Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Канадалық саясаткер (1868–1946)
Canadian politician (1868–1946)
Чарльз Стюарт (26 тамыз 1868 – 6 желтоқсан 1946) – 1917 жылдан 1921 жылға дейін Альбертаның үшінші премьер-министрі қызметін атқарған канадалық саясаткер. Стюарт Онтарионың Страбейн қаласында, сол кездегі Уентворт округінде (қазіргі Гамильтонның бір бөлігі) дүниеге келген. Ол фермер болған және фермасы дауылдан зардап шеккен соң Альбертаға көшіп келген. Сол жерде ол саясатқа белсенді түрде араласып, 1909 жылғы сайлауда Альбертаның заң шығарушы жиналысына сайланды. Артур Сифтон үкіметінде ол қоғамдық жұмыстар және муниципалитеттер министрі қызметін атқарды – Альбертада осы соңғы лауазымды алғаш рет иеленген адам. 1917 жылы Сифтон провинциялық саясаттан кетіп, федералды кабинетке кіргенде, Стюарт оның орнын басты. Премьер-министр ретінде Стюарт 1917 жылғы міндетті әскери қызмет дағдарысынан бөлінген Либералдық партиясын біріктіруге тырысты. Ол Сифтонның премьер-министрлік кезінде референдумда бекітілген алкогольдік ішімдіктерге тыйым салуды күшпен енгізуге ұмтылды, бірақ заңды тиімді бақылау үшін жеткілікті қолдау таба алмады. Оның үкіметі провинцияның қаржылық қиындыққа тап болған бірнеше темір жолын қабылдап, суару жобаларын қаржыландыру үшін сатылған облигацияларға кепілдік берді. Осы саясаттың бірнешеуі Альбертаның Біріккен фермерлері (UFA) тарапынан жасалған лоббилеудің нәтижесі болды, Стюарт олармен жақсы қарым-қатынаста болды; алайда, UFA Стюарт премьер-министр болған кезде саясаттандырылды және 1921 жылғы сайлауда кандидаттарды тікелей ұсынды. Ауылдық сайлаушылардың арасында UFA-ның үлкен сұранысына жауап бере алмағандықтан, Стюарттың үкіметі сайлауда жеңіліске ұшырады және Герберт Гринфилд премьер-министрлікке тағайындалды. Провинциялық саясаттан кеткеннен кейін Стюарт Уильям Лайон Маккензи Кингтің федералды кабинетіне шақырылды, онда ол Ішкі істер және кендер министрі болды. Осы лауазымда ол федералды үкімет атынан Альбертаның табиғи ресурстарын Оттавадан провинциялық үкіметке беру туралы келісімге қол қойды – ол премьер ретінде келіссөздер жүргізе алмағаны үшін сынға ұшыраған мәселе. Ол 1930 жылға дейін Кингтің кабинетінде қызмет етті, бірақ 1935 жылы парламент мүшелігінен айырылғанға дейін парламентте отырды. Ол 1946 жылдың желтоқсанында Оттавада қайтыс болды.
Charles Stewart, (August 26, 1868 – December 6, 1946) was a Canadian politician who served as the third premier of Alberta from 1917 until 1921. Born in Strabane, Ontario, in then Wentworth County (now part of Hamilton), Stewart was a farmer who moved west to Alberta after his farm was destroyed by a storm. There he became active in politics and was elected to the Legislative Assembly of Alberta in the 1909 election. He served as Minister of Public Works and Minister of Municipal Affairs—the first person to hold the latter position in Alberta—in the government of Arthur Sifton. When Sifton left provincial politics in 1917 to join the federal cabinet, Stewart was named his replacement. As premier, Stewart tried to hold together his Liberal Party, which was divided by the Conscription Crisis of 1917. He endeavoured to enforce prohibition of alcoholic beverages, which had been enshrined in law by a referendum during Sifton's premiership, but found that the law was not widely enough supported to be effectively policed. His government took over several of the province's financially troubled railroads, and guaranteed bonds sold to fund irrigation projects. Several of these policies were the result of lobbying by the United Farmers of Alberta (UFA), with which Stewart enjoyed good relations; even so, the UFA was politicized during Stewart's premiership and ran candidates in the 1921 election. Unable to match the UFA's appeal to rural voters, Stewart's government was defeated at the polls and he was succeeded as premier by Herbert Greenfield. After leaving provincial politics, Stewart was invited to join the federal cabinet of William Lyon Mackenzie King, in which he served as Minister of the Interior and Mines. In this capacity he signed, on behalf of the federal government, an agreement that transferred control of Alberta's natural resources from Ottawa to the provincial government—a concession he had been criticized for being unable to negotiate as Premier. He served in King's cabinet until 1930, when the King government was defeated, but remained a member of Parliament until he lost his seat in 1935. He died in December 1946 in Ottawa.
