Неоизм: Пародия, Анархия және Жеке Бас Есімнің Ойыншықтығы

Кіріспе

Пародиялық ағым

Неоизм – пародиялық ағым. Ол белгілі бір субмәдени желідегі көркемдік өнер көрсетушілер мен медиа экспериментаторларына және, жалпы алғанда, практикалық жерасты философиясына сілтеме жасайды. Ол ұжымдық түрде қолданылатын псевдонимдер мен жеке тұлғалар, әдемі әзілдер, парадокстар, плагиат және жалғандықтармен жұмыс істейді, сондай-ақ категориялау мен тарихи тұрғыдан қарастыруға қарсы тұру үшін өзінің көптеген қарама-қайшы анықтамаларын жасады.

Тарих

Неоизмді 1914 жылы американдық сатирик Франклин П. Адамс заманауи өнердің пародиасы ретінде ойлап тапты. Сидней Дж. Байнс осы сөзді 1977 жылы жарық көрген «No Way Back» ғылыми-фантастикалық әңгімесінде планетаның аты ретінде пайдаланды. 1979 жылы Иштван Кантор (Монти Кантсин) бұл атауды пошта өнері желісінен туындаған субмәдени ағым үшін қайта жаңғыртты, әсіресе пошта өнерінің өнер туындыларын алмасудың орнына, балама өмір салтын, әзіл-қалжыңдарды, практикалық ойындарды, псевдонимдерді қолдануды және жеке тұлғамен тәжірибе жасауды баса көрсетті. 1980 жылы Монти екі апта бойы пошта өнершісі Джинни Ллойдтың Сан-Францискодағы дүкенінде болды – бұл бір жылға созылған тұрақты өнер жобасы, дүкен терезесінде өнер шараларын және инсталляцияларды ұйымдастырды. Ол сол жерде тұрып, жазбаларын жинап, «Қанды науқаны» бастады. Монреаль (Квебек, Канада), Нью-Йорк (Нью-Йорк) және Балтимор (Мэриленд, АҚШ) қалаларында «ашық поп-жұлдыз» немесе көптұлғалы Монти Кантсин идеясына негізделген Неоизм тез арада Американың басқа да аймақтарына, Еуропа мен Австралияға тарады, және екі ондаған Неоисттерге дейін қатысты. 1980 жылдардың соңына дейін және Интернетке кең қолжетімділік болғанға дейін пошта өнері желісі Неоизм үшін негізгі байланыс және насихаттау арнасы болып қызмет етті. Неоистер өздерінің стратегияларын «үлкен шатасу» және «радикалды ойын» деп атайды. Олар 1980-1998 жылдар аралығында Солтүстік Америкада, Еуропада және Австралияда өткен жартылай жеке пәтерлердегі фестивальдарда және шатасу мен радикалды ойынды бейнелеуге тырысқан басылымдарда көрініс тапты. Сәйкесінше, Неоист фестивальдары мен Неоист жазулары жеке тұлғаны, денелерді, БАҚ-ты және меншік пен шындық туралы ұғымдарды радикалды түрде құлдыратумен тәжірибе жасады. Әдеттегі постмодернистік ағымдардан айырмашылығы, бұл тәжірибе практикалық және демек, өмірлік болды. Мысалы, Монти Кантсин жай ғана жаппай псевдоним немесе мифтік тұлға емес, ол Неоистердің күнделікті өмірінде өмір сүрген жеке тұлға болды. Осы мақсаттар үшін Неоистер перформанс, видео, шағын басылымдар (мысалы, «Smile» – көптеген бастаулары бар халықаралық журнал) және компьютерлік вирустарды, сондай-ақ тағамдарды (Чапати), жалындаған үтіктерді және металл киім ілгіштерін (телепатиялық антенна ретінде пайдаланылды) қолданды. Томас Пиншоннан алған шабылындармен, Неоизмді Монти Кантсин мен Неоизмнің ортақ сәйкестігі аясында, көбінесе экстремистік ынтамен ынтымақтасатын, өте эксцентриктік адамдардың халықаралық желісінің «анархистік кереметі» деп атауға болады. 2004 жылы Хавьер Руис «Расизмге қарсы ұлттық ассамблеяның» Лондондағы үшінші Еуропалық әлеуметтік форумындағы анти-мұсылмандық және анти-расизм сессияларын бұзған анархистерді айыптауына жауап ретінде «Неоизм» терминін қолданды (PGA Neoist Invisible Theatre ретінде қарастырылды). 1980 жылдардың басында Неоист Рейнхард У. Севол «Анти-Неоизмді» құрды, ал басқа Неоистер Неоизмді Анти-Неоистер жасаған таза ойдан туған нәрсе деп жариялап, қабылдады. Голландтық Неоист Артур Беркофф «Неоизм/Анти-Неоизм/Прегроперативизм» бір адамдық қозғалысы ретінде жұмыс істеді. Сол сияқты, Бластер Аль Акерман сицилиялық-американдық актер Сал Минеодан кейін өзін «Сальминеоист» деп жариялады, ал Джон Берндт 1983 жыл шамасында Неоизмге «Испан өнері» деген ат бергендігі үшін Акерманге алғыс айтты. 1989 жылы Шотландияның Глазго қаласында өткен пост-неоистік «Плагиат фестивалінен» кейін суретші Марк Блох пошта өнерінен кетіп, «Соңғы сөзді» жариялағаннан кейін, Неоизм туралы екі онжылдыққа жуық уақыт бойы үнсіз қалды. 1994 жылы Стюарт Хоум Неоизм Альянсын өзін маг ретінде тағайындап, эзотерикалық тәртіп ретінде құрды. Сонымен қатар, итальяндық белсенділер Лютер Блиссет жобасы «Альянса Неоиста» деген атпен жұмыс істеді. 1997 жылы сыншы Оливер Марчарт Венада «Неоист әлем конгресін» ұйымдастырды, онда ешқандай Неоист қатыспады. 2001 жылы Германияның Висбаден қаласындағы бейнелеу өнерінің кәсіби қауымдастығы өзін Неоист деп жариялады. 2004 жылы Иштван Кантор генерал-губернатордың сыйлығын алды, ал Берлинде халықаралық «Неоист департамент фестивалі» өтті.

