1917 жылғы Германия-Мексика келісімі және Америка соғысқа қатысуы

Кіріспе

1917 жылы Германияның Мексикаға одақ құру ұсынысы

Циммерман телеграммасы (немесе Циммерман нотасы немесе Циммерман кабельдік хабары) – 1917 жылғы қаңтарда Германия Сыртқы істер министрлігінен шыққан құпия дипломатиялық хабарлама. Бұл хабарламада, егер Америка Құрама Штаттары Германияға қарсы Бірінші дүниежүзілік соғысқа қатысса, Германия мен Мексика арасында әскери келісім жасау ұсынылған. Германияның көмегімен Мексика Техас, Аризона және Нью-Мексико штаттарын қайтарып алуға мүмкіндік алатын еді. Телеграмманы британдық барлау қызметі ұстап алды. Хабарламаның мазмұны американдықтарды қатты ашуландырды, әсіресе Германия Сыртқы істер министрі Артур Циммерманн 1917 жылғы 3 наурызда телеграмманың нақты екенін мойындағаннан кейін. Бұл АҚШ-тың 1917 жылғы сәуірде Германияға соғыс жариялауына қолдау көрсетуге ықпал етті. Шифрды бұзу Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Ұлыбританияның ең маңызды барлаулық жеңісі деп танылды және бұл сигналдық барлау ақпаратының әлемдік оқиғаларға әсер еткен алғашқы мысалдарының бірі болды.

Германияның соғысты ілгерілетудегі әрекеттері

Германия ұзақ уақыт бойы Мексика мен АҚШ арасында соғыс тудыруға тырысты, бұл американдық күштерді бағындырып, одақтастарға американдық қару-жарақ экспортын баяулатуға мүмкіндік берген болар еді. 1914 жылғы Ипиранга оқиғасы көрсеткендей, немістер Мексиканы қаруландыруға көмектесті. Неміс әскери-барлау офицері Франц фон Ринтелен 1915 жылы Мексика мен АҚШ арасында соғыс тудыруға тырысты, осы мақсат үшін Викториано Хуертаға 12 миллион доллар берді. Мексика қаласында орналасқан неміс саботажшысы Лотар Вицке Сан-Франциско шығанағындағы Маре аралы кеме құрылыс орнында 1917 жылғы наурызда болған оқ-дәрілердің жарылысына жауапты екенін мәлімдеді және 1916 жылғы шілдедегі Нью-Джерсидегі «Блэк Том» жарылысына да қатысқан болуы мүмкін. 1916 жылы Панчо Вилланы қолға түсіруде АҚШ әскерлерінің сәтсіздігі және президент Карранцаның Германияға қарай бейімделуі немістерді Циммерманн нотасын жіберуге ынталандырды. Неміс провокациялары ішінара сәтті болды. Президент Вудро Вильсон 1914 жылы Ипиранга оқиғасының аясында және британ үкіметінің кеңесіне қайшы Веракрусқа әскери шабуыл жасауға бұйрық берді. Ниагара шарлауында өткен бейбітшілік конференциясының арқасында соғыс болдырмалды, бірақ оккупация Мексиканың Бірінші дүниежүзілік соғыста бейтарап болуына шешуші фактор болды. Циммерманн телеграммасы – Германияға қарсы соғысқан одақтастарға АҚШ-тан тасымалданатын жабдықтар мен басқа да соғыс материалдарын кешіктіру үшін немістер жасаған әрекеттердің бір бөлігі болды. Телеграмманың басты мақсаты – Мексика үкіметінің АҚШ-қа соғыс жариялауына итермелеу, американдық күштерді бағындыру және американдық қару-жарақ экспортын баяулату еді. Неміс жоғарғы басшылығы Батыс майданда британдықтар мен француздарды жеңіп, американдық әскерлер одақтастарға көмектесу үшін жеткілікті мөлшерде Еуропаға жеткізілмей тұрып, шексіз су асты кемелері арқылы Ұлыбританияны қысымға салуға болатынына сенді. Шығыс майдандағы жетістіктері немістерді өз мақсаттарына қолдау көрсету үшін Батыс майданына көптеген әскерлерді жөнелтуге сендірді.

