АҚШ Әскери-теңіз күштерінің "Индиана" классындағы броненосецтер

Кіріспе

Индиана класы – 1893 жылы суға түсірілген үш пре-дредноут линкор. Бұл АҚШ Әскери-теңіз күштері салған, замандас еуропалық кемелермен (мысалы, 1890 жылы британдықтар бекіткен және 1895 жылдың қарашасы мен 1896 жылдың сәуірі аралығында қолданысқа енгізілген кемелермен) салыстыруға болатын алғашқы линкорлар болды. Олар салыстырмалы түрде кішкентай, ауыр бронялы және аралық батареяны қолданған алғашқы кемелер еді. Әсіресе жағалау қорғауға арналған, ашық мұхиттың толқындарымен күресуге жеткіліксіз болды. Мұнараларда қарсы салмақтар болмады, ал негізгі броньдық белдеу көп жағдайда тиімді болу үшін тым төмен орналастырылған. Кемелерге Индиана, Массачусетс және Орегон деген аттар берілді және олар 1-ден 3-ке дейін Линкор ретінде тағайындалды. Үшеуі де испан-американ соғысында қызмет етті, бірақ Батыс жағалауда орналасқан Орегон алдымен Оңтүстік Американы айналып, Шығыс жағалауға жетті. Соғыстан кейін Орегон Тынық мұхитына оралып, филиппин-американ соғысына және Боксер көтерілісіне қатысты, ал оның бауырлары Атлант мұхитында оқу миссияларымен шектелді. 1903 жылдан кейін ескірген линкорлар бірнеше рет қызметтен шығарылып, қайта қолданысқа енгізілді, соңғы рет Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Индиана мен Массачусетс оқу кемелері ретінде, ал Орегон Сібірдегі интервенцияға көмектесетін транспорттық кеме ретінде қызмет етті. 1919 жылы үш кеме де соңғы рет қызметтен шығарылды. Индиана бір жылдан кейін сынақ нысанасы ретінде суға батырылды және 1924 жылы металл тескілеріне сатылды. Массачусетс 1920 жылы Пенсакола жағалауында батырылып, артиллериялық нысана ретінде пайдаланылды. Оның қалдықтары жойылған жоқ және қазір Флориданың су асты археологиялық қорығы болып табылады. Орегон бастапқыда мұражай ретінде сақталды, бірақ Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде металл тескілеріне сатылды. Кейіннен оны бөлшектеу тоқтатылып, Гуам шайқасында оқ-дәрі тасымалдау кемесі ретінде пайдаланылды. 1956 жылы кеменің қалдықтары металл тескілеріне сатылды.

Pre dreadnought battleship class of the United States Navy

The Indiana class was a class of three pre dreadnought battleships launched in 1893. These were the first battleships built by the United States Navy comparable to contemporary European ships, such as the British Authorized in 1890 and commissioned between November 1895 and April 1896, these were relatively small battleships with heavy armor and ordnance that pioneered the use of an intermediate battery. Specifically intended for coastal defense, their freeboard was insufficient to deal well with the waves of the open ocean. The turrets lacked counterweights, and the main belt armor was placed too low to be effective under most conditions. The ships were named Indiana, Massachusetts, and Oregon and were designated Battleship Number 1 through 3. All three served in the Spanish–American War, although Oregon—which was stationed on the West Coast—had to cruise around South America to the East Coast first. After the war, Oregon returned to the Pacific and participated in the Philippine–American War and Boxer Rebellion, while her sister ships were restricted to training missions in the Atlantic Ocean. After 1903, the obsolete battleships were decommissioned and recommissioned several times, the last time during World War I when Indiana and Massachusetts served as training ships, while Oregon was a transport escort for the Siberian Intervention. In 1919, all three ships were decommissioned for the final time. Indiana was sunk in shallow water as an explosives test target a year later and sold for scrap in 1924. Massachusetts was scuttled off the coast of Pensacola in 1920 and used as an artillery target. The wreck was never scrapped and is now a Florida Underwater Archaeological Preserve. Oregon was initially preserved as a museum, but was sold for scrap during World War II. The scrapping was later halted and the stripped hulk was used as an ammunition barge during the battle of Guam. The hulk was finally sold for scrap in 1956.

