structure came into effect could hold voting shares. This clause allowed him to do so, and in consequence to be elected to the company's board of directors at the 1942 annual shareholders' meeting; he was also appointed the UGG's vice president. At the time of Brownlee's appointment, the UGG was embroiled in an income tax dispute. Though the farmers' movement had generally supported the 1917 introduction of income tax, as rates climbed the UGG began to resent it, especially given that the pools were exempt. While the rationale for this exemption—that the pools were agents of their members, and that any income should therefore be taxed as personal income once disbursed, and not as corporate income pre disbursal—was initially accepted, the UGG argued that the pools' 1931 reorganization eliminated the differences between them and the UGG, and that the exemption thus put the UGG at a competitive disadvantage. In 1941, Brownlee travelled to Ottawa to express the UGG's case; there he collaborated with O. M. Biggar, representing the private grain companies in the form of the North West Line Elevators Association (NLEA), who also objected to the pools' exemption, on a joint brief to the Minister of National Revenue. The government ruled that the pools were taxable; the pools appealed to the Exchequer Court, which found in the government's favour in 1943. By this time, the government had agreed not to tax the pools for pre 1941 revenue and to grant generous exemptions on taxation thereafter. After World War II, the federal government appointed the Royal Commission on Taxation of Cooperatives to examine the question in greater detail. Brownlee prepared the UGG's submission, and was pleased with the Commission's eventual findings: it recognized the UGG as a cooperative, and recommended that it be granted the same exemptions as the pools enjoyed. However, the government still intended to collect taxes from 1940 and 1941 from the UGG, but not from the pools. In February 1947, Brownlee returned to Ottawa to present the UGG's case to Finance Minister Douglas Abbott, who eventually sided with the UGG and extended the pools' exemption to it. The acrimony this dispute engendered between the pools and the UGG led the former to suggest that the latter was not a true cooperative, but rather an old style grain company. Brownlee played a major role in disputing these allegations, and was a major contributor to The Grain Growers' Record 1906–1943, the UGG's written response. When he, as the UGG's delegate to the Canadian Federation of Agriculture, opposed a resolution calling for the continued tax exempt status of pools, the resolution's proponents suggested stating that it was "endorsed by the cooperatives"; Brownlee objected that the UGG was a cooperative, and the wording was withdrawn. The Alberta Wheat Pool later published a pamphlet entitled A History of Events Leading to Taxation of Cooperatives, which placed much of the blame on the UGG and Brownlee, accusing the latter of working with the hated private grain companies to "enforce taxation of the Wheat Pools". Seizing on an incorrect date in the pamphlet, Brownlee dismissed the charges—which were substantially true, in light of his 1941 joint brief with Biggar—as factually incorrect. Though UGG shareholders subjected him to vigorous questioning, he held firm and the controversy died down after he gave a series of radio addresses in Alberta, Saskatchewan, and Manitoba.

