Француздық Божоле аймағының шараптары

Кіріспе

Францияның Божоле аймағынан шыққан шарап

Божоле (,/b//oʊ//ʒ//ə/'/l//eɪ/ BOHzhəLAY, boʒɔlɛ) – французша Appellation d'Origine Contrôlée (AOC) шарабы, әдетте Gamay жүзімінен жасалады, оның қабығы жұқа және танинге толылығы аз. Көптеген AOC шараптары сияқты, бұл шараптар сорттық атауымен белгіленбейді. Аймақтың өндірісінің тек 1% құрайтын ақ шараптар негізінен Шардонне жүзімінен жасалады, бірақ 2024 жылға дейін Алиготе де рұқсат етіледі (егер лозалар 2004 жылға дейін отырғызылған болса). Божоле көбінесе өте жеңіл денелі қызыл шарап болып табылады, оның қышқылдығы салыстырмалы түрде жоғары. Кейбір жылдары Божоле Бургундияның шарап аймақтары – Шабли, Кот-д'Ор, Кот-Шалонез және Маконне жиынтығынан көп шарап өндіреді. Шарап өзінің атын тарихи Божоле провинциясынан алған. Ол Лионның солтүстігінде орналасқан және Бургундиядағы Рона департаментінің солтүстік бөлігін, Рона-Альп аймағын және Саона-э-Луар департаментінің оңтүстік аудандарын қамтиды. Әкімшілік тұрғысынан Бургундия шарап аймағының бөлігі саналса да, климаты Ронаға жақын, ал шараптың сипаттамасы Бургундия мен Ронадан ерекшеленеді. Бұл аймақ ұзақ жылдар бойы шарап жасау дәстүрімен, карбонды мацерация әдісімен және соңғы кезде танымал болған Beaujolais nouveau шарабымен халықаралық деңгейде белгілі.

Тарих

Божоле аймағын алғаш рет римдіктер өңдеп, Саона өзенінің бойындағы сауда жолындағы жерлерге жүзім отырғызған. Римдіктердің ең танымал жүзімдігі – Мон-Бруилли төбесінде орналасқан Бруллиак болды. Римдіктер Моргон ауданында да жүзімдіктер отырғызған. 7-ғасырдан бастап орта ғасырларға дейін жүзім өсіру және шарап жасаумен көбінесе бенедиктин монахтары айналысқан. 10-ғасырда аймақ Ронадағы Божоу қаласының атымен аталып, 15-ғасырға дейін Божоу билеушілері басқарды, содан кейін Бургундия герцогтығына қарады. Божоле шараптары көбінесе Саона және Рона өзендері бойындағы, әсіресе Лион қаласындағы нарықтармен шектелген. 19-ғасырда француз теміржолының кеңеюі Париждің үлкен нарығын ашты. Божоле шараптары туралы алғашқы ағылшын тіліндегі жазба Сайрус Реддингтің Мулен-а-Ван және Сен-Амур шараптарын арзан бағалы және жас кезінде ішуге жақсы деп сипаттағаннан кейін пайда болды. Бұл жарлықтар Гамэ жүзімдігінің егісін оңтүстікке қарай, Бургундияның негізгі аймағынан, Божоле аймағының гранитті топырағына жылжытты, онда жүзім жақсы өсті. Бұл Божоле өндірушілерінің наразылығын тудырды, содан кейін 56 кооперативтік өндірушінің бірлестігі Маустың пікірлерін жариялағаны үшін Lyon Mag журналына қарсы сотқа шағым түсірді. Өндірушілер жала жапқандық үшін сотқа жүгінбестен, француз өнімдерін кемсітуге қарсы Франция заңы бойынша сотқа жүгінді. 2003 жылдың қаңтар айында Вильфранш-сюр-Саондағы сот Божоле өндірушілерінің пайдасына шешім шығарды және 350 000 АҚШ доллары өтемақы белгіледі, бұл шағын, қызметкерлеріне тиесілі басылымды банкротқа дейін жеткізеді. Жорж Дюбуф кінәлі емес екенін мәлімдеп, адам қатесіне балады және зардап шеккен шараптың ешқайсысы тұтынушыларға сатылмағанын атап өтті. 2007 жылдың желтоқсан айында бес адам Божоле аймағында 600 тоннаға жуық қант сатты деген айыппен қамауға алынды. 100-ге жуық өндіруші қантты заңсыз шикізаттап, 2004-2006 жылдар аралығында көлемдік квоталарды асырып түскені үшін айыпталды.

