Спенсер Персиваль: Ұлыбританияның қызмет еткен премьер-министрі
Spencer Perceval
Спенсер Персиваль – Ұлыбританияның 1809-1812 жылдардағы премьер-министрі, тарихқа өзінің қанымен кірген жалғыз премьер-министр. Биографиясы, мансабы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ұлыбританияның премьер-министрі 1809-1812 жылдары
Prime Minister of the United Kingdom from 1809 to 1812
Спенсер Персевал (1 қараша 1762 – 11 мамыр 1812) – 1809 жылдың қазанынан 1812 жылдың мамыр айындағы қазасына дейін Ұлыбританияның премьер-министрі қызметін атқарған британдық мемлекет қайраткері және адвокат. Ол Ұлыбританияның тарихындағы өмір сүріп, өлтірілген жалғыз премьер-министрі, сондай-ақ премьер-министр болған жалғыз солиситор-генерал немесе бас прокурор. Персевал ағылшын-ирландия графының кіші ұлы болып дүниеге келді, Харроу мектебінде және Кембридж университетінің Тринити колледжінде білім алды. Ол Линкольнс Инн құқықтық мектебінде заң оқыды, Мидленд аймағында адвокат ретінде жұмыс істеді және 1796 жылы Корольдің кеңесшісі атағын алды. 33 жасында Нортгемптон округінен парламент депутаты (MP) болып саясатқа қадам басты. Уильям Питт кішісінің жақтасы болған Персевал өзін тори емес, әрқашан «Мистер Питттің досы» деп сипаттады. Персевал католиктердің эмансипациясына және Парламент реформасына қарсы болды; ол Наполеонға қарсы соғысты және Атлант мұхитындағы құл саудасын жоюды қолдады. Ол аң аулау, құмар ойындар және неке адалдығын бұзуға қарсы болды; сол кездегі көптеген депутаттар сияқты көп ішпейтін, қайырымдылыққа жан-жақты көмектесетін және он үш баласымен уақыт өткізуді ұнататын. Саясатқа кеш кіргеніне қарамастан, оның билікке жолы жылдам болды; ол Аддингтон үкіметінде Англия мен Уэльстің солиситор-генералы, содан кейін бас прокуроры, екінші Портленд үкіметінде Қаржы министрі және Палаталар палатасының басшысы болып тағайындалды, ал 1809 жылы премьер-министр атанды. Әлсіз үкіметтің басшысы ретінде Персевал өзінің қызметі кезеңінде бірқатар қиындықтарға тап болды, оның ішінде Валхерен экспедициясына қатысты тергеу, король Георг III-нің психикалық ауруы мен қабілетсіздігі, экономикалық дағдарыс және луддиттердің бүліктері. Ол осы қиындықтарды жеңіп, оппозицияның жеңілісшілдігіне қарамастан, Пиреней соғысын сәтті жүргізді және Регент принцінің қолдауын алды. 1812 жылдың басына қарай оның жағдайы нығайды, бірақ Палаталар палатасының вестибюлінде Персевалдың үкіметіне наразы болған саудагер Джон Беллингхэм оны атқылап өлтірді. Беллингхэм бір аптадан кейін дарға асылды. Персевалдың ересекке дейін жеткен төрт ағасы болды. Оның еркек ұрпақтарының тоқырауы салдарынан Эгмонт графының титулы 20 ғасырдың басында оның шөберелерінің біріне өтті және 2011 жылы жойылды.
Spencer Perceval (1 November 1762 – 11 May 1812) was a British statesman and barrister who served as Prime Minister of the United Kingdom from October 1809 until his assassination in May 1812. He is the only British prime minister to have been assassinated, and the only solicitor general or attorney general to have become prime minister. The younger son of an Anglo Irish earl, Perceval was educated at Harrow School and Trinity College, Cambridge. He studied law at Lincoln's Inn, practised as a barrister on the Midland circuit, and in 1796 became a King's Counsel. He entered politics at age 33 as a member of Parliament (MP) for Northampton. A follower of William Pitt the Younger, Perceval always described himself as a "friend of Mr. Pitt", rather than a Tory. Perceval was opposed to Catholic emancipation and reform of Parliament; he supported the war against Napoleon and the abolition of the Atlantic slave trade. He was opposed to hunting, gambling and adultery; he did not drink as much as most MPs at the time, gave generously to charity, and enjoyed spending time with his thirteen children. After a late entry into politics, his rise to power was rapid; he was appointed as Solicitor General and then Attorney General for England and Wales in the Addington ministry, Chancellor of the Exchequer and Leader of the House of Commons in the second Portland ministry, and then became prime minister in 1809. At the head of a weak government, Perceval faced a number of crises during his term in office, including an inquiry into the Walcheren expedition, the mental illness and incapacity of King George III, economic depression, and Luddite riots. He overcame those crises, successfully pursued the Peninsular War in the face of opposition defeatism, and won the support of the Prince Regent. His position was stronger by early 1812, when, in the lobby of the House of Commons, he was assassinated by John Bellingham, a merchant with a grievance against Perceval’s government. Bellingham was hanged one week later. Perceval had four older brothers who survived to adulthood. Through expiry of their male line, male heirs, the earldom of Egmont passed to one of his great grandsons in the early 20th century and became extinct in 2011.
