Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Орта Еуропадан шыққан жеңіл ат әскерінің түрі, Канададағы ауыл.
Type of light cavalry originating in Central Europe
the village in Canada
Гусар (/h//ə/'/z//ɑr/ həZAR, /h//ʊ/'/z//ɑr/ huuzAR; huszár ; husarz ; / хусар) – 15-16 ғасырларда Орталық Еуропадан (Мажарстан) шыққан жеңіл ат әскері класының мүшесі. Осы аттылардың атағы мен ерекше киімі кейіннен 17 және 18 ғасырлардың соңында Еуропа армияларының жеңіл ат әскері полктерінде кеңінен қабылданып, қолданылды. 19 ғасырда гусарлар өрнектелген тоқумен безендірілген жакеттер, сондай-ақ шапқа немесе бусби түрлі түк бас киімдер киеді, және олардың шалқар әрі ер жүрек болуы романтикалық бейнесі қалыптасты. Көптеген қазіргі заманғы армиялар бронетехникалық (танк) бөлімшелері үшін гусар атауын сақтап келеді. Сонымен қатар, парадтарда немесе салтанатты шараларда тарихи гусар формасын киетін бірнеше атты бөлімшелер әлі де бар. Тарихи тұрғыдан алғанда, бұл термин Матиас Корвиннің басшылығымен, негізінен серб әскерлерінен құралған, ортағасырлық Венгрияның атты әскерінен шыққан.
A hussar (/h//ə/'/z//ɑr/ həZAR, /h//ʊ/'/z//ɑr/ huuzAR; huszár ; husarz ; / хусар ) was a member of a class of light cavalry, originating in Central Europe (Hungary) during the 15th and 16th centuries. The title and distinctive dress of these horsemen were subsequently widely adopted by light cavalry regiments in European armies during the late 17th and 18th centuries. By the 19th century, hussars were wearing jackets decorated with braid plus shako or busby fur hats and had developed a romanticized image of being dashing and adventurous. Several modern armies retain the designation of hussars for armored (tank) units. In addition, a number of mounted units survive which wear historical hussar uniforms on parade or while providing ceremonial escorts. Historically, the term derives from the cavalry of late medieval Hungary, under Matthias Corvinus, with mainly Serb warriors.
Этимология
Этимологтар гусар сөзінің шығу тегі туралы келіспеушілікте. Төменде бірнеше баламалы теориялар келтірілген:
Etymologists are divided over the derivation of the word hussar. Several alternative theories are summarised below:
Вебстер сөздігінде айтылғандай, гусар сөзі мажар тіліндегі гузар сөзінен шыққан, ал ол өз кезегінде орта ғасырлық серб тіліндегі гусар сөзінен (кириллицада: хусар, немесе гусар, кириллицада: гусар) туындаған. Бұл сөздің мағынасы – қарақшы (ертедегі гусарлардың Осман әскеріне қарсы қолданған шабуылдық тактикасы қарақшыларға ұқсас болған; қазіргі серб тілінде гусар сөзі теңіз қарақшысымен ғана байланысты). Тағы бір теория бойынша, бұл термин түпнұсқа мажар сөзі болып табылады және серб гусарымен ешқандай байланысы жоқ. Гусарлардың тактикасы мен атқа міну шеберлігі ертедегі мажар жауынгерлеріне тән болған және ежелгі және ерте орта ғасырларда Еуразия даласында ғұндар, авалар, печенегтер, кумандар және кейіннен моңғолдар мен татарлар сияқты көптеген этностар қолданған. Бұл жеңіл ат әскері ең алдымен мажар әскерлеріне тән болды, олар садақ, жебе, найза және семсермен жабдықталған, кейіннен олар мылтық пен карабинмен алмастырылды. Гусарондар сөзінің алғашқы жазбада қолданылуы 1432 жылға дейінгі Оңтүстік Мажарстандағы (сол кезде Осман империясымен шектес Венгрия Корольдігінің аймағы) құжаттарда кездеседі. XV ғасырға қарай, Орта ғасырлық Мажарстанда ауыр атты әскерлердің белгілі бір түрі қалыптасқан. Византиялық ғалымдар бұл терминнің римдік әскери тәжірибеден шыққандығын, нақтырақ айтқанда cursarii (бірлікте – cursarius) сөзінен туындағанын айтады. 10 ғасырға жататын византиялық әскери нұсқаулықтарда Балқанда, әсіресе сербтерден, "барлау және шабуылға өте қолайлы" деп есептелген chonsarioi, жеңіл ат әскері туралы айтылады. Бұл сөз кейіннен Батыс Еуропаның әскери тәжірибесіне қайта енгізілді, ал Римнің құлауынан кейін бастапқы мағынасы жоғалған. Тағы бір болжам бойынша, húsz мажар тілінде "жиырма" дегенді білдіреді, ал ár – жер өлшемінің бірлігі, яғни акр. Осыған сәйкес, гусарлар 1458 жылдан кейін енгізілген әскери жиынның бір түрі болғандықтан осылай аталған болуы мүмкін. Бұл жиынға сәйкес, жиырма акр жері бар кез келген жер иесі патша әскеріне өзінің қаражатында атпен және қару-жарақпен (шаруа тегінен) сарбаз беруге міндетті болған.
According to Webster's Dictionary, the word hussar stems from the Hungarian huszár, which in turn originates from the medieval Serbian husar (Cyrillic: хусар, or gusar, Cyrillic: гусар), meaning brigand (because early hussars' shock troops tactics used against the Ottoman army resembled that of brigands; in modern Serbian the meaning of gusar is limited to sea pirate), from the Medieval Latin cursarius (cf. the English word corsair). Another theory is that the term is an original Hungarian one, having nothing in common with the Serbian gusar. The hussars' tactics and riding skills were characteristic of the early Hungarian warriors and in the ancient and early medieval ages were used by many ethnicities on the Eurasian steppe, like Huns, Avars, Pechenegs, Cumans and later by the Mongols and Tatars. This type of light cavalry was especially characteristic of the Hungarian armies, at first equipped with bows, arrows, spears, and sabres, which were only later exchanged for rifles and carbines. The first written use of the word hussarones (in Latin, plural; in Hungarian: huszár) is found in documents dating from 1432 in Southern Hungary (at the time an area of the Kingdom of Hungary bordering the Ottoman Empire). A type of irregular light horsemen was already well established by the 15th century in medieval Hungary. Byzantinist scholars argue that the term originated in Roman military practice, and the cursarii (singular cursarius). 10th century Byzantine military manuals mention chonsarioi, light cavalry, recruited in the Balkans, especially Serbs, "ideal for scouting and raiding". This word was subsequently reintroduced to Western European military practice after its original usage had been lost with the collapse of Rome in the west. A further premise notes that húsz means 'twenty' in Hungarian whilst ár is a unit of land measurement or acre. Accordingly, it is suggested that Hussars are so named as they were a form of military levy introduced after 1458 whereby any landowner with twenty acres was duty bound to provide a mounted and equipped (peasant origin) soldier to the king's army at his own expense.
Венгрияның алғашқы гусарлары
Гусарлар 14 ғасырдың соңында Осман империясы Сербияны жаулап алғаннан кейін оңтүстік Венгрияға өткен серб әскерлерінің топтарынан шыққан деп есептеледі. Регент-губернатор Джон Хуняди Осман үлгісінде атты әскерлер құрды. Оның ұлы, кейін Венгрия патшасы болған Матиас Корвин, осы әскерлерді құрған адам деп саналады, олар көбінесе Рац (сербтердің венгр тіліндегі атауы) деп аталды. Бастапқыда олар шағын топтарда соғысқан, бірақ король Матиас Корвин тұсында ірі, жаттықтырылған құрылымдарға біріктірілді. Орта ғасырлық венгр жазбалары жеңіл атты әскер мен гусарлар туралы осырақы және жеңілтектеп айтқан, ал шайқастарда мәтіндерде тек рыцарьлардың ізгілігі, төзімділігі, батылдығы, дайындығы және ерліктері жөнінде мақтаулар айтылған. Бұл таңқаларлық емес, өйткені орта ғасырларда венгр ақсүйектері тек ауыр қаруланған атты әскер ретінде қызмет еткен. Алғашқы гусар полктері Венгрияның Қара әскерінің жеңіл атты әскерінен құралды. Корвиннің басшылығымен гусарлар 1485 жылы Осман империясына қарсы соғысқа қатысып, сипахилерге (осман атты әскеріне), сондай-ақ богемиялықтар мен поляктарға қарсы сәтті күресті. 1490 жылы король қайтыс болғаннан кейін гусарлар Венгриядағы ауыр атты әскермен қатар, стандартты атты әскер түріне айналды. Олардың міндеттері ретсіз соғыс жүргізу, шабуыл жасау, күзету, жабу және негізгі әскерлерді барлаумен шектелді. Антонио Бонфинидің сөзіне сүйенсек, бұл жеңіл қаруланған атты әскерге (expeditissimus equitatus) тұрақты әскер құрамына кіруге рұқсат берілмеген, бірақ соғыс реті қалыптасқанда, олар одан бөлек топтарға орналастырылып, тұрақты әскер алдында жүріп, азаматтарды қорқытып, өртеуге, өлтіруге және жоюға пайдаланылған. 16-17 ғасырларда маңызды өзгерістер болды және Отыз жылдық соғыс кезінде олар жеңіл атты әскер ретінде соғысып, садақ пен найза сияқты дәстүрлі қарулардың орнына көбірек отты қару қолданды. Габсбург императорлары венгр гусарларын Осман империясына қарсы және Батыс Еуропаның әртүрлі майдандарында қызмет ету үшін жалдаған. Ертедегі гусарлар, кейінірек поляк гусарлары сияқты, мүмкіндігі болғанда броня киген. Венгр гусарлары қалқандарды, ал кейінірек броняны қолданудан бас тартып, 17 ғасырдың бірінші жартысында толыққандай жеңіл атты әскерге айналды.
The hussars reportedly originated in bands of Serb warriors, crossing into southern Hungary after the Ottoman conquest of Serbia in the late 14th century. Regent Governor John Hunyadi created mounted units inspired by the Ottomans. His son, Matthias Corvinus, later king of Hungary, is claimed to be the creator of these troops, commonly called Rác (a Hungarian exonym for Serbs). Initially, they fought in small bands, but were reorganised into larger, trained formations during the reign of King Matthias Corvinus. The medieval Hungarian written sources spoke disparagingly and contemptuously of the light cavalry and the hussars in general, and during battles the texts praised only the virtues, endurance, courage, training and achievements of the knights. No wonder, since during the Middle Ages the Hungarian noble origin soldiers served exclusively as heavy armoured cavalry. The first hussar regiments comprised the light cavalry of the Black Army of Hungary. Under Corvinus's command, the hussars took part in the war against the Ottoman Empire in 1485 and proved successful against the sipahis (Ottoman cavalry) as well as against the Bohemians and Poles. After the king's death, in 1490, hussars became the standard form of cavalry in Hungary in addition to the heavy cavalry. Their role was limited to irregular warfare, raiding, securing, covering and reconnaissance of main regular forces. According to Antonio Bonfini, this lightly armed cavalry (expeditissimus equitatus) was not allowed to be part of the regular army, when the order of the battle was formed, but was placed outside it in quite separate groups and used to destroy, burn, kill and instil fear in the civilian population, while they rode ahead of the regular army. The 16th and 17th centuries saw a major change and during the Thirty Years' War they fought as light cavalry and increasingly used firearms, instead of more traditional weapons such as bows and spears. The Habsburg emperors hired Hungarian hussars as mercenaries to serve against the Ottomans and on various battlefields throughout Western Europe. Early hussars wore armor when they could afford it, as did the later Polish hussars. Hungarian hussars abandoned the use of shields and, at a later date, armor; becoming entirely light cavalry in the first half of the 17th century.
