Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық композитор және жазушы (1910–1999)
Ағылшын футболшысы
American composer and writer (1910–1999)
the English soccer player
Пол Фредерик Боулз (30 желтоқсан 1910 – 18 қараша 1999) – американдық эмигрант композитор, автор және аудармашы. Ол Марокконың Танжер қаласымен байланысты болды, ол 1947 жылы осы қалаға қоныстанды және өмірінің соңына дейін 52 жыл өмір сүрді. Нью-Йоркте мәдениетті орта тапта тәрбиелене келе, ол музыка мен жазу саласындағы қабілетін көрсетті. Боулз 1930 жылдары Парижге бірнеше сапар жасамас бұрын Вирджиния университетінде білім алды. Ол Аарон Копландтан музыка сабақтарын алды, ал Нью-Йоркте театрлық қойылымдарға және басқа да шығармаларға музыка жазды. Ол 1931 жылы өзі барып көрген Солтүстік Африкадағы оқиғаларды баяндайтын "Көктегі баспана" (1949) атты алғашқы романымен сыншылардың және оқырмандардың жоғары бағасын алды. 1947 жылы Боулз Танжерге қоныстанды, ол кезде бұл қала халықаралық аймақ болып есептелді, ал 1948 жылы оның әйелі Джейн Боулз оған қосылды. 1950 жылдардың басында Цейлон (Шри-Ланка) аймағында өткен қыстарын есептемегенде, Танжер Боулздың өмірінің соңына дейін үйі болды. Ол қаладағы американдық иммигранттардың символына айналды. Боулз 1999 жылы 88 жасында қайтыс болды. Оның күлі Нью-Йорк штатының солтүстігіндегі Лейкмонт зиратындағы отбасылық қабірлердің жанына жерленді.
Paul Frederic Bowles (/b//oʊ//l//z/; December 30, 1910November 18, 1999) was an American expatriate composer, author, and translator. He became associated with the Moroccan city of Tangier in the Interzone, where he settled in 1947 and lived for 52 years to the end of his life. Following a cultured middle class upbringing in New York City, during which he displayed a talent for music and writing, Bowles pursued his education at the University of Virginia before making several trips to Paris in the 1930s. He studied music with Aaron Copland, and in New York wrote music for theatrical productions, as well as other compositions. He achieved critical and popular success with his first novel The Sheltering Sky (1949), set in French North Africa, which he had visited in 1931. In 1947, Bowles settled in Tangier, at that time in the Tangier International Zone, and his wife Jane Bowles followed in 1948. Except for winters spent in Ceylon during the early 1950s, Tangier was Bowles's home for the remainder of his life. He came to symbolize American immigrants in the city. Bowles died in 1999 at the age of 88. His ashes are buried near family graves in Lakemont Cemetery, in upstate New York.
1910-1930: отбасы және білім
Пол Боулз Нью-Йорк қаласының Куинс ауданындағы Ямайкада Реннаның (құрметті әкесі Винневиссер) және тіс дәрігері Клод Дитц Боулзтің жалғыз баласы ретінде дүниеге келді. Оның балалық шағы материалдық тұрғыдан жайлы болды, бірақ әкесі салқын және билікке құмар ата-ана болды, ойынның немесе көңіл көтерудің кез келген түріне қарсы болды және ұлы мен әйелі одан қорқып жүрді. Отбасылық аңыз бойынша, Клод қарлы боран кезінде жаңа туған ұлын терезе алдында тастап өлтіруге тырысқан. Бұл оқиға рас емес болуы мүмкін, бірақ Боулз оған сенді және бұл оның әкесімен қарым-қатынасын бейнелейді. Балалық шағындағы жылуды оған Натаниел Хоторн мен Эдгар Аллан Поны оқыған анасы сыйлады – кейін ол өз әңгімелерін жазуға деген құштарлығын соңғысына қарыздастырды, мысалы, «Наздық жем», «Алыс эпизод» және «Салқын нүктеден жазбалар». Боулз 3 жасында оқи бастады және 4 жасында әңгімелер жазды. Көп ұзамай ол сюрреалистік өлеңдер мен музыка жазды. 1922 жылы, 11 жасында ол өзінің алғашқы поэзия кітабын – Артур Уэйлидің «Жүз жетпіс қытай өлеңі» кітабын сатып алды. 17 жасында «Spire Song» атты өлеңі әдеби журналда жариялануға қабылданды. Бұл Париж негізделген басылым модернизмнің жетекші жақтастары үшін форум ретінде қызмет етті – Джуна Барнс, Джеймс Джойс, Пол Элуард, Гертруда Штайн және басқалар. Боулздың музыкаға деген қызығушылығы да бала кезінен бастау алды, ол кезде әкесі фонограф пен классикалық пластинкаларды сатып алған. (Боулз джазға қызығушылық танытқан, бірақ әкесі мұндай пластинкаларды тыйым салған.) Оның отбасы фортепиано сатып алды, ал жас Боулз музыка теориясын, ән салуды және фортепиано ойнауды үйренді. 15 жасында ол Карнеги залында Стравинскийдің «Көктем құсы» қойылымын тамашалады, бұл оған үлкен әсер етті: «Көктем құсын тыңдағаннан кейін, әкем үйден кеткен кезде фортепианода импровизация жасауды жалғастыруға және мен жаңа және қызықты өрнек түріне таптым деген сезіммен өз музыкамды жазуға бел будым». Боулз 1928 жылы Вирджиния университетіне түсті, онда оның қызығушылықтары Т.С. Элиоттың «Шөл даласы», Прокофьев, Дьюк Эллингтон, грегориандық әндер және блюзді қамтыды. Ол Джордж Антейл мен Генри Коуэллдің музыкасын да тыңдады. 