Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
19 ғасырдың жазушысы, "Джордж Гаскойн" псевдонимін қолданған 16 ғасырдың ағылшын ақыны және сарай адамы.
the 19th century writer who used "George Gascoigne" as a pseudonym
16th century English poet and courtier
Джордж Гаскойн (шамамен 1535 – 7 қазан 1577) – ағылшын ақыны, сарбазы және сәтсіз сарай адамы. Ол сэр Томас Уайт пен Суррей графы Генри Ховардтан кейінгі ерте Елизавета дәуірінің ең маңызды ақыны деп есептеледі және Филип Сиднидің пайда болуына жол ашты. Ол Елизавета I патшайымды құдайлық деңгейге көтерген алғашқы ақын болды, осы арқылы оны өзінің мемлекеті мен халқына үйленген бойжеткен құдай ретінде бейнеледі. Оның ең белгілі шығармалары: «Мырза ФДж-дің оқиғалары туралы әңгіме» (1573) – сарайлық интригалар туралы баяндама және алғашқы ағылшын прозалық туындыларының бірі; «Претенденттер» (1566 жылы қойылған, 1573 жылы басылған) – Ариостоның ерте аудармасы және ағылшын прозасында жазылған алғашқы комедия, оны Шекспир «Қызба жұлдызды бағындыру» пьесасының көзі ретінде пайдаланды; жиі антологияға енетін «Гаскойнс водманс» (1573) атты қысқа өлеңі және «Ағылшын тілінде өлең немесе ұйқас жасау туралы белгілі бір нұсқаулар» (1575) – ағылшын өлең өнері туралы алғашқы зерттеме.
George Gascoigne (c. 15357 October 1577) was an English poet, soldier and unsuccessful courtier. He is considered the most important poet of the early Elizabethan era, following Sir Thomas Wyatt and Henry Howard, Earl of Surrey and leading to the emergence of Philip Sidney. He was the first poet to deify Queen Elizabeth I, in effect establishing her cult as a virgin goddess married to her kingdom and subjects. His most noted works include A Discourse of the Adventures of Master FJ (1573), an account of courtly intrigue and one of the earliest English prose fictions; The Supposes, (performed in 1566, printed in 1573), an early translation of Ariosto and the first comedy written in English prose, which was used by Shakespeare as a source for The Taming of the Shrew; the frequently anthologised short poem "Gascoignes wodmanship" (1573) and "Certayne Notes of Instruction concerning the making of verse or
ryme in English" (1575), the first essay on English versification.
Ерте өмір
Кардингтоннан, Бедфордширден шыққан сэр Джон Гаскойнның үлкен ұлы Гаскойн Кембридждегі Тринити колледжінде білім алды, ал университетті бітірген соң Орта ғибадатханасына (Middle Temple) қосылған деген болжам бар. Ол 1555 жылы Грейдің қонақ үйіне (Gray's Inn) мүше болды.
The eldest son of Sir John Gascoigne of Cardington, Bedfordshire, Gascoigne was educated at Trinity College, Cambridge, and on leaving the university is supposed to have joined the Middle Temple. He became a member of Gray's Inn in 1555.
Жүзінші түрлі гүлдер (1573) және Гаскойнның позиялары (1575)
Гаскойннің ең танымал және даулы еңбегі бастапқыда 1573 жылы «Кішкентай өлеңдер жинағындағы жүз түрлі гүл» деген атпен жарық көрген. Ол ішінара (аударма арқылы) Эврипид, Овидий, Петрарка, Ариосто және басқалардың көркем бақтарынан, ал ішінара Англияның жемісті бақтарынан алынған, трагикалық, комедиялық және аhlақиқаттық әңгімелердің алуан түрлі үлгілерін ұсынады, білімді оқырмандардың жақсы сезімталдық мұрындарына ләззат сыйлайтын, пайдалы және әдемі, Лондондық баспагер Ричард Смиттен шыққан. Кітаптың мазмұны сарайдағы қастандықтарға толы, ал қастандық аурасы нақты немесе болжамды авторлардың нақты есімдерінің орнына, авторларды білдіретін әріптер мен гүл шоқтары арқылы шеберлікпен көрсетіледі. Кітапты қарапайымдыққа қарсы деп танығандықтан, ол «Ең Көкметтің Жоғарғы Комиссарлары» тарапынан тәркіленді. Гаскойн екі жылдан кейін кітапты «Джордж Гаскойннің гүлдері» деген басқа атаумен, белгілі бір қосымшалар мен жойылған бөлімдермен қайта жариялады. Жаңа басылымда Гаскойннің қолы қойылған үш арнау хаты бар, онда алғашқы басылымнан туындаған кінәрат үшін кешірім сұралады. Алайда бұл әрекет сәтсіз аяқталды, өйткені кітап та қарапайымдыққа қарсы деп танылып, қайтадан тәркіленді.