Польша гусарлары
Алғашқыда Польша Корольдігінде поляк гусарларының алғашқы бөлімдері 1500 жыл шамасында құрылды. Польша-Литва одағының поляк ауыр гусарлары бұрын қолданылған, ауыр қаруланған найзагерлерге қарағанда әлдеқайда маневрлі болды. Гусарлар Орша (1514), Обертын (1531) және Вена шайқасында (1683) поляк-литвалықтардың жеңіске жетуіне маңызды үлес қосты. 16 ғасыр бойында Трансильвания мен Венгриядағы гусарлар ауырланып, ағаш қалқандарды тастап, толық металлдан жасалған қару-жарақ кие бастады. 1576 жылы Польша королі болып сайланған Трансильваниялық венгр князі Стефан Баторий өзінің Корольдік гвардиясындағы поляк-литвалық гусарларын венгр үлгісінде қайта ұйымдастырып, оларды ұзын найзасы негізгі қаруы бар ауыр әскерге айналдырды. Оның билігі тұсында гусарлар поляк-литвалық армиядағы ортағасырлық найзагерлерді ығыстырып, поляк атты әскерінің басым бөлігін құрады. 1590 жылдарға қарай, көптеген поляк-литвалық гусар бөлімдері сол "ауыр", венгр үлгісінде реформаланды. Осы ұқсастықтан туындаған, поляк ауыр гусарлары өзінің ерекше стилін қалыптастырды – поляк қанатты гусарлары немесе Польша-Литва одағының қанатты гусариясы. 1577 жылы Любешов шайқасында гусарияның "Алтын ғасыры" басталды. 1683 жылы Вена шайқасына дейін поляк-литвалық гусарлар түрлі жауларға қарсы көптеген шайқастарда күш сынасты. Бычина (1588), Кокенхузен (1601), Кирхольм (1605), Клушин (1610), Тржцяна (1629), Хоцим (1673) және Львов (1675) шайқастарында поляк-литвалық гусарлар шешуші күшке айналып, көбінесе басым күштерге қарсы тұрды. 18 ғасырға дейін олар Одақтың қарулы күштерінің элитасы саналды.
Initially the first units of Polish Hussars in the Kingdom of Poland were formed around 1500. The Polish heavy hussars of the Polish–Lithuanian Commonwealth were far more manoeuvrable than the heavily armoured lancers previously employed. The hussars proved vital to the Polish–Lithuanian victories at the Orsza (1514), the Obertyn (1531) and the Battle of Vienna (1683). Over the course of the 16th century, hussars in Transylvania and Hungary became heavier in character: they had abandoned wooden shields and adopted plate metal body armour. When Stephen Báthory, a Transylvanian Hungarian prince, was elected King of Poland in 1576, he reorganised the Polish–Lithuanian Hussars of his Royal Guard along Hungarian lines, making them a heavy formation, equipped with a long lance as their main weapon. Under his reign, the hussars replaced medieval style lancers in the Polish–Lithuanian army, and they formed the bulk of the Polish cavalry. By the 1590s, most Polish–Lithuanian hussar units had been reformed along the same "heavy", Hungarian model. Due to the same resemblance, the Polish heavy hussars came with their own style, the Polish winged hussars or Polish–Lithuanian Commonwealth winged husaria. In the Battle of Lubieszów, in 1577, the "Golden Age" of the husaria began. Up to and including the Battle of Vienna in 1683, the Polish–Lithuanian hussars fought countless actions against a variety of enemies. In the battles of Byczyna (1588), Kokenhusen (1601), Kircholm (1605), Kłuszyn (1610), Trzciana (1629), Chocim (1673) and Lwów (1675), the Polish–Lithuanian hussars proved to be the decisive factor, often against overwhelming odds. Until the 18th century, they were considered the elite of the Commonwealth's armed forces.
Хорватиялық гусарлар
Хорват гусарлары, көбінесе жай ғана "хорваттар" деп аталды, Венгрия Корольдігінің әскери шекарасынан, Хорват Славониясы және Далмация, Хорватия және Славония Корольдігінен құрылды. Гусарлардың белгілі капитаны және бас офицері Петар Кеглевич болды. 1578 жылы Карл II Хорватия және Славония әскери шекарасының басшылығын қабылдап, серб-хорват тілінде жаяу әскерге (харамилерге) және атты әскерге (гусарларға) арналған жазбаша бұйрықтар мен қызмет ережесін дайындады. Хорватиядағы Хусар тегінің ең ерте жазбаша белгісі 1507 жылы Виницада кездеседі, онда Петрус Хвзар (Петр Хусар) есімді адам тілге алынған. 1598 жылғы "Регестум" атты құжатта "гусар" туралы айтылады ("Castrum Lobor cum suis pertinentiis portiones magnificorum dominorum Joannis et Petri Keglyewich “Blasius Hwszar, Inq(uilinus)”. "Гусар" сөзіне екінші сілтеме 1613 жылы Крапинадан келген ("desertum Joannes Huszar de vinea cb – qr j”). Хорват гусарлары – Габсбург-Осман шекара аймағына тән, жүйріп шабуға дайын жеңіл атты әскерлер болды. Хорват бөлімдері міндетті түрде "хорваттар" деп атала бермейтін, бірақ бұл ең көп қолданылатын атау еді. Отыз жылдық соғыста қолданылған басқа атаулар: Валахиялықтар, Ускоктар, Райтцендер, Граничарлар, Инсуланерлер, Вендерлер, Поляктар, Түріктер және Цығандар. Хорват гусарларының арасында венгрлер, сербтер, албандар, румындар, поляктар, влахтар және казактар сияқты басқа этносаяси топтар да кездесетін. Хорват гусарлары Иоганн Церклас басқарған Магдебургтің қоршауына, сондай-ақ Гейдельберг, Франкенталь, Мангейм, Брайтенфельд, Лютцен, Нердлинген, Виттшток және Брайтенфельдтің қоршауына қатысты. 1746 және 1750 жылдар аралығында төрт Гренц-гусар (шекара) полкі құрылды: Карловац, Вараждин, Славония және Сирмия полктері. Хорват Славония Гренц гусарлары 1793-94 жылдары Революциялық Францияға қарсы науқандарға қатысты. 1751 жылы Мария Тереза ерекше гусар формасын бекітті.
Croatian hussar units, often designated simply as "Croats", were raised from the Kingdom of Hungary Military Frontier, Croatian Slavonian and the Kingdom of Dalmatia, Croatia and Slavonia. One notable captain and chief officer of hussars was Petar Keglević. In 1578, Charles II took command of the Croatian and Slavonian Military Frontier and prepared written orders and rule of service for infantry (Haramije) and horsemen (hussars), using the Serbo Croatian language. The oldest written trace of the surname Husar in Croatia is from 1507 in Vinica where Petrus Hwzar (Petar Husar) was mentioned, in a document dated 1598 entitled "Regestum", mention was made of "hussar" at Lobor ("Castrum Lobor cum suis pertinentiis portiones magnificorum dominorum Joannis et Petri Keglyewich “Blasius Hwszar, Inq(uilinus)”. A second reference to "hussar" appeared in 1613 from Krapina ("desertum Joannes Huszar de vinea cb – qr j”). Croatian hussars were irregular light horsemen characteristic of the Habsburg Ottoman border area. Croatian units were not inevitably referred as "Croats" but it was the most commonly used name. In the Thirty Years' War other designations used were Wallachen, Uskocken, Raitzen, Granitscharen, Insulaner, Wenden, Polen, Türken i Zigeuner. Amongst the Croatian hussars could be found other ethno political groups, such as Hungarians, Serbs, Albanians, Romanians, Poles, Vlachs and Cossacks. Croatian hussars participated in the siege of Magdeburg which was led by Johann Tserclaes as well as the sieges of Heidelberg, Frankenthal, Manheim, Breitenfeld, Lützen, Nördlingen, Wittstock and Breitenfeld. Between 1746 and 1750 four Grenz Hussar (border) regiments were established: the Karlovac, the Varaždin, the Slavonian and the Syrmia Regiments. The Croatian Slavonian Grenz Hussars took part in the campaigns of 1793–94 against Revolutionary France In 1751 Maria Theresa prescribed a distinctive hussar uniform.
18 ғасырда
Польша Корольдігіне жатпайтын гусарлар басқаша даму жолына түсті. 17 ғасырдың алғашқы онжылдықтарында Венгрия гусарлары металл дене бронясын киюді тоқтатты, ал 1640 жылға қарай көпшілігі жеңіл атты әскерге айналды. Кейіннен, Польшаның ауыр гусарлары емес, осы "жеңіл" үлгідегі гусарлар Еуропа бойынша көшірілді. Бұл жеңіл гусарлар әскердің алдында азық-түлік пен жем-шөп іздеуге, сондай-ақ шабуылдар жасауға өте қолайлы болды. Соғыста олар жеңіл атты әскер рөлінде қолданылды: жаудың шабуылдарын қиындату, артиллерия позицияларын басып алу және қашқан әскерді қуу. Көптеген елдерде гусарлар мен босниялықтар өздерінің бастапқы азиялық киімдерін сақтап қалды. 17-18 ғасырлардың соңында көптеген венгр гусарлары Орталық және Батыс Еуропа елдерінде жұмыс іздеді және сол жерде құрылған ұқсас жеңіл атты әскерлердің ядросын құрады. Олардың үлгісімен 1800 жылға қарай кемінде он екі еуропалық армияға гусар полктері енгізілді. Бавария алғашқы гусар полкін 1688 жылы, ал екіншісін шамамен 1700 жылы құрды. Пруссия да 1721 жылы осы қадамды жасады, Фридрих Ұлы Австрия мұрагерлік соғысы кезінде гусар бөлімдерін кеңінен пайдаланды. Дереккөздің сенімділігі күмәнді: күні=2015 жылдың қыркүйегі.