Ерте өмір
Чарльз Стюарт 1868 жылғы 26 тамызда Онтарио провинциясының Страбэйн қаласында, Уентворт округінде, Чарльз бен Кэтрин Стюарттардың отбасында дүниеге келді. Чарльз ағасы тас қалаушы және фермер болған. Чарльз кіші бала кезінде әкесімен бірге Карлайлға Канаданың премьер-министрі сэр Джон Макдональдты тыңдауға барды. Отбасылық әңгімелерге сүйенсек, Макдональд жас болашақ премьерді байқап, оған бір күні жақсы саясаткер болатын жақсы ұл екенін айтқан. Чарльз кіші 16 жасқа келгенде отбасымен Барри маңындағы фермаға көшіп кетті. Жеті жылдан кейін, 1891 жылғы 17 желтоқсанда Джейн Рассел Снитке үйленді, олардың сегіз баласы болды. Снитке үйленгеннен кейін ол оның Англия шіркеуінің дініне өтті. Стюарттар батысқа қарай көшіп, 1906 жылы Альберта провинциясының Киллам қаласының жанына қоныстанды. Олардың отбасы суық қысқа шыдады – үйдің ең жылы жері ас үйдің үстелі болғандықтан, олар нәрестені сонда ұстады, ал көктемде егіндері бұршақпен бүлінді. Фермерлікпен айналысуда сәттілік болмағандықтан, ол әкесінен үйренген тас қалау шеберлігін пайдаланып, табысын арттырды: Канадалық Тынық мұхиты темір жолының негізін салды, Эдмонтон қаласындағы Жоғары деңгейлі көпірде жұмыс істеді және Киллам қаласына су құдығын қазыды. Кейін ол жылжымайтын мүлік саласында және шаруашылық құралдары сатушысы ретінде жұмыс істеді, 1912 жылы жаңа және үлкен шаруашылыққа ие болуға жеткілікті ақша тапты. Стюарт жергілікті қоғамда белсенді болды: ол Киллам мектеп округінің алғашқы төрағасы болды, 1907 жылғы 19 қаңтарда Киллам салық төлеушілерінің алғашқы отырысына қатысты және 1908 жылғы қаңтарда Киллам қаласын құруға қатысты. 1909 жылы Альберта провинциясының тарихындағы провинциялық саясатта үстемдік құрған Альберта либералдық партиясы Седжвик округінен үміткер іздеді. Стюарт сайлауға түсуге келісті және 1909 жылғы сайлауда көпшілік дауыспен сайланды.
Charles Stewart was born on August 26, 1868, in Strabane, Ontario, on Wentworth County, to Charles and Catherine Stewart. Charles Sr. was a stonemason and farmer. As a child, Charles Jr. accompanied his father to Carlisle to hear Canadian Prime Minister Sir John A. Macdonald. According to family lore, Macdonald noticed the young future Premier and told him that he was a fine boy who would make a good politician someday. When Charles Jr. was 16, he moved with his family to a farm near Barrie. Seven years later, on December 17, 1891, he married Jane Russell Sneath; the pair had eight children. After marrying Sneath, he converted to her Church of England faith. and Stewart decided to move west, settling near Killam, Alberta in 1906. His family endured a cold winter—the warmest place in their shack was on the kitchen table, so they kept the baby there—and in the spring their crops were destroyed by hail. As he was unsuccessful at farming, he supplemented his income using the stonemason's skills he had learned from his father: he laid foundations for the Canadian Pacific Railway, worked on the High Level Bridge in Edmonton, and dug Killam's town well. He later worked in real estate and as a farm implement dealer, earning enough to buy a new and larger homestead in 1912. Stewart was active in his local community: he was the first chair of the Killam School District, attended the first meeting of Killam ratepayers on January 19, 1907, and was involved in the incorporation of Killam in January 1908. In 1909, the Alberta Liberal Party, which had dominated provincial politics throughout Alberta's short history, came seeking a candidate to run in the new riding of Sedgewick. Stewart agreed to run and was elected by acclamation in the 1909 election.
Алғашқы саяси мансап
Стюарттың аккламациясы кезінде премьер-министр Александр Камерон Резерфордтың беделіне ешкімнің тиісе алмайтын сияқты: ол Альберта заң шығарушы жиналысының 41 депутатының 36-сын (Стюарттың өзі біреуі) бақылап отырды, ал оның либералдық партиясы қайта сайлауға түскенде дауыстардың шамамен 60 пайызын жеңіп алды. Бірақ бірнеше айдан кейін Рутерфорд пен оның үкіметі Альберта және Ұлы су жолдары темір жолына қатысты жанжалға ұшырады, және Либералдық партия екіге бөлінді. Алғашқыда Стюарт Рутерфордқа адал болды, тіпті заң шығарушы жиналыста либералдық оппозиционер Джон Р. Бойльдің заң шығарушы ассамблеяның екі депутатына (депутаттарына), сонымен қатар қонақүй иелеріне, егер олар Бойльдің Бас прокурор болып кіретін жаңа үкіметті қолдаса, алкогольдік бұзушылықтар үшін қудаланбауды ұсынғанын айтты. Алайда, жанжалдың толыққанды мәліметтері жарияланғаннан кейін Стюарт өзі оппозицияға қосылды және Артур Сифтонның Рутерфордты премьер-министр қызметінен алмастыруына қуанды. 1912 жылдың мамырында Сифтон кабинетін кеңейтті, және Стюарт провинцияның алғашқы Муниципалдық істер министрі болды. Сол кездегі қалыпты тәртіп бойынша, депутатты кабинетке тағайындағанда, ол депутаттық мандатын тоқтатып, қосымша сайлауға қатысты, онда консерватор Уильям Джон Блэрді оңай жеңді. Кабинетте ол коммуналдық қызметтерді мемлекеттік меншікке көшіруді жақтаушы ретінде танылды, бұл оны Сифтонға қарағанда консервативтік оппозицияға жақындатты. Осы позициясына қарамастан, ол Сифтонның 1913 жылғы Альберта және Ұлы су жолдары мәселесіне қатысты шешімін қолдады, ол жеке сектормен серіктестік құруды көздеді; бұл дауыс либералдық фракцияның 1910 жылы жанжал басталғанға дейін теміржол мәселесінде бірінші рет біріккенін көрсетті. 1913 жылдың желтоқсанында Сифтон Стюартты Муниципалдық істер министрлігінен Қоғамдық жұмыстар министрлігіне ауыстырды; осы қызметте Стюарт Альберта фермерлерінің кооперативтік астық лифт компаниясын құруда маңызды рөл атқарды, ол астық лифттерін иелену және пайдалану құқығына ие фермерлер басқаратын кооператив болды.