Gascoigne's best known and controversial work was originally published in 1573 under the title A Hundreth Sundry Flowres bound up in one small Poesie. Gathered partely (by translation) in the fyne outlandish Gardins of Euripides, Ovid, Petrarch, Ariosto and others; and partly by Invention out of our owne fruitefull Orchardes in Englande, Yelding Sundrie Savours of tragical, comical and moral discourse, bothe pleasaunt and profitable, to the well smelling noses of learned readers, by London printer Richarde Smith. The book purports to be an anthology of courtly poets, gathered and edited by Gascoigne and two other editors known only by the initials "H. W." and "G. T." The book's content is throughout suggestive of courtly scandal, and the aura of scandal is skilfully elaborated through the effective use of initials and posies—Latin or English tags supposed to denote particular authors—in place of the real names of actual or alleged authors. Judged to be offensive, the book was "seized by Her Majesty's High Commissioners." Gascoigne republished the book with certain additions and deletions two years later under the alternative title, The Posies of George Gascoigne, Esquire. The new edition contains three new dedicatory epistles, signed by Gascoigne, which apologise for the offence that the original edition had caused. This effort failed, however, as the book was also ruled offensive and likewise seized.
Нидерландыда соғыс жүріп жатыр
1572 жылы Гаскойн жалдамалы сарбаз ретінде Төменгі елдерге аттанғанда, ауа райының күші кемесін Бриелге жеткізді, ол сәтіне орай, голландиялықтардың бақылауына өткен еді. Ол капитандық шен алып, келесі екі жылғы науқандарға белсенді қатысты, оның ішінде Миддельбургты қоршауға қатысты. Осы оқиғалар барысында ол голландиялықтарды жек көруге келді, ал Вильгельм Оранскийге зор құрметпен қарады. Оранский жеке өзі оның полковнигімен болған дауға араласып, Гаагадағы бір әйелге жасаған құпия сапарларынан туған күдіктерден қорғады. Лейденді қоршау кезінде ағылшын әскері Валькенбургтен шыққаннан кейін тұтқынға алынып, 1574 жылдың күзінде Англияға жіберілді. Ол Лорд Грей де Уилтонға өзінің басынан өткен оқиғаларын арнап, «Соғыстың жемістері» (1575 жылғы басылымда жарияланған) және «Гаскойннің Голландияға сапары» атты еңбектерін сыйлады. 1575 жылы ол маскалар құрастыруға қатысты, олар келесі жылы «Кенелворттағы сарайдағы князьдік ләззаттар» деген атпен жарияланды, бұл патшайымның Лестер графына келген сапарына арналған шара болды. 1575 жылы Вудстокта ол Елизавета патшайым алдында сөз сөйледі және королеваның қонағы сэр Генри Ли жазған «Ерметтің әдемі әңгімесі» атты қысқа романның оқылуына қатысты. Келесі Жаңа жылда патшайымның сарай мүшелерімен дәстүрлі сыйлық алмасу кезінде Гаскойн оған латын, итальян және француз тілдеріне аударған «Гемет» қолжазбасын сыйлады. Оның титулдық бетінде патшайым тізе бүгіп отырған ақынды марапаттап, ол оған қалташа да сыйлап отырған сурет бейнеленген; ал «Tam Marti, quam Mercurio» деген ұран оның патшайымға сарбаз, ғалым ақын немесе екеуінің де рөлінде қызмет ететінін көрсетеді. Ол сонымен қатар үш тілде мәтіндерімен бірге үш эмблема да салды. Ол сондай-ақ Жак дю Фуйюдің «La Venerie» (1561) еңбегін ағылшын тіліне «The Noble Arte of Venerie or Hunting» (1575) деп аударды, ол Джордж Турбервиллдің «The Book of Falconrie» немесе «Hawking» еңбегімен бірге жарияланды, сондықтан кейде бұл еңбек Турбервиллге дұрыс емес жатқызылады, бірақ шындығында бұл Гаскойннің еңбегі болды.