Hussars outside the Polish Kingdom followed a different line of development. During the early decades of the 17th century, hussars in Hungary ceased to wear metal body armour; and, by 1640, most were light cavalry. It was hussars of this "light" pattern, rather than the Polish heavy hussar, that were later to be copied across Europe. These light hussars were ideal for reconnaissance and raiding sources of fodder and provisions in advance of the army. In battle, they were used in such light cavalry roles as harassing enemy skirmishers, overrunning artillery positions, and pursuing fleeing troops. In many countries, the hussars and bosniaks actually retained their original Asiatic uniforms. In the late 17th and 18th centuries, many Hungarian hussars sought employment in other Central and Western European countries and became the core of similar light cavalry formations created there. Following their example, hussar regiments were introduced into at least twelve European armies by 1800. Bavaria raised its first hussar regiment in 1688 and a second one in about 1700. Prussia followed suit in 1721 when Frederick the Great used hussar units extensively during the War of the Austrian Succession. Unreliable source: date=September 2015
Франция 1692 жылдан бастап бірнеше гусар полкін құрды, бастапқыда Венгрия мен Германиядан, кейін Францияның өзіндегі неміс тілді шекаралық аймақтардан сарбаздар алды. Француз армиясындағы алғашқы гусар полкі – 1692 жылы венгр дезертирлерінен құрылған Royal Hussars (Корольдік гусарлар). Испания 1747 жылы алғашқы гусарларын таратып, 1795 жылы жаңа Húsares (гусарлар) жасақтарын құрды. Húsares de Pavía (Павия гусарлары) 1684 жылы Мельгар графы Италиядағы испан иеліктерінде қызмет ету үшін құрды және испандықтардың Италиядағы Милан қаласының оңтүстігіндегі Павия шайқасында француз армиясын жеңгеніне орай осылай аталды. Шайқас кезінде Франция королі Франциск I испан атты әскеріне тұтқынға алынды. Húsares de Pavía Тоғыз жылдық соғыс (1692–1695) және Испания мұрагерлік соғысы кезінде Италияда соғысты, содан кейін Испанияға қайтарылды. 1719 жылы полк қайтадан Италияға жіберілді және 1746 жылға дейін сонда болды. Содан кейін ол алжирлік қарақшыларға қарсы науқандарда және Оран мен Алжирді қоршауда қатысты. Наполеонға қарсы испандық Тәуелсіздік соғысы (1808–1814) кезінде бөлім Байлен, Тудела, Велес, Талавера және Оканья шайқастарында, сондай-ақ База, Куэлар, Мурвиедро және Алакуас шайқастарында күш көрсетті. Húsares de Pavía полкі Кубадағы Он жылдық соғысқа, испан-американ соғысына (1898), испан азаматтық соғысына (1936–1939) және Ифни соғысына (1958) қатысты. Ифни – Солтүстік Африкадағы испан колониясы, оған Мароккодан келген жалдамалы әскерлер шабуыл жасады. Қазіргі уақытта бұл полк Regimiento Acorazado de Caballería Pavía nr 4 (Павия No 4 атты бронеполкі) деп аталады және Сарагосада (Испания) орналасқан. Швецияда 1756 жылдан бері гусарлар бар, ал Дания 1762 жылы осы атты әскер класын енгізді. Ұлыбритания 19 ғасырдың басында бірнеше жеңіл драгун полктерін гусарларға айналдырды. Голландия Республикасы 1745 жылы Бавария полкін (Regiment Frangipani) қызметке алды. 1747 және 1748 жылдары бірнеше жаңа полк пен жасақ құрылды, бірақ олар көбінесе тек қағаз жүзінде болды. Бір полк, Statenhuzaren ('Мемлекеттік гусарлар') сақталды, бірақ 1752 жылы таратылды. 1784 жылы гусарлардың екі еркін ротасы құрылды, олар 1787 жылдан кейін қызметке қабылданды және екі толық полкке айналды. Олар 1795 жылы бір полкке біріктірілді, ол 1806 жылы Голландия Корольдігінің 2-ші полкі болды, сондай-ақ сол жылы 3-ші гусарлар және Гвардиялық гусарлар полкі құрылды. Гвардиялық гусарлар 1810 жылдан кейін Император гвардиясының 2-ші полкі Chevaux Legeres Lanciers (Қызыл лансерлер) атанды; 3-ші полк таратылды; 2-ші полк француз армиясына 11-ші полк ретінде қосылды. Тәуелсіздік алғаннан кейін, жаңа Корольдік Нидерланд армиясы екі гусар полкін (nrs. 6 және 8) құрды. Олар таратылды (No. 8 – 1830 жылы) немесе найзагерлерге айналдырылды (No. 6 – 1841 жылы). 1867 жылы барлық қалған атты әскер полктері гусар полктеріне айналдырылды. Бұл дәстүр бүгінгі күнге дейін сақталып келеді, соңғы аман қалған гусар полкі (Борельдің 103-ші және 104-ші барлау эскадрильялары) барлық голландтық атты әскерінің дәстүрін жалғастыруда.
France established a number of hussar regiments from 1692 onward, recruiting originally from Hungary and Germany, then subsequently from German speaking frontier regions within France itself. The first hussar regiment in the French army was the Hussars Royaux (Royal Hussars), raised from Hungarian deserters in 1692. Spain disbanded its first hussars in 1747 and then raised new units of Húsares in 1795. The Húsares de Pavía were created in 1684 by the Count of Melgar to serve in Spanish possessions in Italy and were named after the Spanish victory over the French army at Pavia, south of Milan, Italy. During the battle, the King of France, Francis I, was captured by the Spanish Cavalry. The Húsares de Pavía fought in Italy during the Nine Years' War (1692–1695) and the War of Spanish Succession, it was transferred back to Spain. In 1719, the regiment was sent again to Italy until 1746. Then, it served in campaigns against Algerian pirates and in the sieges of Oran and Algiers. During the Spanish War of Independence against Napoleon (1808–1814), the unit fought the Battles of Bailén, Tudela, Velez, Talavera and Ocaña and the actions of Baza, Cuellar, Murviedro and Alaquàs. The Húsares de Pavía regiment also was involved in the Ten Years' War in Cuba, the Spanish–American War (1898), the Spanish Civil War (1936–1939), and in the Ifni War (1958). Ifni was a Spanish colony in North Africa that was attacked by irregulars from Morocco. At present, this regiment is named Regimiento Acorazado de Caballería Pavía nr 4 (Cavalry armored regiment Pavia nr 4) and is garrisoned in Zaragoza (Spain). Sweden had hussars from about 1756 and Denmark introduced this class of cavalry in 1762. Britain converted a number of light dragoon regiments to hussars in the early 19th century. The Dutch Republic took a Bavarian regiment into service in 1745 (Regiment Frangipani). Several new regiments and corps were raised in 1747 and 1748, but eventually these existed only on paper. One regiment, the Statenhuzaren ('States' Hussars') remained, but was disbanded in 1752. In 1784, two free companies of hussars were raised, which were taken into service after 1787 and would become two full regiments. These would be united into one regiment in 1795, which would be the 2nd Regiment of the Kingdom of Holland in 1806, with a 3rd Hussars being raised that same year, as well as a Guard Hussars Regiment. The Guard Hussars would become the 2eme Regiment Chevaux Legeres Lanciers of the Imperial Guard (The Red Lancers) after 1810; the 3rd was disbanded; the 2nd being incorporated into the French line as the 11eme Regiment. After regaining independence, the new Royal Netherlands Army raised two hussar regiments (nrs. 6 and 8). They were disbanded (nr. 8 in 1830), or converted to lancers (nr. 6 in 1841). In 1867, all remaining cavalry regiments were transferred to hussar regiments. This tradition remains to this day, with the last surviving hussar regiment (Boreel's, 103rd and 104th reconnaissance squadrons) carrying on the tradition of all Dutch cavalry predecessors.
Ресей империясы
Ресей 18 ғасырдың ортасына дейін өз туған казактарына, калмыктар мен басқа көшпелілерге сүйенді, олар жеңіл атқыштар жасағын ұйымдастырды. 1707 жылы Ресей императоры Ұлы Петрге қызмет ететін валахиялық дворян Апостол Кигечке 300 адамнан тұратын хоругв ("ту" немесе "эскадрилья") құру міндеті тапсырылды. Бұл эскадрилья Венгрия, Сербия, Молдавия және Валахиядан келген христиандардан құралды. 1711 жылы Прут жорығына дейін 6 полк (әрқайсысы 4 хоругв) гусар құрылды, олар негізінен Валахиядан болды. Османдық түріктермен күресу үшін тағы екі хоругв, біреуі поляк, біреуі серб партизандық соғыс үшін құрылды. 1723 жылы Ұлы Петр австрия армиясында қызмет ететін серб жеңіл атқышыларынан ғана құралған гусар полкін құрды. 1741 жылдың 14 қазанында, Ұлы герцогиня Анна Леопольдовнаның регенттігі кезінде, төрт гусар полкіне рұхсат берілді: серб (Сербский), молдаван (Молдавский), венгр (Венгерский) және грузин (Грузинский). 1759-60 жылдары тағы үш гусар полкі құрылды: Сары (Желтый), Македониялық (Македонский) және Болгар (Болгарский).
Russia relied on its native cossacks along with kalmyks and other nomads to provide irregular light cavalry until the mid 18th century. In 1707, Apostol Kigetsch, a Wallachian nobleman serving Russian Emperor Peter the Great, was given the task to form a khorugv ("banner" or "squadron") of 300 men to serve on the Ottoman Russian border. The squadron consisted of Christians from Hungary, Serbia, Moldavia, and Wallachia. In 1711, prior to the Pruth campaign, 6 regiments (4 khorugv's each) of hussars were formed, mainly from Wallachia. Two other khorugv, for guerilla warfare, were formed, one Polish and one Serbian, to battle the Ottomans. In 1723, Peter the Great formed a Hussar regiment exclusively from Serbian light cavalry serving in the Austrian army. On 14 October 1741, during the regency of Grand Duchess Anna Leopoldovna, four Hussar regiments, a Serbian (Serbskiy), a Moldavian (Moldavskiy), a Hungarian (Vengerskiy) and a Georgian (Gruzinskiy) were authorized. In 1759–60, three more Hussar regiments, were raised, the Yellow (Želtiy), the Macedonian (Makedonskiy) and the Bulgarian (Bolgarskiy).
Ұлы Фридрихтің гусарлары
Ракоццидің Тәуелсіздік соғысы кезінде және одан кейін көптеген венгрлер Габсбург армиясында қызмет етті. Венгриядан алыс орналасқан гарнизондардағы кейбіреулері австрия армиясынан дезертирлік жасап, пруссия армиясына қосылды. Венгр гусарларының жеңіл атты әскер ретіндегі құндылығы мойындалды және 1721 жылы пруссия армиясында екі гусар корпусы құрылды. Фридрих II (кейін "Ұлы" аталған) гусарлардың жеңіл атты әскер ретіндегі маңыздылығын түсінді және оларды қатарға алуға ынталанды. 1741 жылы ол негізінен поляк дезертирлерінен құралған тағы бес полк құрды. 1744 жылы пруссиялық қызметке тағы үш полк, ал 1758 жылы тағы бір полк қосылды. Гусарлар көбінесе пруссиялық және басқа неміс атты әскерлерінен алынса да, олар дәстүрлі венгр формасын кие берді, ол өрнекті тігістермен және алтынмен әшекейленген. Мүмкін, венгр генералы Андраш Хадик басқаруымен гусарлардың Берлин қаласына жасаған батыл және қайратты шабуылынан кейін Фридрих өзінің венгр сарбаздарының ұлттық ерекшеліктерін мойындады және 1759 жылы пруссия офицерлеріне гусарларының қадір-қасиетін қорлауға және оларды сөзбен келемеждеуге тыйым салатын патшалық жарлық шығарды. Сонымен қатар, ол гусарларды пруссия армиясының әдеттегі тәртіптік шараларынан, мысалы, дене жазаларынан, оның ішінде сауыштармен ұрудан босатты. Фридрих гусарларын барлау және жаудың қанаттары мен артқы бөлігіне күтпеген шабуылдар жасау үшін пайдаланды. Полковник Зигмунд Дабаси Халасс басқаруымен гусар полкі 1745 жылғы 4 мамырда Штригаудағы Хоэнфридберг шайқасында жеңіске жетуге көмектесті, жаудың қанатын шауып, барлық артиллериясын басып алды. Фридрих армиясындағы гусарлардың тиімділігі олардың офицерлеріне берілген жоғарылаулар мен наградалар санынан көрінеді. Награда алғандардың арасында венгр генералдары Пал Вернер мен Ференц Кёзеги, олар ең жоғары пруссиялық әскери орденді – «Pour le Mérite» орденін алды; генерал Тивадар Руеш барон атағын алды; Михайло Секели қызмет еткеніне он бес жылтан аз уақыт өткен соң капитаннан генерал шеніне көтерілді. Венгр гусарлары Фридрих пен Мария Терезияның қарсыластар армияларында қызмет еткенімен, олардың арасында бауырластық қақтығыстар тіркелген жоқ.