Өмірбаян

Индиана класы АҚШ Конгресі оны бекіткен кезде өте даулы болды. Теңіз күштері министрі Бенджамин Ф. Трейси шақырған саясат кеңесі 1889 жылғы 16 шілдеде, «Мэн» және «Техас» кемелеріне рұқсат берілгеннен үш жыл өткен соң, 15 жылдық теңіз құрылысы бағдарламасын ұсынды. Олардың жоспары бойынша, ең жоғарғы жылдамдығы және радиусы — болатын он бірінші санаттағы ұзақ қашықтыққа арналған соғыс кемелері болуы керек еді. Бұл теңізге шығатын кемелер жаудың порттарына шабуыл жасай алатын және қуатты әскери кемелерді үйден тым алысқа ұшыратудан сақтай алатын флоты ретінде қарастырылды. 25 қысқа қашықтыққа арналған екінші санаттағы линкорлар Атлант және Тынық мұхиттарындағы қорғанысқа және жылдам әрі үлкен ұзақ қашықтыққа арналған кемелерге қолдау көрсетуге мүмкіндік беретін еді. Олар шамамен 10 түйін жылдамдықпен және 7,16 метр суDraftымен, Солтүстіктегі Сент-Лоуренс өзенінен Оңтүстіктегі Виндуард аралдары мен Панамаға дейін жүретін және АҚШ-тың оңтүстігіндегі барлық порттарға кіре алатын еді. Қысқа қашықтыққа арналған линкорлар үш кіші топтан тұратын иерархияға бөлінуі керек деген ұсыныс жасалды, мүмкін, шығындарды азайту мақсатында. Біріншісі сегіз кемеде 4 зеңбірек, екіншісі он кемеде 4 зеңбірек, ал үшіншісі бес кемеде 2 12 дюймдік және 2 зеңбірек орнату керек еді. Құрылысы жүріп жатқан «Техас» және «Мэн» кемелері соңғы топқа енуі керек еді. Сонымен қатар, 167 кіші кеме, оның ішінде тарандар, крейсерлер және торпедалық катерлер салынуы жоспарланған, олардың жалпы құны 281,55 миллион долларды құрады, бұл АҚШ Теңіз күштерінің алдыңғы 15 жылдық бюджетінің қосындысына шамамен тең (инфляцияға түзетілгенде, 2009 жылы 6,6 миллиард доллар). Конгресс бұл жоспарға қарсы болды, оны АҚШ-тың оқшаулану саясатының аяқталуы және империализмнің басталуы деп қарады. Теңіз күштерін кеңейтуді қолдағандардың өзі де алаңдады; сенатор Юджин Хейл ұсыныс тым үлкен болғандықтан, бүкіл заң жобасы қабылдамауы және ешбір кемеге қаржы бөлінбеуі мүмкін деп қорқыды. Алайда, 1890 жылғы сәуірде АҚШ Өкілдер палатасы 8000 тонналық үш ұзақ қашықтыққа арналған соғыс кемесін қаржыландыруды мақұлдады. Трейси Конгресс ішіндегі шиеленісті азайтуға тырысып, бұл кемелер өте қуатты болғандықтан бастапқы жоспарда талап етілген 35 кеме орнына тек он екі кеме ғана қажет екенін мәлімдеді. Ол сондай-ақ, Азамат соғысы дәуіріндегі мониторларды – сол кезде толығымен ескірген – штаттар басқаратын теңіз милициясына беру арқылы Теңіз күштерінің жұмыс істеу шығындарын қысқартты. Сенат та қаржыландыруды мақұлдады, және 1890 жылғы 30 маусымда үш жағалау қорғаныс линкоры («Индиана» класы), крейсер және торпедалық катер ресми түрде мақұлданып, қаржыландырылды. Саясат кеңесі көздеген қысқа қашықтыққа арналған кемелердің бірінші класы 13 дюймдік/35 калибрлі және жаңа зеңбіректермен, белдік бронясымен, палуба бронясымен және казематтардың үстіндегі бронямен жабдықталуы керек еді. Нақты салынған «Индиана» класы жобаланғаннан 25 пайызға артық орын ауыстыруға ие болды, бірақ көптеген басқа да аспектілері бастапқы жоспарға ұқсас болды. Зеңбіректердің және оқ-дәрілердің екінші батареясы мен белдеуі қабылданып, себебі Арсенал бюросының 5 дюймдік зеңбіректі жылдам оттатуға қабілеті болмады. Үлкен зеңбіректер әлдеқайда баяу және ауыр болды, бірақ үлкен зеңбірексіз кемелер шетелдік соғыс кемелерінің бронясын бұзуға шамасы келмейтін еді.