1929 жылдың сәуір айында ол ата-анасына хабарламай оқудан шығып, Парижге бір жолғы билетпен кетіп қалды және қайтып оралу ниеті болмады – кейін ол «қашқан жоқ, бірақ бір нәрсеге қарай жүгірдім, бірақ сол кезде не екенін білмедім» деді. Шілде айында ол Нью-Йоркке оралып, Манхэттендегі Даттонс кітап дүкенінде жұмыс істеді, онда ол аяқталмаған «Тоқтамай» атты көркем әдебиет кітабын жазуға кірісті (оны кейінірек сол аттас автобиографиясымен шатастырмау керек). Ата-анасының талабы бойынша Боулз Вирджиния университетінде оқуын жалғастырды, бірақ бір семестрден кейін Нью-Йоркте композицияны оқыған Аарон Копландпен бірге Парижге оралып қайтты. Копланд Боулз үшін кеңесші болды және кейін ол оны «Джейннен басқа менің өмірімдегі ең маңызды адам» деп атады: олардың қарым-қатынасы аяқталғаннан кейін олар өмір бойы дос болып қалды. 1930 жылдың күзінде Боулз өзінің алғашқы музыкалық композициясы – обой мен кларнетке арналған сонатаны жазуға кірісті, оны келесі жылы аяқтады. Оның премьерасы 1931 жылдың 16 желтоқсанында Нью-Йорктегі Уигмор көшесіндегі Эолиан залында өтті. Концерт (оның ішінде Копланд пен Виржил Томсонның шығармалары да бар) Нью-Йорк сыншыларының сынауына ұшырады. (Боулздың алғашқы белгілі композициясы бұрын Берлинде аяқталған: Курт Швиттерстің вокалдық шығармаларының фортепианоға бейімделуі.)
Paul Bowles was born in Jamaica, Queens, New York City, as the only child of Rena (née Winnewisser) and Claude Dietz Bowles, a dentist. His childhood was materially comfortable, but his father was a cold and domineering parent, opposed to any form of play or entertainment, and feared by both his son and wife. According to family legend, Claude had tried to kill his newborn son by leaving him exposed on a window ledge during a snowstorm. The story may not be true, but Bowles believed it was and that it encapsulated his relationship with his father. Warmth in his childhood was provided by his mother, who read Nathaniel Hawthorne and Edgar Allan Poe to him – it was to the latter that he later attributed his own desire to write stories, such as "The Delicate Prey", "A Distant Episode", and "Pages from Cold Point". Bowles could read at age 3 and was writing stories by age 4. Soon, he wrote surrealistic poetry and music. In 1922, at age 11, he bought his first book of poetry, Arthur Waley's A Hundred and Seventy Chinese Poems. At age 17, he had a poem, "Spire Song", accepted for publication in the literary journal transition. This Paris based publication served as a forum for leading proponents of modernism – Djuna Barnes, James Joyce, Paul Éluard, Gertrude Stein and others. Bowles's interest in music also dated from his childhood, when his father bought a phonograph and classical records. (Bowles was interested in jazz, but such records were forbidden by his father.) His family bought a piano, and the young Bowles studied musical theory, singing, and piano. When he was 15, he attended a performance of Stravinsky's The Firebird at Carnegie Hall, which made a profound impression: "Hearing The Firebird made me determined to continue improvising on the piano when my father was out of the house, and to notate my own music with an increasing degree of knowing that I had happened upon a new and exciting mode of expression." Bowles entered the University of Virginia in 1928, where his interests included T. S. Eliot's The Waste Land, Prokofiev, Duke Ellington, Gregorian chant, and blues. He also heard music by George Antheil and Henry Cowell. In April 1929, he dropped out without informing his parents, and sailed with a one way ticket for Paris and no intention of returning – not, he said later, running away, but "running toward something, although I didn't know what at the time." By July, he returned to New York and worked at Duttons Bookshop in Manhattan, where he began work on an unfinished book of fiction, Without Stopping (not to be confused with his later autobiography of the same title). At the insistence of his parents, Bowles returned to studies at the University of Virginia but left after one semester to return to Paris with Aaron Copland, with whom he had been studying composition in New York. as well as mentor to Bowles, who would later state that he was "other than Jane the most important person in my life": when their affair concluded, they remained friends for life. It was during the autumn of 1930 in Paris that Bowles began work on his own first musical composition, the Sonata for Oboe and Clarinet, which he finished the following year. It premiered in New York at the Aeolian Hall on Wigmore Street, December 16, 1931. The entire concert (which also included work by Copland and Virgil Thomson) was panned by New York critics. (Bowles's first known composition was completed earlier in Berlin: an adaptation as piano music of some vocal pieces by Kurt Schwitters.)