Балалық шағы мен білімі
Персеваль Лондонның Мейфэр ауданындағы Одли скверінде дүниеге келді. Ол Эгмонт графының жетінші ұлы, графтың екінші некесінен туған екінші баласы. Оның анасы Кэтрин Комптон, Арден баронессасы, Нортгемптонның 4-ші графының немере қызы болды. Спенсер – Комптон әулетінің есімі; Кэтрин Комптонның атасы Спенсер Комптон, Вилмингтонның 1-ші графы, премьер-министр қызметін атқарған. Оның әкесі Фредерик, Уэльс ханзадасы және Георг III корольдің саяси кеңесшісі болды, ол Адмиралтействоның бірінші лорды лауазымында қысқа мерзім қызмет етті. Персевальдың балалық шағы Чарлтон-хауста өтті, оны әкесі Вулвич кемежайына жақын деп ойлаған. Персевальдың әкесі, лорд Эгмонт, ол сегіз жасқа толғанда қайтыс болды. Персеваль Харроу мектебіне оқуға түсті, онда тәртіпті және жақсы оқитын оқушы болды. Харроуда ол евангелистік англикандық дінге қызығушылық танытып, Дадли Райдермен өмір бойына сақталатын достық қарым-қатынас орнатты. Харроуда бес жыл оқығаннан кейін ол ағасы Чарльздың ізімен Кембридждегі Тринити колледжіне түсті. Ол ағылшын тілінен деklamация байқауында жеңіс алып, 1782 жылы бітірді.
Perceval was born in Audley Square, Mayfair, London, the seventh son of the 2nd Earl of Egmont; he was the second son of the Earl's second marriage. His mother, Catherine Compton, Baroness Arden, was a granddaughter of the 4th Earl of Northampton. Spencer was a Compton family name; Catherine Compton's great uncle Spencer Compton, 1st Earl of Wilmington, had been prime minister. His father, a political adviser to Frederick, Prince of Wales and King George III, served briefly in the cabinet as First Lord of the Admiralty. Perceval's early childhood was spent at Charlton House, which his father had taken to be near Woolwich Dockyard. Lord Egmont, Perceval's father, died when he was eight. Perceval went to Harrow School, where he was a disciplined and hard working pupil. It was at Harrow that he developed an interest in evangelical Anglicanism and formed what was to be a lifelong friendship with Dudley Ryder. After five years at Harrow, he followed his older brother Charles to Trinity College, Cambridge. There he won the declamation prize in English and graduated in 1782.
Заңгерлік мансап және неке
Екінші некедегі екінші ұлы ретінде және жылына бар болғаны 200 фунт стерлинг (1780 жылы 200.0 фунт стерлинг қазіргі заманда шамамен <есептелген сомаға> тең) көлемде жәрдемақы алып, Персевал өмірде өз жолын табуға мәжбүр болды. (Бірінші ұлға мүлік және лауазым мұрагерлікпен беріледі.) Ол заңгерлікті таңдап, Линкольн Инн-де оқыды және 1786 жылы адвокаттық практикаға қабылданды. Персевалдың анасы 1783 жылы қайтыс болды. Персевал мен оның ағасы Чарльз, қазір Лорд Арден, Чарльтонда үй жалдады, онда олар Персевалдың балалық шағындағы үйінде тұратын екі әйел бауырластың махаббатына түсті. Әйелдердің әкесі, сэр Томас Спенсер Уилсон, өзінің үлкен қызы Маргаретта мен бай, Парламент мүшесі және Адмиралтейство Лорды болған Лорд Арденнің одағын мақұлдады. Персевалға, ол кезде Мидленд аймағында ақшасы жоқ адвокатқа, кіші қызы Джейн үш жылдан кейін ересек болғанша күтуді айтты. 