The region of Beaujolais was first cultivated by the Romans who planted the areas along its trading route up the Saône valley. The most noticeable Roman vineyard was Brulliacus located on the hillside of Mont Brouilly. The Romans also planted vineyards in the area around Morgon. From the 7th century through the Middle Ages, most of the viticulture and winemaking was done by the Benedictine monks. In the 10th century, the region got its name from the town of Beaujeu, Rhône and was ruled by the Lords of Beaujeu until the 15th century when it was ceded to the Duchy of Burgundy. The wines from Beaujolais were mostly confined to the markets along the Saône and Rhône, particularly in the town of Lyon. The expansion of the French railroad system in the 19th century opened up the lucrative Paris market. The first mention of Beaujolais wines in English followed soon after when Cyrus Redding described the wines of Moulin à Vent and Saint Amour as being low priced and best consumed young. The edicts had the effect of pushing Gamay plantings southward, out of the main region of Burgundy and into the granite based soils of Beaujolais where the grape thrived. This triggered an outcry among Beaujolais producers followed by an association of 56 cooperative producers filing a lawsuit against the Lyon Mag for publishing Mauss's comments. Rather than sue for libel, the producers sued under an obscure French law that punishes the denigration of French products. In January 2003, the court in Villefranche sur Saône found in favor of the Beaujolais producers and awarded USD$350,000 which would put the small, employee owned publication out of business. Georges Duboeuf denied wrongdoing, blaming human error and pointing out that none of the affected wine was released to consumers. In December 2007, five people were arrested after reportedly selling nearly 600 tonnes of sugar to growers in Beaujolais. Up to 100 growers were accused of using the sugar for illegal chaptalization and also of exceeding volume quotas between 2004 and 2006.

Климат және география

Божоле – ірі шарап өндіретін аймақ, Бургундияның кез келген ауданынан үлкен. 34 мильге (55 км) созылған, 7-9 мильге (11-14 км) ені бар жерге жүздеген жүзім қатары егілген. Аймақтың тарихи астанасы Божо (арпитан тілінде Bôjor / Biôjœr), ал экономикалық астанасы – Вильфранш-сюр-Саон (Velafranche). Божоле жүзімдіктерінің көп бөлігі Лион қаласының шетіндегі төбелерде, Саона өзенінің бойындағы аймақтың шығыс бөлігінде орналасқан. Батыстағы Орталық Массив Божоле климатына қолайлы әсер етеді. Аймақ Бургундия шарап аймағы Маконненің оңтүстігінде орналасқан, солтүстік Божоледе 100-ге жуық коммуна бар, олар Божоле және Маконненің Сен-Веран аймағы арасындағы AOC шекараларымен шектеседі. Божоле аймағындағы 96-дан астам ауылдың өндірісін қамтитын 12 негізгі Божоле шараптарының атауы бар. Олар алғаш рет 1936 жылы құрылған, 1938 және 1946 жылдары қосымша crus, ал 1988 жылы Régnié жақсартылды. Божоле шараптарының шамамен жартысы негізгі Божоле AOC белгісімен сатылады. Бұл шараптың көп бөлігі Белльвиль қаласының маңында орналасқан оңтүстік Бас-Божоле аймағында өндіріледі. Жүзімнің ең төменгі табиғи спирт мөлшері 10% құрайды.

Cru Beaujolais – Божоледегі ең жоғары санат, ол Божоле тауларының етегіндегі он ауылдың/аймақтың өндірісін қамтиды. Бургундия мен Эльзастан айырмашылығы, Божоледегі cru сөзі жеке жүзімдікке емес, бүкіл шарап өндіретін аймаққа қатысты. Жеті Cru нақты ауылдарға қатысты, ал Бруили және Кот-де-Бруили Мон-Бруили маңындағы жүзімдіктерге, ал Мулен-а-Вент – жергілікті жел тегірменінің құрметіне аталған. Бұл шараптардың этикеткасында әдетте «Божоле» деген сөз болмайды, осылайша оларды жаппай өндірілетін Nouveau шарабынан ажыратуға тырысады; шындығында, cru ауылдарындағы жүзімдіктерге Nouveau өндіруге рұқсат етілмейді. Cru Beaujolais шарабының ең жоғары өнімділігі 48 гектар/литр құрайды. Олардың шараптары толырақ, қара түсті және ұзақ сақталады. Солтүстіктен оңтүстікке қарай Божоле crus: Сен-Амур, Жюлиенас, Шенас, Мулен-а-Вент, Флери, Ширубль, Моргон, Регние, Бруили және Кот-де-Бруили. Beaujolais Blanc & Beaujolais Rosé – Аймақта өсірілген Шардонедан жасалған ақ шараптың аз мөлшері Beaujolais Blanc немесе Beaujolais Villages Blanc өндірісіне қолданылады. Бұл шараптарды өндіретін жүзімдіктер әдетте аймақтың солтүстік шетіндегі әктас топырағында кездеседі. Бұл шараптардың аз өндірілуінің себебі – жүзімдіктердің көпшілігі Маконне аймағына жатады және өндірушілер әдетте оларды нарықтағы және танымал Mâcon Blanc белгісімен таңбалауды жөн көреді. Сонымен қатар, Божоледегі бірнеше коммуналарда өндірушілерді жүзімдіктердегі жердің 10% -дан астамын ақ шарапқа арналған жүзім сорттарына бөлуге шектеулер қойылған. Gamay-дан жасалған Beaujolais Rosé Божоле AOC-де рұқсат етілген, бірақ ол сирек өндіріледі.