1957-1973: Марокко музыкасы және аударма
1957 жылы Джейн Боулз жеңіл инсульт алды, бұл оның денсаулығының ұзаққа созылған нашарлауының бастауы болды. Оның жағдайы Пол Боулзды 1973 жылы Джейн қайтыс болғанға дейін мазалады. 1950 жылдардың соңында Марокко тәуелсіздікке ие болды. Рокфеллер қорының гранты және АҚШ Конгресс кітапханасының қолдауымен Боулз 1959 жылдың тамыз-қыркүйек айларында Кристофер Уэнклин мен Мохаммед Ларбимен бірге Марокко бойынша саяхаттап, дәстүрлі марокколық музыканы жазды. 1959 жылдан 1961 жылға дейін Боулз Мароккодағы түрлі этникалық топтардың, соның ішінде Мекнес және Эссауира қалаларындағы сефардтық еврей қауымдастықтарының музыкасын жазды. Осы жылдары Боулз Мохамед Шүкри, Ахмет Якуби, Ларби Лайаши (Дрисс бен Хамед Шархади деген псевдониммен) және Мохаммед Мрабет сияқты марокколық авторлар мен әңгімешілердің шығармаларын аударумен де айналысты. 1968 жылдың күзінде досы Оливер Эванстың шақыруымен Боулз Сан-Фернандо аңғары мемлекеттік колледжінің (қазіргі Калифорния мемлекеттік университеті, Нортридж) ағылшын тілі кафедрасында бір семестр бойы қонақ ғалым болып жұмыс істеді. Ол «Кеңейтілген повесть жазу және қазіргі Еуропа романы» пәнінен сабақ берді. 1970 жылы Боулз бен Дэниел Халперн Танжерде орналасқан Antaeus әдеби журналын құрды. Онда көптеген жаңа және танымал авторлардың еңбектері жарияланды. Боулздың «Антеймен түстен кейін» атты әңгімесі де оның ішінде болды.
In 1957, Jane Bowles had a mild stroke, which marked the beginning of a prolonged decline in her health. Her condition preoccupied Paul Bowles until Jane's death in 1973. During the late 1950s, Morocco achieved independence. With a grant from the Rockefeller Foundation and sponsorship from the US Library of Congress, Bowles spent the months of August to September 1959 traveling throughout Morocco with Christopher Wanklyn and Mohammed Larbi, recording traditional Moroccan music. From 1959 to 1961, Bowles recorded a wide variety of music from the different ethnic groups in Morocco, including the Sephardic Jewish communities of Meknes and Essaouira. During these years, Bowles also worked at translating Moroccan authors and story tellers, including Mohamed Choukri, Ahmed Yacoubi, Larbi Layachi (under the pseudonym Driss ben Hamed Charhadi), and Mohammed Mrabet. In the autumn of 1968, invited by friend Oliver Evans, Bowles was a visiting scholar for one semester at the English Department of the San Fernando Valley State College, (now California State University, Northridge). He taught "Advanced Narrative Writing and the Modern European Novel." In 1970, Bowles and Daniel Halpern founded the literary magazine Antaeus, based in Tangier. It featured many new, as well as established authors. Bowles's work was also represented, including his story "Afternoon with Antaeus."