During and after Rákóczi's War of Independence, many Hungarians served in the Habsburg army. Located in garrisons far away from Hungary, some deserted from the Austrian army and joined that of Prussia. The value of the Hungarian hussars as light cavalry was recognised and, in 1721, two Hussaren Corps were organised in the Prussian Army. Frederick II (later called "The Great") recognised the value of hussars as light cavalry and encouraged their recruitment. In 1741, he established a further five regiments, largely from Polish deserters. Three more regiments were raised for Prussian service in 1744 and another in 1758. While the hussars were increasingly drawn from Prussian and other German cavalrymen, they continued to wear the traditional Hungarian uniform, richly decorated with braid and gold trim. Possibly due to a daring and impudent surprise raid on his capital, Berlin, by the hussars of Hungarian general András Hadik, Frederick also recognised the national characteristics of his Hungarian recruits and, in 1759, issued a royal order which warned the Prussian officers never to offend the self esteem of his hussars with insults and abuse. At the same time, he exempted the hussars from the usual disciplinary measures of the Prussian Army, such as physical punishments including cudgeling. Frederick used his hussars for reconnaissance duties and for surprise attacks against the enemy's flanks and rear. A hussar regiment under the command of Colonel Sigismund Dabasi Halász helped win the Battle of Hohenfriedberg at Striegau on May 4, 1745, by attacking the Austrian combat formation on its flank and capturing all of its artillery. The effectiveness of the hussars in Frederick's army can be judged by the number of promotions and decorations awarded to their officers. Recipients included the Hungarian generals Pal Werner and Ferenc Kőszeghy, who received the highest Prussian military order, the "Pour le Mérite"; General Tivadar Ruesh was awarded the title of baron; Mihály Székely was promoted from the rank of captain to general after less than fifteen years of service. While Hungarian hussars served in the opposing armies of Frederick and Maria Theresa, there were no known instances of fratricidal clashes between them.
Гусарлық вербункалар
Вербункос (; басқаша жазылулары – Вербунко, Вербункас, Вербункос, Вербункош, Вербункоче) – 18 ғасырдағы венгр биі және музыка жанры. Атауы неміс тіліндегі "werben" сөзінен шыққан, ол әсіресе "әскерге қабылдау" деген мағынаны білдіреді; "verbunkos" – әскерге шақырушы. Осыған сәйкес музыка мен би осы кезеңде жиі болатын әскери рекрутинг кезінде орындалған, сондықтан музыканың мінезі сондай. Вербункос венгр гусарларының дәстүрінің маңызды бөлігі болды. Әскерге шақырылуға үміткерлер гусар формасының элементтерін киіп, шарап ішіп, осы музыка астында билеуге шақырылатын.
Verbunkos (; other spellings are Verbounko, Verbunko, Verbunkas, Werbunkos, Werbunkosch, Verbunkoche) is an 18th century Hungarian dance and music genre. The name is derived from the German word werben that means, in particular, "to enroll in the army"; verbunkos means recruiter. The corresponding music and dance were performed during military recruiting, which was a frequent event during this period, hence the character of the music. The verbunkos was an important component of the Hungarian hussar tradition. Potential recruits were dressed in items of hussar uniform, given wine to drink and invited to dance to this music.
Революциялық және Наполеон соғыстарының гусарлары
Гусарлар Революциялық соғыстарда (1792–1802) және Наполеон соғыстарында (1803–15) ат әскері ретінде маңызды рөл атқарды. Жеңіл ат әскері, жылдам аттарға мінгендіктен, шайқастарда және барлауда қолданылды. Еуропаның көптеген ірі державалары гусар полктерін құрды. Франция, Австрия, Пруссия және Ресей әскерлері 18-ші ғасырдың ортасынан бері гусар полктерін қамтыды. Ұлыбританияда 1806–1807 жылдары төрт жеңіл драгун полкі гусарларға айналдырылды. Сол кездегі гусарлар шампан бөтелкесін сабырмен ашу дәстүрін қалыптастырды. Наполеон дәуіріндегі гусарлардың барлығы мұрт тастаған, ал британдық гусарлар британдық армияда мұрт тастаған жалғыз әскер болды, осы себепті оларды кейде «шетелдіктер» деп мазақтаған. Француз гусарлары да кейде «каденет» киген, ол екі жақ бетінен төгілген шаш өрімдері болатын және пистолет доптарымен бекітілген. Бұл әдет қысқа шаштың кең таралған кезде ресми түрде тыйым салынғанға дейін сақталды. Наполеон гусарларының киім-кешегіне пелиссе кірді – қысқа жүнмен жиектелген, көбінесе бір иықтан жамылғы ретінде ілінетін және баумен бекітілетін шапаны. Бұл киімге өте көп мөлдір (әсіресе офицерлер үшін алтын немесе күміс) және бірнеше қатар түймелермен әшекейленген. Оның астында дольман немесе киім киілген, ол да мөлдірмен безендірілген. Гусардың жабдықтарына венгр стиліндегі құзғын кірді, ол шабракпен жабылған: ұзын, үшкір бұрыштармен және қой терісімен жабылған сәнді құзғын. Жауынгерлік міндеттерді орындағанда гусарлар көбінесе күшейтілген шалбар киетін, олардың аяқтарының ішкі жағы былғарымен жабылған, себебі олар ұзақ уақыт үстінде отырудан тозудан қорғалды. Мұндай шалбардың сыртында, әр жағында түймелер қатары және кейде басқа түсті жолақтар болды. Бас киім ретінде шако немесе түкті колпак (бусби) киілген. Дольманның, пелистің және шалбардың түстері полк бойынша, тіпті бір әскерде де әртүрлі болды. Наполеон дәуіріндегі француз гусарлары мыс тұтқалы сабырмен, карабинмен және кейде тапанша жұбымен қаруланды, бірақ олар көбінесе қол жетімді болмады. Бонапарт армиясының белгілі әскери қолбасшысы, әскери мансабын гусар ретінде бастаған маршал Ней, 1787 жылы темір зауытында кеңсе қызметкері болып жұмыс істегеннен кейін 5-ші гусарлар полкіне қосылды. Ол Бельгия және Рейн соғыстарында (1794–1798) гусарлар қатарында өсті, Австрия және Пруссия күштеріне қарсы күресті, содан кейін 1804 жылы император Наполеонның тәж киюінен кейін маршалдық таяққа ие болды. Британ армиясында гусарлық ат әскері басқа еуропалық армияларға қарағанда кейінірек енгізілді. 18-ші ғасырдың соңында британдық жеңіл драгун полктері гусар стиліндегі киім-кешекті, мысалы, мөлдірленген жакеттерді, пелиссаларды және сабрактерді қабылдай бастады. 1805 жылы төрт жеңіл драгун полкіне «гусар» атауын пайдалануға рұқсат берілді, бастапқыда олардың полк атауынан кейін жақшаларда, содан кейін толық гусарлық киімді қабылдады. Британ гусарлары атыс қаруынан басқа, 1796 жылғы үлгідегі жеңіл атты әскердің сабырымен қаруланды. Наполеон соғыстары кезінде бірнеше ресейлік гусар полктері болды және олар кеңінен қолданылды.
The hussars played a prominent role as cavalry in the Revolutionary Wars (1792–1802) and Napoleonic Wars (1803–15). As light cavalrymen mounted on fast horses, they would be used to fight skirmish battles and for scouting. Most of the great European powers raised hussar regiments. The armies of France, Austria, Prussia, and Russia had included hussar regiments since the mid 18th century. In the case of Britain, four light dragoon regiments were converted to hussars in 1806–1807. The hussars of the period created the tradition of sabrage, the opening of a champagne bottle with a sabre. Moustaches were universally worn by Napoleonic era hussars; the British hussars were the only moustachioed troops in the British Army—leading to their being taunted as being "foreigners", at times. French hussars also wore cadenettes, braids of hair hanging on either side of the face and held in place by pistol balls, until the practice was officially proscribed when shorter hair became universal. The uniform of the Napoleonic hussars included the pelisse, a short fur edged jacket which was often worn slung over one shoulder in the style of a cape and was fastened with a cord. This garment was extensively adorned with braiding (often gold or silver for officers) and several rows of buttons. The dolman or tunic, which was also decorated in braid, was worn under it. The hussar's accoutrements included a Hungarian style saddle covered by a shabraque: a decorated saddlecloth with long, pointed corners surmounted by a sheepskin. On active service, the hussar normally wore reinforced breeches which had leather on the inside of the leg to prevent them from wearing due to the extensive time spent in the saddle. On the outside of such breeches, running up each outer side, was a row of buttons, and sometimes a stripe in a different colour. A shako or fur kolpac (busby) was worn as headwear. The colours of the dolman, pelisse and breeches varied greatly by regiment, even within the same army. The French hussar of the Napoleonic period was armed with a brass hilted sabre, a carbine and sometimes with a brace of pistols, although these were often unavailable. A famous military commander in Bonaparte's army who began his military career as a hussar was Marshal Ney, who, after being employed as a clerk in an iron works, joined the 5th Hussars in 1787. He rose through the ranks of the hussars in the wars of Belgium and the Rhineland (1794–1798), fighting against the forces of Austria and Prussia before receiving his marshal's baton in 1804, after the Emperor Napoleon's coronation. In the British Army, hussar cavalry were introduced at a later date than in other major European armies. Towards the end of the 18th century, British light dragoon regiments began to adopt hussar style accoutrements such as laced jackets, pelisses and sabretaches. In 1805, four light dragoon regiments were permitted to use the "hussar" name, initially in parentheses after their regimental title and adopted full hussar uniforms. British hussars were armed with, in addition to firearms, the highly regarded 1796 pattern light cavalry sabre. There were several Russian regiments of hussars by the time of Napoleonic Wars and extensive use was made of them.
