Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық жазушы және фотограф (1860–1913)
British writer and photographer (1860–1913)
Фредерик Уильям Рольф (тегі /r//oʊ//f/ ROHF деп айтылады), Барон Корво (итальян тілінде "Қарға" мағынасында) атымен әйгілі, сондай-ақ өзін Фредерик Уильям Серафино Остин Льюис Мэри Рольф деп атаған (22 шілде 1860 – 25 қазан 1913), ағылшын жазушысы, суретшісі, фотограф және ерекше тұлға болған.
Frederick William Rolfe (surname pronounced /r//oʊ//f/ ROHF), better known as Baron Corvo (Italian for "Crow"), and also calling himself Frederick William Serafino Austin Lewis Mary Rolfe (22 July 1860 – 25 October 1913), was an English writer, artist, photographer and eccentric.
Өмір
Рольф Лондонның Чипсайд қаласында, фортепиано жасаушы және күйін келтіруші Джеймс Рольфтың (шамамен 1827-1902 жж.) және Эллен Элизабет, туған тегі Пилчердің ұлы болып дүниеге келді. Ол он төрт жасында мектепті тастап, мұғалім болды. Ұзақ уақыт бойы Грантемдегі Король мектебінде сабақ берді, онда сол кездегі директор Эрнест Харди, кейіннен Оксфордтағы Иисус колледжінің директоры, өмір бойына досы болды. 1886 жылы Рим католиктігіне ауысты және кардинал Мэннинг оны бекітті. Дінгерге бет бұруымен бірге, дін қызметкері болуға деген қатты ниет пайда болды, ол өмірі бойы үнемі тоқырап, ешқашан іске аспағанына қарамастан, сақталды. 1887 жылы ол Бирмингемге жақын жердегі Оскотттағы Әйелім Мария колледжінде оқуға түсті, ал 1889 жылы Римдегі Паптық Шотланд колледжінде білім алды, бірақ діни оқуларға назар аудара алмағаны және тұрақсыз мінез-құлқынан кейін екі оқу орнынан да қуылды. Осы кезде ол герцогиня Сфорца Чезарининің қатарына кірді, ол оны немересі ретінде қабылдап, «Барон Корво» атағын беруге рұқсат берді. Бұл оның ең танымал псевдонимі болды; ол сонымен қатар «Фрэнк Инглиш», «Фредерик Остин» және «А. Краб Мейд» сияқты есімдерді де қолданды. Көбінесе ол өзінің атын «Fr. Рольф» деп қысқартты (мағынасы түсініксіз, ол өзі үміттенген дін қызметкері екенін көрсетеді). Рольф өмірінің көп бөлігін, негізінен Англияда, бірақ соңында Венецияда бос кәсіпкер жазушы ретінде өткізді. Ол әлеуметтік мемлекет құрылғанға дейінгі дәуірде өмір сүрді және қолдау үшін меценаттарға сүйенді, бірақ ол ұрысқақ мінезді болды және оған көмектесуге тырысқан және оған баспана мен тамақ ұсынған көптеген адамдармен қарым-қатынасын үзді. Соңында, ақшасы да, бақыты да таусылып, 1913 жылдың 25 қазанында Венецияда инсульттан қайтыс болды. Ол Венециядағы Сан-Микеле аралындағы Сан-Микеле зиратында жерленген. Рольфтің өмірі А.Дж.А. Саймонс жазған «Корвоны іздеу» туындысының негізі болды, бұл «биографиядағы тәжірибе» және осы саладағы классикалық туындылардың бірі саналады. Осы еңбек Рольфтің Маунди Грегори тұлғасында ерекше жанкүйері болғанын көрсетеді.