UGG президенті

1940-жылдардың ортасында UGG президенті және бас менеджері Р.С. Лоу ауырып қалды, ал 1947 жылдың ақпан айында Браунли UGG-нің міндетін атқарушы бас менеджері болып тағайындалды. 1948 жылдың 1 қаңтарында ол толыққанды бас менеджер болды. 1948 жылдың көктемінде Лоу толығымен қызметтен кетті, ал 1 мамырда Браунли оның орнына президент және бас менеджер болды. Осы қызметте ол Калгари және Виннипег қалаларында кеңселерде жұмыс істеді. Ол үнемі жұмыс істеді, көбінесе дүйсенбі күні жұмысқа хатшыларына диктант жазбалары салынған портфельмен келді. Фостердің айтуынша, оның қызметкерлері Браунлиді «өмірін жұмысына арнаған, портфелімен өмір сүрген, көңіл көтерудің жалғыз жолы бір жұмыстан екіншісіне ауысу сияқты болған адам» деп білген. Ол осы еңбек этикасын компанияны кеңейтуге, жаңа астық көтерушілерді салуға және барларын сатып алуға жұмсады. Сонымен қатар, ол UGG-нің әрбір жеткізу пунктінің операциялық шығындары мен көлемін зерттеді. Ол шамамен ондай көтерушілердің ақша жоғалтып жатқанын анықтады, ал шығындардың өсуі бұл санды арттыру қаупін тудырды. Браунли UGG-нің бәсекелестерімен тым кішкентай орталықтарды бөлісу үшін келісімге келуге тырысты, олар бір көтерушіден артыққа шыдамады, және белгілі бір табысқа жетті, әсіресе Альберта бидай пулымен. Сонымен қатар, Браунли UGG-нің үлкен орталықтардағы, әсіресе Регина, Брэндон және Виннипегтегі беделін арттырды. Браунли UGG-ден тыс жерлерде де астық өнеркәсібіне тығыз қатысты, оның ішінде Канаданың Ауыл шаруашылығы федерациясының атқару комитетіндегі лауазымы арқылы. Осы қызметте ол өзін Британдық бидай келісімі (ББК) төңірегіндегі дау-дамайлардың ортасында тапты. ББК – британдық клиенттерге төрт жыл бойы бидайды белгіленген бағамен сату туралы келісім болды. Алдағы екі жылда бағаны «әлемдік бидай бағасын» ескере отырып түзету керек болды. Алғашқы төрт жыл ішінде әлемдік бидай бағасы келісімде көрсетілген бағадан үнемі жоғары болды, бұл британдықтарға деген наразылықты күшейтті, әсіресе олар бұл белгіленген бағадағы бидайдың көп бөлігін еуропалық нарықтарда үлкен пайдаға сатты. Бұл жағдай соңғы екі жылда британдықтардың бағаны жоғарылатудан бас тартқаннан кейін, келісімде оларды бұған мәжбүр ететін ештеңе жоқ деген негізде одан да ушықты. Нәтижесінде астық өндірушілер шамамен 350 миллион долларға шығынға ұшырады. Келісімді келіскен федералды үкімет британдық төлемдерді 65 миллион долларға толықтыруды ұсынды, бұл шығыс канадалықтардың ашуын тудыратын, бірақ батыс фермерлерін қанағаттандыру үшін тым аз сома болды. Келісімге қарсы болған Браунли ел бойынша жарнама сатып алуға рұқсат берді, онда үкімет бидайдың ішкі бағасын бір бушельге 0,77 долларға белгілегенін, ал әлемдік баға 2,18 долларға жеткенін көрсетті. Браунлидің пікірінше, үкіметтен төленетін 65 миллион доллар федералды саясаттың тұтынушыларға тигізген пайдасымен салыстырғанда мардымсыз болды. Кейінгі халықаралық келісімдер, олар үшін Браунли Канада делегациясының кеңесшісі ретінде әрекет етті, фермерлер үшін жақсы шарттарға әкелді. Браунлидің астық өнеркәсібінің жетекші тұлғаларының бірі ретіндегі беделі үкіметтік қатынастарға қатысуымен де көрінді. Ол Канада парламентінің Ауыл шаруашылығы жөніндегі тұрақты комитетіне әр астық көтерушіге формула бойынша қорап вагон бөлу жүйесіне қарсы сөйледі, керісінше, Канада бидай кеңесіне оларды қалауынша тағайындау мүмкіндігін сақтайтын жүйені жақтады. 1960 жылдың қыркүйегінде ол Корольдік көлік комиссиясына «Кроус-Нест Пас тарифін қорғау» тақырыбындағы ұсынысында, астық тасымалы үшін төленетін тарифтерді дерегуляциялауға темір жолдардың шақыруларын қабылдамады. Браунлидің президенттік кезеңі UGG-нің негізін қалаушы ұйымдарының бірі – Grain Growers Grain Company-нің елу жылдығымен сәйкес келді. Бұл мерекелік оқиғаны атап өту үшін Браунли UGG филиалдарымен сөйлесу үшін ел бойынша саяхат жасады. Ол сондай-ақ басылымға бақылау жасады және «Бірінші елу жыл» UGG тарихының көп бөлігін жазды. Осы қызметте ол кітапты шығарған UGG бөлімінің жетекшісі, UGG вице-президенті Р.С. Браунмен және Бас менеджердің көмекшісі П.С. Уоттпен қақтығысқа түсті. Браунли президенттік кезеңінде белсенді стильге ие болды, оны Фостер кейде «тікелей араласуға» жақын деп мойындады. 1961 жылдың 21 маусымында денсаулығының нашарлауы Браунлиді UGG-ден кетуге мәжбүр етті. Браунлидің саяси мәселелер бойынша айтқан кездейсоқ пікірлері әлі де көп назар аударды. Ол 1944 жылы соғыстан кейінгі қайта құру туралы UFA конвенциясында сөйлеп, Канаданың экономикалық перспективаларына деген пессимизмін білдірді. Ол толық жұмыспен қамту саясатын жақтады және жұмыс орындары мағыналы болуы керек екенін, «қытайдағы салдарынан жолдар салу үшін адамдарды жұмысқа орналастырудың қажеті жоқ, өйткені машиналар оны жақсырақ жасай алады» деді. Ол үкімет белгілеген соғыс кезеңіндегі бидай бағасының шегін, бір бушельге 1,25 доллар, ұлттық дағдарыстың ауыртпалығын фермерлердің мойнына салуға мәжбүр ететінін, олар депрессия кезінде де солай болғандай, сынға алды.