The Indiana class was very controversial at the time of its approval by the United States Congress. A policy board convened by the Secretary of the Navy Benjamin F. Tracy came up with an ambitious 15 year naval construction program on 16 July 1889, three years after the Maine and the Texas were authorized. The battleships in their plan would include ten first rate long range battleships with a top speed and a steaming radius of at — maximum. These ocean going ships were envisioned as a possible fleet in being, a fleet capable of raiding an enemy's home ports and intended to deter powerful warships from ranging too far from home. Twenty five short range second rate battleships would provide home defense in both the Atlantic and Pacific and support the faster and larger long range vessels. With a range of roughly at 10 knots and a draft of 7.16 m, they would roam from the St. Lawrence River in the north to the Windward Islands and Panama in the south and would be able to enter all the ports in the southern United States. It was proposed, probably for cost reasons, that the short range battleships should have a hierarchy of three subclasses. The first would mount four guns each on eight ships, the second would mount four guns each on ten ships, and the third would mount two 12 inch and two guns each on five ships. The two battleships already under construction, Texas and Maine, were to be grouped under the last class. In addition, 167 smaller ships, including rams, cruisers and torpedo boats, would be built, coming to a total cost of $281.55 million, approximately equal to the sum of the entire US Navy budget during the previous 15 years (adjusted for inflation, $6.6 billion in 2009 dollars). Congress balked at the plan, seeing in it an end to the United States policy of isolationism and the beginning of imperialism. Even some supporters of naval expansion were wary; Senator Eugene Hale feared that because the proposal was so large, the entire bill would be shot down and no money appropriated for any ships. However, in April 1890, the United States House of Representatives approved funding for three 8,000 long ton battleships. Tracy, trying to soothe tensions within Congress, remarked that these ships were so powerful only twelve would be necessary instead of the 35 called for in the original plan. He also slashed the operating costs of the Navy by giving the remaining Civil War era monitors—which were utterly obsolete by this time—to navy militias operated by the states. The appropriation was also approved by the Senate, and in total three coast defense battleships (the Indiana class), a cruiser, and a torpedo boat were given official approval and funding on 30 June 1890. The first class of short range ships as envisioned by the policy board were to mount 13 inch/35 caliber and new guns, with of belt armor, of deck armor and of armor over the casemates. The Indiana class, as actually built, exceeded the design in displacement by 25 percent, but most other aspects were relatively similar to the original plan. An belt and a secondary battery of and guns were adopted, the latter because the Bureau of Ordnance did not have the capability to construct rapid firing 5 inch weaponry. The larger weapons were much slower firing and much heavier, but without the bigger guns, the ships would not be able to penetrate the armor of foreign battleships.

Жалпы сипаттамалары

Индиана класының кемелері жағалауды қорғау үшін арнайы жобаланған және шабуылдық әрекеттерге арналмаған. Бұл жобалау көзқарасы олардың көмірге төзімділігінің орташа деңгейде болуында, салыстырмалы түрде аз сусыруында және теңізге шығу қабілетін шектейтін төмен борттарында көрінді. Дегенмен, олар ауыр қаруланған және брондалған болды, тіпті Конвейдің "Әлемдегі барлық соғыс кемелері" кітабы оларды "өте шектеулі сусыруда тым көпке талпыну" деп сипаттайды. Олар британдық соғыс кемесіне ұқсаған, бірақ 18,29 метрге қысқарақ болды және еуропалық кемелерде кездеспейтін сегіз 8 дюймдік зеңбіректерден тұратын аралық батареяға ие болды, бұл оларға сол кезде өте құрметті атыс күшін берді. Индиана класының бастапқы жобасында кіл кемелері болған, бірақ олар сол кездегі американдық құрғақ доктардың ешқайсысына сыймайтындықтан, құрылыс кезінде алынып тасталды. Бұл тұрақтылықты азайтып, Индиана үшін үлкен мәселе тудырды, өйткені бір жыл өткен соң, ауыр теңізде екі бас мұнара да бекіткіштерінен босап кетті. Мұнаралар орталыққа қарай теңдестірілмегендіктен, кеме қозғалған сайын бір жақтан екінші жаққа қозғалды, содан кейін ауыр арқандармен бекітілді. Төрт айдан кейін кеме тағы да нашар ауа райына тап болғанда, бекіткіштер қайтадан бұзылып кетпесінен қорқып, дереу портқа қайтып келді. Бұл теңіз күштерін кіл кемелерінің қажеттігіне көндірді, содан кейін олар үш кемеге де орнатылды.

