Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ағылшын күннамашысы және крикетші (1794–1865)
English diarist and cricketer (1794–1865)
Чарльз Кавендиш Фулк Гревилл (2 сәуір 1794 – 17 қаңтар 1865) – ағылшын күннамашысы және әуесқой крикетші, 1819 жылдан 1827 жылға дейін бірінші сыныпты крикет ойнаған. Оның әкесі Чарльз Гревилл, Уорвик графының 1-шісінің екінші туысы болды. Оның анасы, леди Шарлотта Бентинк, Портленд герцогының 3-шісінің қызы (Whig партиясының бұрынғы жетекшісі және премьер-министр).
Charles Cavendish Fulke Greville (2 April 1794 – 17 January 1865) was an English diarist and an amateur cricketer who played first class cricket from 1819 to 1827. His father, Charles Greville, was a second cousin of the 1st Earl of Warwick. His mother, Lady Charlotte Bentinck, was a daughter of the 3rd Duke of Portland (former leader of the Whig party and prime minister).
Ерте өмір
Гревиллдің балалық шағының көп бөлігі анасының әкесінің Булстродтағы үйінде өтті. Ол үшінші Жорджтың құрметті беттерінің бірі болды және Итон мен Оксфордтың Крайст-Черч колледжінде білім алды; алайда, ол университетті ерте тастады, жиырма жасқа толмастан Эрл Батерсттің жеке хатшысы болып тағайындалды. Портленд герцогының ықпалы оған Ямайка аралының хатшы қызметін қамтамасыз етті, бұл номиналды лауазым болатын, міндеттерді орынбасары атқарды және кеңес хатшылығының мұрагерлік құқығы берілді. Оның анасы Веллингтон герцогының сүйіктісі болған деген кең тараған сенім болды, бұл оның отбасына үлкен қайғы әкелді және Гревиллдің Веллингтонға жиі жаулық танытуына себеп болуы мүмкін.
Much of Greville's childhood was spent at his maternal grandfather's house at Bulstrode. He was one of the Pages of Honour to George III, and was educated at Eton and Christ Church, Oxford; but he left the university early, having been appointed private secretary to Earl Bathurst before he was twenty. The interest of the Duke of Portland had secured for him the secretaryship of the island of Jamaica, which was a sinecure office, the duties being performed by a deputy, and the reversion of the clerkship of the council. His mother was widely believed to be the mistress of the Duke of Wellington, an affair which caused her family much distress, and may account for Greville's frequently hostile attitude to Wellington.
Крикет мансабы
Негізінен Мэрилебон Крикет Клубымен (MCC) байланысты, ол бірінші сыныптық матчтарда бес рет ойнады. Ол "Джентльмендерге қарсы ойыншылар" сериясында "Джентльмендер" командасы үшін өнер көрсетті. Оның інісі Алжернон Гревилл болды.
Mainly associated with Marylebone Cricket Club (MCC), he made five known appearances in first class matches. He played for the Gentlemen in the Gentlemen v Players series. His brother was Algernon Greville.
Қоғамдық мансап
Гревилл 1821 жылы Кеңестің кәдімгі хатшысының міндеттерін атқаруға кірісіп, 1859 жылы зейнеткерлікке шыққанға дейін оларды шамамен қырық жыл бойы орындады. Осылайша, ол үш монархтың (Георг IV, Вильгельм IV және Виктория) тұсында қызмет етті. Бұл лауазымға ешқандай саяси немесе құпия функциялар жүктелмегенімен, ол оны мемлекеттегі барлық партиялардың басшыларымен үнемі байланысқа түсірді. Жақсы әулеттен шыққан, әдепті, сұлу және білімді Гревилл, сәнді өмір салған, өз заманының оқиғаларына қатысып, жеке істерде жиі кеңес берген. 1837 жылы Гревилл өзінің Mango атты жылқысы St Leger Stakes жарысында бірінші орын алғаны үшін 9 000 фунт стерлинг жеңіп алды. 1855 жылға дейін, ол өзінің шабыс жылқыларын сатқанға дейін, жарыс әлемінің белсенді мүшесі болды және Лорд Джордж Бентинк пен Портленд герцогымен кезекпен жаттықты. Гревилл Лондонның Мейфэр ауданында қайтыс болды, ал оның есіміне қазіргі танымалдылық оның өмірінің көп бөлігінде жүргізіп келген күнделігінің жариялануының арқасында болды. Ол бұл құжаттарды өлімінен аз уақыт бұрын досы Генри Ривке тапсырды, оларды жазушының қайтысынан көп ұзамай, мүмкіндігі шектес жағдайда жариялауды өсиеттеді.
Greville entered upon the discharge of the duties of a Clerk of the Council in ordinary in 1821, and continued to perform them for nearly forty years, until his retirement in 1859. He, therefore, served under three successive sovereigns (George IV, William IV and Victoria) and, although no political or confidential functions were attached to that office, it was one that brought him into habitual intercourse with the chiefs of all the parties in the state. Well born, well bred, handsome, and accomplished, Greville led the easy life of a man of fashion, taking an occasional part in the transactions of his day and much consulted in the affairs of private life. In 1837, Greville won 9,000 pounds from the first place finish of his horse Mango in the St Leger Stakes. Until 1855, when he sold his stud, he was an active member of the turf, and he trained successively with Lord George Bentinck and with the Duke of Portland. Greville died at Mayfair, London, and the celebrity now attached to his name is entirely due to the posthumous publication of a portion of a Journal or Diary that it was his practice to keep during the greater part of his life. These papers were given by him to his friend Henry Reeve a short time before his death, with an injunction that they should be published, as far as was feasible, at not too remote a period after the writer's death.