At the time of Stewart's acclamation, Premier Alexander Cameron Rutherford seemed unassailable: he controlled 36 of the Legislative Assembly of Alberta's 41 seats (Stewart's being one), and his Liberals had just won nearly sixty percent of the vote in their re election bid. Months later, however, Rutherford and his government were embroiled in the Alberta and Great Waterways Railway scandal, and the Liberal Party was split. Initially, Stewart remained loyal to Rutherford, and went so far as to allege in the legislature that insurgent Liberal John R. Boyle had offered two members of the legislative assembly (MLAs), who were also hotel keepers, immunity from prosecution for liquor violations if they would support a new government in which Boyle was Attorney General. As additional details of the scandal emerged, however, Stewart himself became an insurgent, and was pleased when Arthur Sifton replaced Rutherford as Premier. In May 1912, Sifton expanded his cabinet, and Stewart was made the province's first Minister of Municipal Affairs. As was required by the custom of the day when an MLA was appointed to cabinet, he resigned his seat to run in a by election, in which he easily defeated Conservative William John Blair. In cabinet, he became known as an advocate of public ownership of utilities, which placed him more in sympathy with the Conservative opposition than with Sifton. Despite this position, he backed Sifton's 1913 resolution to the Alberta and Great Waterways problem, which involved partnering with the private sector; this vote marked the first time that the Liberal caucus was united on the railways question since before the scandal broke in 1910. In December 1913, Sifton moved Stewart from Municipal Affairs into the Public Works portfolio; in this capacity, Stewart played a major role in the incorporation of the Alberta Farmers' Co operative Elevator Company, which was a farmer run co operative with a charter to own and operate grain elevators.
Премьер-министр
1917 жылғы провинциялық сайлаудан кейін көп ұзамай (Стюарт пен либералдар екеуі де қайта сайланды), Канада әскери шақыру дағдарысына қатысты. Роберт Борден басқарған федералды консервативтік үкімет әскери шақыруды қолдады. Вильфрид Лориер басқарған оппозициялық либералдар формальды түрде әскери шақыруға қарсы болды, бірақ көптеген ағылшын тілінде сөйлейтін либералдар іс жүзінде оны қолдады. Борден консерваторлар мен әскери шақыруды жақтаған либералдардан құралған біріккен үкімет құрғанда дағдарыс шешілді. Сифтон соңғы топқа кірді, сол үкіметте Альбертаның өкілі болып тағайындалды және 1917 жылдың қазан айында премьер-министрліктен кетті. Вице-губернатор Роберт Бретт Сифтон таңдаған ізбасарымен келісіп, Стюарттан үкімет құруды сұрады. Премьер-министрлік лауазымына оның жалғыз басты бәсекелесі Чарльз Уилсон Кросс болды, ол әскери шақыруға қарсы болғандықтан, көптеген либералдық топ үшін қолайлы таңдау болмады.
Shortly after the 1917 provincial election (in which Stewart and the Liberals were both soundly re elected), Canada found itself embroiled in a conscription crisis. The federal Conservative government, led by Robert Borden, supported implementing conscription. The opposition Liberals, led by Wilfrid Laurier, nominally opposed conscription, but many English speaking Liberals in fact supported it. The crisis was resolved when Borden formed a Union government composed of Conservatives and pro conscription Liberals. Sifton, falling into the latter group, was chosen as Alberta's representative in that government, and resigned as Premier in October 1917. Lieutenant Governor Robert Brett, accepting Sifton's choice of successor, asked Stewart to form a government. His only serious rival for the position of premier was Charles Wilson Cross, who opposed conscription and was therefore not a palatable choice for much of the Liberal establishment.