Қару-жарақ

Олардың орын ауыстыруы шектеулі болғандықтан, «Индиана» класындағы кемелердің қару-жарағы сол кездегідей қуатты болды: төрт 13 дюймдік зеңбірек, сегіз 8 дюймдік зеңбірек, төрт 6 дюймдік зеңбірек, жиырма Hotchkiss 6 фунттық, алты Maxim Nordenfelt 1 фунттық және алты 18 дюймдік (450 мм) торпедалық түтікше. 13 дюймдік зеңбірек 35 калибрлік ұзындықта болды және қара ұнтақ қолданылды, бұл шамамен 15 градус көтерілгенде 15 шақырымдай қашықтыққа оқ атқызуға мүмкіндік берді. Оқ 15 градус бұрышта атылғанда, оның жақтау қалқанының 203 мм-дей темірбетін тесіп өтуі күтілді. Төрт зеңбірек екі орталық мұнарада орналастырылған, ал мұнаралар кеменің ал және арт жағында орналасқан. Мұнаралар бастапқыда көлбеу жақтау қалқандарымен жабдықталған, бірақ кеңістік шектеулері салдарынан оларды айтарлықтай үлкен мұнаралар жасамай немесе зеңбірек орнатуларын қайта жобаламастан жасау мүмкін болмады (кейіннен 1920 жылдарда бұл жұмыс жасалды). Кемелердің төменгі борты ауа райы нашар болғанда негізгі қаруды пайдалануға кедергі келтірді, себебі палуба суға толып кететін. Сонымен қатар, кемеде зеңбіректердің салмағын теңгеруге арналған қарсы салмақ болмағандықтан, кеме зеңбіректер бағытталған жаққа қарай иілді. Бұл ең жоғары көтерілу бұрышын (осылайша қашықтықты) шамамен бес градусқа дейін төмендетті, сол жақтағы негізгі броньды белдеуді су астына түсірді және екінші жақтағы броньсыз түбін ашық қалдырды. 1901 жылы мұнараларды кейінірек жасалған кемелерде қолданылатын жаңа теңгерілген үлгілермен ауыстыру туралы мәселе қарастырылды, бірақ кемелердің ескіргендігіне байланысты бұл тым қымбат деп шешілді. Оның орнына қарсы салмақтар қосылды, бұл мәселені ішінара шешті. 8 дюймдік мұнаралардың гидравликалық соққылары мен бұрылу механизмдері де жылдамырақ және тиімдірек электрлік аналогтарымен ауыстырылды, «Индиана» және «Массачусетс» кемелеріне жаңа нысаналар орнатылды және қайта жүктеу жылдамдығын арттыру үшін жаңа мұнаралық көтергіштер орнатылды, бірақ зеңбірек орнатулары толыққанды қанағаттандырмады. Сегіз 8 дюймдік зеңбірек жұптармен төрт қанатты мұнараларда орналастырылды, мұнаралар кеменің үстігі құрылысында орналасқан. Олардың атыс шеңбері қағазда жүзінде үлкен болғанымен, шындығында шектеулі болды. Зеңбіректердің жанында орналасқан басқа зеңбіректердің орналасқан жері мен құрылысы оқ атқанда зақымдануы мүмкін, бұл кемшілік 13 дюймдік зеңбіректерде де кездеседі. Кіші 6 дюймдік зеңбіректер екі қанатты казематтарда, негізгі палубаның ортасында, арасында 6 фунттық зеңбірекпен орналастырылды. Қалған 6 фунттық Hotchkiss зеңбіректер үстігі құрылым мен көпір палубаларын жапты. 1 фунттық төрт зеңбірек кеменің ал және арт жағындағы казематтарға, ал тағы екеуі мачталардың жоғарғы бөліктеріне орналастырылды. 1908 жылы 6 дюймдік және одан да жеңіл қарулардың көпшілігі негізгі қаруға қосылған қарсы салмақты өтеу және қаруларға оқ-дәрі жеткізудің қиындығы себебімен алынып тасталды. Бір жылдан кейін кеменің ортасы мен жоғарғы бөліктеріне 12 /50 калибрлі бір мақсатты зеңбіректер қосылды. Бұрынғы дереккөздер кемелерге орнатылған торпедалық түтікшелердің саны туралы келіспейді, бірақ олар кеме палубасында орналасқан және алдыңғы, артқы және орталық бөліктерде су үстіндегі порттары болғандығы белгілі. Су желісіне тым жақын орналасқандықтан, қозғалыс кезінде пайдалануға болмайды және ашылғанда оқ атудан зардап шегеді, сондықтан олар пайдасыз деп есептелді және саны тез қысқартылды және 1908 жылға дейін толықтай алынып тасталды. 1918 жылы «Индиана» класындағы үш кемені 50 калибрлі зеңбіректің диаметрін 98 калибрге дейін кеңейту арқылы бір 98 калибрлі зеңбірекке жабдықтау туралы ұсыныс жасалды. Зеңбірек мұнарасының алғашқы жобасы 1919 жылдың ортасында пайдалануға берілу үшін қазан айында аяқталды, бірақ келесі айда соғыс аяқталғаннан кейін бағдарлама ұзақ қашықтықтағы қаруларды сынау бағдарламасына айналдырылды. Артиллерия бюросы тұжырымдаманы растау үшін 3 дюймге дейін диаметрі кішірейтілген зеңбіректі сынауға шешім қабылдады, бірақ бұл сынақтар 1922 жылға дейін басталған жоқ.