1974-1995: кейінгі жылдары
1973 жылы 4 мамырда Испанияның Малага қаласында әйелі қайтыс болғаннан кейін Боулс Танжерде өмір сүруін жалғастырды. Ол үнемі жазып, қарапайым пәтерінде көптеген қонақтарды қабылдады. 1980 және 1982 жылдың жазында Боулс Мароккода, Танжердегі американдық мектепте (Нью-Йорктегі Бейнелеу өнері мектебінің қолдауымен) жазу семинарларын өткізді. Бұл семинарлар табысты деп есептелді. Кейін әйгілі жазушылар болған студенттердің арасында 2004 жылы Мигель Анхель Астурия атындағы ұлттық әдебиет сыйлығының иегері Родриго Рей Роза және Марк Террилл болды. Боулс Рей Розаны өзінің және Джейн Боулздың мұрагері етіп тағайындады. 1982 жылы Боулс "Уақыттың сәттері" атты әңгімелер жинағын жариялады, ол "Мароккодан алынған әңгімелер" деген қосымша тақырыпқа ие болды. Он бір бөлімге бөлінген бұл жинақ атаусыз әңгіме үзінділерінен, оқиғалардан және саяхаттық әңгімелерден тұрады. Бұл әңгімелер "Пол Боулздың әңгімелері" (Ecco Press) немесе "Жиналған әңгімелер және кейінгі жазбалар" (The Library of America) жинақтарына енбеді. 1982 жылы Пол Боулс Каррен Алениермен бірге оның опералық либреттосы "Gertrude Stein Invents A Jump Early On" операсына байланысты бірнеше Штайн өлеңдерімен жұмыс істеді. 1985 жылы Боулс Хорхе Луис Борхестің "Шеңбердегі қираған орын" атты әңгімесін аударды. Бұл 16 әңгімеден тұратын жинақтың бір бөлігі болды, барлығы Боулс аударған және "Ол мені оятты, сондықтан мен оны өлтірдім" деп аталды. Бұл Борхес әңгімесі бұрын Борхестің үш негізгі аудармашысы – Энтони Керриган, Энтони Боннер және Джеймс Э. Ирби жасаған аудармаларда жарияланған болатын. 1988 жылы Боулсқа берген сұхбатында оның әлеуметтік өмірі туралы сұрақ қойылғанда, ол: "Мен әлеуметтік өмірдің не екенін білмеймін. Менің әлеуметтік өмірім маған қызмет ететін және тамақтандыратын адамдармен, сондай-ақ менімен сұхбаттасқысы келетін адамдармен ғана шектеледі" деді. Сол сұхбатта оның жетістіктерін қалай қорытындылайтыны туралы сұраққа ол: "Мен бірнеше кітап және музыка жаздым. Міне, менің жетістігім" деп жауап берді. Боулс Бернардо Бертолуччи режиссерлік еткен "Қорғаныш аспаны" (1990) фильмінің басы мен соңында эпизодтық рөлде пайда болды. Боулстың музыкасы бір буыннан астам уақыт бойы назарсыз қалды және көбінесе ұмытылды, бірақ 1990 жылдары американдық музыканттар мен әншілердің жаңа буыны оның туындыларына қайта қызығушылық танытты. Кәсіби әншілер "тартымды, әзілге толы шығармалар" деп сипатталатын оның шығармаларын бағалайды. 1994 жылы Боулсқа жазушы Пол Теру келді және оны сұхбатқа алды, ол оның саяхат кітабының соңғы тарауында, "Геркулестің тіректерінде" көрсетілді.
After his wife's death, on May 4, 1973, in Málaga, Spain, Bowles continued to live in Tangier. He wrote regularly and received many visitors to his modest apartment. In the summers of 1980 and 1982, Bowles conducted writing workshops in Morocco, at the American School of Tangier (under the auspices of the School of Visual Arts in New York). These were considered successful. Among several students who have become successful authors are Rodrigo Rey Rosa, the 2004 Winner of the Miguel Ángel Asturias National Prize in Literature, and Mark Terrill. Bowles designated Rey Rosa as the literary heir of his and Jane Bowles's estates. In 1982, Bowles published Points in Time, subtitled Tales From Morocco, a collection of stories. Divided into eleven parts, the work consists of untitled story fragments, anecdotes, and travel narratives. These stories are not included in either The Stories of Paul Bowles (Ecco Press) or Collected Stories and Later Writings (The Library of America). Also in 1982, Paul Bowles worked with Karren Alenier on several of the Stein poems associated with her opera libretto Gertrude Stein Invents A Jump Early On. In 1985, Bowles published his translation of Jorge Luis Borges's short story, "The Circular Ruins". It was collected in a book of 16 stories, all translated by Bowles, called She Woke Me Up So I Killed Her. This Borges story had previously been published in translations by the three main Borges translators: Anthony Kerrigan, Anthony Bonner, and James E. Irby. In 1988, when Bowles was asked in an interview about his social life, he replied, "I don't know what a social life is My social life is restricted to those who serve me and give me meals, and those who want to interview me." When asked in the same interview how he would summarize his achievement, he said, "I've written some books and some music. That's what I've achieved." Bowles had a cameo appearance at the beginning and end of the film version of The Sheltering Sky (1990), directed by Bernardo Bertolucci. Bowles's music was overlooked and mostly forgotten for more than a generation, but in the 1990s, a new generation of American musicians and singers became interested in his work again. Art song enthusiasts savor what are described as "charming, witty pieces." In 1994, Bowles was visited and interviewed by writer Paul Theroux, who featured him in his last chapter of his travel book, The Pillars of Hercules.