Germany had long sought to incite a war between Mexico and the United States, which would have tied down American forces and slowed the export of American arms to the Allies. The Germans had aided in arming Mexico, as shown by the 1914 Ypiranga incident. German Naval Intelligence officer Franz von Rintelen had attempted to incite a war between Mexico and the United States in 1915, giving Victoriano Huerta $12 million for that purpose. The German saboteur Lothar Witzke, who was based in Mexico City, claimed to be responsible for the March 1917 munitions explosion at the Mare Island Naval Shipyard in the San Francisco Bay Area, and was possibly responsible for the July 1916 Black Tom explosion in New Jersey. The failure of United States troops to capture Pancho Villa in 1916 and the movement of President Carranza in favor of Germany emboldened the Germans to send the Zimmermann note. The German provocations were partially successful. President Woodrow Wilson ordered the military invasion of Veracruz in 1914 in the context of the Ypiranga incident and against the advice of the British government. War was prevented thanks to the Niagara Falls peace conference organized by the ABC nations, but the occupation was a decisive factor in Mexican neutrality in World War I.]] The Zimmerman Telegram was part of an effort carried out by the Germans to postpone the transportation of supplies and other war materials from the United States to the Allies, which were at war against Germany. The main purpose of the telegram was to make the Mexican government declare war on the United States in hopes of tying down American forces and slowing the export of American arms. The German High Command believed that it could defeat the British and French on the Western Front and strangle Britain with unrestricted submarine warfare before American forces could be trained and shipped to Europe in sufficient numbers to aid the Allies. The Germans were encouraged by their successes on the Eastern Front to believe that they could divert large numbers of troops to the Western Front in support of their goals.

Мексиканың жауабы

Мексика президенті Венустиано Карранса Германияның бұрынғы аумақтарын Мексиканың қайта басып алу мүмкіндігін бағалау үшін әскери комиссия тағайындады. Генералдар мұндай соғыста келесі себептермен жеңіске жете алмаймыз деген қорытындыға келді: Мексика азамат соғысының ортасында болды, ал Каррансаның жағдайы қауіпсіз емес еді. (Каррансаның өзі 1920 жылы қаза тапты.) АҚШ-пен соғыс бастау АҚШ-ты оның қарсыластарының бірін қолдауға итермелеген болар еді. АҚШ Мексикадан әскери тұрғыдан әлдеқайда күшті болды. Тіпті Мексиканың әскери күштері толық бірігіп, бір үкіметке адал болған жағдайда да, ол АҚШ-қа қарсы соғысты басып алып, жеңе алатын ешқандай мүмкіндік болған жоқ. Шындығында, 1917 жылы Мексиканың әскери техникасының көп бөлігі АҚШ жеңген Мексика-Америка соғысынан бері аз ғана жаңартулар жасаған еді. Германия үкіметінің "мол қаржылық қолдау" уәделері өте сенімсіз болды. Ол 1916 жылғы маусымда Каррансаға толық тәуелсіз Мексика ұлттық банкін қамтамасыз ету үшін қажетті алтынмен қамтамасыз ете алмайтынын хабарлаған болатын. Мексика қаржылық көмек алса да, оған ABC елдерінен (Аргентина, Бразилия және Чили) қару-жарақ, оқ-дәрі және басқа да соғысқа қажетті жабдықтарды сатып алу қажет болар еді, бұл олармен қарым-қатынасты нашарлататын еді, төменде түсіндірілгендей. Егер Мексиканың АҚШ-қа қарсы соғыста жеңіске жету және даулы аумақтарды қайтарып алу үшін әскери мүмкіндіктері болса да, ол ұзақ уақыт бойы өзін-өзі басқару құқығына ие болған, қару-жарақпен жақсы қамтамасыз етілген, көптеген ағылшын тілді халықты жаулап алу және бағындыру қиын болар еді. 1914 жылы Веракрусқа жасалған әскери шабуылдан кейін Мексика Бірінші дүниежүзілік соғыста АҚШ-пен бірлескен әскери операцияларға қатыспады. Бұл Мексиканың бейтараптығы АҚШ үшін ең жақсы нәтиже екенін қамтамасыз етті, тіпті егер ол неміс компанияларына Мексикадағы қызметтерін жалғастыруға рұқсат бергенімен.