In the mid 1940s, UGG President and General Manager R. S. Law fell ill, and in February 1947, Brownlee was named the UGG's Acting General Manager. On January 1, 1948, he became full General Manager. In spring 1948 Law stepped down completely, and on May 1 Brownlee succeeded him as President and General Manager. In this capacity, he had offices in Calgary and Winnipeg. He worked constantly, often arriving at work on a Monday with a briefcase full of dictation machine recordings for secretaries to transcribe. Foster says that Brownlee was known by his staff as "a man whose life was his work, who lived in his briefcase, and whose only recreation seemed to be changing from one job to another". He turned this work ethic to expanding the company, building new grain elevators and purchasing existing ones. At the same time, he undertook a study of the operating costs and volume of each of the UGG's delivery points. He found that roughly a dozen elevators were losing money, with climbing costs threatening to increase this number. Brownlee tried to reach accommodations with the UGG's competitors to divide among them centres too small to support more than one elevator, and achieved some success, especially with the Alberta Wheat Pool. At the same time, Brownlee increased the UGG's presence in larger centres, especially Regina, Brandon, and Winnipeg. Brownlee remained intimately involved in the grain industry even outside the UGG, in part through his position on the Canadian Federation of Agriculture executive. In this capacity, he found himself in the middle of a controversy over the British Wheat Agreement (BWA). The BWA was an agreement to sell wheat to British clients at a fixed price over a four year period. The price was to be adjusted during the following two years, "having regard to" world wheat prices. During the first four years, world wheat prices were continually above the price stipulated in the agreement, breeding resentment towards the British, especially since they sold much of this fixed price wheat for a large profit in European markets. This was exacerbated when the British refused to adjust the price upwards for the last two years, on the grounds that there was nothing in the agreement to compel them to do so. The result was considerable ill will and a loss by grain farmers of an estimated $350 million. The federal government, which had negotiated the agreement, offered to supplement the British payments by $65 million, a sum large enough to raise the ire of eastern Canadians but too small to placate western farmers. Brownlee, who had opposed the agreement, authorized a purchase of advertising across the country pointing out that the government fixed the domestic price of wheat at $0.77 per bushel while the world price reached as high as $2.18. In Brownlee's view, the $65 million payment by the government paled in comparison to the benefit to consumers of the federal policy. Subsequent international agreements, for which Brownlee acted as an advisor to the Canadian delegation, resulted in more favourable terms for farmers. Brownlee's continued status as one of the grain industry's leading figures was also exhibited by his involvement in government relations. He appeared before the Canadian House of Commons Standing Committee on Agriculture to oppose a system of allocating box cars to each grain elevator by formula, favouring instead a system whereby the Canadian Wheat Board retained the flexibility to assign them as it saw fit. In his September 1960 submission to the Royal Commission on Transportation, In Defense of the Crow's Nest Pass Rates, he rejected the railways' calls to deregulate the rates they charged for the shipment of grain. Brownlee's presidency coincided with the fiftieth anniversary of the Grain Growers Grain Company, one of the UGG's founding organizations. In celebration of the event, Brownlee travelled around the country speaking to UGG outlets. He also oversaw the publication, and wrote much, of The First Fifty Years, a history of the UGG to that point. In this capacity, he came into conflict with UGG Vice President R. C. Brown, in charge of the UGG department that published the book, and Assistant General Manager P. C. Watt. Brownlee had an interventionist style as President, which Foster acknowledged sometimes "verged on outright interference". On June 21, 1961, ill health forced Brownlee's resignation from the UGG. Brownlee's occasional public comments on political issues still attracted considerable attention. He spoke to the 1944 UFA convention on post war reconstruction, and expressed pessimism about Canada's economic prospects. He advocated a policy of full employment, and emphasized that jobs had to be meaningful rather than "put[ting] men to work building roads like coolies in China when machines can do it better". He criticized the government imposed wartime ceiling on wheat prices, of $1.25 per bushel, as forcing farmers to shoulder an unfair burden of a national crisis, as they had during the depression.