Партиялық бөлім
Альберта және Ұлы су жолдары жанжалы провинциялық Либералдық партияда Кросс пен Рутерфордқа адал қалғандар мен оларға адал болмағандар арасында теріс жарылыс тудырды. Соңғы топты Уильям Генри Кушинг пен Фрэнк Оливер басқарды. Сифтон бұл жарылысты жабуға тырысты, тіпті жазып тастады, бірақ ол әскери шақыру дағдарысына дейін қайтадан ашылмады. Бірақ бұл жолы даудың мәні өзгеше болды: Кросс пен Оливер ұзақ жылдар бойы соқтығысқандарына қарамастан, әскери шақыруға қарсы бірікті, ал Сифтон, ескі жанжалдың ешқандай тарапымен байланысты болмағандықтан премьер-министр болып таңдалды, Альбертаның әскери шақыруды қолдайтын ең белгілі либералы болды. Стюарт әскери шақыру мен Одақ үкіметін қолдады, бірақ бұл мәселе бойынша өткен 1917 жылғы федералды сайлауға белсенді қатыспады. Оның бірнеше министрі соншалықты сақтық танытпады: Бас прокурор Кросс, Білім министрі Бойл және Коммуналдық істер министрі Уилфрид Гариэпи Лаурье либералдары үшін үгіт жүргізді; Қоғамдық жұмыстар министрі Арчибальд Дж. Маклин және Қаржы министрі Чарльз Р. Митчелл Одаққа қолдау білдіргенін даусыз қалдырған күйі даудан шет қалды. Бұл сайлаудан кейінгі алғашқы заң шығару сессиясында Стюарт өзінің партияластарынан шабуылға ұшырады. Александр Грант Маккей премьерлердің соңғы конференциясын пайдаланып, Альбертаның табиғи ресурстарына құқықтарды федералды үкіметтен провинциялық үкіметке беруге тырыспағанын сынады (Сифтон соғысқа дейінгі жылдары осы мәселені басымдыққа қойған, бірақ жаушылық басталғаннан кейін осы бағыттағы жұмысын тоқтатты), ал Джеймс Грей Турджен әскерилердің отбасыларын қолдау үшін салық жинау саясатын, оны федералдық үкіметтің міндеті деп есептегендіктен сынады. Провинциялық либералдар арасындағы дау 1918 жылдың тамызында Стюарт Кросты Бас прокурор лауазымынан босатумен шиеленісті. Кейіннен Кросс өзінің ведомствосындағы екі детективті жұмыстан босатудан бас тартқаны белгілі болды, өйткені Стюарт олардың жұмысын провинциялық полиция жақсы атқара алады деп есептеді, сондай-ақ Стюарт Кростың жұмысын жалпы алғанда нашар деп бағалады. Ол Кростың отставкасын сұрады, бірақ жауап алмады және оны тағайындаған жарлықты күштен шығарды. Кростың саясаттан кетуін қамтамасыз ету үшін Стюарт оған Лондондағы Альбертаның провинциялық өкілі лауазымын ұсынды; Кросс одан бас тартты, ал Стюарт саяси мақсаттар үшін тағайындауларды пайдаланғаны үшін сынауға ілікті.
The Alberta and Great Waterways scandal had opened up a rift in the provincial Liberal Party, between those who remained loyal to Cross and Rutherford and those who did not, with the latter group being led by William Henry Cushing and Frank Oliver. Sifton had papered over, if not in fact healed, this rift, and it did not burst open again until the conscription crisis. This time, however, the fault lines were different: Cross and Oliver had put aside their longtime enmity to join in opposing conscription, and Sifton, who had been selected Premier in part because he was not identified with either faction in the old feud, was Alberta's most prominent pro conscription Liberal. Stewart was a supporter of conscription and of the Union government, but did not take any active part in the acrimonious 1917 federal election, which was fought on the issue. Several of his ministers were not so circumspect: Attorney General Cross, Education Minister Boyle, and Municipal Affairs Minister Wilfrid Gariépy campaigned for the Laurier Liberals; Public Works Minister Archibald J. McLean and Treasurer Charles R. Mitchell stayed out of the fray while leaving no doubt of their support for Union. During the first legislative session after this election, Stewart came under attack from members of his own party. Alexander Grant MacKay criticized his failure to take advantage of the recent conference of premiers to press for the transfer of rights over Alberta's natural resources from the federal to the provincial government (Sifton had made this a priority during the pre war years, but had largely ceased his advocacy on the breakout of hostilities), and James Gray Turgeon attacked the government's policy of levying taxes for the support of soldiers' dependants on the grounds that he considered it a federal responsibility. Divisions within the provincial Liberals came to a head in August 1918, when Stewart dismissed Cross as Attorney General. It later emerged that Cross had refused to fire two detectives in his department after Stewart had concluded that their work would be better done by the provincial police, and that Stewart had found Cross's work to be generally poor. He had asked for Cross's resignation, received no response, and rescinded the Order in Council appointing him. In an effort to secure Cross's departure from politics, Stewart offered him the position of Alberta's provincial agent in London, England; Cross refused it, and Stewart was criticized for using appointments for political advantage.