Rolfe was born in Cheapside, London, the son of piano maker and tuner James Rolfe (c. 1827 1902) and Ellen Elizabeth, née Pilcher. He left school at the age of fourteen and became a teacher. He taught briefly at The King's School, Grantham, where the then headmaster, Ernest Hardy, later principal of Jesus College, Oxford, became a lifelong friend. He converted to Roman Catholicism in 1886 and was confirmed by Cardinal Manning. With his conversion came a strongly felt vocation to the priesthood, which persisted throughout his life despite being constantly frustrated and never realised. In 1887 he was sponsored to train at St Mary's College, Oscott, near Birmingham and in 1889 was a student at the Pontifical Scots College in Rome, but was thrown out by both due to his inability to concentrate on priestly studies and his erratic behaviour. At this stage he entered the circle of the Duchess Sforza Cesarini, who, he claimed, adopted him as a grandson and gave him the use of the title of "Baron Corvo". This became his best known pseudonym; he also called himself "Frank English", "Frederick Austin" and "A. Crab Maid", among others. More often he abbreviated his own name to "Fr. Rolfe" (an ambiguous usage, suggesting he was the priest he had hoped to become). Rolfe spent most of his life as a freelance writer, mainly in England but eventually in Venice. He lived in the era before the welfare state, and relied on benefactors for support but he had an argumentative nature and a tendency to fall out spectacularly with most of the people who tried to help him and offer him room and board. Eventually, out of money and out of luck, he died in Venice from a stroke on 25 October 1913. He was buried in the San Michele cemetery on the Isola di San Michele in Venice. Rolfe's life provided the basis for The Quest for Corvo by A. J. A. Symons, an "experiment in biography" regarded as a minor classic in the field. This same work reveals that Rolfe had an unlikely enthusiast in the person of Maundy Gregory.
Гомосексуализм
Рольф өзінің гомосексуализмімен толыққандай келісімде болды және көптеген гомосексуал ағылшынмен араласып, хат алмасты. Өмірінің басында ол шәкірттер мен басқалар туралы идеалистік, бірақ мауқұй поэзиялар жазды. Осы поэзиялар мен оның Тото әңгімелерінде педерастикалық элементтер бар, бірақ ол оқытқан жас оқушылары кейінірек олардың арасында ешқандай артық қимыл болмағанын бірауыздан еске алды. Рольф өзі жетілген сайын, оның жыныстық талғамы жасөспірімдерге қатысты болды. Өмірінің соңында ол Чарльз Массон Фоксқа жазған Венеция хаттарының бірінде өзінің жыныстық жасқа қатысты нақты пікірін білдірді: «Менің талғамым 16, 17, 18 және одан да үлкен жастағыларға болатын». Грант Ричардс өзінің «Шашырап кеткен жастық шақ естеліктері» (1932) кітабында Оксфордтағы Парсонс Плежерде «Фредерик Барон Корвоны» еске алады, онда ғалымдар жалаңаш жүзіп, «жастық шақтың сары түсін жағымсыз ризашылықпен қарап отырған». Рольфпен сексуалдық қатынаста болды деген болжамдарға ие болғандар – Обри Тёрстанс, Шолто Осборн Гордон Дуглас, Джон «Марколеоне», Эрменгильдо Вианелло және басқа венециялық гондолашылар – барлығы сексуалдық жағынан жетілген, он алты мен жиырма бір жас аралығындағы жас жігіттер еді (Дугласты қоспағанда, ол олардан әлдеқайда үлкен болған). Оның көркем шығармаларындағы идеалданған жастар да осы жастағы жігіттер еді. 1904 жылы, Рим-католик дін қызметкері болып тағайындалғаннан кейін, Роберт Хью Бенсон Рольфпен таза, бірақ құштар достық қарым-қатынас орнатты. Екі жыл бойы олардың арасындағы хат алмасу «тек апта сайын ғана емес, кейде күнделікті болып, өте жақын және эмоцияға толы» болды. 1906 жылы олардың арасында дау болды. Бұрын Бенсон Рольфпен бірлесіп Сент-Томас Беккет туралы кітап жазуды жоспарлаған, бірақ Бенсон (жазушы Брайан Мастерстің сөзінше) «Венециялық пәкір және ұлдарды сатып алушы» екеніне байланысты онымен байланыспауға шешті. Кейін Бенсон «Сентименталистер» романында Рольфты сатиралық бейнеледі. Бірнеше жылдан кейін Рольф Бенсонның «Бобуго Бонсен» атты карикатурасын Николас Крэбб кітабына енгізді. Олардың хаттары кейіннен Бенсонның інісі тарапынан жойылды. Рольф өзінің көркем шығармаларындағы қарым-қатынастарды үлкен ер адам мен эфеб арасындағы «грек махаббатының» мысалы ретінде көрсетуге тырысты, осылайша оларды классикалық білімі бар барлық эдуардиандарға таныс ежелгі грек дәстүрімен бекітуге ұмтылды.