Шығыс Еуропа
Румындық ат әскері ресми түрде гусар деп аталмаса да, 1915 жылға дейінгі формалары классикалық гусар үлгісінде болған. Бұл полктер 19 ғасырдың екінші жартысында, Молдавия мен Валахияны біріктіру арқылы Румынияны құрған Александру Иоан Кузаның билігі тұсында құрылды. Румыния сол кезде Австрия-Мажарстанмен – румын княздықтарының дәстүрлі қарсыласымен байланысты болғандықтан, «гусар» деген сөзді дипломатиялық тұрғыдан қолданудан жалтарды. Сондықтан, бұл ат әскерлері полкі Молдавияда «Călărași» деп, ал кейін Валахияда «Roșiori» деп аталды. («Călăraș» сөзі «атты әскер» дегенді, ал «roșior» сөзі «қызыл түсті» дегенді білдіреді, бұл олардың формасының түсінен шыққан.) Үш (кейін онға дейін ұлғайтылған) Roșiori полкі – тұрақты бөлімдер болды, ал Călărași өздерімен жылқыларын камтамасыз еткен аумақтық резервтік ат әскері болды. Бұл әскерлер 1877 жылғы Румынияның тәуелсіздік соғысында, орыс-түрік майданында маңызды рөл атқарды. Roșiori, олардың румынша атынан көрініп тұрғандай, қара өрмекпен тігілген қызыл дольман киген, ал Călărași қызыл иықтары бар қою көк дольман киген. Екеуі де жүнді бас киім (busbies) және ақ қауырсын таққан. Roșiori полктері бас киімдерінің маталық сөмкелерінің әртүрлі түстерімен (сары, ақ, жасыл, ашық көк, ашық жасыл, қою көк, ашық қоңыр, лила, қызғылт және ашық сұр түсті полктерге қарай) ерекшеленді. 1-ші Roșiori полкі «General de armată Alexandru Averescu» 1871 жылы, ал 4-ші Roșiori полкі «Regina Maria» 1893 жылы құрылды. Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін румын атты әскерінің екі тармағы арасындағы айырмашылықтар жойылды, бірақ Roșiori және Călărași атаулары сақталды. Екі ат әскер түрі де Екінші дүниежүзілік соғыста Ресей майданында атты және механикаландырылған бөлімдер ретінде қызмет етті.
Although the Romanian cavalry were not formally designated as hussars, their pre 1915 uniforms, as described below, were of the classic hussar type. These regiments were created in the second part of the 19th century, under the rule of Alexandru Ioan Cuza, creator of Romania by the unification of Moldavia and Wallachia. Romania diplomatically avoided the word "hussar" due to its connotation at the time with Austria Hungary, traditional rival of the Romanian principates. Therefore, these cavalry regiments were called "Călărași" in Moldavia, and later the designation "Roșiori" was adopted in Wallachia. (The word "călăraș" means "mounted soldier", and "roșior" means "of red colour" which derived from the colour of their uniform.) The three (later expanded to ten) Roșiori regiments were the regular units, while the Călărași were territorial reserve cavalry who supplied their own horses. These troops played an important role in the Romanian Independence War of 1877, on the Russo Turkish front. The Roșiori, as their Romanian name implies, wore red dolmans with black braiding while the Călărași wore dark blue dolmans with red loopings. Both wore fur busbies and white plumes. The Roșiori regiments were distinguished by the different colours of their cloth busby bags (yellow, white, green, light blue, light green, dark blue, light brown, lilac, pink and light grey according to regiment). The Regimentul 1 Roșiori "General de armată Alexandru Averescu" was formed in 1871, while the Regimentul 4 Roșiori "Regina Maria" was created in 1893. After World War I, the differences between the two branches of Romanian cavalry disappeared, although the titles of Roșiori and Călărași remained. Both types of cavalry served through World War II on the Russian front as mounted and mechanised units.
Латын Америкасы
Аргентинада 1806 жылы «Рехименто де Усарес дель Рей» полкі 1806-1807 жылдардағы британдық экспедициялардан Буэнос-Айресті қорғау үшін құрылды. 1810 жылғы революциядан кейін ол өзінің негізін қалаушы және бірінші полковнигі Хуан Мартин де Пуэрредонның есімімен «Рехименто Усарес де Пуэрредон» болып аталды. Бүгінде оның дәстүрлері, тарихи аты және формасы Аргентина армиясының 8-ші танк полкінде сақталуда. Чилиде Хосе Мигель Каррера «Рехименто де Усарес де ла Гран Гардиа Насьональ» (Ұлы Ұлттық гвардия гусарлар полкі) полкін құрды, ол бұрын испан армиясында гусар болған. 1813 жылы, жаңадан тәуелсіз Чили армиясының құрамында, полк Ранкагуа шайқасында жеңіліске ұшырағанға дейін испан армиясына қарсы күресті. Жозе де Сан Мартин чили армиясы Аргентинаға қашқаннан кейін оны таратып жіберді. Сонымен қатар, Мануэль Родригес 1818 жылғы 26 наурызда «Десастре де Канча Раяда» (Канча Раяда апаты) оқиғасынан кейін «Усарес де ла Муэрте» немесе «Өлім гусарлары» жарымәскери корпусын құрды, бұл «Патрия Вьеха» (Ескі Отан) кезеңі болды. Перуде 1821 жылы генерал Хосе де Сан Мартин Перу гвардиясы легионының гусар эскадрильяларын құрды, олар «Генералдың сүйемелдеуші гусарлары» эскадрильясының офицерлері мен сарбаздарынан, бұрынғы Анд тауларының ат шабуылшылары эскадрильясынан құралды, олар Перудің жаңа тәуелсіз республикасының жаңа армиясына қосылды. Перу гвардиясы легионының гусарларының 4-ші эскадрильясы Перу полковнигі Антонио Гутьеррес де ла Фуэнте басшылығымен Трухильода ұйымдастырылды. 1823 жылы «Куирасьерлер» деп аталған ол 1824 жылы «Перу гусарлары» эскадрильясына айналды. 1824 жылы Испанияның Перу шайқастарында Испанияның отаршылдық үстемдігінің соңғы жеңілісін шешкен «Жунин гусарлары» деп аталды. Жунин гусарлары 1824 жылғы 9 желтоқсанда Антонио де Сукре басқаратын азат етуші күштер құрамында вице-король Хосе де ла Серна басқаратын испан королінің күштеріне қарсы Аякучо шайқасында шайқасты. Генерал Хосе Мария Кордова басқаратын жеңіл атқыштар құрамындағы Жунин гусарларының батыл әрекеті жемісті болды, шайқас испан күштерінің капитуляциясына әкелді, бұл Перудің тәуелсіздігін бекітті. Осы батыл әрекеті үшін «Жунин гусарлары» жеңіл ат әскері полкі Перудің азат етушісі деп жарияланды және полк туына жазу енгізілді.
In Argentina, the 'Regimiento de Húsares del Rey' was created in 1806 to defend Buenos Aires from the British 1806–1807 expeditions. After the revolution in 1810, it became the 'Regimiento Húsares de Pueyrredón' after its founder and first colonel, Juan Martín de Pueyrredón. Today, its traditions and historic name and uniform are kept by the 8th Tank Regiment of the Argentinian Army. In Chile, the Regimiento de Húsares de la Gran Guardia Nacional (Grand National Guard Hussars Regiment) was created by José Miguel Carrera, who was himself previously a hussar in the Spanish Army. In 1813, as part of the army of the newly independent Chile, the regiment fought against the Spanish Army until its defeat at the disaster of the Battle of Rancagua. It was dissolved by José de San Martín after the Chilean Army fled to Argentina. In addition, the 'Húsares de la Muerte', or 'Death Hussars', were created as a paramilitary corps by Manuel Rodríguez after the 'Desastre de Cancha Rayada' (Disaster of Cancha Rayada) on 26 March 1818, during the period known as the Patria Vieja (Old Fatherland). In Peru, the squadrons of Hussars of the Peruvian Legion of the Guard were created in 1821 by General José de San Martín, from officers and troopers of the Squadron of "Hussars of the General's Escort", the former Squadron of Horse Chasseurs of the Andes, which were included in the new army of the newly independent republic of Peru. The 4th Squadron of the Hussars of the Peruvian Legion of the Guard was organized in Trujillo under the command of Peruvian Colonel Antonio Gutiérrez de la Fuente. Originally designated as "Cuirassiers" in 1823, it became the "Hussars of Perú" Squadron in 1824. It was renamed "Hussars of Junín" for its performance in 1824 at the Battle of Junín, which was one of the Spanish Peruvian battles which determined the final defeat of Spanish colonial rule. The Hussars of Junín fought at the Battle of Ayacucho on 9 December 1824, among the liberating forces commanded by Antonio de Sucre against the Royalist Spanish forces commanded by Viceroy José de la Serna. The heroic action of the Hussars of Junín Regiment as part of the light cavalry commanded by General José María Córdova was victorious, the battle eventuating in the capitulation of the Spanish forces, affirming the final independence of Peru. For this heroic action, the "Hussars of Junín" Light Cavalry Regiment was declared the Liberator of Perú with an inscription on the regimental flag.
Солтүстік Америка
АҚШ-та Джорджия гусарлары – Америка революциясынан бұрын құрылған, қазіргі күні Джорджия Ұлттық гвардиясының құрамындағы атты әскер полкі. Гусарлар АҚШ Азамат соғысы кезінде Конфедеративтік Штаттар армиясының құрамында Джорджия штатына қызмет етті, ал соғыстан кейін Мексикада, Бірінші дүниежүзілік соғыста, Екінші дүниежүзілік соғыста, Кореяда, Вьетнамда, «Шөл даулында», Босния мен Герцеговинада және «Терроризмге қарсы соғыста» қызмет етті. Конфедерацияның тағы бір танымал полкі – гусарлар аталатын 1-ші Вирджиния кавалериясы, ол «Қара атты әскер» деп белгілі. Олардың сұр түсті формаларында қара жиектері болған, ал кеуделері ерекше өрнектермен тоқылған. Одақ армиясы Азамат соғысы кезінде екі гусар полкіне ие болды. 3-ші Нью-Джерси кавалериясы, «Көбелектер» деген лақап атымен белгілі, сары тоқылған қара көк пелистер, қызыл ішкі жағы бар қысқа көк плащтар және британ армиясына ұқсас биіксіз бас киім киген. Бентон гусарлары деп аталған 5-ші Миссури кавалериясы аспан көк түсті форма киіп, қара көк жиектері және кеудесі тоқылған. Жарыс кезінде олар дәстүрлі тері бас киімнің орнына кепи киетін. Бентон гусарлары генерал Чарльз С. Гамильтонның элиталық күзетшілері ретінде қызмет етті және 1862 жылы Пи-Ридж шайқасы мен Иука шайқасында көзге түсті.
In the United States, the Georgia Hussars were a cavalry regiment founded before the American Revolution that continues today as part of the Georgia National Guard. The Hussars served the State of Georgia as part of the Confederate States Army during the American Civil War, and after reconciliation served in Mexico, World War I, World War II, Korea, Vietnam, Desert Storm, Bosnia and Herzegovina, and The War on Terror. Another famous Confederate regiment designated as Hussars were the 1st Virginia Cavalry, known as the Black Horse Troop. Their grey uniforms had black facings, and unique rows of braid across the chest. The Union army had two hussar regiments during the Civil War. The 3rd New Jersey Cavalry, nicknamed the Butterflies, wore dark blue pelisses with yellow braid, short blue cloaks with red lining, and a distinctive peakless forage cap similar to the British army. The 5th Missouri Cavalry, known as the Benton Hussars, wore sky blue uniforms with dark blue facings and chest braid. On campaign, a kepi was worn in place of the traditional fur cap. The Benton Hussars served as General Charles S. Hamilton's elite bodyguard, and distinguished themselves at the Battle of Pea Ridge and the Battle of Iuka in 1862.