When Gascoigne sailed as a soldier of fortune to the Low Countries in 1572, his ship was driven by stress of weather to Brielle, which luckily for him had just fallen into the hands of the Dutch. He obtained a captain's commission, and took an active part in the campaigns of the next two years including the Middelburg siege, during which he acquired a profound dislike of the Dutch, and a great admiration for William of Orange, who had personally intervened on his behalf in a quarrel with his colonel, and secured him against the suspicion caused by his clandestine visits to a lady at the Hague. Taken prisoner after the evacuation of Valkenburg by English troops during the Siege of Leiden, he was sent to England in the autumn of 1574. He dedicated to Lord Grey de Wilton the story of his adventures, The Fruites of Warres (printed in the edition of 1575) and Gascoigne's Voyage into Hollande. In 1575 he had a share in devising the masques, published in the next year as The Princely Pleasures at the Courte at Kenelworth, which celebrated the queen's visit to the Earl of Leicester. At Woodstock in 1575 he delivered a prose speech before Elizabeth, and was present at a reading of the Pleasant Tale of Hemetes the Hermit, a brief romance, probably written by the queen's host, Sir Henry Lee. At the queen's annual gift exchange with members of her court the following New Year's, Gascoigne gave her a manuscript of Hemetes which he had translated into Latin, Italian, and French. Its frontispiece shows the Queen rewarding the kneeling poet with an accolade and a purse; its motto, "Tam Marti, quam Mercurio", indicates that he will serve her as a soldier, as a scholar poet, or as both. He also drew three emblems, with accompanying text in the three other languages. He also translated Jacques du Fouilloux's La Venerie (1561) into English as The Noble Arte of Venerie or Hunting (1575) which was printed together with George Turberville's The Book of Falconrie or Hawking and is thus sometimes misattributed to Turberville though in fact it was a work by Gascoigne.
Кейінгі жазбалары мен ықпалдары
Оның көптеген еңбектері соғыстан қайтқаннан кейін, өмірінің соңғы жылдарында жарияланды. Ол 7 қазан күні Линкольнширдегі Стэмфорд қаласында қайтыс болды және 13 қазан күні Стэмфордтағы Сент-Мэри шіркеуінің қорымда жерленді. Гаскойннің метрикалық композиция туралы теориясы "Ағылшын тілінде өлең немесе ұйқас жасау туралы нұсқаулар, Мастер Эдуардо Донатидің өтініші бойынша жазылған" атты қысқа сындық трактатында түсіндірілген, ол оның "Пози" (1575) жинағына қосымша ретінде берілген. Ол Чосерді өзінің ұстазы деп мойындады және Генри Ховард, Суррей графы мен Томас Уайат мектебінің бұрынғы ақындарынан көбінесе өлеңдерінің тегіс әрі әдемі болуымен ерекшеленді.
Most of his works were published during the last years of his life after his return from the wars. He died in Stamford in Lincolnshire on 7 October 1577 and was buried on 13 October in the graveyard of St Mary's Church, Stamford. Gascoigne's theory of metrical composition is explained in a short critical treatise, "Certayne Notes of Instruction concerning the making of verse or ryme in English, written at the request of Master Edouardo Donati," prefixed to his Posies (1575). He acknowledged Chaucer as his master, and differed from the earlier poets of the school of Henry Howard, Earl of Surrey and Thomas Wyatt chiefly in the greater smoothness and sweetness of his verse.