Тыйым және демократиялық реформа
Алберта 1916 жылы Альбертаның күшті Біріккен фермерлері (UFA) лобби тобы қолдаған референдумның нәтижесінде тыйым салуды енгізді. Стюарт билікке келген кезде, бұл саясаттың толыққанды орындалмағаны байқала бастады: Консервативті заң шығарушы Джордж Дуглас Стэнли судьялар алкоголь заңдарын бұзғандарды соттағанда көбінесе сарық епті деп мәлімдеді, ал Кростың орнын бас прокурор Джон Бойл басты. Оның пікірінше, провинцияның еркек халқының 65% -ы тыйым салу туралы заңды бұзған. 1921 жылы үкімет «дәрілік» мақсаттарда заңмен сатылған алкогольден 800 000 доллар пайда тапты, ал Бойл контрабандистердің пайдасы осы сомадан тоғыз есе көп деп есептеді. Стюарт проблемаларды заңға қоғамның жеткіліксіз қолдауымен байланыстырды, бірақ оны жоюға да жеткілікті қолдау болмағаны анық болды. Тыйым салу – Сифтон үкіметі қабылдаған UFA қолдаған жалғыз саясат емес еді: шындығында, азаматтардың бастамасымен өткізілетін референдумдарға мүмкіндік беретін, тыйым салуға әкелген заңның өзі UFA-ның ынтамасының нәтижесі болды. Стюарт премьер болғаннан кейін, ол UFA ұсынған тағы бір демократиялық реформаны – пропорционалды өкілдікті енгізуге міндеттенді. Алайда, бұл мүмкіндікті зерттеу үшін құрылған комиссия тарихшы Карол Жакестің «топ ішіндегі тартыстар мен тұжырымдамаға жалпы наразылық» деп сипаттаған себептерге байланысты тарап кетті.
Alberta had implemented prohibition in 1916 as the result of a referendum supported by the powerful United Farmers of Alberta (UFA) lobby group. By the time Stewart took office, it was becoming apparent that the policy was not being universally complied with: Conservative MLA George Douglas Stanley alleged that judges were often hungover when they sat in judgment of those accused of violating liquor laws, and Cross's replacement as Attorney General, John Boyle, admitted that in his estimation 65% of the province's male population broke the Prohibition Act. In 1921 the government realized profits of $800,000 on alcohol legally sold for "medicinal" purposes, and Boyle estimated bootleggers' profits at nine times that figure. Stewart blamed the problems on insufficient public support for the law, but even as he did so it was clear that there was not enough support to repeal it. Prohibition was not the only UFA endorsed policy to have been passed by Sifton's government: indeed, the legislation that allowed for citizen initiated referendums of the sort that had led to prohibition was itself the result of UFA advocacy. Once Stewart became Premier, he committed to the introduction of another UFA favoured democratic reform—proportional representation. However, a committee formed to examine the possibility disintegrated over what historian Carrol Jaques calls "battles within the group and a general dislike of the concept".
Қоғамдық жұмыстар
Темір жол құрылысын дамыту Стюарттың алдыңғы премьерлерінің қызметтерінде басымдық құрды, және ол мәселе саяси күшін жоғалтса да, оның назарын аударуды қажет етті. Сифтон 1913 жылы Либералдық партияның барлық қанаттарын қанағаттандыратын темір жол саясатын белгілегенімен, келесі жылы Бірінші дүниежүзілік соғыс Канада бойынша темір жол құрылысын тоқтатты. Бітім орнағаннан кейін, уәделенген, бірақ әлі салынбаған желілерге жақын тұратын Альберталықтар оларды аяқтауды талап ете бастады. Бірақ үкіметпен серіктес болған жеке компаниялар құрылысты жүзеге асыруға жарамсыз болды. Эдмонтон, Дунвеган және Британдық Колумбия темір жолы Канадалық Тынық мұхиты темір жолына өткізілді, келісімшартта провинциялық үкіметтің маршрутты жақсарту үшін 1 миллион доллар жұмсауы талап етілді, ал Альберта және Ұлы су жолдары Стюарт үкіметінің тікелей меншігіне өтті (жолдың бұрынғы иесі Дж.Д. МакАртур оны қайта сатып алу құқығын сақтап қалды, бірақ ол ешқашан пайдаланылмады). Стюарт премьер ретінде суару жобаларына да көп көңіл бөлді. Темір жолдар сияқты, Бірінші дүниежүзілік соғыс жоспарланған суару жобаларын тоқтатты, ал Альберта шаруалары, әсіресе құрғақ оңтүстіктен келгендер, олардың қайта басталуын асықтырып еді. Летбридж округіндегі суару жобасы ерекше танымал болды, бірақ жобаны қаржыландыру үшін шығарылған облигациялар сатылмады. Стюарт облигацияларға федералдық қолдау іздеді, бірақ премьер-министр Артур Миген бас тартты. Стюарт провинциялық кепілдік беруге мәжбүр болды, бірақ Солтүстік Альбертадан болған жағымсыз реакцияны болдырмау үшін, оны солтүстік аймақтардағы суды құйып тастауға рұқсат беретін заңмен байланыстырды.