1995-1999: соңғы жылдар
1995 жылы Боулз Нью-Йоркке соңғы рет оралды, оны Линкольн орталығында өзінің музыкасын тойлайтын «Пол Боулз фестиваліне» шақырды. Музыканы «Eos» оркестрінің дирижері Джонатан Шеффер орындады. Боулздың шығармалары мен сұхбатына арналған симпозиум Жаңа әлеуметтік зерттеулер мектебінде өтті. Оның өмірінен түсірілген канадалық деректі фильм «Let It Come Down: The Life of Paul Bowles» Нью-Йоркте өткен 27-ші Халықаралық Эмми сыйлығында «Үздік деректі фильм» аталымын жеңіп алды. 1998 жылы келгендер Боулздың өткір әзілқойлығы мен зиялылығын сақтап қалғанын баяндады. Ол Танжердегі пәтерінде әлі де қонақтарды күтіп ала берді, бірақ дәрігерлер мен достарының кеңесімен сұхбаттарды шектеді. Соңғы сұхбаттардың бірі – Танжердегі американдық мектепте сабақ беретін досы Стивен Морисонмен болды. Ол «Poets & Writers» журналының 1999 жылғы шілде/тамыз санында жарияланды. 1999 жылғы 6 маусымда Пол Боулз музыкалық мұрасын басқаратын Ирен Херрманн онымен музыкалық карьерасына қатысты сұхбат жүргізді, ол 2003 жылғы қыркүйекте жарық көрді. Боулз 1999 жылғы 18 қарашада 88 жасында Танжердегі итальяндық ауруханада жүрек жеткіліксіздігінен қайтыс болды. Ол тыныс алу мүшесінің ауруынан бұрыннан-ақ дертіне шалдыққан еді. Оның күлі ата-анасы мен әже-шешесінің қабірлеріне жақын, Нью-Йорктегі Лейкмонт қаласында жерленді.
In 1995, Bowles made his final return to New York, invited to a "Paul Bowles Festival" at Lincoln Center celebrating his music. The music was performed by Jonathan Sheffer leading the Eos Orchestra. A related symposium on Bowles's work and interview were held at the New School for Social Research. A Canadian documentary on his life, Let It Come Down: The Life of Paul Bowles won Best Documentary at the 27th Annual International Emmy Awards in New York City. Visitors in 1998 reported that Bowles's wit and intellect endured. He continued to welcome visitors to his apartment in Tangier but, on the advice of doctors and friends, limited interviews. One of the last was an interview with Stephen Morison, Jr., a friend teaching at the American School of Tangier. It was featured in the July/August 1999 issue of Poets & Writers magazine. On June 6, 1999, Irene Herrmann, the executrix of the Paul Bowles Music Estate, interviewed him to focus on his musical career; this was published in September 2003. Bowles died of heart failure on November 18, 1999, at the Italian Hospital in Tangier, aged 88. He had been ill for some time with respiratory problems. His ashes were buried in Lakemont, New York, next to the graves of his parents and grandparents.
Боулс және Танжер
Пол Боулз 88 жыл өмірінің 52 жылын Танжерде өткізді. Ол қаламен тығыз байланысты болды және американдық иммигранттардың символына айналды. Некрологтар оның өмірін көбінесе сол жерде тұрғандығымен байланыстырады. Боулз 1931 жылы Аарон Копландпен Танжерге алғаш келгенде, екеуі де бейтаныс салты бар, экзотикалық орын деп есептеген нәрсеге жат адамдар еді. Олардың ешқандай жергілікті ережелерге бағыну міндеті болмады, себебі олардың әр түрлі этникалық топтар арасында өзгешелігі бар еді. Танжер – марокколық және халықаралық қала, ұзақ жылдар бойы сауда орталығы болып келді, халқы берберлер, арабтар, испандықтар, француздықтар және басқа еуропалықтардан құралды, испан, француз, бербер және араб тілдерінде сөйледі және түрлі діндерді ұстанады. Саяси тұрғыдан қала шетелдік державалар консорциумының, соның ішінде АҚШ-тың бақылауында болды. Боулз қаланың мәдениетіне әсерленді. 1947 жылы қалаға қайтқанда, ол біршама өзгергенімен, ол үшін әлі де қызықты болды. 1955 жылы марокколықтар тәуелсіздікке ұмтылып, еуропалықтарға қарсы көтерілістер басталды. 1956 жылы қала толыққанды Марокконың бақылауына қайтарылды.
Paul Bowles lived for 52 of his 88 years in Tangier. He became strongly identified with the city and symbolized American immigrants. Obituary writers typically linked his life to his residency there. When Bowles had first visited Tangier with Aaron Copland in 1931, they were both outsiders to what they perceived as an exotic place of unfamiliar customs. They were not bound by any local rules, which varied among the many ethnic groups. Tangier was a Moroccan and international city, a longtime trading center, with a population made up of Berber, Arab, Spanish, French and other Europeans, speaking Spanish, French, Berber and Arabic, and professing a variety of religions. Politically it was under the control of a consortium of foreign powers, including the United States. Bowles was entranced by the city's culture. By his return in 1947 the city somewhat changed, but he still found it intriguing. In 1955, anti European riots erupted as Moroccans sought independence. In 1956, the city was returned to full Moroccan control.