Жеке өмір

Браунлидің әкесі 1934 жылдың қаңтарында қайтыс болды, ал Макмилланның ісі әлі де қаралып жатқан еді. 1941 жылдың сәуір айында анасы мүліктің иесі болмай қайтыс болды және 1507 доллар қалдырды. Браунли мүліктің үлесінен бас тартып, оны анасына соңғы жылдары күтім жасаған әпкесіне берді. Браунлидің ұлдары өздерінің кәсібінде табысқа жетті: Алан Альберта университетінің құқық факультетін бітіріп, әкесінің фирмасына қосылды, ол Браунли, Болдуин және Браунли деп атау өзгертті, ал Джон Лос-Анджелесте фотографияны оқып, Канадаға фотограф болып оралды. Калгари қалалық жоспарлаушылары Браунлилер тұратын Мемориал-Драйвті кеңейту ниеті туралы хабарлағанда, бірнеше тұрғын жоспар көшенің ағаштарын жояды деп алаңдады; олар Браунлиге кеңес сұрады, ол қала әкіміне телефон соғып, ағаштарды сақтап қалды. Өмірінің соңғы жылдары Браунли көптеген құрметті наградаларға ие болды. Манитоба премьері Дафф Роблин оны 1960 жылдың қараша айында провинцияның Буффало аңшылық орденіне қабылдады, оның прерия провинцияларына қосқан үлесі үшін. UFA оған құрметті өмірлік мүшелік берді, ал премьер-министр Джон Дифенбеккер оны Ұлттық өнімділік кеңесіне тағайындады, бірақ денсаулығының нашарлауы оған 1961 жылдың наурыз айында өткен алғашқы отырыстан кейін қатысуға мүмкіндік бермеді. 1957 жылдың маусым айынан бастап Браунли бірнеше күрделі операциялар жасады. Осы кезде оның есте сақтауы нашарлап, ол әйелінен ұмытып қалған мәліметтерді жиі сұрап отыратын.

Мұра

Премьер ретінде Браунли ең көп есінде қалатыны – оның мансабын аяқтаған жыныстық скандал болды; оның жетістіктері көбінесе ұмытылып кеткен. Дегенмен, тарихшылар оны жоғары бағалайды: Фостер оны «Альбертаның ең ұлы премьері» деп атайды және оның табысты келіссөздерін, провинциялық үкіметке ресурстар құқықтарын беру арқылы Альбертаның кейінгі гүлденуіне себеп болғанын ерекше атап көрсетеді. Журналист Тед Байфилд оған қосылады, оның федералды үкіметке қарсы тұруға дайындығы оны тағы бір үміткер – Эрнест Мэннингтен ерекшелендіретінін айтады. 1980 жылы Edmonton Journal газеті былай деп жазды: «Бұрынғы премьер Джон Браунли қалдырған саяси мұра Альбертаны бүгінгі таңда Канаданың ең бай провинцияларының біріне айналдырды, ол миллиардтаған долларлық мұнай және газ роялтилерімен қамтамасыз етілген». 2005 жылы Калгари университетінің бакалавриат семинары Браунлиді Мэннинг пен Питер Лаугидтен кейін провинцияның үшінші ең ұлы премьері деп санайды. Браунлидің әсері оның құрылысына қатысқан ұйымдар арқылы да көрінеді: Альберта бидай бассейні 1998 жылға дейін Канаданың ауыл шаруашылығында маңызды рөл атқара берді, содан кейін Манитоба бидай бассейнімен бірігіп Agricore Cooperative Ltd. құрды. 2001 жылы бұл жаңа компания UGG-мен бірігіп Agricore United құрды. 2007 жылы Саскачеван бидай бассейні оны сатып алып, Viterra құрды. Браунлидің Macmillan комиссиясының мүшелері арасында ерекше болған, мемлекеттік бақылаудағы орталық банк туралы көзқарасы 1938 жылы Канада банкі жекеменшіктен мемлекеттік бақылауға көшкенде іске асты. Браунли Эдмонтон қаласының жанындағы Evergreen Memorial Gardens көрнешіне жерленді. Эдмонтондағы провинциялық үкіметтің Джон Э. Браунли ғимараты оның құрметіне аталды, сондай-ақ Альберта университетінің заң факультетінің жергілікті басқару құқығы саласындағы Джон Э. Браунли ескерткіш сыйлығы бар.