Railway development had dominated the premierships of Stewart's predecessors and, while losing political potency as an issue, it was still a matter that demanded his attention. Though Sifton had established a railway policy in 1913 that was satisfactory to all wings of the Liberal Party, the outbreak of the First World War the following year had all but put an end to railway construction across Canada. Once peace came, Albertans living near promised but as yet unbuilt lines began to clamour for their completion. The private companies with whom the government had partnered, however, were in no position to undertake the construction. The Edmonton, Dunvegan and British Columbia Railway was taken over by the Canadian Pacific Railway, with a clause in the agreement requiring the provincial government to spend $1 million to improve the route, and the Alberta and Great Waterways was taken over by Stewart's government directly (J. D. McArthur, the line's previous owner, retained an option to repurchase it, but it was never exercised). Irrigation projects also occupied much of Stewart's attention as Premier. As with railways, the First World War had disrupted planned irrigation projects, and Albertan farmers, especially those from the arid south, were eager to see them resumed. Specifically popular was a project to irrigate in Lethbridge County, but when bonds were issued to finance the project, they did not sell. Stewart sought federal backing of the bonds, but Prime Minister Arthur Meighen declined. Stewart reluctantly agreed to offer a provincial guarantee, but to avoid negative reaction from northern Alberta he linked the enabling legislation to one allowing for drainage in northern areas.
Стюарт пен Альбертаның біріккен фермерлері
Альбертаның Біріккен фермерлері фермерлердің мүдделерін қорғау ұйымы ретінде құрылды; Стюарт, фермер, оған қосылды. UFA Сифтон үкіметімен келісімдерде бірнеше жетістікке жетті, және Стюарт та олармен ынтымақтастыққа ұмтылды. Суармалау жобасын UFA, сондай-ақ Стюарттың пропорционалдық өкілдік туралы ұстанымын қатты қолдады. Бейбіт өзеннен сайланған Уильям Арчибальд Рей провинцияда Imperial Oil компаниясына құбыр желісі салуға рұқсат беру туралы заң ұсынғанда, UFA президенті Генри Уайз Вуд Стюартқа наразылық телеграммасын жіберді, себебі құбыр желілері жалпы тасымалдаушы болуы тиіс деп есептеді; Стюарт оны заң шығарушы орган отырысында оқыды, Рейдің заң жобасы кері тартылды. Жеңістерге қарамастан, UFA үкіметтің жұмысына толық қанағаттанбады: 1918 жылы үкімет UFA жіберген көптеген ұсыныстардың тек үшеуіне ғана жауап берді. UFA мүшелерінің кейбіреулері қысым тобы ретінде қалудың орнына, тікелей саяси партия ретінде сайлауға қатысуды ұсынды, бірақ Вуд және басқа UFA басшылары бұл идеяға келіспеді. Бірақ соғыс жылдары саяси бағыт күшейді, және 1919 жылғы UFA съезінде UFA кандидаттары келесі провинциялық сайлауға қатысатыны шешілді. Шындығында, бұл одан ертерек болды: 1919 жылы Кокрейннен сайланған либерал Чарльз В. Фишер сол жылғы тұмау эпидемиясынан қайтыс болды, және оның орнын толтыру үшін қосымша сайлау қажет болды. UFA-дан бақталастыққа түскен Алекс Мур жалғыз қарсыласы либерал Эдвард В. Томсонды 835 дауысқа қарсы 708 дауыспен жеңді. Стюарт өзін алданған сезінді: "Министр болғаннан бері провинциядағы фермерлердің әділдік көріп, құқықтары қорғалатынын қамтамасыз ету үшін күресіп келемін", - деді ол, "және мен мұны белгілі бір жетістікке жеткіздім деп ойлаймын". UFA мақсаттарына қатысты жалпы қолдауына қарамастан, ол олардың саяси партияға айналуын қолдамады. Біріншіден, ол UFA-ның саясатты идеологиялық емес, сыныптық принциптер бойынша жүргізуге тиіс деген пікірімен келіспеді. Стюарт "сыныптардың күші арта түскен сайын, үкіметке қажетті нәрселерді алу қиын болады" деп сенді және "Мен ешқашан және ешқашан тек менімен бірдей ойлайтын адамдармен ғана коалиция құруға ниеттенбедім" деді. UFA-ның Стюарттың либералды үкіметін фермерлік үкіметпен алмастыру мақсатын ресми қабылдағанын ескере отырып, ол премьер-министрге қатысты таңқаларлықтай сыпайылық танытты. Кокрейннен сайлау науқаны кезінде Мурды қолдаған Вуд Стюартты "қадірлі, адал азамат, қиын жағдайларда бар күшімен еңбек етіп жатқан адам" деп сипаттады және "Егер мен қалаған нәрсені құру үшін құрметті адамның беделін түсіруім керек болса, мен оны құрмаймын" деп мәлімдеді. Соңғы жалпы сайлау 1921 жылы өтті, UFA премьер-министрге құрмет көрсету мақсатымен Стюарттың Седжвик округінде кандидат тіркемеді. UFA жеңіске жеткеннен кейін, әлі де UFA мүшесі болған Стюарттың жаңа фермерлік үкіметтің премьер-министрі болып қалатыны туралы әңгімелер тарады (UFA "ескі саясатқа" қарсылық білдіргендіктен, сайлауға көшбасшы тағайындамай қатысты), бірақ ол мұндай болмайтынын мәлімдеді.