Кіріспе
Пауль Боулз алғаш рет Аарон Копландтан музыка сабақтарын алды. 1931 жылдың күзінде Копландтың ұсынуымен ол Вирджил Томсонның студиясына қабылданды. Боулз өзін алдымен ақын деп есептеген, Вирджиния университетінде оқып жүргенде бірнеше өлеңдерін жариялаған. Алайда, оның поэзиясының сапасы кейін Парижде танысқан зиялылардың ешқайсысына да ұнаған жоқ. Олардың арасында Гертруда Штайн болды, ол оған «жасанды жабайы» деген лақап ат қойып, өлең жазуды тоқтатуға кеңес берді. Дегенмен, сол кездегі музыкасы, Равель сияқты фортепианодағы импровизацияларға бейімділігімен ерекшеленді, Копланд пен Томсонды да әсерге түсірді. Копланд өзінің «Copland On Music» (Doubleday & Company, New York, 1960) кітабында былай деп жазды:
Paul Bowles first studied music with Aaron Copland. In the fall of 1931, following an introduction from Copland, he entered the studio of Virgil Thomson. Bowles had thought of himself first as a poet, having published some verse in his brief time at the University of Virginia in the pages of transition. Unfortunately, the quality of his poetry eluded any of the intellectuals he would later encounter in Paris. Among them was Gertrude Stein, from whom he received the sobriquet, "the manufactured savage," and who begged him to give up writing poetry. However, his music of the time, demonstrated by a propensity for Ravel like piano improvisations, charmed both Copland and Thomson, alike. In his book, Copland On Music (Doubleday & Company, New York, 1960), Copland remarked:
«Боулзді тек дилетант деп санайтындар бар. Боулз өзінің барлық музыкасына, тіпті өзінің шығармаларына да қатысты бейкүндеу және кәсіби емес көзқарас ұстанады. Бұл – жаңа және ерекше жекелікке ие музыка, әуенділікке толы, кейде таңғаларлықтай жақсы жасалған, инстинктивті және академиялық емес. Мен жеке Боулз сияқты «әуесқойды» «жақсы оқытылған» консерватория түлегінен артық көремін. Алайда, Боулздің музыкалық қабілеттерінің ерте дамуы кейін кәсіби білім мен тәртіптің жетіспеуін көрсетті. Копланд Нью-Йоркте оған гармонияны үйретуге тырысты, бірақ ол көңілсіз оқушы болды. Парижде Боулз сабақ алу үшін Надя Булангерге жүгінді, ал Томсон оны Поль Дюкасқа ұсынды. Бірақ ол екеуімен де жұмыс істемеді. Өзінің шығармаларын бұрын бағаламағандықтарына қарамастан, оның музыкасының қайта жандануы Боулздің өзінің мына сөзінің дәлелі болуы мүмкін: «Музыка тек орындалғанда ғана тірі». Бірінші том Латын Америкасының мотивтеріне негізделген шығармалармен ашылады, бұл композитордың мәдениетке деген қызығушылығын және испан тіліндегі еркін сөйлеуін көрсетеді. Екінші том 1946 жылғы «Blue Mountain Ballads» әуендерінің фортепиано дуэтіне доктор Андрей Каспаров жасаған аранжировкасымен және Артур Голд пен Роберт Физдейлдің екі фортепианоға арналған үш қосымша шығармасымен аяқталады. Соңғы үш аранжировка Питер Джей Шарптың арнайы коллекцияларында, Лила Ачесон Уоллес кітапханасында, Джульярд мектебінде сақталған Голд пен Физдейл жинағынан табылды. Доктор Каспаров осы дуэттерді алғаш рет жаздыруға мүмкіндік берген түпнұсқа қолжазбаларды қалпына келтірді. Бес ай ішінде ол 250 мысал құжаттады, олар Марокконың ең маңызды музыка жанрларын қамтиды. Жинаққа би музыкасы, дінсіз музыка, Рамазан және басқа да мерекелерге арналған музыка, сондай-ақ анимистік ритуалдарға арналған музыка кіреді. Боулз қазіргі заманғы мәдениет дәстүрлі музыканың практикасына әсер ететінін және өзгертетінін түсінді, сондықтан ол оның бір бөлігін сақтап қалғысы келді. Боулз дәстүрлі музыканың саяси аспектілері туралы былай деді:
blockquote|There are those who refuse to see in Bowles anything more than a dilettante. Bowles himself persists in adopting a militantly non professional air in relation to all music, including his own. It is music that comes from a fresh personality, music full of charm and melodic invention, at times surprisingly well made in an instinctive and non academic fashion. Personally I much prefer an "amateur" like Bowles to your "well trained" conservatory product. However, the precocity of Bowles's early musical efforts would later belie a lack of professional training and discipline. Copland had tried in New York to teach him harmony, but had found him to be a stubborn pupil. In Paris Bowles approached Nadia