Given their limited displacement, the Indiana class had formidable armament for the time: four 13 inch guns, an intermediate battery of eight 8 inch guns and a secondary battery of four 6 inch guns, twenty Hotchkiss 6 pounders, and six Maxim Nordenfelt 1 pounders, as well as six 18 inch (450 mm) tubes. The 13 inch gun was 35 calibers long and used black powder, giving a range of about at 15 degrees of elevation. At , a shell was expected to penetrate of side armor. The four guns were mounted in two centerline turrets, located fore and aft. The turrets were originally designed to feature sloping side armor, but space requirements made this impossible without using significantly larger gun turrets or redesigning the gun mounts (which was later done for the s). The ships' low freeboard greatly hindered the use of the main battery in rough weather conditions, because the deck would become awash. Also, because the ship lacked a counterweight to offset the weight of the gun barrels, the ship would list in the direction the guns were aimed. This reduced the maximum arc of elevation (and thus range) to about five degrees, brought the main armor belt under water on that side, and exposed the unarmored bottom on the other. It was considered in 1901 to replace the turrets with new balanced models used in later ships, but that was decided to be too costly as the ships were already obsolete. Instead, counterweights were added, which partially solved the problem. The hydraulic rammers and turning mechanisms of the 8 inch turrets were also replaced by faster and more efficient electric equivalents, new sights were fitted on Indiana and Massachusetts, and new turret hoists were installed to improve the reloading speed, but the gun mountings never performed in an entirely satisfactory manner. The eight 8 inch guns were mounted in pairs in four wing turrets placed on the superstructure. Their arc of fire, although big on paper, was in reality limited. Adjacent gun positions and superstructure would be damaged by their muzzle blast if the gun was trained alongside it, a defect also suffered by the 13 inch guns. The smaller 6 inch guns were mounted in twin wing casemates midships on the main deck level, with a 6 pounder in between. The other Hotchkiss 6 pounders lined the superstructure and bridge decks. Four of the 1 pounders were placed in hull casemates at the bow and stern of the ship and two more in the fighting tops of the masts. In 1908, all the 6 inch and most of the lighter guns were removed to compensate for the counterweights added to the main battery and because ammunition supply for the guns was considered problematic. A year later, twelve /50 caliber single purpose guns were added midships and in the fighting tops. Sources conflict on the number of torpedo tubes originally included in the ships, but it is clear they were located on the berth deck and had above water ports located on the extreme front and aft and midships. Located too close to the waterline to allow use while moving and vulnerable to gunfire when opened, they were considered useless and were quickly reduced in number, and removed entirely before 1908. In 1918 there was a proposal to modify the three Indiana class ships to carry a single 98 caliber gun built by lining down a 50 caliber gun to that size. Preliminary design of the turret for the gun was completed in October for service in mid 1919, but the end of the war the following month caused the program to be converted into a test program for long range guns. The Bureau of Ordnance decided to first test a gun lined down to 3 inches as a proof of concept, but those tests did not commence until 1922.

Қорғау

Палубаның броньын, 8 дюймдік мұнаралар мен бақылау мұнарасын қоспағанда, бұл стандартты никельді болаттан жасалған. «Индиана» класы жаңа Харви броньмен қорғалған. Оның негізгі қорғанысы – су сызығынан 0,91 метр жоғарыдан 0,30 метр төменге дейін корпустың ұзындығының үштен екі бөлігінде орналасқан қалың белдеу. Осы нүктеден кейін белдеу су сызығынан 1,22 метр төменге дейін біртіндеп жұқарады, онда белдеудің қалыңдығы тек болды. Белдеудің астында кемеде қос қабатты түп қана болды. Екі шетінде де басты қарулардың барбеттеріне броньды бөлімдермен жалғастырылған. Орталық цитадельдің сыртындағы су сызығы бөліктеріндегі бөлімдер зақымданғанда өздігінен жабылатын қысылған целлюлозамен толтырылған. Палуба мен негізгі белдеудің арасында 5 дюймдік корпус броні қолданылған. Цитадельдің ішіндегі палуба броні қалың, ал сыртында – қалыңдығы болды. Бақылау мұнарасы 10 дюйм қалыңдықтағы бір дана құймадан жасалған. 13 дюймдік қару батареясының тік мұнаралары мен барбеттері болды, ал 8 дюймдік зеңбіректерде тек 6 дюймдік тік мұнаралар мен барбеттер болды. 6 дюймдік қаруларды қорғайтын казематтардың қалыңдығы 5 дюйм болды, ал басқа казематтар, жеңіл қарулар, оқ-дәрілерді көтеру құрылғылары мен мұнаралардың жоғарғы бөліктері жеңіл брондалған. Белдеу бронінің орналасуы жобадағы суDraftқа негізделген, ол көмірдің қалыпты жүктемесімен 24 фут (7 метр) тең болды. Оның жалпы көмір сақтау сыйымдылығы болды, ал толық жүктелгенде суDraft 27 футқа (8 метр) дейін өсіп, броньды белдеуді толығымен жабатын еді. Нақты қызмет кезінде, әсіресе соғыс уақытында, кемелер мүмкіндігінше толық жүктелген күйде ұсталып, оның белдеу броні дерлік пайдасыз болып қалатын. Бұл жобада ескерілмегені Уолкер саясаты жөніндегі кеңесінің наразылығын тудырды – кеңес 1896 жылы американдық жауынгерлік кемелерді бағалау және жаңа кемелердің жобасын ұсыну үшін шақырылған. Олар болашақ кемелерде көмір мен оқ-дәрілердің жүктемесі максималды жүктеменің кемінде үштен екі бөлігін құрауы керек деген стандартты белгіледі, осылайша жаңа кемелерде ұқсас мәселелердің алдын алуға болады.