Neoism, as a name for a different context, was coined in 1914 by the American satirist Franklin P. Adams as a parody of modern arts. Sydney J. Bounds used the word as the name of a planet in his 1977 science fiction story No Way Back. In 1979, the name was reinitiated by Istvan Kantor (aka Monty Cantsin) for a subcultural ism that grew out of the mail art network, particularly those parts of mail art that emphasized—rather than the exchange of artwork—alternative lifestyles, pranks, practical jokes, the use of pseudonyms and experimentation with identity In 1980 Monty spent two weeks at mail artist Ginny Lloyd's San Francisco Storefront., a one year living art project holding art events and installations in a storefront window. He lived in the space, compiled writings and launched his Blood Campaign. Centered on the idea of the "open pop star" or multiple persona Monty Cantsin in Montreal, Quebec, Canada, New York, New York and Baltimore, Maryland in the United States Neoism quickly spread to other places in America, Europe and Australia and involved up to two dozens of Neoists. Until the late 1980s and before the mass availability of the Internet, the mail art network continued to be used as the main communication and propaganda channel for Neoism. Neoists refer to their strategies as "the great confusion" and "radical play". They were acted out in semi private Apartment Festivals which took place in North America, Europe and Australia between 1980 and 1998 and in publications which sought to embody confusion and radical play rather than just describing it. Consequently, both Neoist festivals and Neoist writing experimented with radical undermining of identity, bodies, media, and notions of ownership and truth. Unlike typical postmodern currents, the experiment was practical and therefore existential. Monty Cantsin, for example, was not simply a collective pseudonym or mythical person, but an identity lived by Neoists in their everyday life. For these purposes, Neoists employed performance, video, small press publications (such as Smile, the international magazine of multiple origins) and computer viruses, but also food (Chapati), flaming steam irons and metal coat hangers (used as telepathic antennas). Borrowing from Thomas Pynchon, Neoism could be more suitably called an "anarchist miracle" of an international network of highly eccentric persons collaborating, often with extremist intensity, under the one shared identity of Monty Cantsin and Neoism. In 2004 Neoism was cited by Javier Ruis in response to the National Assembly Against Racism's condemnation of anarchists disrupting the Third European Social Forum session on anti m and anti racism in London (PGA Considered As Neoist Invisible Theatre). In the early 1980s, the Neoist Reinhard U. Sevol founded Anti Neoism, which other Neoists adopted by declaring
Neoism a pure fiction created by Anti Neoists. The Dutch Neoist Arthur Berkoff operated as a one person movement
"Neoism/Anti Neoism/Pregroperativism". Similarly, Blaster Al Ackerman declared himself a "Salmineoist" after Sicilian American actor Sal Mineo, and John Berndt was credited by Ackerman as having given Neoism the name "Spanish Art," circa 1983. In 1989, following the post Neoist "Festival of Plagiarism" in Glasgow, Scotland, artist Mark Bloch left mail art and after publishing "The Last Word" remained defiantly silent on Neoism for almost two decades. In 1994, Stewart Home founded the Neoist Alliance as an occult order with himself as the magus. At the same time, Italian activists of the Luther Blissett project operated under the name "Alleanza Neoista". In 1997, the critic Oliver Marchart organized a "Neoist World Congress" in Vienna which did not involve any Neoists. In 2001, the Professional Association of Visual Artists in the German city of Wiesbaden declared itself Neoist. In 2004 Istvan Kantor received the Governor General's Award, and an international "Neoist Department Festival" took place in Berlin.