Boulanger for lessons, and Thomson recommended him to Paul Dukas. In the end, he would work with neither. At least as regards the past neglect of his own catalogue, this ongoing revival may serve as proof of Bowles's own words: "Music only exists when it is played." Volume one opens with pieces inspired by Latin American themes, evocative of the composer's interest in the culture and his fluency in the Spanish language. The second of the two volumes closes with arrangements of Blue Mountain Ballads (1946), set for piano duet by Dr. Andrey Kasparov, and three miscellaneous pieces, set for two pianos by the American piano duo of Arthur Gold and Robert Fizdale. The latter three arrangements were uncovered in the Gold and Fizdale Collection, held in the Peter Jay Sharp Special Collections, Lila Acheson Wallace Library, The Juilliard School. Dr. Kasparov reconstructed the original manuscripts which permitted these duets to be recorded for the very first time. In five months, he managed to document 250 examples, covering some of the most significant Moroccan music genres. The collection includes dance music, secular music, music for Ramadan and other celebrations, and music for animistic rituals. Bowles realised that modern culture would inevitably change and influence the practice of traditional music, and he wanted to preserve some of it. Bowles commented on the political aspects of the practice of traditional music:
«Музыканттар мен әншілердің пайда болуы – бұрынғы баяндаушылар мен ақындардың орнына келді, тіпті елдің дамуының соңғы кезеңінде – тәуелсіздік үшін күрес және қазіргі режимнің құрылуы – күрестің әрбір кезеңі әнмен аталып өтті». Осы жазылған музыканың толық жинағы Пол Боулз жинағы деп аталады; ол АҚШ Конгресс кітапханасында сақталады, анықтама нөмірі 72 750123. Мұрағаттық қолжазба материалдары (жинақ) 97 х 2 тректік 7 дюймдік магнитофондық таспалардан, онда шамамен алпыс сағатқа жуық дәстүрлі халық, өнер және эстрада музыкасы, бір қорап қолжазбалар, 18 фотосурет және карта, сондай-ақ «Марокко музыкасы» (AFS L63 64) атты 2 LP жазбасын қамтиды.
Instrumentalists and singers have come into being in lieu of chroniclers and poets, and even during the most recent chapter in the country's evolution – the war for independence and the setting up of the present regime – each phase of the struggle has been celebrated in song. The total collection of this recorded music is known as The Paul Bowles Collection; it is archived in the US Library of Congress, Reference No. 72 750123. The Archival Manuscript Material (Collection) contains 97 x 2 track 7" reel to reel tapes, containing approximately sixty hours of traditional folk, art and popular music, one box of manuscripts, 18 photographs, and a map, along with the 2 LP recording called Music of Morocco (AFS L63 64).
Басқа авторларды аудару
1960 жылдары Боулз марокколық жергілікті әңгімешілердің ауыз әдебиетінен әңгімелер аудару және жинау жұмысын бастады. Оның ең белгілі серіктестері Мұхаммед Мрабет, Дрисс Бен Хамед Шархади (Ларби Лайачи), Мохамед Чоукри, Абдеслам Булайх және Ахмет Якуби болды. Ол испан, португал және француз тілдерінде жазылған авторларды да аударды: Родриго Рей Роза, Хорхе Луис Борхес, Жан-Поль Сартр, Изабель Эберхардт, Роджер Фрисон Рош, Андре Пьер де Мандиаргес, Рамон Гомес де ла Серна, Джорджо де Кирико, Си Лахдар, Э. Лаост, Рамон Бетета, Габино Чан, Бертран Флорной, Жан Ферри, Денис Моран, Пол Колине, Пол Магритт, Популь Буж, Франсис Понже, Блюет д’Ашер және Рамон Сендер.
In the 1960s Bowles began translating and collecting stories from the oral tradition of native Moroccan storytellers. His most noteworthy collaborators included Mohammed Mrabet, Driss Ben Hamed Charhadi (Larbi Layachi), Mohamed Choukri, Abdeslam Boulaich, and Ahmed Yacoubi. He also translated writers whose original work was written in Spanish, Portuguese and French: Rodrigo Rey Rosa, Jorge Luis Borges, Jean Paul Sartre, Isabelle Eberhardt, Roger Frison Roche, André Pieyre de Mandiargues, Ramón Gómez de la Serna, Giorgio de Chirico, Si Lakhdar, E. Laoust, Ramon Beteta, Gabino Chan, Bertrand Flornoy, Jean Ferry, Denise Moran, Paul Colinet, Paul Magritte, Popul Buj, Francis Ponge, Bluet d'Acheres and Ramon Sender.
