Генри Аддингтон: Ұлыбританияның премьер-министрі (1801-1804)
Henry Addington
Генри Аддингтон – премьер-министр Великобритании (1801-1804). Амиенский мир с Францией, слабость в войне, отставка. История и биография политического деятеля.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1801-1804 жылдар аралығында Ұлыбританияның премьер-министрі Генри Аддингтон, Сидмут виконты
Prime Minister of the United Kingdom from 1801 to 1804
Henry Addington, the Viscount Sidmouth
Генри Аддингтон, 1-ші Сидмут виконты (30 мамыр 1757 – 15 ақпан 1844) – британдық тори саясаткері, Ұлыбританияның премьер-министрі қызметін атқарған. Аддингтон 1802 жылы Амиен келісімін жасауымен танымал, бұл Наполеон Франциясымен жасалған, Француз революциялық соғыстары кезінде Екінші коалицияның аяқталуын білдірген, тиімсіз бейбітшілік шарты болды. Осы келісім бұзылғанда, Аддингтон одақтастарсыз соғысты қайта бастады. Ол үшінші коалиция соғысына дейін салыстырмалы түрде әлсіз қорғаныс шараларын жүргізді. Ол премьер-министр лауазымында Аддингтоннан бұрын болған Уильям Питт кішінің пайдасына қызметтен алынды. Аддингтон сонымен қатар 1812-1822 жылдар аралығында ішкі істер министрі болып қызмет еткен он жылдық кезеңде демократиялық реформалардың жақтаушыларына қатысты реакциялық шаралар қолданғанымен де белгілі. Ол 1782 жылы құрылғаннан бері осы лауазымды үздіксіз ең ұзақ қызмет еткен адам.
Henry Addington, 1st Viscount Sidmouth, (30 May 175715 February 1844) was a British Tory statesman who served as prime minister of the United Kingdom from 1801 to 1804. Addington is best known for obtaining the Treaty of Amiens in 1802, an unfavourable peace with Napoleonic France which marked the end of the Second Coalition during the French Revolutionary Wars. When that treaty broke down, Addington resumed the war without allies. He conducted relatively weak defensive hostilities, ahead of what would become the War of the Third Coalition. He was forced from office in favour of William Pitt the Younger, who had preceded Addington as Prime Minister. Addington is also known for his reactionary crackdown on advocates of democratic reforms during a ten year spell as Home Secretary from 1812 to 1822. He is the longest continuously serving holder of that office since it was created in 1782.
Отбасы
Генри Аддингтон – Питтің ескісінің дәрігері Энтони Аддингтонның және Рев. Хавиленд Джон Хайлидің, Рединг мектебінің директорының қызы Мэри Аддингтонның ұлы болды. Әкесінің лауазымының нәтижесінде Аддингтон бала кезінде Уильям Питтің кішісімен дос болды. Аддингтон Рединг мектебінде, Винчестерде және Оксфордтағы Брассенос колледжінде оқыды, содан кейін Линкольн Иннінде құқық тануды оқыды. Ол 1781 жылы Урсула Мэри Хаммондқа үйленді; ол некеге жылына 1000 фунт стерлинг табыс әкелді. Олардың сегіз баласы болды, олардың алтауы ересек жасқа жетті. Урсула Аддингтон 1811 жылы қайтыс болды; 1823 жылы Аддингтон жесір әйелге, 1-ші Барон Стоуэлл Уильям Скоттың қызы Марианна Таунсендке үйленді.
Henry Addington was the son of Anthony Addington, Pitt the Elder's physician; and Mary Addington, the daughter of the Rev. Haviland John Hiley, headmaster of Reading School. As a consequence of his father's position, Addington was a childhood friend of William Pitt the Younger. Addington studied at Reading School, Winchester, and Brasenose College, Oxford, and then studied law at Lincoln's Inn. He married Ursula Mary Hammond in 1781; she brought an income of £1,000 a year into the marriage. The couple had eight children, of whom six survived to adulthood. Ursula Addington died in 1811; in 1823 Addington married a widow, Marianne Townsend, daughter of William Scott, 1st Baron Stowell.