Rolfe was entirely comfortable with his homosexuality and associated and corresponded with a number of other homosexual Englishmen. Early in his life he wrote a fair amount of idealistic but mawkish poetry about boy martyrs and the like. These and his Toto stories contain pederastic elements, but the young male pupils he was teaching at the time unanimously recalled in later life that there had never been any hint of impropriety in his relations with them. As he himself matured, Rolfe's settled sexual preference was for late adolescents. Towards the end of his life he made his only explicit reference to his specific sexual age preference, in one of the Venice letters to Charles Masson Fox, in which he declared: "My preference was for the 16, 17, 18 and large." Grant Richards, in his Memories of a Misspent Youth (1932), recalls "Frederick Baron Corvo" at Parson's Pleasure in Oxford – where scholars could bathe naked – "surveying the yellow flesh tints of youth with unbecoming satisfaction". Those of whom it is either speculated or surmised that they had sexual relations with Rolfe – Aubrey Thurstans, Sholto Osborne Gordon Douglas, John 'Markoleone', Ermenegildo Vianello and the other Venetian gondoliers – were all sexually mature young men between the ages of sixteen and twenty one (with the exception of Douglas, who was considerably older). The idealised young men in his fiction were of a similar age. In 1904, soon after his ordination as a Roman Catholic priest, the convert Robert Hugh Benson formed a chaste but passionate friendship with Rolfe. For two years this relationship involved letters "not only weekly, but at times daily, and of an intimate character, exhaustingly charged with emotion." There was a falling out in 1906. For some time previously, Benson had made plans to write jointly with Rolfe a book on St Thomas Becket, but Benson decided that he should not be associated (according to writer Brian Masters) "with a Venetian pimp and procurer of boys". Afterwards, Benson satirised Rolfe in his novel The Sentimentalists. Rolfe returned the favour a few years later, putting a caricature of Benson named "Bobugo Bonsen" in a book named Nicholas Crabbe. Their letters were subsequently destroyed, probably by Benson's brother. Rolfe sought to characterise the relationships in his fiction as examples of 'Greek love' between an older man and an ephebe, and thus endow them with the sanction of the ancient Hellenic tradition familiar to all Edwardians with a classical education.
Басқа жазбалар
Ролф тағы төрт роман жазды: Дон Таркинио (1905), Дон Ренато (1909), «Жолшықтың таңғажайыптары» (1912) және Хьюберт Артур (1935 жылы, өлімінен кейін жарық көрді). «Сырлы» және «Хьюберттің Артуры» екеуі де Гарри Пири Гордонмен бірлесіп жазылған. Бұл шығармалар автобиографиялық романдардан екі жағынан өзгеше: олардың оқиғалары бұрынғы ғасырларда өтеді, және әрқайсысының басты кейіпкері Ролфтың өзінің көрінісі емес, бірақ олардың арасында үлкен байланыс бар. «Жолшықтың таңғажайыптары» романында батыр Николас Крабб уақыт саяхатшысы болып, өзінің Одиссей екенін ашады. Ролф қазіргі заманғы журналдарда жарияланған, ал одан кейін жинақталған қысқа әңгімелерді де жазды – «Венецияның үш хикаясы» (1950), «Сандроның досы» (1951), «Пропаганда кардиналы» (1957) және «Қарулы қолдар» (1974). Ол сонымен қатар қызықты, бірақ сенімді емес тарихи еңбек – «Борджиалар үйінің тарихы» (1901), Омар Хайямның «Рубайяттарының» (1903) және Мелеагердің әндерінің (1937 жылы, өлімінен кейін жарық көрді) аудармаларын, сондай-ақ кейінірек бір томға жиналған өлеңдерін жариялады.
