Антарктиданың ең көп таралған түлені – қабықжегіш түлен (Lobodon carcinophaga) туралы ақпарат. Krill-бен қоректенеді, тіс құрылымы ерекше, популяциясы 7-75 млн-ға жетеді.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Карниворлар түрі
Species of carnivore
Крабитерлік тұтқа (Lobodon carcinophaga), сондай-ақ крилл жейтін тұтқа деп те аталады, Антарктида жағалауының айналасында таралған нағыз тұтқа. Олар орташа және ірі денелі (ұзындығы 2 метрден асады), салыстырмалы түрде жіңішке денелі және ақшыл түсті болып келеді. Негізінен Антарктика жағалауынан маусымдық түрде ұзаратын, еркін жүзетін мұз жамылғысында кездеседі, оны демалу, жұптасу, әлеуметтік жиналу және жемтіктеріне қол жеткізу үшін пайдаланады. Олар әлемдегі ең көп кездесетін тұтқалар түрі. Халық санының нақты бағалаулары белгісіз болғамен, кем дегенде 7 миллион, ал мүмкін 75 миллионға дейін жетеді. Бұл түрдің сәттілігіне Оңтүстік мұхиттағы көптеген крилльді арнайы жемеуі себепті, оған осы мақсатқа қарай ерекше бейімделген, тіркелген тістері бар. Шындығында, оның ғылыми атауы, "көктеректі тісті (лободон) шабақ жегіш (карцинофага)" деп аударылады, оның кішкентай шабақтарды сүзуге бейімделген, жіңішке тістеріне сілтеме жасайды. Атауына қарамастан, крабитерлік тұтқалар шабақтарды жемейді. Криллдің маңызды жыртқышы болудан басқа, крабитерлік тұтқаның төлдері де леопард тұтқаларының (H. leptonyx) диетасының маңызды бөлігін құрайды. Олар Lobodon туысының жалғыз өкілі.
The crabeater seal (Lobodon carcinophaga), also known as the krill eater seal, is a true seal with a circumpolar distribution around the coast of Antarctica. They are medium to large sized (over 2 m in length), relatively slender and pale colored, found primarily on the free floating pack ice that extends seasonally out from the Antarctic coast, which they use as a platform for resting, mating, social aggregation and accessing their prey. They are by far the most abundant seal species in the world. While population estimates are uncertain, there are at least 7 million and possibly as many as 75 million individuals. This success of this species is due to its specialized predation on the abundant Antarctic krill of the Southern Ocean, for which it has uniquely adapted, sieve like tooth structure. Indeed, its scientific name, translated as "lobe toothed (lobodon) crab eater (carcinophaga)", refers specifically to the finely lobed teeth adapted to filtering their small crustacean prey. Despite its common name, crabeater seals do not eat crabs. As well as being an important krill predator, the crabeater seal's pups are an important component of the diet of leopard seals (H. leptonyx). They are the only member of the genus Lobodon.
Таксономия және эволюция
Лободон атауы ежелгі грек тілінен шыққан, ал түрдің атауы – carcinophaga, «қабық жеуші» дегенді білдіреді. Бұл түстіктер Lobodontini тайпасына жатады және су қабатынан кішкентай жемді сүзуге көмектесетін ілмекшелер мен тілшелер сияқты тіс құрылымының ерекшеліктерін бөліседі. Lobodontini тайпасының ата-тегі Миоценнің соңы мен Плиоценнің басында (15–25 миллион жыл бұрын) Mirounga (төл теңіз түлкісі) тайпасынан бөлініп шыққан болуы мүмкін, олар оңтүстікке қарай жылжу кезінде Антарктида айналасындағы салыстырмалы оқшаулануда тез дамыған. Жаз айларында еркектердің салмағы әдетте , ал аналықтардың салмағы болады. Жеке тұлғаның жынысын анықтау үшін молекулалық генетикалық әдіс қолданылады. Ірі қабық жегіштердің салмағы дейін жетеді. Балалары туғанда шамамен ұзындығында және салмағында болады. Емшектейтін кезеңде балалар күніне шамамен өседі және екі-үш аптада сүтінен айырылғанда шамамен жетеді. Бұл түлкілердің денесі көбінесе қоңыр немесе күміс түсті жүнмен жабылған, ал жүзбе қанаттарының айналасындағы түсі қараңғырақ болады. Жыл бойы түсі өзгереді, ал жаңадан жүн қалпынан шыққан түлкілер күміс ақ түсті қабық жегіштерге қарағанда қараңғырақ көрінеді. Дене құрылысы басқа түлкілерге қарағанда жіңішкелеу, ал тұмсығы сүйір болады. Қабық жегіштер мұзда басын көтеріп, арқасын ие ала алады, ал қызып кетпесе, жылдам қозғала алады. Олардың денесінде леопард түлкісінің шабуылынан (жүзбе қанаттарының айналасында) немесе еркектерде, жұптасу маусымында жұптасқаны үшін (мойын және жақ айналасында) іздер қалады. Олар Миоценнің соңы мен Плиоценнің басында (15–25 миллион жыл бұрын) Антарктиканы мекендеген, сол кезде бұл аймақ бүгінгіге қарағанда әлдеқайда жылы болған. Популяция байланысты және жақсы араласады (панмиктикалық), генетикалық деректер ешқандай түршелік бөліністі көрсетпейді. Генетикалық зерттеулер бұл түрде жақындағы, тұрақты генетикалық тартылыстың болмағанын анықтады, бұл популяциялар жақында айтарлықтай және тұрақты төмендеуге ұшырамағанын көрсетеді. Қазіргі уақытта қабық жегіштердің жалпы санының сенімді бағасы жоқ. Бұрынғы бағалаулар көбінесе кездейсоқ байқауларға және үлкен болжамдарға негізделген, 2 миллионнан 50–75 миллион жеке тұлғаға дейін ауытқып салады. Генетикалық деректер қабық жегіштердің саны плейстоцен кезеңінде өскен болуы мүмкін екенін көрсетеді. Соңғы бағалау 7 миллион жеке тұлғаны құрайды, бірақ бұл да, әдетте, төмен бағаланған саналады. Аналықтар көбейтілген ошақтарда жиналмайды, олар мұз үстінде жеке-жеке туады. Ересек еркектер аналық және бала жұбына аналық ескіру бастағанға дейін (бала сүтінен айырылғаннан кейін 1-2 апта өткен соң) күтім көрсетеді, содан кейін жұптасады. Жұптасу тікелей байқалған жоқ және судың ішінде жүзеге асады деп болжанады. Балалар шамамен үш аптада сүтінен айырылады, осы кезде олар ересектерге ұқсас кішкентай жүнге ие болады.