Божоле сыныбы

10 Божоле круының сипаттамалары әртүрлі. Келесі үш кру ең жеңіл Божоле шараптарын шығарады және әдетте өнім алынғаннан кейін үш жыл ішінде ішуге арналған. Бруилли – Божоледегі ең ірі кру, Мон-Бруилли төңірегінде орналасқан және шекарасында Кот-де-Бруилли кіші аймағы бар. Шараптары көкжидек, шие, раушан және қарақаттың хош иісімен ерекшеленеді. Кот-де-Бруиллимен бірге, бұл аймақ Гамэден басқа жүзім өндіруге рұқсат беретін жалғыз Кру-Божоле аймағы, сонымен қатар Шардоне, Алиготе және Мелон-де-Бургонь жүзімдері де өсіріледі. Бруилли круында сонымен қатар әйгілі Писсе-Вьель жүзімдігі орналасқан (шамамен "қарт әйелдің зәрi!" деп аударылады). Жергілікті аңыз бойынша, бұл жүзімдікке атау берген себебі, діншіл әйел жергілікті дін қызметкерінің "Алле! Енді күнә жасамай!" деген кешірімін "Алле! Енді зәр шығарма!" деп қате түсінген. Жүзімдіктің аты – күйеуінің дін қызметкерінің сөздерін естігеннен кейін айтқан ескертуі. Регниé – 1988 жылы Божоле Виллаж аймағынан Кру-Божоле статусына көтерілген ең соңғы танылған кру. Бұл санаттағы толық денелі крулардың бірі. Ол қызыл жусан және раушан дәмдерімен ерекшеленеді. Жергілікті халықта бұл круда римдіктер Божоледе алғашқы жүзімдіктерді отырғызған жер болған деген әңгімелер бар. Ширубль – Бұл круда Кру-Божоледегі ең биік биліктіде орналасқан жүзімдіктер бар. Ширубль круы нәзік хош иісімен, көбінесе қызғылт қызғалдақтардың иісімен ерекшеленеді. Келесі үш кру орташа денелі Кру-Божоле шараптарын шығарады, оларды Шарап шебері Мэри Юинг Муллиган кем дегенде бір жыл бөтелкеде сақтау және өнім алынғаннан кейін төрт жыл ішінде ішуге кеңес береді. Кот-де-Бруилли – Бруилли Кру-Божоле ішіндегі Мон-Бруилли сөнген жанартауының жоғары беткейлерінде орналасқан. Бұл аймақтың шараптары Бруилли шарабына қарағанда тереңірек және аз топырақтық дәмге ие. Флери – АҚШ-қа ең көп экспортталатын Кру-Божоле. Бұл шараптар көбінесе жемісті және гүлді букеті бар барқыт текстурасына ие. Идеалды өнімдерде вин де гарде (жасыруға арналған шарап) өндіріледі, оны ішу алдында кем дегенде төрт жыл сақтау керек және 16 жылға дейін сақтауға болады. Сент-Амур – Жергілікті аңыз бойынша, бұл аймаққа римдік сарбаздың (Сент-Аматур) есімі берілген, ол өлімнен құтылып, христиан дініне өтіп, аймаққа жақын миссия құрған. Сент-Амур шараптары шұбатылған дәмдерімен және шабдалы иісімен ерекшеленеді. Вин де гарде шараптарын кем дегенде төрт жыл сақтау керек және 12 жылға дейін сақтауға болады. Соңғы төрт кру ең толық денелі Кру-Божоле шараптарын шығарады, оларға бөтелкеде ұзақ сақтау қажет және әдетте өнім алынғаннан кейін төрт жылдан 10 жылға дейін ішуге арналған. Шена – Бұрын Мулен-а-Вен атауымен сатылатын көптеген жүзімдіктерді қамтыған. Қазір ол ең кішкентай Кру-Божоле, оның шараптары жабайы раушанның хош иісімен ерекшеленеді. Идеалды өнімдерде вин де гарде өндіріледі, оны ішу алдында кем дегенде бес жыл сақтау керек және 15 жылға дейін сақтауға болады. Бұл аймақтың аты француз емен ағаштарының (chêne) орналасқан орманнан шыққан. Жюлиена – Бұл кру Юлий Цезарь есімімен аталған ауылдың төңірегінде орналасқан. Бұл аймақтағы шараптар байлығымен және пиондарды еске түсіретін хош иісімен ерекшеленеді. Регниé пікіріне қарамастан, Жюлиена өсірушілері бұл аймақ римдіктер Галлияны жаулап алған кезде Божоледе алғашқы жүзімдіктерді отырғызған жер болды деп санайды. Моргон – Бес жыл сақтағаннан кейін жібектей текстуралы Бургундиялық сипатқа ие болатын топырақты шараптар шығарады. Бұл шараптар әдетте ең терең түсті және ең бай Кру-Божоле, құрғақ апта және шабдалы иісімен. Бұл жерде Моргонның ортасында Кот-дю-Пи деп аталатын ерекше төбе орналасқан, ол Моргон шараптарының ең күшті үлгілерін шығарады. Мулен-а-Вен – Шараптар жақын маңдағы Шена Кру-Божоле шараптарына өте ұқсас. Бұл аймақта ең ұзақ сақталатын Божоле шараптарының үлгілері өндіріледі, кейбір шараптар 10 жылға дейін сақталады. Кейбір өндірушілер өздерінің Мулен-а-Вен шараптарын еменде сақтайды, бұл осы шараптарға басқа Божоле шараптарына қарағанда көбірек танин және құрылым береді. Кейде осы еменде сақталған шараптардың этикеткасында "fûts de chêne" (емен қақпақтар) деген сөз кездеседі. Бұл аймақ топырақтағы марганецтің жоғары деңгейімен танымал, ол жүзім бұталарына жоғары концентрацияда улы болуы мүмкін. Мулен-а-Вендегі уыттылық жүзімді өлтірмейді, бірақ хлорозға және жүзімнің метаболизмін өзгертуге жеткілікті, бұл өнімділікті қатты төмендетеді. Мулен-а-Вен шараптары Божоледегі ең күшті және толық денелі шараптар болып табылады. Вин де гарде стильдері кем дегенде алты жыл сақтауды қажет етеді және 20 жылға дейін сақтауға болады.