With the exception of the deck armor, 8 inch turrets and conning tower—which consisted of conventional nickel steel—the Indiana class was protected with the new Harvey armor. Its main protection was a belt thick, placed along two thirds of the length of the hull from 0.91 m above to 0.30 m under the waterline. Beyond this point, the belt gradually grew thinner until it ended 1.22 m under the waterline, where the belt was only thick. Below the belt the ship had no armor, only a double bottom. On both ends the belt was connected to the barbettes of the main guns with armored bulkheads. In the waterline sections outside this central citadel, compartments were filled with compressed cellulose, intended to self seal when damaged. Between the deck and the main belt, 5 inch hull armor was used. The deck armor was thick inside the citadel and outside it. The hollow conning tower was a single forging 10 inches thick. The 13 inch gun battery had of vertical turret plating and barbettes, while the 8 inch cannons had only 6inches of vertical turret plating and barbettes. The casemates protecting the 6 inch guns were 5inches thick and the other casemates, lighter guns, shell hoists and turret crowns were all lightly armored. The placement of the belt armor was based on the draft from the design, which was 24 feet (7 m) with a normal load of of coal on board. Her total coal storage capacity was , and fully loaded her draft would increase to 27 feet (8 m), entirely submerging the armor belt. During actual service, especially at war, the ships were kept fully loaded whenever possible, rendering her belt armor almost useless. That this was not considered in the design outraged the Walker policy board–convened in 1896 to evaluate the existing American battleships and propose a design for the new s–and they set a standard that the load of coal and ammunition that future ships were designed for had to be at least two thirds of the maximum, so similar problems would be prevented in new ships.

Қозғалтқыш

Екі тік, үш буырысты кеңейтілген поршеньдік бу машинасы, төрт екі ұшты шотланд қазандықтарымен қуаттандырылып, екі қос пернелі бұранданы қозғалтты, ал екі бір ұшты шотланд қазандығы қосалқы жабдықтарға бу жеткізді. Теңіз сынақтары кезінде, кемеде шектеулі көмір, оқ-дәрі және жабдықтармен жүргізілген сынақтар көрсеткендей, ат күші мен ең жоғары жылдамдық жобаланған көрсеткіштерден асып түсті және үш кеме арасында маңызды айырмашылықтар болды. Индиананың машиналары ең жоғары жылдамдықты қамтамасыз етті, Массачусетс ең жоғары жылдамдыққа жетті, ал Орегон жылдамдығына жетті. 1904 жылы Индианаға, ал 1907 жылы Массачусетске ескірген шотланд қазандықтарын алмастыру үшін сегіз Бэбкок және Вилкокс қазандығы, оның ішінде төрт супернагревательмен орнатылды.

Индиана (BB-1)

1895 жылы қолданысқа берілген «Индиана» 1898 жылы испан-американ соғысы басталарға дейін, контр-адмирал Уильям Т. Сэмпсон басқаратын Солтүстік Атлантика эскадрильясының құрамында болғанға дейін ешқандай айрықша оқиғаларға қатыспады. Оның эскадрильясы Испаниядан Кариб теңізіне бет алған адмирал Севераның испан эскадрильясын тоқтатып, жою мақсатымен испандық Сан-Хуан портына жіберілді. Порт бос болды, бірақ «Индиана» мен эскадрильяның қалған бөлігі қателіктерін түсінгенге дейін екі сағат бойы оқ жаудырды. Үш аптадан кейін коммодор Шлейдің жылдам эскадрильясы Севераны тауып, оны Сантьяго-де-Куба портында блокадаға алғаны туралы хабар келді. Самсон екі күннен кейін Шлейді күшейтіп, басқаруды өз қолына алды. Севера жағдайының қиын екенін түсініп, 3 шілдеде блокаданы бұзуға тырысты. «Индиана» блокададағы шығыс жағындағы орналасуы мен қозғалтқыштарындағы ақаулар салдарынан жылдам испан крейсерлерін қууға қатыспады, бірақ испандық «Плутон» және «Фурор» эсминецтері пайда болғанда порттың кіреберісіне жақын болды. «Айова» және «Глостер» жауынгерлік кемелерімен бірге ол от ашты, жақсы қорғалмаған қарсылас кемелерін жойды. Соғыстан кейін «Индиана» 1903 жылы қызметтен босатылып, оқу жаттығуларына қайта оралды. 1906 жылғы қаңтарда қайта қолданысқа берілді және 1914 жылы қайтадан қызметтен босатылғанға дейін оқу кемесі ретінде пайдаланылды. Оның үшінші қолданысқа берілуі 1917 жылы болды, сол кезде «Индиана» Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде артиллериялық экипаждарды даярлау үшін қолданылды. 31 қаңтар 1919 жылы ол соңғы рет қызметтен босатылды, жақында жағалаудағы 1-ші соғыс кемесі ретінде қайта жіктелгеннен кейін, жаңадан бекітілген, бірақ ешқашан аяқталмаған «Индиана» атты жаңа соғыс кемесіне атау беру үшін. 1920 жылғы қарашада су астындағы жарылыстар мен әуе шабуылы сынақтарында нысана ретінде терең емес суға батырылды. Оның корпусы 1924 жылғы 19 наурызда металл тескілеріне сатылды.