ХХ ғасырдың басындағы гусарлар
Бірінші дүниежүзілік соғыс қарсаңында британдық, канадалық, француз, испан, неміс, орыс, голланд, даниялық, швед, румын және австро-венгр әскерлерінде әлі де гусар полктері болды. Көп жағдайда олар енді тұрақты жеңіл атты әскерге айналған, тек өз елдерінен таңдалған және басқа атты әскерлер сияқты жаттықтырылған және жабдықталған. Бірақ гусарлар әлі де әртүрлі түсті және күрделі парадтық киімдерімен ерекшеленді, олардың ең әсемдері – Húsares de Pavía және Húsares de la Princesa есімді екі испан полкі киген киімдері болды. Императорлық неміс және орыс гусарларының айрықша ерекшелігі – формаларындағы түрлі-түстілік болды. Олардың ішінде қызыл, қара, жасыл, қою және ашық көк, қоңыр, тіпті қызғылт (орыс 15-гусарларының) дольмандары бар еді. Көптеген орыс гусар полктері, сондай-ақ 1914 жылғы барлық австро-венгр гусарлары қызыл шалбар киген. Бұл түрлі-түсті әсер гусар полктерінің осы әскерлердегі 18 ғасырдағы тарихына оралып, шайқас немесе шабуылдан кейін қайта топтасуға көмектесетін. Француз гусар полктерінің он төрт полкі осы ережеден ерекшеленді – олар француз жеңіл атты әскерінің басқа бөлімдері сияқты салыстырмалы түрде қарапайым киім киген. Бұл киімге шако, ашық көк түсті жең және қызыл шалбар кірді. Британдық он екі гусар полкі әртүрлі түсті бас киімдерімен және 20-шы полктің сары түймелері, 13-ші полктің көк жағалары және 11-ші гусарлардың қызыл шалбарлары сияқты басқа да ерекшеліктерімен ерекшеленді. Гусарлардың ықпалы гусар полктерін ресми түрде қамтымаған әскерлерде де байқалды. Мысалы, Бірінші дүниежүзілік соғысқа дейінгі Бельгиялық жетекшілері және 1930-жылдардағы Ирландия қорғаныс күштерінің «көк гусарлар» деп аталған атты сүйемелдеушілері гусар стиліндегі киім киген.
On the eve of World War I, there were still hussar regiments in the British, Canadian, French, Spanish, German, Russian, Dutch, Danish, Swedish, Romanian, and Austro Hungarian armies. In most respects, they had now become regular light cavalry, recruited solely from their own countries and trained and equipped along the same lines as other classes of cavalry. But Hussars were still notable for their colourful and elaborate parade uniforms, the most spectacular of which were those worn by the two Spanish regiments, Húsares de Pavía and Húsares de la Princesa. A characteristic of both the Imperial German and Russian Hussars was the variety of colours apparent in their dress uniforms. These included red, black, green, dark and light blue, brown and even pink (the Russian 15th Hussars) dolmans. Most Russian hussar regiments wore red breeches, as did all the Austro Hungarian hussars of 1914. This rainbow effect harked back to the 18th century origins of hussar regiments in these armies and helped regrouping after battle or a charge. The fourteen French hussar regiments were an exception to this rule – they wore the same relatively simple uniform, with only minor distinctions, as the other branches of French light cavalry. This comprised a shako, light blue tunic and red breeches. The twelve British hussar regiments were distinguished by different coloured busby bags and a few other distinctions such as the yellow plumes of the 20th, the buff collars of the 13th and the crimson breeches of the 11th Hussars. Hussar influences were apparent even in those armies which did not formally include hussar regiments. Thus, both the Belgian Guides (prior to World War I) and the Mounted Escort, the so called Blue Hussars, of the Irish Defence Forces (during the 1930s) wore hussar style uniforms.
Бейне және киім үлгісі
Гусарлардың 1700 жылдан бастап киген түрлі-түсті әскери киімдері сол кездегі мажар модасынан шабыт алды. Әдетте, бұл киім дольман деп аталатын қысқа жакеттен немесе кейіннен орташа ұзындықтағы аттила жакеттен тұратын. Екеуінің де көкірегінде ауыр, көлденең алтын тоқыма (sujtás) және жеңдерінде сары тоқыма немесе алтын австриялық түйіндер (vitézkötés) болар еді. Киімге сәйкес пелисс (белді қысқа жакет, көбінесе бір иықтан асылып киілетін), түрлі-түсті шалбар, ал кейде алдыңғы бөлігінде сары тоқыма немесе алтын австриялық түйіндері бар, бас киім (kucsma) – бір жағынан мата сөмкесі ілінген биік жүн шапан (кейбір полктер әртүрлі үлгідегі шако (csákó) киетін) және биік етік (көбінесе гессендік етік) жататын. Белден ілінген сәнді қалта (сабреташ) киімді толықтыратын. Еуропалық гусарлар дәстүрлі түрде ұзын мұрт (бірақ сақалсыз) және ұзын шаш тастаған, құлақтарының алдында екі өрім, ал артында үлкен кезек болар еді, бұл стиль каденет деп аталады. Олар басқа полктер қысқа шашқа көшкеннен кейін де, барлық сарбаздарға ортақ болған кезекті сақтап қалды. Гусарлар әскердегі батыл, бірақ тәртіпсіз ойыншылдар ретінде танымал болды. Гусардың дәстүрлі бейнесі – ойсыз, көп ішетін, әйелдерге құмар, мұртты және қарулы батыр. Жалпы гусар офицерінің үлгісі болған Лассаль генералы: «Отыз жасқа дейін өлмеген гусар қарақшы», – деген сөзімен осы көзқарасты бейнелеген. Ол Ваграм шайқасында 34 жасында қаза тапты. Артур Конан Дойлдің «Француз гусарларының Конфлан полкінен» Этьен Жерар бригадалық полковнигі кейіпкері, халық арасындағы гусар бейнесін – батыл, мақтаншақ, ғашық, шебер атты және (Наполеонның айтуынша) аса зиялы емес, деп бейнелейді. Бригадир Жерардың «Конфлан гусарлары» (нақты полк) бүкіл халықты қозғалысқа көтере алады, ерлер олардан қашады, ал әйелдер оларға қарай жүгіреді» деген мақтанышы осы кавалерияның рухын көрсетеді. 18 ғасырғы гусарлар романтикалық бейнеден тыс, жергілікті азаматтарға жаман қарым-қатынас жасағаны үшін де танымал болды (және қорқынышты). Гусарлар әскерге жергілікті азық-түлік қорын тартып алумен қатар, жеке тонау мен қарақшылыққа да мүмкіндік жасайтын. 1930 жылғы «Виктория және оның гусары» (Viktoria und ihr Husar) операсы бірнеше рет фильмге түсірілді.
The colourful military uniforms of hussars from 1700 onwards were inspired by the prevailing Hungarian fashions of the day. Usually, this uniform consisted of a short jacket known as a dolman, or later a medium length atilla jacket, both with heavy, horizontal gold braid (sujtás) on the breast and yellow braided or gold Austrian knots (vitézkötés) on the sleeves, a matching pelisse (a short waisted over jacket often worn slung over one shoulder), colourful riding breeches, sometimes with yellow braided or gold Austrian knots at the front, a busby (kucsma) (a high, fur hat with a cloth bag hanging from one side, although some regiments wore the shako (csákó) of various styles), and high riding boots (often Hessian boots). A sabretache, an ornate pouch hung from the belt, often completed the accoutrements. European hussars traditionally wore long moustaches (but no beards) and long hair, with two plaits hanging in front of the ears as well as a larger queue at the back, a style known as the cadenette. They often retained the queue, which used to be common to all soldiers, after other regiments had dispensed with it and adopted short hair. Hussars had a reputation for being the dashing, if unruly, adventurers of the army. The traditional image of the hussar is of a reckless, hard drinking, womanising, moustachioed swashbuckler. General Lasalle, an archetypal hussar officer, epitomized this attitude by his remarks, among which the most famous is: "Any hussar who is not dead by the age of thirty is a blackguard." He died at the Battle of Wagram at the age of 34. Arthur Conan Doyle's character Brigadier Etienne Gerard of the French Hussards de Conflans has come to epitomise the hussar of popular fiction – brave, conceited, amorous, a skilled horseman and (according to Napoleon) not very intelligent. Brigadier Gerard's boast that the Hussards de Conflans (an actual regiment) could set a whole population running, the men away from them and the women towards them, may be taken as a fair representation of the esprit de corps of this class of cavalry. Less romantically, 18th century hussars were also known (and feared) for their poor treatment of local civilians. In addition to commandeering local food stocks for the army, hussars were known to also use the opportunity for personal looting and pillaging. The 1930 operetta Viktoria und ihr Husar (Victoria and her Hussar) has been filmed several times.
Қару-жарақ пен тактика
Гусар қару-жарағы уақыт өте келе өзгерді. 17 ғасырға дейін оған ат сабыры, найза, ұзын ағаш қалқан және, мүмкін болса, жеңіл металл броня немесе қарапайым былғары жилет кірді. Олардың шабуылдаудың әдеттегі түрі – жаудың жаяу әскері мен атты әскеріне қарсы тығыз құрамда жылдам шабуыл жасау. Егер алғашқы шабуыл сәтсіз болса, олар қолдау көрсеткен әскерлеріне қайта оралып, жаңа найзалармен жабдықталғаннан кейін қайтадан шабуылдайтын. Польша гусарлары, поляк семсері мен найзасынан басқа, әдетте екі немесе одан да көп ат пістолетімен, кішкентай дөңгелек қалқанмен және концерцпен (ұзын соққылы семсер, найза сынып немесе жоғалған кезде қолданылатын) қаруланған, ал кейбіреулері тіпті соққы, атшы жеңгелі немесе соғыс балғасын алып жүретін. Польша гусарлары 1590 жылдары «Балқан» қалқанын (асимметриялық пішінді үлкен қалқан) қолданудан бас тарды, және олардың көпшілігі енді металл кеуделік бронямен жабдықталды. Жеңіл әскерден айырмашылығы, поляк гусарлары жаудың жаяу әскеріне немесе атты әскеріне қарсы сызықты бұзу үшін қолданылатын ауыр атты әскер ретінде пайдаланылды. Атақты төмен шығындар ерекше кеш шоғырлану тактикасының арқасында жетістікке ие болды. Жау жаяу әскерінің алғашқы мылтық атысына дейін гусарлар салыстырмалы түрде баяу, кеңінен тарап жақындады. Әр атты әскер өз әріптесінен кем дегенде 5 қадам қашықтықта болды, ал жаяу әскер, дамымаған мылтықтарымен, ешбір атты әскерге тие бермейтін. Сондай-ақ, егер гусардың аты жараланса, келесі қатарлар одан қашықтауға үлкерді. Мылтық атысынан кейін атты әскер жылдамдықпен қозғалып, қатарларын жиыстырды. Шабуылдаған атты әскер мен қорғаушылардың қақтығысқан сәтінде гусарлар тізе-тізе болып шабуылдайтын. Польша-Литва одақтастығының гусарлары арқаларына немесе жылқыларының семіргіштеріне бекітілген үлкен қанаттарымен де танымал болды. Қанаттардың мағынасын түсіндіруге бірнеше теория бар. Бір теория бойынша, олар татар лассосының шабуылын тойтару үшін жасалған. Тағы бір теория бойынша, қанаттарға бекітілген қауырсындардың дыбысы шабуыл кезінде жау жылқыларын қорқытатын. Алайда, 2001 жылы поляк тарихшылары жүргізген соңғы тәжірибелер бұл теориялардың ешқайсысын растамады және құбылыс түсіндірілмей қалды. Олар жай ғана ерекше белгі ретінде жасалған болуы мүмкін. Қанаттар, мүмкін, тек парадтар кезінде киілген, бірақ шайқаста емес, бірақ бұл түсінік те даулы. Польшада көптеген католиктер болғандықтан, қанаттар мен форма Архангел Михаилға ұқсауы мүмкін. 18 және 19 ғасырларда Орталық және Батыс Еуропаның гусарлары семсерді қолдануды жалғастырды. Кейбір атты әскерлер, мысалы, шассёрлер, сондай-ақ атыс қаруларымен, негізінен пистолеттермен немесе карабиндермен қаруланды.