Mexican President Venustiano Carranza assigned a military commission to assess the feasibility of the Mexican takeover of their former territories contemplated by Germany. The generals concluded that such a war was unwinnable for the following reasons:

Mexico was in the midst of a civil war, and Carranza's position was far from secure. (Carranza himself was later assassinated in 1920.) Picking a fight with the United States would have prompted the U. S. to support one of his rivals. The United States was far stronger militarily than Mexico was. Even if Mexico's military forces had been completely united and loyal to a single government, no serious scenario existed under which it could have invaded and won a war against the United States. Indeed, much of Mexico's military hardware of 1917 reflected only modest upgrades since the Mexican American War 70 years before, which the U. S. had won. The German government's promises of "generous financial support" were very unreliable. It had already informed Carranza in June 1916 that it could not provide the necessary gold needed to stock a completely independent Mexican national bank. Even if Mexico received financial support, it would still need to purchase arms, ammunition, and other needed war supplies from the ABC nations (Argentina, Brazil, and Chile), which would strain relations with them, as explained below. Even if by some chance Mexico had the military means to win a conflict against the United States and to reclaim the territories in question, it would have had severe difficulty conquering and pacifying a large English speaking population which had long enjoyed self government and was better supplied with arms than were most other civilian populations. After the military invasion of Veracruz in 1914, Mexico did not participate in any military excursion with the United States in World War I. That ensured that Mexican neutrality was the best outcome that the United States could hope for even if it allowed German companies to keep their operations in Mexico open.