Саяси мансап
Ол 1784 жылы Девизден Парламент мүшелерінің бірі ретінде Халықтар палатасына сайланды және 1789 жылы Халықтар палатасының спикері болды. 1801 жылдың наурыз айында Уильям Питт кіші қызметтен кетті, себебі король Георг III Ирландиядағы католиктерге қатысты саяси шектеулерді алып тастаудан бас тартты (Католиктердің азаттығы), бірақ нашар денсаулық, соғыстағы сәтсіздік, экономикалық құлдырау, ашаршылықтан туындаған қоғамдық тәртіпсіздіктің алаңдатарлық деңгейі және Министрлер кабинетіндегі келіспеушіліктер де ықпал етті. Питт пен король екеуі де Аддингтонның өз қарсылығына қарамастан премьер-министр болып тағайындалуын талап етті, сондай-ақ король мен Питті татуластыруға жасаған сәтсіз әрекеттеріне де қарамастан.
He was elected to the House of Commons in 1784 as one of the Members of Parliament for Devizes, and became Speaker of the House of Commons in 1789. In March 1801, William Pitt the Younger resigned from office, ostensibly over the refusal of King George III to remove some of the existing political restrictions on Roman Catholics in Ireland (Catholic Emancipation), but poor health, failure in war, economic collapse, alarming levels of social unrest due to famine, and irreconcilable divisions within the Cabinet also played a role. Both Pitt and the King insisted that Addington take over as Prime Minister, despite his own objections, and his failed attempts to reconcile the King and Pitt.
Премьер-министр
Сыртқы саясат оның өкілеттік мерзімінің басты жетістігі болды. Кейбір тарихшылар оны қатаң сынап, Ұлыбританияның ең маңызды қажеттіліктеріне немқұрайлы және бейжай болды деді. Алайда, Томас Голдсмит Аддингтон мен Хоуксбери логикалық, дәйекті және еуроцентристік билік теңгерімін сақтағандарын, олардың әрекеттеріне басшылық еткен қағидалар мен болжамдарға негізделгенін, ал емес хаостық жағдайға түсіп қалғандарын айтады. Аддингтонның ішкі реформалары табыс салығының тиімділігін екі есеге арттырды. Сыртқы істерде ол 1802 жылы Амиен келісімін жасады. Келісім шарттары британ үкіметі қабылдай алатын ең төменгі деңгейде болғанымен, Наполеон Бонапарт британдықтарға одан да жақсы шарттарға келіспес еді. Сонымен қатар, британ үкіметі соғыс шығындарынан, британдық тауарлар үшін континенттік нарықтарды жоғалтудан және екі рет егін нашар өсіп, кең ауқымды ашаршылық пен әлеуметтік толқуларға әкелгеннен кейін бейбітшілік қажеттілікке айналды. 1803 жылдың басына қарай Ұлыбританияның қаржылық және дипломатиялық жағдайы Аддингтонға Францияға соғыс жариялауға мүмкіндік берді, себебі француздар Мальтаның қорғанысы бойынша келісімге келуге дайын емес еді, бұл француз басқыншылығын тойтаруға жеткілікті болмайтындығы анық болды. Осы уақыттан бастап және содан бері Аддингтон соғысты әлсіз жүргізгені және қорғаныс позициясын ұстанғаны үшін сыналып келеді. Алайда, одақтастары болмағандықтан Ұлыбританияның таңдаулары тек қорғанумен шектелді. Ол әскер күшін арттырып, соғысты қаржыландыруға қабілетті салық базасын құрды және бірнеше француз иелігін басып алды. Одақтастар табу үшін Аддингтон Ресей, Австрия және Пруссиямен қарым-қатынасты жақсартты, бұл оның қызметтен кеткеннен кейін жақын арада Үшінші коалиция құрылуына әкелді. Аддингтон сонымен қатар оңтүстік жағалауда Мартелло мұнараларын салу арқылы және 600 000-нан астам қарулы күштерді жинау арқылы француз басқыншылығына қарсы Ұлыбританияның қорғанысын күшейтті.