Hussar armament varied over time. Until the 17th century, it included a cavalry sabre, lance, long wooden shield and, optionally, light, metal armour or simple leather vest. Their usual form of attack was a rapid charge in compact formation against enemy infantry or cavalry units. If the first attack failed, they would retire to their supporting troops, who re equipped them with fresh lances, and then would charge again. Apart from the Polish sabre and the lance, Polish hussars were usually equipped with two or more horse pistols, a small rounded shield, and koncerz (a long thrusting sword up to , which was used during mounted charges, when the lance was either broken or lost), some even carried a mace, horseman's pick, or war hammer. The Polish hussars abandoned the use of the "Balkan" shield by the 1590s (a large shield of an asymmetric shape), and most of them were now equipped with metal breastplates. Unlike their lighter counterparts, the Polish hussars were used as a heavy cavalry for line breaking charges against enemy infantry or cavalry units. The famous low losses were achieved by the unique tactic of late concentration. Until the first musket salvo of the enemy infantry, the hussars approached relatively slowly, in a loose formation. Each rider was at least 5 steps away from his colleagues and the infantry, still using undeveloped muskets, could not aim at any particular cavalryman. Also, if a hussar's horse was wounded, the following lines had time to steer clear of him. After the salvo, the cavalry rapidly accelerated and tightened the ranks. At the moment of the clash of the charging cavalry with the defenders, the hussars were riding knee to knee. Hussars of the Polish Lithuanian Commonwealth were also famous for the huge wings worn on their backs or attached to the saddles of their horses. Several theories attempt to explain the meaning of the wings. According to some, they were designed to foil attacks by the Tatar lasso; another theory maintains that the sound of vibrating feathers attached to the wings made a strange sound that frightened enemy horses during the charge. However, recent experiments performed by Polish historians in 2001, did not support any of these theories and the phenomenon remains unexplained. They might have simply intended as a distinctive feature. The wings were probably worn only during parades and not during combat, but this explanation is also disputed. Because Poland has a large population of devout Catholics, it seems possible the wings and uniforms were meant to resemble St. Michael the Archangel. In the 18th and 19th centuries, hussars of Central and Western Europe retained the use of the sabre. Some cavalrymen such as chasseurs were also armed with firearms, primarily pistols or carbines.
Қарулы құрам
Атты әскерлер қолданудан шыққаннан кейін, гусар бөлімшелері көбінесе бронетехникалық бөлімшелерге түрлендірілді, бірақ олар өздерінің дәстүрлі атауларын сақтап қалды. Гусар полктері бүгінге дейін бар, ал кейде аттар рәсімдік мақсаттар үшін пайдаланылады. Ұлыбритания армиясында (бірігулер олардың санын екіге дейін азайтса да), Франция армиясында, Швеция армиясында (Livregementets husarer, Life Regiment Hussars), Нидерланд армиясында және Канада Құралды Күштерінде олар көбінесе танк әскерлері немесе жеңіл механикаландырылған жаяу әскер болып табылады. Дания гвардиясының гусарлары рәсімдік атты эскадрильямен қамтамасыз етеді, ол пелиссаны иығынан асып киетін соңғы бөлім болып табылады.
After horse cavalry became obsolete, hussar units were generally converted to armoured units, though retaining their traditional titles. Hussar regiments still exist today, and horses are sometimes used for ceremonial purposes. In the British Army (although amalgamations have reduced their number to only two), the French Army, the Swedish Army (Livregementets husarer, the Life Regiment Hussars), the Dutch Army and the Canadian Forces, they are usually tank forces or light mechanised infantry. The Danish Guard Hussars provide a ceremonial mounted squadron, which is the last to wear the slung pelisse.
Германиядағы полиция гусарлары
Кейбір неміс мемлекеттерінде, әсіресе Рейнпфальц, Мекленбург-Шверин және Мекленбург-Штрелиц аймақтарында, гусарлар кейде атты полиция күші ретінде немесе жандармерия қызметінде қолданылды. Неміс полициясының қалыпты үлгісінен сирек кездесетін ерекшелік – Мекленбург-Штрелиц округтерінің гусарлары. Бұл жандармерия корпусы 1905 жылға дейін 19 ғасыр стиліндегі киім-кешектерін сақтап келді.
In certain German states, notably Rheinpfalz, Mecklenburg Schwerin and Mecklenburg Strelitz, hussars were sometimes used as a mounted police force or gendarmerie. A rare exception to the usual pattern of German police uniforms were those of the Mecklenburg Strelitzsche Districts Husaren. This gendarmerie corps retained their 19th century style uniforms until 1905.
Аргентина
"Regimiento es" (10-шы танк Пуэрредон гусарлары полкі) қазір Аргентина армиясының бронетанкілік полкі (Regimiento de Caballería de Tanques 10 "Husares de Pueyrredón") ретінде қызмет етеді, ресми шерулерде киедін революция дәуірінің толық әскери киімдерін пайдаланады.
The 'Regimiento es' (10th Tank Pueyrredon Hussars Regiment) currently serves as an armoured regiment (Regimiento de Caballería de Tanques 10 "Husares de Pueyrredón") of the Argentine Army using its revolution era full dress uniforms worn during formal parades.
Болгария
Болгарияның Ұлттық гвардиясы 1879 жылы гусар полкі ретінде құрылды және Болгарияның Александр I патшасының жеке күзетшілері болып қызмет етті. Қазіргі заманда олар президенттің салтанатты күзеті мен қауіпсіздік қызметін атқарады, алқышқыштардың орнына AK-47 және SKS тасымалдайды, оларды тек аталған бөлімшеге бекітілген офицерлер ғана киеді.
The National Guards Unit of Bulgaria were established as a hussar regiment in 1879 and served as the personal escort of Alexanderi I of Bulgaria. In modern times they serve as the president's honor guard and security detail, and carry AK 47s and SKS instead of sabres, worn only by officers assigned to the unit.
Чили
Чили армиясындағы жалғыз қалған гусар бөлімі – Анголдағы "Гусарлар" атымен белгілі 3-ші атты әскер полкі. Ол 3-ші армияның таулы дивизиясының құрамына кіреді және президенттік атты гренадерлерден басқа, әскердегі жалғыз атты полк болып табылады. Полк құрамында атты әскер тобы және атты әскер оркестрі бар. Ол елдің негізін қалаушы әкелерінің бірі Хосе Мигель де Каррераның құрметіне аталған, ал Мануэль Родригестің сол аттас атты әскерінің жалғасы ретінде бейресми түрде "Өлім гусарлары" деп аталады. Қазіргі полктің таңбасы – Тотенкопф, ол полк лагерінің туында да бейнеленген.
The only remaining hussar unit in the Chilean Army is the 3rd Cavalry Regiment "Hussars" (es) in Angol. It forms part of the 3rd Army Mountain Division and is the only horse mounted regiment remaining in the army, aside from the Presidential Horse Grenadiers. The regiment has a mounted troop and mounted military band. It is named after one of the nation's founding fathers, José Miguel de Carrera, and is informally named "The Hussars of Death", as the successor regiment to Manuel Rodríguez's cavalry unit of that name. The modern regiment has the Totenkopf as its insignia as well as on the regimental camp flag.
Дания
Гардехусар полкі (ағылшын тілінде: The Guard Hussar Regiment) 1762 жылы құрылған. Қазіргі уақытта төрт батальоннан тұратын бөлім: броньды жаяу әскер батальоны, жеңіл (моторландырылған) барлау батальоны және екі оқу батальоны. Оперативтік міндеттерінен басқа, Гардехусар полкі Дания армиясындағы екі полкінің бірі (Den Kongelige Livgarde-мен бірге) "Гвардия" санатында болып табылады; осы ретте, Атты эскадрилья британ армиясындағы Корольдік атты әскері сияқты міндеттерді атқарады. Салтанатты атты түрінде Гардехусар полкі – бұл кавалерия класына бұрын тән болған, ілгішпен және өрнекті пелиссаны әлі күнге дейін киетін жалғыз гусарлар.
Gardehusarregimentet (English: The Guard Hussar Regiment), founded in 1762, is currently a unit with four battalions: an armoured infantry battalion, a light (motorized) reconnaissance battalion and two training battalions. In addition to its operational role, the Guard Hussar Regiment is one of two regiments in the Danish Army (along with the Den Kongelige Livgarde) to be categorised as 'Guards'; in this case, the Mounted Squadron perform the same role as the Household Cavalry do in the British Army. In mounted parade uniform, the Gardehusarregimentet are the only hussars to still wear the slung and braided pelisse, which was formerly characteristic of this class of cavalry.
Франция
1-ші парашют-гусар полкі (i=белгіленбеген). 1720 жылы құрылған бұл полк қазіргі уақытта Тарбсте, Жоғарғы Пиренейлер, Францияда орналасқан. Бұрын олар негізін қалаушы, венгр дворяны граф Берчены есімімен "i=белгіленбеген" деп аталған. i=жұмыс істемейді (2-гусарлық полк). 1735 жылы құрылған, қазіргі уақытта Францияның Бас-Ринде орналасқан. Дәстүрлі түрде "Шамборант" деп аталады. i=белгіленбеген (3-гусарлық полк). 1764 жылы құрылған, қазіргі уақытта Франциядағы Метс қаласында орналасқан. Франко-неміс бригадасының бір бөлігі. Бұрынғы "i=белгіленбеген". Француз революциясы мен 1815 жылғы Реставрация сияқты саяси дүрбелеңдердің салдарынан француз гусар полктары басқа армиялардағы әріптестеріне қарағанда тарихи байланыстылыққа ие емес. Hussard noir ("қара гусар") – Үшінші республика кезінде бастауыш сынып мұғалімдеріне берілген лақап ат, олардың қара пальтоларымен байланысты. Алғаш рет эссеші Шарль Пегуй 1913 жылы жазған "hussard noir de la République" ("Республиканың қара рыцарлары") сөз тіркесінің әскери мәні бар: Ол Франциядағы 19-шы ғасырдың соңындағы шиеленіскен атмосфераны бейнелеуге арналған, себебі мектеп мұғалімдері республикалық және секулярлық құндылықтарды белсенді түрде насихаттауға жүктелген жоғары миссияны сезінді, көбінесе сауатсыз халықтың арасында әлі де роялистік немесе католик күштерінің ықпалы күшті болды. Бұл сөз тіркесі әлі күнге дейін қоғамдық пікірталасқа кеңінен қолданылады, мектеп мұғалімдерінің (немесе кейде журналистердің және т.б.) азаматтарды білім берудегі моральдық және азаматтық рөлін көрсету үшін пайдаланылады.