Британдықтар ұстады

Циммерманның кеңсесі телеграмманы Мексикадағы Эккардтқа қайта жіберу үшін Германияның АҚШ-тағы елшілігіне жіберді. Телеграмма үш маршрутпен жіберілгені дәстүрлі түрде қабылданған. Ол радио арқылы, сондай-ақ екі бейтарап елдің (АҚШ және Швеция) дипломаттары жіберген хабарламалардың ішінде телеграф кабельі арқылы жіберілді. Телеграмманы тікелей телеграф арқылы жеткізу мүмкін болмады, себебі британдықтар соғыс басталғанда неміс халықаралық кабельдерін кесіп тастады. Дегенмен Германия Нью-Йорк штатының Вест-Сейвилл қаласындағы «Atlantic Communication Company» компаниясының басқаруындағы «Telefunken» зауыты арқылы сымсыз байланысқа қабілетті болды, онда телеграмма Мексика консулдығына жіберілді. Қызығы, станция АҚШ Әскери-теңіз күштерінің бақылауында болды, олар оны «Atlantic Communication Company» үшін басқарды, бұл неміс мекемесінің американдық еншілес компаниясы еді. Сонымен қатар, АҚШ Вашингтондағы елшісімен байланыс үшін Германиямен дипломатиялық кабельдерді шектеулі түрде пайдалануға рұқсат берді. Бұл мүмкіндік Вильсонның бейбітшілік ұсыныстарымен байланысты хабарлар үшін арналған еді. Циммерман телеграммасын алып жүрген швед дипломатиялық хабары Стокгольмнен Буэнос-Айреске британдық су асты телеграф кабельдері арқылы, содан кейін Буэнос-Айрестен Мексикаға АҚШ компаниясының кабель желісі арқылы өтті. Британдықтардың бақылауынан өткен барлық ақпарат британдық барлау қызметіне, әсіресе Адмиралтействодағы 40-шы бөлмедегі кодты бұзушылар мен талдаушыларға жетті. Неміс телеграф кабельдері кесілгеннен кейін, Германия Сыртқы істер министрлігі АҚШ-тан бейбітшілік хабарлары үшін дипломатиялық телеграф хабарларын пайдалануға рұқсат сұрады. Президент Вильсон мұндай ынтымақтастық Германиямен жақсы қарым-қатынасты сақтайды және тиімді неміс-американдық дипломатия Вильсонның соғысты келіссөздер арқылы аяқтау мақсатына көмектеседі деген сенімде келісті. Немістер Берлиндегі американдық елшілікке хабарламалар тапсырды, олар Даниядағы елшілікке, содан кейін американдық телеграф операторлары арқылы АҚШ-қа жіберілді. АҚШ неміс тарапының пайдалануына шарттар қойды, ең бастысы – барлық хабарламалар ашық мәтінде (кодталмаған) болуы керек еді. Алайда, Вильсон кейіннен бұл бұйрықты кері қайтарып, сымсыз байланыс ережелерін жеңілдетіп, кодталған хабарларды жіберуге рұқсат берді. Немістер бұл маршруттың қауіпсіз деп ойлап, оны кеңінен пайдаланды. 1917 жылға қарай 13040 дипломатиялық коды көп жылдар бойы қолданылып келді. 40-шы бөлмеде кодты криптоаналитикалық тұрғыдан қайта құруға жеткілікті уақыт болғандықтан, оны белгілі бір деңгейде оқуға болады еді. 40-шы бөлме неміс криптографиялық құжаттарын, соның ішінде дипломатиялық кодты 3512 (Мезопотамиялық науқан кезінде түтілген), бұл 13040 кодына ұқсас, бірақ тікелей байланысы жоқ, кейінірек жаңартылған кодты, сондай-ақ Циммерман телеграммасын кодтау үшін пайдасыз, бірақ теңіз трафигін кодтау үшін құнды SKM (Signalbuch der Kaiserlichen Marine) кодын алды, оны ресейліктер SMS Magdeburg крейсерінен алып, британдықтарға тапсырды. Телеграмманың жариялануы британдықтар американдықтарды мәтіннің нақтылығына көндіре алса, Германияға қарсы американдық қоғамдық пікірді өзгерте алатын еді, бірақ 40-шы бөлменің басшысы Уильям Реджинальд Холл оны жариялауға асықпады, себебі бұл 40-шы бөлмеде бұзылған неміс кодтарын және британдықтардың АҚШ дипломатиялық трафигін тыңдап отырғанын ашқалап берер еді. Холл үш апта күтті, осы уақыт ішінде де Грей және криптограф Уильям Монтгомери шифрлауды аяқтады. 1 ақпанда Германия «шексіз» су асты кемелері соғысын қайта бастағанын жариялады, бұл әрекет АҚШ-ты 3 ақпанда Германиямен дипломатиялық қарым-қатынасты үзуге итермеледі. Бірінші хабарлама үшін британдықтар Мексиканың коммерциялық телеграф кеңсесінен телеграмманың кодталған мәтінін алды. Британдықтар Германияның Вашингтондағы елшілігі коммерциялық телеграф арқылы хабарламаны жіберетінін, ал Мексиканың телеграф кеңсесі кодталған мәтінді алатынын білді. Мексикадағы британдық агент «Мырза Х» коммерциялық телеграф компаниясының қызметкеріне хабардың көшірмесін алу үшін пара берді. Сэр Томас Холер, Мексикадағы британдық елші, кейіннен өзінің автобиографиясында «Мырза Х» болғанын немесе кем дегенде тыңдауға қатысқанын мәлімдеді. Осылайша, кодталған мәтінді американдықтарға ұялмай көрсетуге болады. Сонымен қатар, қайта тарату ескі 13040 кодымен кодталған, сондықтан ақпан айының ортасына дейін британдықтар толық мәтінге ие болды және соңғы неміс кодтарының қаншалықты бұзылғанын жарияламастан телеграмманы жариялауға мүмкіндік алды. (Ең нашар жағдайда, немістер 13040 кодының бұзылғанын білген болар, бірақ бұл АҚШ-тың соғысқа қатысу мүмкіндігіне қарсы қабылдауға тұрарлық тәуекел еді.) Соңында, 13040 кодтарының көшірмелері американдық коммерциялық телеграф компаниясының тізімінде де сақталғандықтан, британдықтар хабарламаның шынайылығын американдық үкіметке дәлелдеуге мүмкіндік алды. Пейдж 1917 жылдың 24 ақпанында Вильсонға оқиға туралы хабарлады, соның ішінде АҚШ-тағы телеграф компаниясының тізімдерінен тексеруге болатын мәліметтерді қосты. Вильсон немістерге қатысты «күшті наразылық» білдірді және британдықтардан алғаннан кейін Циммерман телеграммасын дереу жариялауды қалады, бірақ ол 1917 жылдың 1 наурызына дейін күтті.