The 10 Beaujolais crus differ in character. The following three crus produce the lightest bodied Beaujolais and are typically intended to be consumed within three years of the vintage. Brouilly – The largest cru in Beaujolais, situated around Mont Brouilly and containing within its boundaries the sub district of Côte de Brouilly. The wines are noted for their aromas of blueberries, cherries, raspberries and currants. Along with Côte de Brouilly, this is the only Cru Beaujolais region that permits grapes other than Gamay to be produced in the area with vineyards growing Chardonnay, Aligote and Melon de Bourgogne as well. The Brouilly cru also contains the famous Pisse Vieille vineyard (roughly translated as "piss old woman!") which received its name from a local legend of a devout Catholic woman who misheard the local priest's absolution to "Allez! Et ne péchez plus." (Go! And sin no more.) as "Allez! Et ne pissez plus." (Go! And piss no more). The vineyard name is the admonishment that her husband gave to her upon learning of the priest's words. Régnié The most recently recognized cru, graduating from a Beaujolais Villages area to Cru Beaujolais in 1988. One of the more full bodied crus in this category. It is noted for its redcurrant and raspberry flavors. Local lore in the region states that this cru was the site of the first vineyards planted in Beaujolais by the Romans. Chiroubles – This cru has vineyards at some of the highest altitudes among the Cru Beaujolais. Chiroubles cru are noted for their delicate perfume that often includes aromas of violets. The next three crus produce more medium bodied Cru Beaujolais that Master of Wine Mary Ewing Mulligan recommends needs at least a year aging in the bottle and to be consumed within four years of the vintage. Côte de Brouilly – Located on the higher slopes of the extinct volcano Mont Brouilly within the Brouilly Cru Beaujolais. The wines from this region are more deeply concentrated with less earthiness than Brouilly wine. Fleurie – One of the most widely exported Cru Beaujolais into the United States. These wines often have a velvet texture with fruity and floral bouquet. In ideal vintages, a vin de garde (wine for aging) is produced that is meant to age at least four years before consuming and can last up to 16 years. Saint Amour – Local lore suggest that this region was named after a Roman soldier (St. Amateur) who converted to Christianity after escaping death and established a mission near the area. The wines from Saint Amour are noted for their spicy flavors with aromas of peaches. The vin de garde wines require at least four year aging and can last up to 12 years. The last four crus produce the fullest bodied examples of Cru Beaujolais that need the most time ageing in the bottle and are usually meant to be consumed between four and 10 years after harvest. Chénas – Once contained many of the vineyards that are now sold under the Moulin à Vent designation. It is now the smallest Cru Beaujolais with wines that are noted for their aroma of wild roses. In ideal vintages, a vin de garde is produced that is meant to age at least five years before consuming and last up to 15. The area named is derived from the forest of French oak trees (chêne) that used to dot the hillside. Juliénas – This cru is centered on the village named after Julius Caesar. The wines made from this area are noted for their richness and spice with aromas reminiscent of peonies. In contrast to the claims of Régnié, Juliénas growers believe that this area was the site of the first vineyards planted in Beaujolais by the Romans during their conquest of Gaul. Morgon – Produces earthy wines that can take on a Burgundian character of silky texture after five years aging. These wines are generally the deepest color and most rich Cru Beaujolais with aromas of apricots and peaches. Within this cru there is a particular hillside, known as Côte du Py, in the center of Morgon that produces the most powerful examples of Morgon wines. Moulin à Vent – Wines are very similar to the nearby Chénas Cru Beaujolais. This region produces some of the longest lasting examples of Beaujolais wine, with some wines lasting up to 10 years. Some producers will age their Moulin à Vent in oak which gives these wines more tannin and structure than other Beaujolais wines. The phrase fûts de chêne (oak casks) will sometimes appear on the wine label of these oak aged wines. The region is noted for the high level of manganese that is in the soil, which can be toxic to grape vines in high levels. The level of toxicity in Moulin à Vent does not kill the vine but is enough to cause chlorosis and alter the vine's metabolism to reduce yields severely. The resulting wines from Moulin à Vent are the most full bodied and powerful examples in Beaujolais. The vin de garde styles require at least six years aging and can last up to 20 years.