Массачусетс (BB-2)

1896 жылы қолданысқа берілгеннен бастап 1898 жылы испан-американ соғысының басталуына дейін «Массачусетс» АҚШ-тың шығыс жағалауында оқу-жаттығу орындады. Соғыс кезінде ол коммодор Винфилд Скотт Шлей басқаратын «Ұшатын эскадрильяға» қосылды. Шлей Сервераның испандық эскадрильясын іздеп, оны Сантьяго портында тапты. Кеме 3 шілдеге дейін блокадалық флот құрамында болды, бірақ көмірді толықтыру үшін түнімен Гуантанамо шығанағына кеткендіктен Сантьяго де Куба шайқасына қатыса алмады. Келесі күні жауынгерлік кеме Сантьягоға оралды, онда «Техаспен» бірге испандықтардың порттың кіреберіс арнасын жабуға тырысқан сәтте батырған «Реина Мерседес» испандық крейсеріне оқ атты. Келесі жеті жыл бойы «Массачусетс» Солтүстік Атлантика эскадрильясының құрамында Атлантика жағалауы мен Кариб теңізінің шығысын шарлады, содан кейін әскери академияның мичмандарын даярлайтын кеме ретінде бір жыл қызмет етті. 1906 жылдың қаңтарында қызметтен босатылды. 1910 жылдың мамырында ол қайтадан оқу кемесі ретінде шартты түрдегі комиссияға алынды, ал 1912 жылдың қыркүйегінде Атлантика резервтік флотына қосылды, онда 1914 жылдың мамырында қызметтен босатылғанға дейін қалды. «Массачусетс» 1917 жылдың маусымында Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде артиллериялық экипаждарды даярлау үшін қайта қолданысқа берілді. Ол 1919 жылдың 31 наурызында соңғы рет қызметтен босатылды, екі күн бұрын оның атын «Массачусетс» штатына қайта беру үшін 2-ші жағалаулық линкор болып қайта тағайындалды. 1921 жылдың 6 қаңтарында Пенсакола жағалауында батырылып, Форт Пикенс артиллериялық полигонының нысанасы ретінде пайдаланылды. Әскери-теңіз күштері оны металл терісіне сатуға тырысты, бірақ сатып алушы табылмай, 1956 жылы кеме Флорида штатының меншігі деп жарияланды. Қазіргі уақытта кеме қаңқасы Флориданың су асты археологиялық қорықтарының бірі болып табылады және жасанды риф ретінде қызмет етеді.

Орегон (BB-3)

Орегон 1898 жылы наурыз айында Испаниямен соғысқа дайындық ретінде Оңтүстік Американы айналып шығыс жағалауға сапарға шығуға бұйрық берілгенге дейін Тынық мұхит стансасында қысқа уақыт қызмет етті. Ол 19 наурызда Сан-Францискодан шығып, 24 мамырда Юпитер шығанағына жетіп, жол бойында бірнеше рет тоқтап, қосымша көмір жинады. Бұл сапар 66 күнде, яғни 14 000-нан астам теңіз милясын басып өтті, бұл сол кезде үлкен жетістік деп есептелді. Америкалық әскери-теңіз кемелерінің сөздігі (The Dictionary of American Naval Fighting Ships) бұл сапардың американдық қоғам мен үкіметке тигізген әсерін былайша сипаттайды: «Бұл оқиға ауыр соғыс кемесінің барлық жел мен теңіз жағдайындағы мүмкіндіктерін көрсетті. Екінші жағынан, ол Панама каналын салуға қарсылық білдіргендердің бәрін жойды, себебі елдің бір жағалаудан екінші жағалауға әскери кемелерді жіберуге екі ай уақыт жұмсауы мүмкін емес екені анық болды». Саяхатын аяқтағаннан кейін Орегонға контр-адмирал Сэмпсон басқаратын Солтүстік Атлант мұхиты эскадрильясының құрамына қосылып, Сантьягодағы блокадаға қатысуға бұйрық берілді. Ол Сантьяго-де-Куба шайқасына қатысты, онда ол және «Бруклин» крейсері испан крейсері «Кристобаль Колонды» қуып жетуге жеткілікті жылдамдықпен жүретін жалғыз кемелер болды, оны капитуляциялауға мәжбүр етті. Осы кезде ол «Теңіздің бульдогы» деген лақап ат алды, бәлкім, оның жоғары жалынды мұртының арқасында – теңіз жаргонында «тісінде сүйек бар» деп аталатын – және Оңтүстік Америка айналымы мен Сантьяго шайқасы кезіндегі табандылығының нәтижесінде. Соғыстан кейін «Орегон» кемесі Нью-Йоркте жөндеуден өтіп, Тынық мұхитына қайта жіберілді. Ол Филиппин-Америка соғысы кезінде бір жыл Филиппинде, ал Боксерлер көтерілісі кезінде бір жыл Қытайдағы Усун қаласында қызмет етті. 1901 жылдың мамырына дейін ол АҚШ-қа қайтаруға бұйрық берілді. 1903 жылдың наурыз айында Орегон Азия суларына оралды және кеме Алыс Шығыста қалды, 1906 жылдың сәуір айында қызметтен босатудан аз уақыт бұрын ғана оралды. Орегон 1911 жылдың тамызында қайтадан іске қосылды, бірақ аз белсенділік көрсетті және 1914 жылы ресми түрде резервтік мәртебеге ие болды. 1915 жылдың 2 қаңтарында кеме толыққанды іске қосылып, Сан-Францискоға Панама-Тынық мұхиты халықаралық көрмесіне қатысу үшін жөнелтілді. Бір жылдан кейін ол резервтік мәртебеге қайта оралды, бірақ 1917 жылдың сәуір айында АҚШ Бірінші дүниежүзілік соғысқа қосылғанда толыққанды іске қосылды. Орегон Сібір интервенциясы кезінде көлік кемелерін сүйемелдеушілердің бірі болды. 1919 жылдың маусым айында ол қызметтен босатылды, бірақ бір айдан кейін ол Тынық мұхиты флотының Сиэтлге келген кезде президент Вудро Вильсонды тексеру үшін уақытша қайтадан іске қосылды. 1919 жылдың қазан айында ол соңғы рет қызметтен босатылды. Вашингтон әскери-теңіз келісімінің нәтижесінде 1924 жылдың қаңтар айында Орегон «әрі қарай соғысқа қабілетсіз» деп жарияланды. 1925 жылдың маусым айында ол Портленд қаласында жүзетін ескерткіш және музей ретінде пайдаланған Орегон штатына қарызға берілді. 1941 жылдың ақпан айында Орегон Орегон болып қайта аталды. Екінші дүниежүзілік соғыс басталғаннан кейін кеменің металл құндылығы оның тарихи құндылығынан басым екені шешілді, сондықтан ол сатылды. Кейіннен оның қаңқасы Әскери-теңіз күштеріне қайтарылып, Гуам шайқасында оқ-дәрі баржасы ретінде пайдаланылды. 1948 жылдың қараша айында тайфун кезінде кеме жарылып, теңізге ұшып кетті. Ол Гуамның оңтүстік-шығысында табылып, кері сүйретілді. 1956 жылдың 15 наурызында сатылып, Жапонияда металлға тапсырылды.