Басқа суретшілер мен субмәдениеттерге әсері

Неоисттік пәтерлік фестивальдерге қатысқан көрнекті суретшілер қатарында ертедегі көше суретшісі Ричард Хамблтон, жазушы және режиссер Кирби Малоун, медиа суретшісі Нильс Ломхольт, бейнелеу суретшісі Питер Белоу, медиа суретшісі Билл Ворн және модель және актриса Эужени Винсент бар. Неоизмнің көптеген аттары, плагиат және әдепсіздік сияқты неоисттік «ойындар» жиі дұрыс түсінілмей, неоизмнің өзі деп қате саналды. Сонымен қатар, ситуационисттік ұғымдарды араластыру арқылы басқа субмәдениеттер де осыған тартылды, мысалы, 1980-ші жылдардың соңындағы Плагиат және Арт-страйк 1990-1993 науқандары (неоисттік желіден кеткеннен кейін Стюарт Хоум бастады), Plunderphonics музыкасы, қайта құрылған Лондон психогеографиялық қауымдастығы, Автономды астронавттар қауымдастығы, Лютер Блиссет жобасы, Майкл К жобасы, неміс коммуникациялық партизандары және 1990-шы жылдардың соңынан бастап 0100101110101101.org сияқты кейбір интернет-суретшілер. «Бір адамдық суретші тобы» lt=Stiletto Studio өз дизайнымен жасаған CONSUMER'S REST Lounge Chair арқылы 1985 жылы Понте-Носсада өткен 9-шы неоист фестивалінде және 1988 жылы Брауншвейгтегі өнер университетінде өткен Плагиат фестивалінде мәдени тұтынудың сындық және дизайн тұтынудың сындық аспектілері арасындағы субмәдени және контрмәдени байланысты орнатты, lt=Neues Deutsches Design (Жаңа неміс дизайны) бағытында. Олар сонымен қатар неоисттік ынтымақтастықтар мен құпиялануда, әсіресе неоизмнің ең басты «террорисі» a cONVENIENCE (цит.: «Неоизм – префикс және суффикс, олардың арасында ешқандай мазмұн жоқ») Интерпассивтілік аспектісі бойынша, Стилетто жасаған неоисттік термин бойынша медиа тұтынуды сынап, қоғамдық қатынастар жұмыстарын жүргізді. 1988 жылдан бастап олар Гордон В. кеңесін үнемі алды, ал 1994 жылдан бастап антинеоисттік диетологтар ретінде көбінесе интерпассивті негізде кеңес берді. 1995 жылы Stiletto Studio LESS function IS MORE fun функциясын неоизмнен кейінгі арнайы қалдықтар ретінде Лаура Кикауканың Volksbühne Berlin-дегі Spätverkauf дүкенінде ұсынды. The KLF, Лютер Блиссетт, Александр Бренер/Барбара Шурц, Ли Уэллс және Люк Хейнс (The Auteurs және Black Box Recorder) сияқты тағы бірнеше суретшілер неоизмді ашық, бірақ тұманды түрде мойындайды. Қазіргі заманғы голланд суретшісі Томас Раат неоисттік манифесттер мен фотоқұжаттарға негізделген өнер туындыларын жасады. Неоизм Дэвид О. Расселдің 2005 жылғы «I Heart Huckabees» фильмінде де қысқаша айтылады. Дастин Хоффманның кейіпкері Джейсон Шварцманның «жапқыш нәрсеге» деген тәжірибесіне жауап ретінде бұл сөзді іштей айтады, бұл денеге оралған қаптан туындаған ғаламды түсіну әдісі. Калифорниялық Brilliant Red Lights технопоп тобы «Neoism» әнінде де сөзді қолданады, бұл олардың екінші альбомы Actualism-нің алғашқы трегі. Топ сөздің сөзбе-сөз, бірақ қолданылатын анықтамасын ойлап тапты, оны «жаңа мәдениет» деп анықтады. 2017 жылы Иштван Кантор хип-хоп әртістері Future және The Weeknd-тің Coming Out Strong музыкалық клипінде пайда болды, оның басында «НЕОИЗМ» сөзінің татуировкасы анық көрінді.