Божоле жаңа

Божоле новуаның алғашқы тарихы 19 ғасырға дейін жетеді, сол кезде ағымдағы жылғы ең алғашқы шараптар Саона өзені арқылы Лиондағы алғашқы бистроларға жіберілетін. Олар келген кезде "Божоле келді!" деген жарнамалар ілінетін, ал оны ішу – жақсы өнім жинауды тойлаудың белгісі саналды. 1960 жылдары осы қарапайым Божоле стилі дүние жүзінде кең танымал болды, одан жарты миллионнан астам бөтелке сатылды. 1985 жылы Ұлттық атаулар институты (INAO) шараптың бірыңғай түрде шығарылуын қамтамасыз ету үшін қараша айының үшінші бейсенбісін белгіледі. Шараптар әдетте бірнеше күн бұрын әлемнің түкпір-түкпіріне жіберіледі, онда оларды таңғы сағат 12:01-ге дейін кедендік қоймада сақтау керек, содан кейін оларды ашып, ішуге болады. Бүгінде аймақтың өндірісінің шамамен үштен бірі Божоле новуа ретінде сатылады – бұл жергілікті "жыл шарабы" үшін Жорж Дюбуф жасаған тауарлық атау. Бұл Божоле шарабының ең жеңіл және жемісті түрі, қарапайым ішуге арналған. Кез келген Божоле немесе Божоле Виллаж AOC жүзімдігі Божоле новуа өндіре алады. Жүзім тамыздың соңы мен қыркүйектің басында жиналады. Ол тек бірнеше күн ғана ашытылады және қарашаның үшінші бейсенбісінде, "Божоле Новуа күні" жұртшылыққа ұсынылады. Бұл әрбір жылғы өнім үшін ең бірінші шығарылатын француз шарабы. 1992 жылы, өркендеген кезеңінде, Божоле шарабының жартысынан астамы "Божоле новуа" ретінде сатылды. Шарапты мүмкіндігінше жас, ең жаңа және жемісті кезінде ішу керек. Оны бір-екі жыл сақтауға болады, бірақ одан кейін оның ерекше дәмінен айырылуы мүмкін.