Foreign policy was the centrepiece of his term in office. Some historians have been highly critical and said that it was ignorant and indifferent to Britain's greatest needs. However, Thomas Goldsmith argues that Addington and Hawkesbury conducted a logical, consistent and eurocentric balance of power policy, rooted in rules and assumptions governing their conduct, rather than a chaotic free for all approach. Addington's domestic reforms doubled the efficiency of the income tax. In foreign affairs, he secured the Treaty of Amiens in 1802. While the treaty's terms were the bare minimum that the British government could accept, Napoleon Bonaparte would not have agreed to any terms more favourable to the British, and the British government had reached a state of financial collapse from war expenditure, the loss of Continental markets for British goods and two successive failed harvests that had led to widespread famine and social unrest, rendering peace a necessity. By early 1803, Britain's financial and diplomatic positions had recovered sufficiently to allow Addington to declare war on France, when it became clear that the French would not allow a settlement for the defences of Malta that would have been secure enough to fend off a French invasion that appeared imminent. At the time and ever since, Addington has been criticised for his lacklustre conduct of the war and his defensive posture. However, without allies, Britain's options were limited to defence. He increased the forces, provided a tax base that could finance an enlarged war and seized several French possessions. To gain allies, Addington cultivated better relations with Russia, Austria, and Prussia, which later culminated in the Third Coalition shortly after he left office. Addington also strengthened British defences against a French invasion through the building of Martello towers on the south coast and the raising of more than 600,000 men at arms.
Табылған балалардың ауруханасы
1802 жылы Аддингтон Лондонның тасталып қалған балалар үйі директорлар кеңесінің өмір бойына вице-президенті лауазымын құрметті түрде қабылдады.
In 1802, Addington accepted an honorary position as vice president for life on the Court of Governors of London's Foundling Hospital for abandoned babies.
Лауазымнан айыру
Патша оған қолдау көрсеткеніне қарамастан, бұл жеткіліксіз болды, себебі Аддингтон парламенттің екі палатасында да тиісті ықпалға ие болған жоқ. 1804 жылдың мамыр айына қарай Аддингтонның соғыс саясатына бағытталған партиялық сын үш ірі топтың (Гренвилликтер, Фоксиктер және Питтиктер) парламенттік төңкерісіне себеп болды. Олар Аддингтонның үкіметін алмастыруға бейімділік танытты. Аддингтонның басты кемшілігі – өзінің және корольдің жақтастарынан бөлек, парламенттік көпшіліктің адал қолдауын қамтамасыз ете алмауы еді. Бұл, оның орташа деңгейдегі сөйлеу шеберлігімен қосылғанда, оны Питттің парламенттік басқарудағы шеберлігіне және ораторлық өнеріне қарсы осал қалдырды. Питттің 1804 жылдың наурыз айында Аддингтонға қарсы жасаған парламенттік шабуылдары оның парламенттік көпшілігін азайтып, Төменгі палатада жеңіліске ұшырауының алдында қалдырды.
Although the King stood by him, it was not enough, because Addington did not have a strong enough hold on both Houses of Parliament. By May 1804, partisan criticism of Addington's war policies provided the pretext for a parliamentary putsch by the three major factions (Grenvillites, Foxites, and Pittites), who had decided that they should replace Addington's ministry. Addington's greatest failing was his inability to manage a parliamentary majority by cultivating the loyal support of MPs beyond his own circle and the friends of the King. That, combined with his mediocre speaking ability, left him vulnerable to Pitt's mastery of parliamentary management and his unparallelled oratory skills. Pitt's parliamentary assault against Addington in March 1804 led to the slimming of his parliamentary majority to the point that defeat in the House of Commons was imminent.