Notable artists who participated in Neoist apartment festivals include early street artist Richard Hambleton, writer and director Kirby Malone, media artist Niels Lomholt, visual artist Peter Below, media artist Bill Vorn and the model and actress Eugenie Vincent. Neoist "play" such as multiple names, plagiarism and pranks were adopted, frequently mistaken for Neoism proper and by mixing in situationist concepts, by other subcultures such as the Plagiarism and Art Strike 1990 1993 campaigns of the late 1980s (triggered largely by Stewart Home after he had left the Neoist network), Plunderphonics music, the refounded London Psychogeographical Association, the Association of Autonomous Astronauts, the Luther Blissett project, the Michael K Project, the German Communication Guerilla, and, since the late 1990s, by some net artists such as 0100101110101101. org. With their design prank CONSUMER'S REST Lounge Chair, the "one man artist group" lt=Stiletto Studio,s established a sub as well as counter culturally motivated connection between neoistically determined aspects of cultural consumption criticism and design consumption critical aspects of lt=Neues Deutsches Design (New German Design) at the 9th Neoist Festival in Ponte Nossa in 1985 and at the Festival of Plagiarism in Braunschweig's University of Art in 1988. They also engaged in media consumption critical public relations work in neoist collaborations and conspirations, especially with Neoism's foremost therrorist tENTATIVELY, a cONVENIENCE (cit. : "Neoism is a prefix and a suffix with no substance in between") on the aspect of Interpassivity, a neoist term coined by Stiletto. Since 1988 they had been consulted by lt=Gordon W. on a regular, from 1994 on predominatly interpassive basis as antineoist nutritionists. In 1995 Stiletto Studio,s presented LESS function IS MORE fun as a post neoist special waste sale of design defuncts in the Spätverkauf project store by Laura Kikauka at the Volksbühne Berlin. Other artists who explicitly if vaguely credit Neoism are The KLF, Luther Blissett, Alexander Brener/Barbara Schurz, Lee Wells and Luke Haines (of The Auteurs and Black Box Recorder). The contemporary Dutch Artist Thomas Raat created a series of artworks based on Neoist manifestos and photographic documents. Neoism is also mentioned briefly in David O. Russell's 2005 film I Heart Huckabees. Dustin Hoffman's character says the word under his breath in response to Jason Schwartzman's experience to "the blanket thing," which is a method of understanding the universe derived from being zipped up in a body bag. The California based tech pop band Brilliant Red Lights also applies the word in the song "Neoism," the first track off their second album, Actualism. The band imagines a literal—albeit applicable—definition of the word, defining it as "the culture of the new." In 2017, Istvan Kantor was featured in hiphop artists Future and The Weeknd's music video Coming Out Strong, prominently showing a tattoo of the word "NEOISM" on his head.