1790 жылы Джейн 21 жасқа толғанда Персевалдың мансабы әлі де дамымады, ал сэр Томас әлі де бұл некеге қарсы болды. Олар қашып, Шығыс Гринстедте арнайы рұқсатпен үйленді. Олар Бедфорд Роудағы кілем дүкенінің үстіндегі жалдамалы пәтерде тұрып, кейін Линкольн Инн Филдс-тегі Линдси Хаусқа көшіп барды. Олардың 13 баласы болды. Персевалдың отбасылық байланыстары оған бірнеше лауазымдарға жол ашты: 1790 жылы Нортгемптонның орынбасар рекордері және банкроттар комиссары; 1791 жылы малтабарлаушы және монетадағы темірлерді тіркеуші – жылына 119 фунт стерлинг көлеміндегі пайдасыз лауазым; және 1794 жылы Адмиралтейство кеңесіне кеңесші. Ол Томас Пейннің бүлікшіл жала жабуы (1792) және Джон Хорн Туккінің мемлекеттік опасыздық жасауы (1794) ісінде Корольдің кіші кеңесшісі болды. Персевал 1794 жылы Францияның басып кіру қаупі төнген кезде Лондон және Вестминстер жеңіл атты әскерлеріне қосылды және 1803 жылға дейін олармен бірге қызмет етті. Персевал Уоррен Хейстингстің импичментіне қолдау көрсету және бүлікшіліктен қоғамдық тәртіпті қорғау мақсатында анонимді памфлеттер жазды. Бұл памфлеттер оны Уильям Питт кішінің назарына түсірді, және 1795 жылы оған Ирландияның Бас хатшысы лауазымы ұсынылды. Ол бұл ұсыныстан бас тартты. Ол адвокаттық практикада көбірек табыс таба алатын, сондықтан өсіп келе жатқан отбасын асырау үшін оған ақша қажет болды. 1796 жылы ол Корольдің кеңесшісі болды және жылына шамамен 1000 фунт стерлинг (1796 жылы 1000.0 фунт стерлинг қазіргі заманда шамамен <есептелген сомаға> тең) табыс тапты. Персевал КК-ге 33 жасында тағайындалды, бұл оны ең жас кеңесшілердің біріне айналдырды.
As the second son of a second marriage, and with an allowance of only £200 a year (200.0 in 1780 is equivalent to about <calculated amount> in recent years), Perceval faced the prospect of having to make his own way in life. (Under primogeniture, the first son inherited land and title.) He chose the law as a profession, studied at Lincoln's Inn, and was called to the bar in 1786. Perceval's mother had died in 1783. Perceval and his brother Charles, now Lord Arden, rented a house in Charlton, where they fell in love with two sisters who were living in the Percevals' old childhood home. The sisters' father, Sir Thomas Spencer Wilson, approved of the match between his eldest daughter Margaretta and Lord Arden, who was wealthy and already a Member of Parliament and a Lord of the Admiralty. Perceval, who was at that time an impecunious barrister on the Midland Circuit, was told to wait until the younger daughter, Jane, came of age in three years' time. When Jane reached 21, in 1790, Perceval's career was still not prospering, and Sir Thomas still opposed the marriage. The couple eloped and married by special licence in East Grinstead. They set up home together in lodgings over a carpet shop in Bedford Row, later moving to Lindsey House, Lincoln's Inn Fields. They had 13 children together. Perceval's family connections obtained a number of positions for him: Deputy Recorder of Northampton, and commissioner of bankrupts in 1790; surveyor of the Maltings and clerk of the irons in the mint– a sinecure worth £119 a year – in 1791; and counsel to the Board of Admiralty in 1794. He acted as junior counsel for the Crown in the trial of Thomas Paine for seditious libel (1792), and the prosecution of John Horne Tooke for high treason (1794). Perceval joined the London and Westminster Light Horse Volunteers in 1794 when the country was under threat of invasion by France and served with them until 1803. Perceval wrote anonymous pamphlets in favour of the impeachment of Warren Hastings, and in defence of public order against sedition. These pamphlets brought him to the attention of William Pitt the Younger, and in 1795 he was offered the appointment of Chief Secretary for Ireland. He declined the offer. He could earn more as a barrister and needed the money to support his growing family. In 1796 he became a King's Counsel and had an income of about £1,000 a year (1000.0 in 1796 is equivalent to about <calculated amount> in recent years). Perceval was 33 when he became a KC, making him one of the youngest ever.