Zimmermann's office sent the telegram to the German embassy in the United States for retransmission to Eckardt in Mexico. It has traditionally been understood that the telegram was sent over three routes. It went by radio, and passed via telegraph cable inside messages sent by diplomats of two neutral countries (the United States and Sweden). Direct telegraph transmission of the telegram was impossible because the British had cut the German international cables at the outbreak of war. However, Germany could communicate wirelessly through the Telefunken plant, operating under Atlantic Communication Company in West Sayville, New York, where the telegram was relayed to the Mexican Consulate. Ironically, the station was under the control of the US Navy, which operated it for Atlantic Communication Company, the American subsidiary of the German entity. Also, the United States allowed limited use of its diplomatic cables with Germany to communicate with its ambassador in Washington. This privilege was supposed to be used for messages connected with Wilson's peace proposals. The Swedish diplomatic message holding the Zimmerman Telegram went from Stockholm to Buenos Aires over British submarine telegraph cables, and then moved from Buenos Aires to Mexico over the cable network of a United States company. All traffic passing through British hands came to British intelligence, particularly to the codebreakers and analysts in Room 40 at the Admiralty. After the Germans' telegraph cables had been cut, the German Foreign Office appealed to the United States for use of their diplomatic telegraphic messages for peace messages. President Wilson agreed in the belief both that such co operation would sustain continued good relations with Germany and that more efficient German–American diplomacy could assist Wilson's goal of a negotiated end to the war. The Germans handed in messages to the American embassy in Berlin, which were relayed to the embassy in Denmark and then to the United States by American telegraph operators. The United States placed conditions on German usage, most notably that all messages had to be in cleartext (uncoded). However, Wilson later reversed the order and relaxed the wireless rules to allow coded messages to be sent. The Germans assumed that this route was secure and so used it extensively. By 1917, the diplomatic code 13040 had been in use for many years. Since there had been ample time for Room 40 to reconstruct the code cryptanalytically, it was readable to a fair degree. Room 40 had obtained German cryptographic documents, including the diplomatic code 3512 (captured during the Mesopotamian campaign), which was a later updated code that was similar to but not really related to code 13040, and naval code SKM (Signalbuch der Kaiserlichen Marine), ⁠which was useless for decoding the Zimmermann Telegram but valuable to decode naval traffic, which had been retrieved from the wrecked cruiser SMS Magdeburg by the Russians, who passed it to the British. Disclosure of the telegram would sway American public opinion against Germany if the British could convince the Americans that the text was genuine, but the Room 40 chief William Reginald Hall was reluctant to let it out because the disclosure would expose the German codes broken in Room 40 and British eavesdropping on United States diplomatic traffic. Hall waited three weeks during which de Grey and cryptographer William Montgomery completed the decryption. On February 1, Germany announced resumption of "unrestricted" submarine warfare, an act that led the United States to break off diplomatic relations with Germany on February 3. For the first story, the British obtained the coded text of the telegram from the Mexican commercial telegraph office. The British knew that since the German embassy in Washington would relay the message by commercial telegraph, the Mexican telegraph office would have the coded text. "Mr. H", a British agent in Mexico, bribed an employee of the commercial telegraph company for a copy of the message. Sir Thomas Hohler, the British ambassador in Mexico, later claimed to have been "Mr. H" or at least to have been involved with the interception in his autobiography. The coded text could then be shown to the Americans without embarrassment. Moreover, the retransmission was encoded with the older code 13040 and so by mid February, the British had the complete text and the ability to release the telegram without revealing the extent to which the latest German codes had been broken. (At worst, the Germans might have realized that the 13040 code had been compromised, but that was a risk worth taking against the possibility of United States entry into the war.) Finally, since copies of the 13040 code text would also have been deposited in the records of the American commercial telegraph company, the British had the ability to prove the authenticity of the message to the American government. Page then reported the story to Wilson on February 24, 1917, including details to be verified from telegraph company files in the United States. Wilson felt "much indignation" toward the Germans and wanted to publish the Zimmermann Telegraph immediately after he had received it from the British, but he delayed until March 1, 1917.