Oregon served for a short time with the Pacific Station before being ordered on a voyage around South America to the East Coast in March 1898 in preparation for war with Spain. She departed from San Francisco on 19 March, and reached Jupiter Inlet on 24 May, stopping several times for additional coal on the way. A journey of over 14,000 nautical miles was completed in 66 days, which was considered a remarkable achievement at the time. The Dictionary of American Naval Fighting Ships describes the effect of the journey on the American public and government as follows: "On one hand the feat had demonstrated the many capabilities of a heavy battleship in all conditions of wind and sea. On the other it swept away all opposition for the construction of the Panama Canal, for it was then made clear that the country could not afford to take two months to send warships from one coast to the other each time an emergency arose." After completing her journey, Oregon was ordered to join the blockade at Santiago as part of the North Atlantic Squadron under Rear Admiral Sampson. She took part in the Battle of Santiago de Cuba, where she and the cruiser Brooklyn were the only ships fast enough to chase down the Spanish cruiser Cristobal Colon, forcing its surrender. Around this time, she received the nickname "Bulldog of the Navy", most likely because of her high bow wave—known as "having a bone in her teeth" in nautical slang—and perseverance during the cruise around South America and the battle of Santiago. After the war, Oregon was refitted in New York City before she was sent back to the Pacific, where she served as a guard ship for two years. She served for a year in the Philippines during the Philippine–American War and then spent a year in China at Wusong during the Boxer Rebellion until May 1901, when she was ordered back to the United States for an overhaul. In March 1903, Oregon returned to Asiatic waters and the ship remained in the Far East, returning only shortly before decommissioning in April 1906. Oregon was recommissioned in August 1911, but saw little activity and was officially placed on reserve status in 1914. On 2 January 1915, the ship was returned to full commission and sailed to San Francisco for the Panama–Pacific International Exposition. A year later, she was back to reserve status, only to be returned to full commission in April 1917 when the United States joined World War I. Oregon acted as one of the escorts for transport ships during the Siberian Intervention. In June 1919, she was decommissioned, but a month later she was temporarily recommissioned as the reviewing ship for President Woodrow Wilson during the arrival of the Pacific Fleet at Seattle. In October 1919, she was decommissioned for the final time. As a result of the Washington Naval Treaty, Oregon was declared "incapable of further warlike service" in January 1924. In June 1925, she was loaned to the State of Oregon, who used her as a floating monument and museum in Portland. In February 1941, Oregon was redesignated Oregon. Due to the outbreak of World War II, it was decided that the scrap value of the ship was more important than her historical value, so she was sold. Her stripped hulk was later returned to the Navy and used as an ammunition barge during the battle of Guam, where she remained for several years. During a typhoon in November 1948, she broke loose and drifted out to sea. She was located southeast of Guam and towed back. She was sold on 15 March 1956 and scrapped in Japan.