Жүзім шаруашылығы және жүзім сорттары

Божоле аймағы әлемдегі ірі шарап өндіретін аймақтардың ішінде жүзім тығыздығы ең жоғарыларының біріне ие, бір гектарына 9000-дан 13000-ға дейін жүзім қатары орналасады. Көптеген жүзімдер дәстүрлі гобелет тәсілімен өсіріледі, онда жүзімнің бүршіктері жоғары қарай иіліп, тостаған тәрізді шеңберге орналастырылады. Бұл әдіс римдіктердің жүзім өсіру дәстүрінен бастау алады және соңғы кезде ғана гуйо тәсіліне ұнамай бастады, ол бір немесе екі жүзім бүршігін алып, көлденең бағытта жаюды қамтиды. Орақ көбінесе қыркүйек айының соңында жиналады және механикалық жинау машиналарын пайдаланудың орнына, көбінесе қолмен орылады. Бұл Божоле шарап жасау стиліне байланысты, ол көміртекті мацерацияны қолданады, бұл әдіс жүзім шоғындағы барлық жидектерді қолдануды қамтиды, ал механикалық жинау машиналары оларды сындырып, бөліп тастайды. Гамай жүзімі, дәлірек айтқанда, Gamay noir à Jus blanc, қызыл шырыны бар Gamay teinturier жүзімінен, сондай-ақ Напа Гамайы мен Калифорнияның Gamay Beaujolais жүзімінен ерекшеленеді, Божоледе ең көп өсірілетін жүзім болып табылады және барлық егістің шамамен 98% құрайды. Қалған егістің көп бөлігі Шардонеге арналған. 2004 жылға дейін отырғызылған Алиготе жүзімі шарап өндірісіне рұқсат етіледі, бірақ 2024 жылға қарай бұл сорттың барлығы аймақтан алынып тасталады. AOC ережелеріне сәйкес, барлық Божоле қызыл шараптарына, қарапайым Божоле AOC-ден бастап Cru Beaujolais шараптарына дейін, ақ жүзім сорттарының 15%-ға дейін қосуға болады, бірақ практикада шараптар көбінесе 100% Гамайдан жасалады. Pinot noir-ге де рұқсат берілген, бірақ оның егістігі өте аз, және Божоле шарапшылары Гамай жүзіміне назар аударуды жалғастырып жатқандықтан, 2015 жылға қарай бұл сорт та біртіндеп жойылады. Гамай жүзімі Божоле шараптарына терең көкшіл қызыл түс, жоғары қышқылдық, орташа танин және жеңіл-орташа дене береді. Жүзімнің өзіне тән хош иісі көбінесе қызыл жидектерге ұқсайды. 1960 жылдардан бері, шарап аймағы үшін мақұлданған алты Гамай клондары бар, тамырлар мен клондарды таңдауға көбірек мән берілуде. Соңғы жылдары Виалла тамыршасы гранитті топырақта жақсы өнім беруге бейімділігі үшін танымал болды. SO4 және 3309 тамыршалары да маңызды егістік көлеміне ие. Гамай жүзімінің клоналды іріктелуі кішкентай, қалың қабықты жидектерге баса назар аударуға қарай өзгерді.

The Beaujolais region has one of the highest vine density ratios of any major worldwide wine region, with anywhere from 9000 to 13,000 vines per hectare. Most vines are trained in the traditional gobelet style, where the spurs of the vines are pushed upwards and arranged in a circle, resembling a chalice. This method has its roots in the Roman style of vine training and has only recently begun to fall out of favor for the guyot method which involves taking a single or double spur and training it out horizontally. Harvest usually occurs in late September and is almost universally done by hand rather than with the use of mechanical harvesters. This is because the Beaujolais wine making style of carbonic maceration utilizes whole bunches of grape clusters that normally get broken and separated by a mechanical harvester. The Gamay grape, more accurately known as Gamay noir à Jus blanc to distinguish it from the Gamay teinturier grapes with red juice and different from the Napa Gamay and the Gamay Beaujolais grapes of California, is the most widely planted grape in Beaujolais, accounting for nearly 98% of all plantings. The remaining plantings are mostly Chardonnay. Aligote vines that were planted prior to 2004 are permitted in wine production, but the entire grape variety is being phased out of the region by 2024. According to AOC regulation, up to 15% of white wine grape varieties can be included in all Beaujolais red wines from the basic Beaujolais AOC to the Cru Beaujolais wines, but in practice the wines are almost always 100% Gamay. Pinot noir, which has very small plantings, is also permitted, but that grape is being phased out by 2015 as Beaujolais winemakers continue to focus their winemaking identity on the Gamay grape. The characteristics that the Gamay grapes adds to Beaujolais are a deep bluish red color, high acidity, moderate tannins, and light to medium body. The aroma associated with the grape itself is typically red berries. Since the 1960s, more focus has been placed on the choice of rootstocks and clonal selection, with six approved clones of Gamay for the wine region. In recent years the rootstock Vialla has gained popularity due to its propensity to produce well in granite soils. The SO4 and 3309 rootstocks also account for significant plantings. Clonal selection of the Gamay grape has shifted towards an emphasis on smaller, thicker skinned berries.