Лорд Президент және Лорд Таза мөрі
Аддингтон маңызды саяси тұлға болып қалды, өйткені ол көптеген депутаттардың қолдауын алған болатын, олар Парламентте оны адал түрде қолдады. 1804 жылдың желтоқсанында Лорд Хоуксберидің аралыққа түсуі арқасында ол Питтпен қайта табысты. Осының нәтижесінде Питт 1805 жылдың қаңтарында оны Кеңес Лорд-президенті ретінде Кабинетке қабылдады, бірақ Аддингтон Парламентте бірге отырудың қиындығын болдырмау үшін оған жұртшылыққа қабылдануын талап етті. Аддингтон 1805 жылдың 12 қаңтарында Девон графтығындағы Сидмуттан Виконт Сидмут титулын алды. Аддингтонның адал жақтастарының үкіметке қолдау көрсетуінің орнына, Питт Аддингтонның әріптесі Букингемшир графына Ланкастер герцогтығының канцлері лауазымын беруге келісті, сондай-ақ оны Кабинеттегі жоғары лауазымның бірінші бос орнына көтеруге уәде берді. Бірақ Мелвилл 1805 жылдың шілдесінде Адмиралтействоның бірінші лорды лауазымынан кеткен кезде, Питт Букингемширдің орнына сэр Чарльз Миддлтонды тағайындап, уәдесін бұзды. Осы сатқындықтың салдарынан Аддингтон мен Букингемшир отставкаға кетіп, барлық жақтастарын оппозицияға көшті. Аддингтон 1806 жылы Питттің орнын басып алған «Барлық таланттар» министрлігінде Лорд Приви-Мөрі болып тағайындалды. Кейін сол жылы ол 1807 жылға дейін Лорд-президент лауазымына қайта оралды. Оның отставкасы, король Георг III қарсылығына қарамастан, Кабинет талқылап отырған Католиктердің эмансипациясының шектеулі шарасына қарсылығын білдіріп, «Таланттар» министрлігінің құлауына себеп болды.
Addington remained an important political figure because he had gained a large following of MPs who supported him loyally in the Commons. He was reconciled with Pitt in December 1804, with the help of Lord Hawkesbury as an intermediary. As a result, Pitt arranged for him to join the Cabinet as Lord President of the Council in January 1805 but insisted for Addington to accept a peerage to avoid the inconvenience of them sitting together in the Commons and Addington was created Viscount Sidmouth, of Sidmouth in the County of Devon on 12 January 1805. In return for the support of the government by Addington's loyal supporters, Pitt agreed to include Addington's colleague the Earl of Buckinghamshire as Chancellor of the Duchy of Lancaster with a promise to elevate him to the first vacancy of a more senior position in the Cabinet. However, when Melville resigned as First Lord of the Admiralty in July 1805, Pitt broke his promise by having Sir Charles Middleton appointed instead of Buckinghamshire. As a result of the betrayal, Addington and Buckinghamshire resigned and took all of their supporters into opposition. Addington was appointed Lord Privy Seal in 1806 in the Ministry of All the Talents that succeeded Pitt. Later that year he returned to the position of Lord President to 1807. His resignation, in opposition to a limited measure of Catholic Emancipation, which the Cabinet was considering despite the opposition of King George III, precipitated the fall of the Talents Ministry.