The United Farmers of Alberta had its beginnings as a farmers' advocacy organization; Stewart, a farmer, had joined it. The UFA had achieved several successes in dealing with the Sifton government, and Stewart also endeavoured to cooperate with it. The irrigation project was strongly supported by the UFA, as was Stewart's action on proportional representation. When Peace River MLA William Archibald Rae introduced legislation to allow Imperial Oil to build a pipeline in the province, UFA President Henry Wise Wood sent Stewart a telegram of protest, as he believed that pipelines should be common carriers; Stewart read it in the legislature, and Rae's bill was withdrawn. Even given the victories, the UFA was not satisfied with the government's record: in 1918, the government took action on only three of the many resolutions the UFA had sent to it. Some in the UFA had long favoured contesting elections directly as a political party instead of remaining on the sidelines as a pressure group, but Wood and other UFA leaders were implacably opposed to the idea. During the war, however, the political wing began to gain momentum, and at the 1919 UFA convention, it was decided that UFA candidates would contest the next provincial election. In fact, it ended up doing so somewhat sooner: in 1919, Charles W. Fisher, Liberal MLA for Cochrane, died as a result of that year's influenza epidemic, and a by election was necessitated to replace him. The UFA's Alex Moore defeated his only opponent, Liberal Edward V. Thomson, by 835 votes to 708. Stewart felt betrayed: "It has been my fight ever since I became a minister to see that the farmers of the province were having a square deal," he remarked, "and I think I have done this with some success." Despite his general sympathy with the aims of the UFA, he could not support their transition into a political party. For one, he disagreed with the UFA's belief that politics should be conducted along class, rather than ideological, lines. Stewart believed that "the more strongly armed the classes become the harder will it be to get the things we really need in our government" and asserted that "I never did and never will have any desire to form a coalition with anybody except with men who think the same as I do." Given the UFA's formal adoption of the goal of replacing Stewart's Liberal government with a Farmer government, it remained surprisingly friendly towards the Premier. While campaigning for Moore during the Cochrane by election, Wood called Stewart "an honourable, upright citizen, doing the best he could under difficult circumstances" and boasted that "if I have got to tear down the character of an honourable man to build up something that I want, I am not going to build it up." When at last the general election came, in 1921, the UFA declined to run a candidate in Stewart's Sedgewick riding as a sign of respect to the Premier. After the UFA swept to victory, there was even speculation that Stewart, still a UFA member, would stay on as Premier of a new Farmer's government (as part of its opposition to "old style politics," the UFA had contested the election without designating a leader), but he announced otherwise.
Жеңілісі мен мұрасы
Өткен провинциялық сайлау 1917 жылдың маусым айында өтті, ал төрт жыл – Канададағы заң шығарушы органның қалыпты мерзімі еді. Стюарт 19 шілдеге сайлау жариялады. Либералдардың соғыстан кейінгі жылдарығы жағдайы нашарласа да, олар консервативтерді қайтадан жеңе алатынына күмән болмады; олардың нақты қарсыласы – жаңадан саяси аренаға қадам басқан UFA еді. Бұл қиындыққа фермерлердің наразылығы мен ауыл шаруашылығы өнімдерінің бағасының төмендеуі қосылды. UFA-ның көшбасшысы, нақты бағдарламасы және Стюарт немесе оның үкіметіне шабуыл жасауға ниеті болмады. Бірақ олардың жоғары деңгейдегі ұйымдасқандығы сайлау күні өзін сезіндірді – 39 UFA мүшесі 14 либералға қарсы сайланды. Өзінің Седжвик округінде қолдау тапқан Стюарт, UFA оны алмастыратын адамды таңдаған соң премьер-министр лауазымынан кететінін мәлімдеді. Герберт Гринфилд таңдалғаннан кейін Стюарт уәдесін орындады, ал Гринфилд 13 тамызда оны алмастырды. Жакустың пікірінше, Стюарттың ерекшелігі – ол өзгеше емес еді: ол ешқандай теміржол жанжалына, өткенге немесе қазірге қатыспады; Александр Рутерфорд, Фрэнк Оливер, Артур мен Клиффорд Сифтон ағайындылары, Чарльз Кросс немесе олардың жақтастары арасындағы жеке дауларға қатыспады; ол жарқын, белсенді либералдық саясаткер емес еді; федералды либералдық партияның әскери шақыру дағдарысы сияқты мәселелердегі іс-қимылдарына араласпады; сондай-ақ ол өзінің ізашары Артур Сифтонға таңылған сынға лайық болмайтын билікке құмар немесе диктаторлық көрінбеді. Ол – "жақсы отбасы адамы" еді, оның мансабы өзі тапқан жағдайдың нәтижесі еді. Тарихшы Л. Г. Томас Стюарттың лайықты қасиеттерін мойындады, бірақ оны Сифтонның "күнсіз және күшті басшылығынан" айырып, "бірнеше провинциялық премьер-министрлер қарсыластарымен мақталып, жақтастарымен өкініш білдірген" деді. Дегенмен, ол Стюарттың құлдырауына себеп болған нәрсе – оның іс-әрекеттері емес, UFA-ның 1921 жылы кандидаттарды тікелей ұсыну туралы шешімі екенін мойындады; Томас пікірінше, егер Сифтон 1917 жылы саяси белсенді UFA-мен күресуге мәжбүр болғанда, ол жеңіліске ұшырар еді. Чарльз Стюарт тауы Канмордың солтүстігіндегі Боу аңғарында орналасқан. Таудың шыңы 1928 жылы оның құрметіне аталды.