Шарап жасау және стилі

Божоле шараптары жартылай карбонды мацерация әдісімен өндіріледі. Толық жүзім шоқтары сыйымдылығы әртүрлі цемент немесе тот баспайтын болаттан жасалған ыдыстарға салынады. Жүзімнің төменгі үштен бірі гравитация күшімен езіледі, нәтижесінде пайда болған шырын жүзім қабығында табиғи түрде кездесетін қоршаған ортаның ашытқыларымен қалыпты ашыту процесін бастайды. Осы ашытудың қосалқы өнімі ретінде көмірқышқыл газы бөлінеді және ыдыста қалған тұтас жүзім жидектерін қанықтырады. Көмірқышқыл газы жүзім қабығына сіңіп, жасуша ішінде ашыту процесін стимуляциялайды. Бұл шарап жасау ортасындағы оттегінің жоқтығымен байланысты. Нәтижесінде, шараптың дәмі жемісті, ал таниндердің мөлшері аз болады. Beaujolais nouveau үшін бұл процесс небәрі төрт күнде аяқталады, ал басқа AOC шараптарына ашыту үшін көбірек уақыт беріледі. Жүзім қанша уақыт ашытылса, соғұрлым көп танин пайда болады және шараптың денесі толықсырақ болады. Nouveau шараптары үшін кувэзонның максималды ұзақтығы 10 күнмен шектеледі. Ашытудан кейін шырын әдетте алма қышқылына бай болады, сондықтан өндірушілер шарапты жұмсарту үшін маллолактік ашытудан өткізеді. Алкоголь деңгейін арттыру мақсатымен жүзім шырынына қант қосу – шапшаңдау процесі Божоле шарап өндірушілері үшін әртүрлі пікір тудырған мәселе. Дәстүрлі түрде Божоле өндірушілері 10-10,5% ең төменгі алкоголь деңгейінде піскен жүзімді жинап, содан кейін алкоголь деңгейін 13-13,5% шамасына дейін жасанды түрде арттыру үшін қант қосатын. Бұл жоғары алкогольді денеге және ауызға тигендегі сезімге сәйкес келмейтін, құрылымы мен тепе-теңдігі жоқ шараптарға әкеп соқты. Жақында жоғары сапалы шарап өндіруге бағытталған тенденция Божоле шараптарының премиум сегментінде шапшаңдауды қолдануды шектеді. Божоле шараптарын тұрақтандыру үшін оларды сүзгілеу практикасы шарап өндірушілер арасында әртүрлі дәрежеде қолданылады. Ірі коммерциялық ауқымда Божоле шарабын өндіретін өндірушілер шарапты кез келген қоспалардан немесе болашақ химиялық реакциялардан сақтау үшін агрессивті түрде сүзгілейді. Бұл шараптың ерекше жемісті сипаттарын азайтуға және сыншылар желе сияқты сипаттаған дәмді қалдыруға әкелуі мүмкін. Басты Божоле шарабы Париждің классикалық бистро шарабы болып табылады – жемісті, оңай ішілетін қызыл шарап, дәстүрлі түрде 1 пинттік шыны бөтелкелерде, "поттарда" ұсынылады. Бұл Beaujolais nouveau шарабында ең жақсы көрініс табады, ол бірнеше күн ғана ашытылады және банан мен алмұрттың хош иісі сияқты эфирлі дәмдермен ерекшеленеді. Басты Божоле және Божоле-нуво шараптарын олар жиналғаннан кейін бір жыл ішінде ішуге кеңес беріледі. Beaujolais Villages шараптарын әдетте екі-үш жыл ішінде тұтынуға болады, ал Cru Beaujolais ұзақ сақтауға жарайды, кейбіреулері тіпті жиналғаннан кейін кем дегенде үш жыл өткен соң ғана толыққанды дамиды. Chénas, Juliénas, Morgon және Moulin à Vent-тен алынған жоғары сапалы үлгілер бөтелкеде 10 жылға дейін дамуы мүмкін, ал өте жақсы жылдары Бургундиялық құрылым мен күрделілік сипаттарын иеленеді.