Rolfe wrote four other novels: Don Tarquinio (1905), Don Renato (1909), The Weird of the Wanderer (1912), and Hubert's Arthur (published posthumously in 1935). Both The Weird and Hubert's Arthur were collaborations with Harry Pirie Gordon. These works differ from the autobiographical novels in two respects: they are set in previous centuries, and the principal protagonist in each is not Rolfe's alter ego, although there is a strong degree of identification. In The Weird of the Wanderer the hero, Nicholas Crabbe, becomes a time traveller and discovers that he is Odysseus. Rolfe also wrote shorter fiction, published in contemporary periodicals and collected after his death in Three Tales of Venice (1950), Amico di Sandro (1951), The Cardinal Prefect of Propaganda (1957) and The Armed Hands (1974). He also published an entertaining but unreliable work of history, Chronicles of the House of Borgia (1901), translations of The Rubáiyát of Umar Khaiyám (1903) and The Songs of Meleager (published posthumously in 1937), and a little poetry, later gathered into one volume, Collected Poems (1974).
Хаттар
Ролф хат жазуға әуес еді. Джон Холден еске алады: "Корво сөйлеудің орнына жазуды қалайтын адамдардың бірі еді. Біз өте шағын бір үйде тұрдық, бірақ егер мен оның бөлмесінде болмасам, ол маған әрдайым хат арқылы хабарласатын. Оның ондаған хат кітабы болды. Ол хат жазуға кез келген мүмкіндікті пайдаланды, және әрбір хатты – баспагерге немесе аяқ шеберге жазған хатты да – бірдей мұқияттықпен жазатын." Оның шамамен мың хаты сақталған, ал олардың бірнеше тізбегі шектеулі таралыммен жарық көрді. Хаттар жанды, зиялы және жақсы қабылдайтын ой-сананы көрсетеді, бірақ Рольфтің параноияға бейімділігіне байланысты олар көбінесе талас-тартыс пен кінәлауға толы болады. Рольфтің хаттарын оның көркем шығармаларынан жоғары бағалаған сарапшылардың арасында ақын В. Х. Оден де болды, ол Рольфтың "өз сөздік қаруларымен мақтанғаны жөн" деп жазды. Көптеген сөздерді білу шағымдану стилі үшін қажет, ал Рольф оқу және үнемі жаттығу арқылы жамандаудың шеберіне айналды. Хаттар әлі күнге дейін бір ғылыми жинақта жинақталған жоқ.
Rolfe was an obsessive letter writer. John Holden recalled that "Corvo was one of those men who never speak a word if they can write it. We lived in the same house, a very little one, yet he would always communicate with me by note if I was not in the same room with him. He had dozens of letter books. He seized upon every opportunity for writing a letter, and every letter, whether to a publisher or to a cobbler, was written with the same care." About a thousand of his letters have survived, and several sequences of them have been published in limited editions. The letters reveal a lively, intelligent and absorbent mind, but because of Rolfe’s paranoiac tendencies they are often disputatious and recriminatory. Among the commentators who rated Rolfe’s letters more highly than his fiction was the poet W H Auden, who wrote that Rolfe "had every right to be proud of his verbal claws A large vocabulary is essential to the invective style, and Rolfe by study and constant practice became one of the great masters of vituperation." The letters have yet to be collected into a single scholarly edition.