The last provincial election had been held in June 1917, and four years was the normal life of a legislature in Canada. Stewart called an election for July 19. Though the Liberals' fortunes had been sagging in the post war years, there remained no doubt that they could again defeat the Conservatives; their real challenge was evidently from the newly politicized UFA. Bolstering this challenge by increasing farmers' discontent was a collapse of agricultural prices. The UFA had no leader, no fixed platform, and no inclination to attack Stewart or his government. What it did have was superior organization, and on election day this organization made itself felt in the form of thirty nine UFA members elected to fourteen Liberals. Stewart, who has been acclaimed in his own riding of Sedgewick, announced that he would resign as Premier as soon as the UFA had selected somebody to replace him. Once it selected Herbert Greenfield, Stewart made good on his pledge, and Greenfield replaced him August 13. In Jaques' view, Stewart was defined by what he was not: he was not involved in any of the railway scandals, current or past; he was not conspicuously involved in any of the personal battles that had consumed Alexander Rutherford, Frank Oliver, the brothers Arthur and Clifford Sifton, Charles Cross, or any of their followers; he was not a high powered flamboyant Liberal partisan; he did not let himself get involved in federal Liberal Party machinations over issues such as the conscription crisis; nor did he seem to be high handed or dictatorial—a criticism levelled at his predecessor, Arthur Sifton. She argues that he was a "decent family man" whose career was a product of the circumstances in which he found himself. Historian L. G. Thomas recognized Stewart's admirable qualities, but criticized him for lacking Sifton's "ruthless and forceful leadership" and claimed that "few provincial premiers have been more universally praised by their opponents and more unanimously deplored by their supporters." Even so, he acknowledged that the decisive factor in Stewart's downfall was not anything that he did, but the decision by the UFA to run candidates in 1921; in Thomas's view, Sifton would have been defeated in 1917 if he had had to contend with a politicized UFA. Mount Charles Stewart is located in the Bow Valley just north of Canmore. The peak was named for him in 1928.
Федералды саясат
1921 жылғы федералды сайлаудан кейін Уильям Лайон Маккензи Кингтің либералдық партиясы Оттавада билікке келді. Олар Альбертада бірде-бір мандатқа ие бола алмады, соған байланысты Стюарт Кингтің кабинетіне Ішкі істер және кендер министрі ретінде шақырылды (бұл қызметке Үндістер ісі жөніндегі басқарушының міндеттері де кірді). Ол 1922 жылы Квебек провинциясындағы Аргентейль сайлау округінде өткен қосымша сайлауда жеңіске жетті, ал 1925 жылғы сайлауда Эдмонтон Батыс округіне, өзіне жақсы таныс аймаққа ауысты; ол 1926 және 1930 жылдары сол округтен қайта сайланды. 1935 жылғы сайлауда ол Жаспер—Эдсон жаңа сайлау округінде бақ сынады, бірақ әлеуметтік кредитердің өкілі Уолтер Фредерик Куллдан жеңіліске ұшырады. Министр ретінде Стюарт Канаданың көмірін ішкі және халықаралық нарықтарда белсенді түрде насихаттады, осы қызметі үшін Альбертаның көмір өндірушілері оған банкет ұйымдастырды, ал кейіннен Канаданың тау-кен және металлургия институты оған Рэндольф Брюс алтын медалін табыс етті. Ол су электр энергиясына зор қызығушылық танытты және Ниагара, Сент-Мэри және Сүт өзендеріне қатысты құқықтық мәселелер бойынша үкіметке кеңес берді. 1927 жылы ол Канаданың Ұлттар Лигасындағы өкілі болды.
Following the 1921 federal election, William Lyon Mackenzie King's Liberals came to power in Ottawa. They had not won any seats in Alberta, and Stewart was invited to join King's cabinet as Minister of the Interior and Mines (which included responsibility as Superintendent General of Indian Affairs). He won a 1922 by election in the Quebec seat of Argenteuil, before shifting to the more familiar territory of Edmonton West in the 1925 election; he was re elected there in 1926 and 1930. In the 1935 election, he ran in the new riding of Jasper—Edson, where he was defeated by Social Crediter Walter Frederick Kuhl. As a cabinet minister, Stewart aggressively marketed Canada's coal both domestically and internationally, for which he was honoured by Alberta's coal producers at a banquet and later awarded the Randolph Bruce Gold Medal in Science by the Canadian Institute of Mining and Metallurgy. He took a great interest in water power, and advised the government on jurisdictional issues surrounding the Niagara, St. Mary, and Milk Rivers. In 1927, he served as Canada's representative at the League of Nations.