АҚШ-тың жауабы

Көптеген американдықтар сол кезде мексикалықтарға да, немістерге де қарсы көзқарас ұстанды. Мексикалықтардың да американдықтарға қарсы сезімі болды, оның бір бөлігі американдықтардың Веракрусты басып алуынан туындады. Генерал Джон Першинг революционер Панчо Вилланы американдық аумаққа жасаған шабуылдары үшін ұзақ уақыт бойы қуалай берді және бірнеше шекаралық экспедициялар жүргізді. Телеграмма туралы жаңалық АҚШ пен Мексика арасындағы жағдайды одан әрі шиеленістірді. Дегенмен, көптеген американдықтар, әсіресе неміс және ирланд тегінен шыққандар, Еуропадағы қақтығыстан қашып жүргісі келді. Халыққа телеграмманың Мексикада кодталған күйінде ұрланғаны туралы жалған ақпарат берілгендіктен, алдымен бұл хабарды британдық барлау қызметі жасаған күрделі жалған деп санады. Бұл сенімге ғана емес, пацифисттік және неміс жақтастарының лоббилеріне, сондай-ақ неміс және мексикалық дипломаттар, тіпті кейбір соғысқа қарсы американдық газеттер, әсіресе Хёрст баспасөз империясы тарапынан да қолдау көрсетілді. 1917 жылдың 1 ақпанында Германия Атлантика мұхитындағы американдық желегі бар барлық кемелерге – жолаушылар және тауарлық кемелерге де – шексіз су асты кемелері соғысын бастады. Ақпан айында екі кеме батып, көптеген американдық кеме компаниялары кемелерін портта ұстап тұрды. Мексикаға қарсы соғысқа қатысу туралы ұсыныстан басқа, телеграммада "су асты кемелерімізді қатал пайдалану" туралы да айтылған. Қоғамдық пікір шара қабылдауды талап етті. Уилсон тауарлық кемелерге АҚШ Әскери-теңіз күштерінің экипаждарын және қаруларын тағайындаудан бас тартты, бірақ Циммерман нотасы жарияланғаннан кейін Уилсон тауарлық кемелерді қаруландыруды талап етті, бірақ АҚШ Сенатының соғысқа қарсы мүшелері оның ұсынысын тоқтатты. Дегенмен, Уилсон әкімшілігі қиын жағдайда қалды. АҚШ-қа британдықтар берген құпия дәлелдер Уилсонды хабардың рас екеніне көндірді, бірақ ол британдық кодты бұзу операциясын қауіпке ұшыратпай, дәлелді жариялай алмады. Алайда, бұл мәселе Циммерманның өзі телеграмманың шынайылығына қатысты барлық күмәнді жойғанда шешілді. 1917 жылдың 3 наурызында өткен баспасөз конференциясында ол американдық журналиске: "Мен оны жоққа шығара алмаймын. Бұл рас" деді. Содан кейін 1917 жылдың 29 наурызында Циммерман Рейхстагта телеграмманың шынайы екенін мойындады. Циммерман американдықтардың Германия Мексиканың АҚШ-пен соғысына қаржылық көмек көрсетпейді, егер американдықтар Бірінші дүниежүзілік соғысқа қосылмаса, деген идеяны түсінетініне үміттенді. Дегенмен, сөйлесінде Циммерман Вашингтон үкіметінің телеграмманы қалай алғанын сұрады. Reuters ақпарат агенттігінің хабарлауынша, Циммерман Рейхстагқа "нұсқаулар оған наразылық тудырмайтын жолмен келді" деді. Уилсон 1917-1918 жылдары Веракрус пен Тампикоға тағы бір әскери шабуыл жасауды қарастырды, Техуантепек және Тампико мұнай кен орындарының маңындағы азаматтық соғысты басып тастап, олардың өндірісін жалғастыруды қамтамасыз ету үшін, бірақ бұл жолы Мексика президенті Венустиано Карранса, егер АҚШ теңіз жаяу әскерлері сол жерге қонса, мұнай кен орындарын жоюмен қорқытты.