1st Parachute Hussar Regiment (i=unset). Founded in 1720, this regiment is currently stationed in Tarbes, Hautes Pyrénées, France. They were formerly the "i=unset", after their founder, Count Bercheny, a Hungarian noble. i=unset (2nd Hussar Regiment). Founded in 1735, currently stationed in Haguenau, Bas Rhin, France. Traditionally called "Chamborant". i=unset (3rd Hussar Regiment). Founded in 1764, currently stationed in Metz, France. Part of the Franco German Brigade. Formerly the "i=unset". Because of political upheavals such as the French Revolution and the Restoration of 1815, the French hussar regiments do not have the same historical continuity as their counterparts in some other armies. Hussard noir ('black hussar') was the nickname given to primary school teachers during the Third Republic, referring to their black coats. Originally written by essayist Charles Péguy in 1913, the phrase hussard noir de la République ('the black knights of the Republic') has a military undertone: It is meant to capture the tense atmosphere of the late 19th century in France, as schoolteachers felt entrusted with a superior mission to actively promote Republican and secular values, among a largely illiterate population still much influenced by the authority of royalist or Catholic powers. The phrase is still commonly used in public discourse, to emphasize the moral and civic role played by schoolteachers (or occasionally, journalists, etc.) in the enlightenment of citizens in a democracy.
Ирландия
Атты сүйемелдеушілер, көпшілікке көк гусарлар деп белгілі, ирланд армиясының мемлекеттік және салтанатты шараларда қолданылған әскерлік бөлімі болды және жарқын көк гусар стиліндегі форма киді. Олар 1932 жылы құрылып, 1948 жылы таратылды. Кейде бұл атау олардың ізбасарларына, яғни сол кезден бері президентті сүйемелдеуші мотоцикл бөлімшесіне қатысты қолданылады.
The Mounted Escort, popularly known as Blue Hussars, was an Irish Army unit which was used for state and ceremonial functions and wore bright blue hussar style uniforms. They were created in 1932 and disbanded in 1948. The name is sometimes used to refer to their successors: the motorcycle unit that has provided presidential escort since then.
Литва
Король Миндаугас атты гусар батальоны Темір қасқыр механикаландырылған жаяу әскер бригадасының құрамындағы Литва құрлық әскерлерінің бөлімшесі болып табылады. Ол Литваның королі Миндаугастың (шамамен 1203–1263 жылдар) құрметіне аталған.
The King Mindaugas Hussar Battalion of the Iron Wolf Mechanised Infantry Brigade is a unit of the Lithuanian Land Forces. It is named after King Mindaugas of Lithuania (c. 1203–1263).
Перу
1-ші жеңіл ат әскері полкі, "Джуниннің даңқты гусарлары" 2012 жылға дейін Перу армиясының атты күзетшілері болып табылды, оның тарихы шамамен екі ғасырды қамтиды. 1821 жылдың 18 тамызында Жозе де Сан Мартин Перу гвардиясы легионының атты бөлігі ретінде полк құрылды. Полк Латын Америкасының тәуелсіздік соғыстарының соңғы шайқастарында – Джунин мен Аякучода, Ұлы Колумбия-Перу соғысында, Конфедерация соғысында және Тынық мұхиты соғысында қызмет етті. Армияның Білім беру басқармасы құрамында ұзақ уақыт болғаннан кейін, 1987 жылы полк Президенттік атты күзетші полкіне айналды. Бірақ, 2012 жылғы 2 ақпандағы № 139 2012/DE/EP Министрлік қаулысымен, президент Оланта Хумала Тассо басшылығымен, Фельдмаршал Доминго Нието атты полкі ресми президенттік сүйемелдеуші полк ретінде қайта құрылды, оның басты міндеті – Республика Президентінің және Лимадағы Перу Үкімет сарайының қауіпсіздігін қамтамасыз ету. Джунин гусарлары 1824 жылғы Джунин шайқасында киген үлгідегі көк және қызыл шапқа, қызыл пальто және көк шалбардан тұратын әсем киім киеді. Бұл киім Аргентинаның атты гранадирлер полкі генерал Сан Мартин киген киіммен ұқсас дизайнға ие, бірақ түстері мен өрнектері басқа, және олардың құрылуына және алғашқы сарбаздарын даярлауға көмектескен. Джунин гусарлары парадтарда найза мен қылыш алып жүреді және маршал Нието драгун гвардиясымен және Перу Қарулы Күштерінің және Перу Ұлттық Полициясының басқа да салтанатты бөлімшелерімен бірге салтанатты күзетшілер ретінде өнер көрсетеді. Жоғарыда айтылғандай, Джунин гусарлары енді президенттік сүйемелдеуші полк ретінде қызмет етпейді, бірақ қазір Перу армиясының Білім беру басқармасында орналасқан және Перу армиясын бейнелейтін рәсімдер мен шерулерге қатысады. Полк сонымен қатар құрметті күзетшілер мен сүйемелдеушілерді маңызды ұлттық шаралар мен салтанаттарға ұсынады. Мұндай шаралардың мысалы – 1929 жылы Тачна аймағының Перуға қайта қосылуын еске алудың жылдық рәсімі.
The 1st Light Cavalry Regiment, the "Glorious Hussars of Junín", was until 2012 the horse guards unit of the Peruvian Army, with a history spanning almost two centuries. Raised on August 18, 1821, by José de San Martín as the mounted component of the Peruvian Guard Legion, the regiment served in the final battles of the Latin American wars of independence in Junin and Ayacucho, in the Gran Colombia–Peru War, in the War of the Confederation and in the War of the Pacific. Following an extended period as part of the Army Education Command, the regiment became the Presidential horse guards regiment in 1987. However, by Ministerial Resolution No 139 2012/DE/EP of 2 February 2012, signed under the administration of President Ollanta Humala Tasso, the Field Marshal Domingo Nieto Cavalry Regiment has been reestablished as the official presidential escort, with the main mission of guaranteeing the security of the President of the Republic and the Government Palace of Perú in Lima. The Hussars of Junín wear a stylised dress uniform of a blue and red shako, red coat and blue breeches modelled on that worn in 1824 in the Battle of Junín. This uniform is of similar design, but with different colors and braiding, to that worn by the Argentine Regiment of Mounted Grenadiers General San Martín, which assisted in its raising and in the training of its first troopers. The Hussars of Junin carry lances and sabers on parade and perform as a ceremonial guard together with the Marshal Nieto Dragoon Guards and the other ceremonial units of the Peruvian Armed Forces and the National Police of Peru. As noted above, The Hussars of Junín no longer serve as the presidential escort but are now based in the Peruvian Army Education Command and still participates in ceremonies and parades, representing the Peruvian Army. The regiment also provides honor guards and escorts for welcoming ceremonies and other events of national importance. An example of such occasions is the annual ceremony commemorating the 1929 reintegration of the Tacna Region into Peru.
Швеция
Livregementets husarer (ағылшынша: "Өмірге арналған полк гусарлары"). Еуропа тарихындағы ең көрнекті гусар полктерінің бірі, тамыры 1536 жылға дейін жетеді. Бүгінде Livregementets husarer, сондай-ақ K 3 деп белгілі, Швециядағы соңғы әрекет ететін гусар полкі болып табылады және әуе шабуылы батальоны мен барлау батальонына оқыту жүргізеді, сонымен қатар швед армиясының Парашютші-разведчиктер мектебі мен Қарулы күштердің өмірге бейімделу мектебіне үй иесі болып табылады.
Livregementets husarer (English: 'Life Regiment Hussars'). One of the most distinguished hussar regiments in European history, with roots extending back to 1536. Today, Livregementets husarer, also known as K 3, is the last active hussar regiment in Sweden and trains an airborne battalion and an intelligence battalion and hosts the Swedish Army's Parachute Ranger School and the Armed Forces Survival School.
Венесуэла
Венесуэланың Президенттік құрметті гвардиясы гусар стиліндегі толық мерекелік форма киеді, осылайша Симон Боливардың гусар жасағының дәстүрі мен мұрасын сақтайды. Бұл бөлім 1815 жылы құрылған, Венесуэланың тәуелсіздік соғысы мен испандық-американдық тәуелсіздік соғыстары кезінде Боливардың басшылығымен қызмет етті. Қазіргі заманғы бригада Мирафлорес сарайында Венесуэла Президентіне салтанатты сүйемелдеу қызметін атқарады және онда өткізілетін барлық мемлекеттік келу рәсімдеріне қатысады, сондай-ақ сарай кешенінің қауіпсіздігін қамтамасыз етеді. Бригада сонымен қатар (i) Карабобо алаңындағы Белгісіз сарбаздың мазарында, Карабобо шайқасында қаза тапқан ұлттық батырлар мен қаза тапқандардың естелігін сақтау үшін; (ii) Каракастағы Монтана казармасында марқұм Уго Чавестің естелігіне; және (iii) Каракастағы Ұлттық пантеонда Боливар мен басқа да ұлттық батырлардың естелігіне арналған құрмет қарауылдарын қояды. Бригада қажет болған жағдайда қоғамдық қызметтерді де атқарады. Бригада құрамына Венесуэланың Ұлттық Боливар Қарулы Күштерінің барлық түрлерінен және қоғамдық қауіпсіздік органдарынан қызметкерлер кіреді. Бригаданы генерал немесе жоғары шенді офицер басқарады және взвод көлеміндегі Президенттік атты эскорт кіреді.
The Guardia de Honor Presidencial de Venezuela of Venezuela wear hussar style full dress uniforms, thus maintaining the traditions and legacy of Simón Bolívar's Hussar Troop. This unit was established in 1815, serving under Bolivar during the Venezuelan War of Independence and Spanish American wars of independence. The modern brigade serves as a ceremonial escort to the President of Venezuela at Miraflores Palace and attends all state arrival ceremonies conducted there, as well as providing security for the palace complex. The brigade also provides honor guards (i) at the Tomb of the Unknown Soldier at Carabobo Field, Carabobo commemorating the memory of national heroes and the fallen of the Battle of Carabobo; (ii) at the Montana Barracks in Caracas in memory of the late Hugo Chávez; and (iii) at the National Pantheon in Caracas in memory of Bolívar and other national heroes buried there. The brigade also performs public duty functions as required. Brigade personnel come from all branches of the National Bolivarian Armed Forces of Venezuela and public security services. The brigade is commanded by a general or flag officer and includes a Presidential mounted escort of platoon size.