Жетістіктері мен мұрасы
Пол Боулз 20-ғасыр әдебиеті мен музыкасын қалыптастырған суретшілердің бірі саналады. Боулздың жинақталған әңгімелеріне жазған «Кіріспесінде» (1979) Гор Видал оның қысқа әңгімелерін «американдықтар жазған ең жақсы туындылардың қатарында» деп атады, былай деп жазды: «Біз салған осы шатқалды өркениеттің едені енді біздің салмағымызды көтере алмайды. Боулздың генийі сол еденнің астында жатқан қорқыныштарды көрсетуде болды, ол аспан сияқты нәзік, бізді жұтып алуға дайын кеңістіктен қорғайды». Оның музыкасын сыншылар «шығармалары қараңғылыққа толы, ал композитор жазушыдан мүлдем өзге адамдай» деп сипаттады. 1930 жылдардың басында Боулз Аарон Копландтан композицияны (үзіліспен) оқыды; оның осы кезеңдегі музыкасы «Сати мен Пуленкті еске салады». 1930 жылдардың ортасында Нью-Йоркке оралған Боулз американдық театр музыкасының көрнекті композиторларының біріне айналды, Уильям Сароян, Теннеси Уильямс және басқалар үшін шығармалар жазды, «әр пьесаның көңіл-күйін, эмоциясын және атмосферасын бейнелеуде ерекше шеберлік пен қиялды көрсетті». Боулз мұндай қосымша музыканың «көзге түспейтін, гипноздық музыканы ұсынуға мүмкіндік беретінін» айтты, себебі ол көрерменге әсерін сезіндірмейді. Сонымен қатар, ол концерттік музыка жазуды жалғастырды, африкалық, мексикалық және Орталық Америка музыкасының әуендік, ырғақты және басқа стильдік элементтерін сіңіріп алды. 1991 жылы Боулз қысқа әңгіме үшін жыл сайынғы Реа сыйлығына ие болды. Төрешілер алқасы былай деп мәлімдеді: «Пол Боулз – ең таза және адал әңгімеші. Ол Құдай адам болғанға дейінгі әлем туралы жазады; ерлер мен әйелдер үлкен, элементарлық драманың құрамдас бөліктері ретінде көрінетін әлем. Оның прозасы мөлдір, ал үні ерекше. Қысқа әңгіменің қазіргі американдық шеберлерінің арасында Пол Боулз – бірегей». Танжердегі американдық елшілігінің тарихи ғимаратында Пол Боулзға арналған жеке қанат бар. 2010 жылы олар Танжерде тұрақты тұратын және Боулздың досы Глория Кирби жинаған жиһаз, фотосуреттер мен құжаттарды алды. Америка кітапханасы 2002 жылы Боулздың шығармаларының жинағын жариялады.
Paul Bowles is considered one of the artists to have shaped 20th century literature and music. In his "Introduction" to Bowles's Collected Stories (1979) Gore Vidal ranked the short stories as "among the best ever written by an American", writing: "the floor to this ramshackle civilization that we have built cannot bear much longer our weight. It was Bowles's genius to suggest the horrors which lie beneath that floor, as fragile, in its way, as the sky that shelters us from a devouring vastness". Critics have described his music, in contrast, "as full of light as the fiction [is] of dark almost as if the composer were a totally different person from the writer." During the early 1930s, Bowles studied composition (intermittently) with Aaron Copland; his music from this period "is reminiscent of Satie and Poulenc." Returning to New York in the mid 30s, Bowles became one of the preeminent composers of American theater music, producing works for William Saroyan, Tennessee Williams, and others, "show[ing] exceptional skill and imagination in capturing the mood, emotion, and ambience of each play to which he was assigned." Bowles said that such incidental music allowed him to present "climaxless music, hypnotic music in one of the exact senses of the word, in that it makes its effect without the spectator being made aware of it." At the same time he continued to write concert music, assimilating some of the melodic, rhythmic, and other stylistic elements of African, Mexican, and Central American music. In 1991, Bowles was awarded the annual Rea Award for the Short Story. The jury gave the following citation: "Paul Bowles is a storyteller of the utmost purity and integrity. He writes of a world before God became man; a world in which men and women in extremis are seen as components in a larger, more elemental drama. His prose is crystalline and his voice unique. Among living American masters of the short story, Paul Bowles is sui generis." The historic building of the American Legation in Tangier includes an entire wing devoted to Paul Bowles. In 2010, they received a donation of furniture, photographs and documents compiled by Gloria Kirby, a permanent resident of Tanger and friend of Bowles. The Library of America published an edition of Bowles's works in 2002.
Шығармалары
Камералық және сахналық шығармаларынан өзге, Боулз он төрт әңгімелер жинағын, бірнеше роман, үш томдық өлеңдер жинағын, көптеген аудармаларды, көптеген саяхат мақалаларын және өмірбаян жариялаған.
In addition to his chamber and stage compositions, Bowles published fourteen short story collections, several novels, three volumes of poetry, numerous translations, numerous travel articles, and an autobiography.
Бағалаулар
Пол Боулздың Танжер және Фес қалалары, Мохамед Элкуш ("Пол Боулздың Танжер және Фес: отаршылдықтан постколониалдық дәуірге өтудің күйзелісі" Urban Generations: Post Colonial Cities, Mohamed V Университеті, Рабат, 2005).
Paul Bowles' Tangier and Fez, Mohamed Elkouche (from "Paul Bowles' Tangier and Fez: The Agony of Transition from Colonial to Post colonial Times," in Urban Generations: Post Colonial Cities, Mohamed V University, Rabat, 2005.