The genus name of the crabeater seal, Lobodon, derives from Ancient Greek meaning "lobe toothed", and the species name carcinophaga means "crab eater." These species, collectively belonging to the Lobodontini tribe of seals, share teeth adaptations including lobes and cusps useful for straining smaller prey items out of the water column. The ancestral Lobodontini likely diverged from their sister clade, the Mirounga (elephant seals) in the late Miocene to early Pliocene, when they migrated southward and diversified rapidly in the relative isolation around Antarctica. During summer, males typically weigh , and females A molecular genetic based technique has been established to confirm the sex of individuals in the laboratory. Large crabeater seals can weigh up to Pups are about in length and at birth. While nursing, pups grow at a rate of about a day, and grow to be around when they are weaned at two or three weeks. These seals are covered mostly by brown or silver fur, with darker coloration around flippers. The color fades throughout the year, and recently molted seals appear darker than the silvery white crabeater seals that are about to molt. Their body is comparatively more slender than other seals, and the snout is pointed. Crabeater seals can raise their heads and arch their backs while on ice, and they are able to move quickly if not subject to overheating. Crabeater seals exhibit scarring either from leopard seal attacks around the flippers or, for males, during the breeding season while fighting for mates around the throat and jaw. They colonized Antarctica during the late Miocene or early Pliocene (15–25 million years ago), at a time when the region was much warmer than today. The population is connected and fairly well mixed (panmictic), and genetic evidence does not suggest any subspecies separations. A genetic survey did not detect evidence of a recent, sustained genetic bottleneck in this species, which suggests that populations do not appear to have suffered a substantial and sustained decline in the recent past. Currently, no reliable estimates of the total crabeater seal population are available. Past estimates relied on minimal opportunistic sighting and much speculation, ranging from 2 million to 50–75 million individuals. Genetic evidence suggests that crabeater population numbers may have increased during the Pleistocene. The most recent point estimate is 7 million individuals, but this, too, is considered a likely underestimate. Rather than aggregate in reproductive rookeries, females haul out on ice to give birth singly. Adult males attend female pup pairs until the female begins estrus one to two weeks after the pup is weaned before mating. Copulation has not been observed directly and presumably occurs in water. Pups are weaned in about three weeks, at which time they are also beginning to molt into a subadult coat similar to the adult pelage.
Диета
Түрдің жалпы атауына қарамастан, крабтер теңізтіктері крабтармен қоректенбейді (оның ареалындағы крабтардың сирек кездесетін түрлері көбінесе өте терең суларда табалады). Олар негізінен Антарктида криліне (Euphausia superba) маманданған жыртқыштар, ол олардың рационының 90% астамын құрайды. Олардың жем таңдауында маусымдық айырмашылықтар байқалмайды, бірақ олар ересек және аталық крильді ұстауға бейім.
Despite the common name of the species, the crabeater seal does not feed on crabs (the few crab species in its range are mostly found in very deep water). Rather, it is a specialist predator on Antarctic krill (Euphausia superba), which comprise over 90% of the diet. There is little seasonality in their prey preference, but they may target adult and male krill.
Жауыздық
Жас крабтерлер леопард тұмсықтыларының күшті жемтігіне ұшырайды. Шындығында, алғашқы жылғы өлім-жітім деңгейі өте жоғары, шамамен 80%-ға дейін жетеді, ал бірінші жылды өткерген крабтерлердің 78%-ға жуығы леопард тұмсықтыларының шабуылдарынан жарақат алып, іздер қалдырады. Жоғары жемтілік қысымы крабтерлердің демографиясы мен өмірлік циклына айқын әсер етеді және әлеуметтік мінез-құлықтарын, соның ішінде жас ересектердің топтасуын қалыптастыруда маңызды рөл атқарған болуы мүмкін. Көбінесе жемтілік суда жүрген кезде болса да, қасқырлардың (killer whales) бірлесіп шабуылдап, мұздың үстінде жатқан крабтерді суға шайып жіберуі байқалған. Дегенмен, оркалар көбінесе басқа түркилерді қуады, себебі крабтерлер - аулауға қиындық туғызатын, жақсы қарсы тұра алатын түр.
Young crabeater seals experience significant predation by leopard seals. Indeed, first year mortality is exceedingly high, possibly reaching 80%, and up to 78% of crabeaters that survive through their first year have injuries and scars from leopard seal attacks. The high predation pressure has clear impacts on the demography and life history of crabeater seals, and has likely had an important role in shaping social behaviors, including aggregation of subadults. While most predation occurs in the water, coordinated attacks by groups of killer whales creating a wave to wash the hauled out seal off floating ice have been observed. Orca packs generally pursue other seals, however, as crabeaters are known to be a tenacious species that make themselves more trouble to catch than they're worth.