Фотография
Ролф өмір бойы фотосуретке қызығушылық танытты, бірақ қарапайым шеберліктен артық ештеңеге жете алмады. Ол мектеп мұғалімі болып жұмыс істеген кезінде фотосуретке тәжірибе жасауды бастады, бірақ 1889–90 жылдары Римде болғанда «Аркадия» фотографтары Вильгельм фон Глоден мен Гульельмо Плюшховтың туындыларымен танысты. Оның семинариясы, шотланд колледжі, Плюшховтың студиясына өте жақын орналасқан, ол Виа Сардегнияда, Виа Венетодан алыс емес жерде еді. Ролф колледжден қуылғаннан кейін және герцогиня Сфорца Чезаринидің мейірімді қамқорлығына ие болған соң, фон Глоден мен Плюшховты үлгі етіп, өзінің фотосуреттерімен айналыса бастады. Оның модельдері Генцано ди Рома қаласының көшелеріндегі жергілікті балалар (ragazzi) болды, бұл қала герцогиняның сарайымен үлкен беделге ие болды. Осы жастар кейіннен Ролфтың «Тото» әңгімелерінің басты кейіпкерлеріне айналды, олар алғаш рет 1895–96 жылдары «Сары кітапта» жарияланды, ал кейіннен 1898 жылы «Тото маған айтқан әңгімелер» және 1901 жылы «Өзінің бейнесінде» жинақтарында топтастырылды. Ролф Римнен оралғаннан кейін, 1890–91 жылдары Дорсеттегі Крайстчерчте фотосуретке деген қызығушылығын жалғастырды және түсті және су астындағы суреттермен тәжірибе жасады. Алайда, ол қызығушылығын жоғалта бастады және 1908 жылы Италияға оралғаннан кейін ғана қайтадан фотосуретке оралды. Оның фотосуретшілік жолы Дональд Розентальдың 2008 жылы жарық көрген «Фредерик Рольф, Барон Корвоның фотосуреттері, 1860–1913» кітабында толыққанды сипатталған.
Rolfe took an interest in photography throughout his life, but never achieved any more than basic competence. While he began to experiment with photography when he was a schoolmaster, it was his time in Rome in 1889–90 that introduced him to the work of the 'Arcadian' photographers Wilhelm von Gloeden and Guglielmo Plüschow. His seminary, the Scots College, was quite close to Plüschow's studio in via Sardegna, just off the via Veneto, and when Rolfe was expelled from the College and came under the benevolent patronage of the Duchess Sforza Cesarini, he began his own photographic efforts in imitation of von Gloeden and Plüschow. His models were the local ragazzi from the streets of Genzano di Roma, a town dominated by the Duchess's palazzo. These youths were later to become the principal characters in Rolfe's Toto stories, published first in The Yellow Book in 1895–96 and later collected in Stories Toto Told Me in 1898 and In His Own Image in 1901. Rolfe continued to indulge his interest in photography in Christchurch in Dorset in 1890–91, upon his return from Rome, and experimented with colour and underwater pictures. He began to lose interest, however, and really only took photography up again when he returned to Italy in 1908. His photographic career has been fully documented in Donald Rosenthal's book The Photographs of Frederick Rolfe Baron Corvo 1860–1913, which was published in 2008.
Сурет
Ролф католик діни қызметкер болуға шақырылғанына деген сенімінен ешқашан бас тартпады. Ол жасөспірім шағында және жиырмадан асқанда мектеп мұғалімі болып жұмыс істеді, кейін сурет салу мен фотосуретке бейімделгенде, оларды уақытша кәсіптер деп қарады – шіркеу басшылары ақылға келгенше және оның діни қызметке шақырылғаны туралы берік пікірімен келіскенше табыс табудың амалы ретінде қарады. Сондықтан Ролф сурет салу мен фотосурет саласында ешқандай формалды оқып-үйренбеді. Оның суреттері мен эскиздері, оның ішінде өзінің кітаптарының бірнеше мұқабалары да, батыл және таңқаларлықтай жақсы аматорлық туындылар еді. Ол 1890 және 1891 жылдары Крайстчерч қаласында тұрғанда осы саланың ең әсерлі туындыларын жасады, соның ішінде Киелі Михаилдың кішкентай, бірақ керемет майлы суреті де бар. 1895 жылдан 1899 жылға дейін ол Солтүстік Уэльстегі Флинтширдегі Холивелл қаласында тұрды, онда жергілікті діни қызметкер Чарльз Сидни Боклерк тапсырысымен он төрт процессиялық туды суреттеді. Ролф әулиелердің суреттерін салды, ал Джон Холден шекарадағы әріптерді безендіруге көмектесті. Қазіргі таңда тек бес ту сақталған, оларды Холивелл құдық мұражайында көруге болады; олар – наив стильдегі, Уайнфрид, Джордж, Игнатий, Ұлы Григорий және Кантерберийлік Августин әулиелерінің жарқын бейнелері. Ролф толық уақытты жазушы болғаннан кейін басқа сурет салған жоқ.