Ішкі істер министрі
Ол 1812 жылы наурыз айында Лорд-президент ретінде үкіметке қайта оралды және сол жылдың маусым айында Ішкі істер министрі болды. Ішкі істер министрі ретінде Аддингтон революциялық оппозицияға қарсы күресті, 1817 жылы habeas corpus-ты уақытша тоқтатуға және 1819 жылы Алты заңның қабылдануына жауапты болды. Оның қызмет ету кезеңінде 1819 жылы Питерлу трагедиясы орын алды. Ол 1822 жылы қызметтен кетіп, оның орнына Сер Роберт Пил Ішкі істер министрі болды, бірақ Аддингтон келесі екі жыл бойы портфелі жоқ министр ретінде Кабинетте қалды. Веллингтон герцогымен бірге, ол Кабинет мүшелерінің және король Георг IV-нің Оңтүстік Америка республикаларын британдықтардың мойындауына қарсы болды. Ол келесі бірнеше жыл Лордтар палатасында белсенді болып, 1829 жылы католиктердің эмансипациясына қарсы соңғы сөз сөйледі және 1832 жылғы реформа заңына қарсы соңғы дауысын берді.
He returned to government again as Lord President in March 1812, and, in June of the same year, became Home Secretary. As Home Secretary, Addington countered revolutionary opposition, being responsible for the temporary suspension of habeas corpus in 1817 and the passage of the Six Acts in 1819. His tenure also saw the Peterloo Massacre of 1819. He left office in 1822, succeeded as Home Secretary by Sir Robert Peel, but Addington remained in the Cabinet as Minister without Portfolio for the next two years, opposing, along with the Duke of Wellington, other members of Cabinet, and King George IV, British recognition of the South American republics. He remained active in the House of Lords for the next few years, making his final speech in opposition to Catholic Emancipation in 1829 and casting his final vote against the Reform Act 1832.
Тұрғын үйлер мен жерлер
Аддингтон Девондағы Үпоттери және қазіргі Рединг қаласының Вудли ауданындағы Булмерше Корт үйлерін иеленді, бірақ премьер-министр болғаннан кейін Ричмонд паркіндегі White Lodge-ге көшті. Дегенмен, ол Вудли және Рединг аймағымен Вудли атты жаяу әскер кавалериясының командирі және Редингтің жоғары уәкілі ретінде байланысын сақтап қалды. Сондай-ақ ол Рединг қаласына бүгінде Корольдік Беркшир ауруханасы орналасқан жерді сыйға берді. Оның есімі қаладағы Сидмут көшесі мен Аддингтон жолында, сондай-ақ Девиздегі Сидмут көшесінде және Вудлидегі Аддингтон арнайы мектебінде мәңгі есте қалды. Девизде ол 1814 жылы Джеймс Уайт жобалаған жаңа Базар айқышы үшін төледі. 1795 жылдан бастап Төменгі палатаның спикері ретінде ол Вестминстер сарайында, Төменгі палатаның солтүстік-шығысында тұрды.
Addington maintained homes at Upottery, Devon and Bulmershe Court, in what is now the Reading suburb of Woodley, but moved to the White Lodge in Richmond Park when he became Prime Minister. However, he maintained links with Woodley and the Reading area as commander of the Woodley Yeomanry Cavalry and High Steward of Reading. He also donated to the town of Reading the of land that is today the site of the Royal Berkshire Hospital, and his name is commemorated in the town's Sidmouth Street and Addington Road as well as in Sidmouth Street in Devizes and Addington Special School in Woodley, Reading. In Devizes he paid for the new Market Cross, designed by James Wyatt, that was constructed in 1814. As Speaker of the House of Commons, from 1795 he had a residence in the Palace of Westminster, to the north east of the House of Commons.
Өлім
Аддингтон 1844 жылдың 15 ақпанында 86 жасында Лондонда тұмаудан қайтыс болды және қазіргі Үлкен Лондондағы Мортлейк Хай-стритте орналасқан Сент-Мэри-де-Виргин шіркеуінің қорымдығына жерленді.
Addington died in London on 15 February 1844 at the age of 86, from influenza, and was buried in the churchyard at St Mary the Virgin, Mortlake on Mortlake High Street, now in Greater London.