Beaujolais wines are produced by the winemaking technique of semi carbonic maceration. Whole grape clusters are put in cement or stainless steel tanks with capacities between The bottom third of the grapes gets crushed under the weight of gravity and resulting must begins normal yeast fermentation with ambient yeasts found naturally on the skins of the grapes. Carbon dioxide is released as a byproduct of this fermentation and begins to saturate the individual intact grape berries that remain in the barrel. The carbon dioxide seeps into the skin of the grape and begin to stimulate fermentation at an intracellular level. This is caused, in part, by the absence of oxygen in the winemaking environment. This results in a fruity wine without much tannin. In the case of Beaujolais nouveau, this process is completed in as little as four days, with the other AOCs being allowed longer time to ferment. As the grapes ferment longer, they develop more tannins and a fuller body. Maximum length of the cuvaison for Nouveau wines is limited to 10 days. After fermentation, the must is normally high in malic acid and producers will put the wine through malolactic fermentation to soften the wine. The process of chaptalization, adding sugar to the grape must to boost alcohol levels, has been a controversial issue for Beaujolais winemakers. Historically, Beaujolais producers would pick grapes at ripeness that were at minimum potential alcohol levels of 10–10.5% and then add sugar in order to artificially boost the alcohol levels to the near the maximum of 13–13.5%. This created wines lacking structure and balance to go with the high alcohol body and mouthfeel. The recent trend towards higher quality wine production has limited the use of chaptalization in the premium levels of Beaujolais wine. Filtering the wine in order to stabilize it is practiced to varying degrees by Beaujolais winemakers. Some producers who make Beaujolais on a large commercial scale will filter the wine aggressively to avoid any impurity or future chemical reactions. This can have the negative side effect of diminishing some of the wine's unique fruit character and leave a flavor that critics have described as Jell O like. Basic Beaujolais is the classic bistro wine of Paris; a fruity, easy drinking red traditionally served in 1 pint glass bottles known as pots. This is epitomized in Beaujolais nouveau, which is fermented for just a few days and can be dominated by estery flavors such as bananas and pear drops. Basic Beaujolais and Beaujolais nouveau are meant to be drunk within a year of their harvest. Beaujolais Villages are generally consumed within two to three years and Cru Beaujolais has the potential to age longer, some not even fully developing till at least three years after harvest. Premium examples from Chénas, Juliénas, Morgon and Moulin à Vent can spend up to 10 years continuing to develop in the bottle and in very good vintages can take on Burgundian qualities of structure and complexity.

Шарап өнеркәсібі

Божоле шарап өнеркәсібіне 30-дан астам négociants басымдық жасайды, олар Божоле аймағынан тысқары сатылатын шараптың шамамен 90 пайызын өндіреді. Осы négociants-тердің көпшілігі, мысалы, Maison Louis Jadot (оның меншігінде Moulin à Vent негізіндегі Château des Jacques бар) және Bouchard Père et Fils, Бургундияда орналасқан. Божоле шарабын өндірушілердің ең танымалдарының бірі – négociant Жорж Дюбоуф. Божоледе 4000-нан астам жүзім бағының иесі бар, ал négociants-ке сатылмаған шағын үлесін 20-ға жуық ауылдық кооперативтер бөтелкелейді, сондай-ақ өз шаруашылықтарында бөтелкеленген шарап мөлшері де артып келеді. АҚШ және Ұлыбританияға өз шаруашылықтарында бөтелкеленген Божоле шарабының өте аз бөлігі экспортталады, бірақ бірнеше экспорттаушылар осы тар нарыққа маманданған, олардың ішіндегі ең белгілілері – Кермит Линч және Ален Югенет.

Тамақ беру және тамақтарды жұптастыру

Шарап сарапшысы Карен МакНейл божолені "құйрықшасы қызыл болған ақ шарап" деп сипаттаған. Сол сияқты, божоле көбінесе ақ шарап сияқты қарастырылады және оның стиліне қарай, одан да салқын температурада беріледі – стиль неғұрлым жеңіл болса, температура да соғұрлым төмен болады. Ең жеңіл стилі саналатын божоле нуво шамамен 16-18°C температурада беріледі, ал Beaujolais AOC және Beaujolais Villages әдетте 14-16°C аралығында беріледі. Cru Beaujolais, әсіресе толы денелі үлгілері, қызыл Бургундия шарабындай қарастырылып, 18-20°C температурада берілуі мүмкін. Божоле шарабын құюдың қажеті сирек болады. Божоледе бөтелкелерді мұз суға толыған шелектерге салып, оларды ауыл орталығына пикниктерге және буль (boules) ойынына алып шығу дәстүрі бар. Божоле шарабын шараптың жеңілдігі мен денесіне қарай алуан түрлі тағамдармен үйлестіруге болады. Beaujolais Nouveau көбінесе аперитив ретінде, қарапайым тағамдармен беріледі, ал Beaujolais және Beaujolais Villages пикниктер мен салаттар сияқты жеңіл тағамдарға өте жақсы үйлеседі. Жеңіл Cru Beaujolais құс етімен жақсы, ал ауыр Cru қызыл ет пен дәмді тағамдармен, мысалы, тұшпарамен жақсы үйлеседі. Норвегияда божоле балық және бакалхау тағамдарымен бірге танымал. Лиондық шеф-аспаз Пол Бокуздың айтуынша, божоле шарабынан дәстүрлі аймақтық десерт дайындалады – мұнда кесілген шабдалы шыныға салынып, қарақатпен безендіріліп, салқындатылған божоле шарабымен сіңдіріледі.