Rolfe never lost his conviction that he had been called to the Catholic priesthood. When he worked in his late teens and early twenties as a schoolmaster, and later when he tried his hand at painting and photography, he saw these as stop gap occupations, means of earning an income until the Church authorities came to their senses and agreed with his own firm view that he had a priestly vocation. It was for this reason that Rolfe never undertook any formal training in either painting or photography. His paintings and designs, including several for the covers of his own books, were bold and surprisingly accomplished amateur efforts. He executed some of the most impressive of them when he was living in Christchurch in 1890 and 1891, including a small but striking oil painting of St Michael. From 1895 to 1899 he lived in Holywell in Flintshire in North Wales, where he painted some fourteen processional banners, commissioned by the parish priest there, Fr Charles Sidney Beauclerk. Rolfe painted the figures of the saints and John Holden assisted with the lettering on the borders. Only five of the banners have survived, and may still be seen in the Holywell Well Museum; they are colourful representations, in a naive style, of Saints Winefride, George, Ignatius, Gregory the Great and Augustine of Canterbury. Rolfe produced no further paintings after he became a full time writer.
Өлімнен кейінгі әдеби беделі
Ролфтың алғашқы кітаптарына жақсы пікірлер жазылғанмен, ешқайсысы авторына табыс әкеліп, оның өлімнен кейінгі даңқын сақтап тұруға жеткіліксіз болды. Бірақ бірнеше жыл өткен соң, оқырмандар тобы оның туындыларына ортақ қызығушылық таныта бастады, нәтижесінде берік әдеби топ құрылды. 1934 жылы А.Дж.А. Саймонс «Корвоны іздеу» атты ғасырдың ең танымал өмірбаяндарының бірін жариялады, бұл Ролфтың өмірі мен шығармаларын кең жұртшылыққа жеткізді. 1950-ші және 1960-шы жылдары оған деген қызығушылық қайтадан артып, бұл «Корвоның қайта жаңғыруы» деп аталды, соның ішінде «Адриан» романы Лондон сахнасында сәтті қойылды. 1970-ші жылдары Ролфтың екі өмірбаяны жарық көрді. Бұл оның барлық маңызды анықтамалық еңбектерге енгізілуіне және оның тақырыбында академиялық диссертациялардың жазылуына әкелді. Оның кітаптары әлі де басылып тұрғанымен, ағылшын тілінде оның шығармаларына арналған толыққанды монография жарық көрген жоқ. Әдеби модернизм тарихына академиялық қызығушылықтың күшеюі және өмірбаяндардың оның пайда болуындағы маңызды рөлі мойындалғаннан кейін, Ролфтың автобиографиялық туындыларының нағыз маңызы айқын болды. Оның ықпалы Генри Харланд, Рональд Фирбанк, Грэм Грин және Александр Терудың романдарынан көрініп, ал оның жаңа сөздер ойлап табуы мен «Улисс» әңгімесін пайдалануында Джеймс Джойстің туындыларының кейбір кездейсоқ көріністері бар.
Rolfe's early books were politely reviewed but none of them was enough of a success to secure an income for its author, whose posthumous reputation began to dim. Within a very few years, however, coteries of readers began to discover a common interest in his work, and a resilient literary cult began to form. In 1934 A. J. A. Symons published The Quest for Corvo, one of the century's iconic biographies, and this brought Rolfe's life and work to the attention of a wider public. In the 1950s and 1960s, there was a further surge of interest in him which became known as "the Corvo revival", including a successful adaptation of Hadrian for the London stage. Two biographies of Rolfe appeared in the 1970s. These led to his inclusion in all the major works of reference and engendered a stream of academic theses on him. Although his books have remained in print, no substantial monograph has ever appeared in English on his work. With the growing academic interest in the history of literary modernism and acknowledgement of the central importance of life writing in its genesis, the true importance of Rolfe’s autobiographical fictions has come into focus. His influence has been discerned in novels written by Henry Harland, Ronald Firbank, Graham Greene, and Alexander Theroux, and in his coinage of neologisms and use of the Ulysses story there is some perhaps coincidental prefiguring of the work of James Joyce.