Күнделік
Георг IV және Уильям IV билік еткен кезеңнің 1817-1837 жылдар аралығындағы күнделіктері, оның өлімінен шамамен он жыл өткен соң, оның тікелей тапсырмасымен жарияланды. Бұл басылымдар көптен күткен қызығушылыққа ие болды; бір жылдан астам уақыт ішінде бес ірі таралым сатылды, ал Америкадағы сұраныс Англиядағыдан кем болған жоқ. Бұл күнделіктер сол кездегі білікті бақылаушының, куә болған оқиғалар мен араласқан адамдардан алған әсерлерін шыншыл жазба ретінде қарастырылды. Гревилл жеке дау-жанжалдарды жинап, жазып алуға тырыспады. Оның мақсаты – өзінің замандастарының істері мен тұлғаларын бағалауға арналған тарихи материалдарды қалдыру болды. Ол көпшілікке мәлім оқиғаларды емес, оларға себеп болған жеке жағдайларды сипаттайды; және, мүмкін, ешбір ағылшын мемуарисі 19-ғасыр тарихына одан құнды үлес қоспаған. Гревилл 1845 жылы «Англияның Ирландиядағы өткен және қазіргі саясаты» атты кітабын анонимді түрде жариялады, онда Рим-католик дін қызметкерлеріне жалақы төлеуді қолдады, сондай-ақ ол өз заманының оқиғалары туралы бірнеше памфлеттердің авторы болды. Мемуарлардың толық жинағы үш бөлімде жарық көрді: 1817-1837 жылдарды қамтитын үш том 1874 жылы, 1837-1852 жылдарды қамтитын үш том 1885 жылы, ал соңғы екеуі 1887 жылы 1852-1860 жылдарды қамтыды. 1874 жылы алғашқы бөлімі жарық көрген кезде, кейбір үзінділер қатты наразылық тудырды. Басылған түгел көшірмелер кері қайтарылып алынды және сол үзінділер өңделді, алайда түпнұсқа қолжазбаның бір көшірмесі Уоллес отбасының меншігінде сақталып, кейін Нью-Йорктік кітап сатушы Габриэль Уэллске сатылды. Уэллс пен Doubleday баспасы 1927 жылы «Гревиллдің күнделігін» екі томдық түрінде шығарды; бірақ, олар нашар өңделгендігі және дұрыс емес мәлімдемелер қамтығаны үшін сынға ұшырады. 1874 жылы Гревиллдің күнделігі басылатыны белгілі болғанда, бұл жаңалық үлкен қырқысқа айналды. Виктория патшайымы «Бұл қорқынышты және шынымен де абыройсыз кітапты көріп, қатты қорқып, ашуға булықтым. Г-н Гревиллдің абайсыздығы, әдепсіздігі, алғыссыздығы, сенімді сатқандығы және оның егемендігіне деген адалсыздығы кітапты қатаң цензуралауды және беделін түсіруді өте қажет етеді» деп жазды. Ол сондай-ақ «Ол патшалық туралы айтқан сөздері тарихта, тіпті жүздеген жылдар бұрын өмір сүрген адамдар туралы жазылғандардан да ерекшеленеді және ол Джордж IV туралы мұндай ұятты тілде, ешбір джентльменге лайық емес тілде сөйлейді» деді.
The journals of the reigns of George IV and William IV, extending from 1817 to 1837, were published in obedience to his directions almost ten years after his death. Few publications have been received with greater interest by the public; five large editions were sold in little more than a year, and the demand in America was as great as in England. These journals were regarded as a faithful record of the impressions made on the mind of a competent observer, at the time, by the events he witnessed and the persons with whom he associated. Greville did not stoop to collect or record private scandals. His object appears to have been to leave behind him some of the materials of history, by which the men and actions of his own time would be judged. He records not so much public events as the private causes which led to them; and perhaps no English memoir writer has left behind him a more valuable contribution to the history of the 19th century. Greville published anonymously, in 1845, a volume on the Past and Present Policy of England in Ireland, in which he advocated the payment of the Roman Catholic clergy; and he was also the author of several pamphlets on the events of his day. The full span of memoirs eventually appeared in three parts—three volumes covering 1817 to 1837, published in 1874, three for the period from 1837 to 1852, published in 1885, and the final two in 1887, covering 1852 to 1860. When the first part appeared in 1874 some passages caused extreme offence. The copies issued were as far as possible recalled and passages suppressed, however, a copy of this original manuscript remained in the Wallace family's possession until it was sold and eventually acquired by a bookseller from New York, Gabriel Wells. Wells and the Doubleday publishing house produced The Greville Diary in two volumes in 1927; however, these were criticised for poor editing and containing some inaccurate statements. In 1874, when it became known that Greville's diary was going to be printed, the news caused an uproar. Queen Victoria wrote that she was "horrified and indignant at this dreadful and really scandalous book. Mr Greville's indiscretion, indelicacy, ingratitude, betrayal of confidence and shameful disloyalty towards his Sovereign make it very important that the book should be severely censored and discredited". She also said that "The tone in which he speaks of royalty is unlike anything which one sees in history, even of people hundreds of years ago, and is most reprehensible Of George IV he speaks in such shocking language, language not fit for any gentleman to use".</blockquote>
Ағасының күнделігі
Оның ағасы Генри Уильям Гревилл (1801–1872), 1834 жылдан 1844 жылға дейін Паридегі британ елшілігіне атташе болды, ол да күнделік жүргізді, оның бір бөлігі виконтесса Энфилдтің «Генри Гревиллдің күнделігінен үзінділер» (Лондон, 1883–1884) басылымында жарияланды.
His brother, Henry William Greville (1801–1872), attaché to the British embassy in Paris from 1834 to 1844, also kept a diary, of which part was published by Viscountess Enfield, Leaves from The Diary of Henry Greville (London, 1883–1884).