Many Americans then held anti Mexican as well as anti German views. Mexicans had a considerable amount of anti American sentiment in return, some of which was caused by the American occupation of Veracruz. General John J. Pershing had long been chasing the revolutionary Pancho Villa for raiding into American territory and carried out several cross border expeditions. News of the telegram further inflamed tensions between the United States and Mexico. However, many Americans, particularly those with German or Irish ancestry, wished to avoid the conflict in Europe. Since the public had been told falsely that the telegram had been stolen in a decoded form in Mexico, the message was at first widely believed to be an elaborate forgery created by British intelligence. That belief, which was not restricted to pacifist and pro German lobbies, was promoted by German and Mexican diplomats alongside some antiwar American newspapers, especially those of the Hearst press empire. On February 1, 1917, Germany began unrestricted submarine warfare against all ships in the Atlantic bearing the American flag, both passenger and merchant ships. Two ships were sunk in February, and most American shipping companies held their ships in port. Besides the highly provocative war proposal to Mexico, the telegram also mentioned "ruthless employment of our submarines". Public opinion demanded action. Wilson had refused to assign US Navy crews and guns to the merchant ships, but once the Zimmermann note was public, Wilson called for arming the merchant ships although antiwar members of the US Senate blocked his proposal. The Wilson administration nevertheless remained with a dilemma. Evidence the United States had been provided confidentially by the British informed Wilson that the message was genuine, but he could not make the evidence public without compromising the British codebreaking operation. This problem was, however, resolved when any doubts as to the authenticity of the telegram were removed by Zimmermann himself. At a press conference on March 3, 1917, he told an American journalist, "I cannot deny it. It is true." Then, on March 29, 1917, Zimmermann gave a speech in the Reichstag in which he admitted that the telegram was genuine. Zimmermann hoped that Americans would understand that the idea was that Germany would not fund Mexico's war with the United States unless the Americans joined World War I. Nevertheless, in his speech Zimmermann questioned how the Washington government obtained the Telegram. According to Reuters news service, Zimmermann told the Reichstag, "the instructions came into its hands in a way which was not unobjectionable." Wilson considered another military invasion of Veracruz and Tampico in 1917–1918, to pacify the Isthmus of Tehuantepec and Tampico oil fields and to ensure their continued production during the civil war, but this time, Mexican President Venustiano Carranza, recently installed, threatened to destroy the oil fields if the US Marines landed there.

Жапондықтар жауап берді

Жапон үкіметі, Циммерман телеграммасында есімдері аталған тағы бір мемлекет, Бірінші дүниежүзілік соғысқа Германияға қарсы одақтастардың жағында қатысқан еді. Кейіннен үкімет Жапонияның жақ ауыстыруға немесе Америкаға шабуыл жасауға ниеті жоқ екенін мәлімдеді.

Автографты табу

2005 жылдың қазан айында, Ұлыбританияның Үкіметтік байланыс штаб-пәтерінің (GCHQ) тарихын зерттеп, дайындап жатқан аты-жөні аталмаған тарихшы Zimmermann Telegram-ның түпнұсқасының шифрдан алынған нұсқасын жақында тапқаны хабарланды. Бұл құжаттың 1917 жылы Лондондағы АҚШ елшісіне көрсетілген жеделхат екеніне сенімді. Құжаттың үстінде адмирал Холлдың қолымен: «Бұл доктор Пейджге тапсырылып, президенттің жариялаған жеделхаты» деген жазу бар. Осы оқиғаға байланысты көптеген құпия құжаттар жойылғандықтан, түпнұсқадағы «дешифрленген» нұсқасы мәңгілікке жоғалып кеткен деп есептелген. Бірақ, осы құжат табылып, GCHQ ресми тарихшысы: «Бұл Бальфурдың Пейджге тапсырған құжаттың өзі деп ойлаймын» деді. 2006 жылдың мәліметі бойынша, Кеудегі Ұлттық мұрағатта (бұрынғы PRO) сақталатын Zimmermann Telegram-ға қатысты алты «жабық» іс әлі де жарияланбаған.