Саяси мансабының алғашқы жылдары: 17961801
1796 жылы Персевалдың сіңілісінің күйеуі, Нортгемптонның 8-ші графы қайтыс болды. Персевалдың туысы Чарльз Комптон, Нортгемптоннан депутат, графтыққа мұрагерлік етіп, Лордтар палатасындағы орнын иеленді. Персевал оның орнына сайлауға түсуге шақырылды. Мамыр айындағы қосымша сайлауда Персевал қарсылығызсыз сайланды. Бірнеше аптадан кейін ол аса қатысты жалпы сайлауда өз орнын қорғауға мәжбүр болды. Нортгемптонда шамамен 1,000 сайлаушы болды – кедейлерге жәрдем алмаған әрбір ер адамның дауыс беру құқығы болды – және қалада күшті радикалдық дәстүр қалыптасқан. Персевал Касл Эшби тобын, Эдвард Бувери – вигтерді, ал Уильям Уолкот – қалалық әкімшіліктің мүдделерін қорғады. Дауыс санау кезіндегі даулардан кейін Персевал мен Бувери сайланды. Персевал 16 жылдан кейін қайтыс болғанға дейін Нортгемптонды өкілдік етті және Нортгемптоннан сайланған, сондай-ақ премьер-министр лауазымын атқарған жалғыз депутат болып табылады. 1796 жыл оның алғашқы және соңғы даулы сайлауы болды; 1802, 1806 және 1807 жылғы жалпы сайлауларда Персевал мен Бувери қарсылықсыз сайланды. Персевал 1796 жылдың қыркүйегінде Халық қабылдауына келгенде, оның саяси көзқарастары қалыптасқан еді. "Ол конституция мен Питті қолдады; Фокс пен Францияға қарсы болды", - деп жазды оның өмірбаян авторы Денис Грей. 1796–1797 жылдардағы сессияда ол әрқашан жазбадан оқып, бірнеше сөз сөйледі. Оның публикалық сөйлеу шеберлігі заңгерлік студент кезінде Crown and Rolls дебаттық клубында қалыптасты. Халық қабылдауындағы орнын иеленгеннен кейін Персевал заңгерлік тәжірибесін жалғастырды, өйткені депутаттар жалақы алмайтын, ал Халық қабылдауы жылдың бір бөлігінде ғана отыратын. 1797 жылдың жазындағы Парламент демалысы кезінде ол Джон Биннстің бүлік тудыруы ісінде Корольдің аға кеңесшісі болды. Сэмюэл Ромилли қорғаған Биннс кінәсіз деп танылды. Заңгерлік тәжірибесінен түскен табыс Персевалға Хэмпстедтегі Бельсайз үйін жалға алуға мүмкіндік берді. Персевалдың пікірсайыс шебері ретіндегі беделі мен болашақ министр ретіндегі мүмкіндіктері 1798 жылдың қаңтарындағы Парламент сессиясында "Салықтарды бағалау" туралы заң жобасын (Францияға қарсы соғысты қаржыландыру үшін үйлерге, терезелерге, еркек қызметшілерге, жылқылар мен кареталарға салынатын салықты арттыру туралы заң жобасы) қолдаған сөйлеуімен қалыптасты. Ол осы мүмкіндікті пайдаланып Чарльз Фоксқа және оның реформа талаптарына шабуыл жасады. Питт бұл сөзді естіген ең жақсы сөздердің бірі деп бағалады, ал сол жылы Персевал Ордонансқа солиситор болып тағайындалды.
In 1796, Perceval's uncle, the 8th Earl of Northampton, died. Perceval's cousin Charles Compton, who was MP for Northampton, succeeded to the earldom and took his place in the House of Lords. Perceval was invited to stand for election in his place. In the May by election, Perceval was elected unopposed. Weeks later, he had to defend his seat in a fiercely contested general election. Northampton had an electorate of about 1,000 – every male householder not in receipt of poor relief had a vote – and the town had a strong radical tradition. Perceval stood for the Castle Ashby interest, Edward Bouverie for the Whigs, and William Walcot for the corporation. After a disputed count, Perceval and Bouverie were returned. Perceval represented Northampton until his death 16 years later, and is the only MP for Northampton to have held the office of prime minister. 1796 was his first and last contested election; in the general elections of 1802, 1806 and 1807, Perceval and Bouverie were returned unopposed. When Perceval took his seat in the House of Commons in September 1796, his political views were already formed. "He was for the constitution and Pitt; he was against Fox and France", wrote his biographer Denis Gray. During the 1796–1797 session, he made several speeches, always reading from notes. His public speaking skills had been sharpened at the Crown and Rolls debating society when he was a law student. After taking his seat in the House of Commons, Perceval continued with his legal practice, as MPs did not receive a salary, and the House only sat for a part of the year. During the Parliamentary recess of the summer of 1797, he was senior counsel for the Crown in the prosecution of John Binns for sedition. Binns, who was defended by Samuel Romilly, was found not guilty. The fees from his legal practice allowed Perceval to take out a lease on a country house, Belsize House in Hampstead. It was during the next session of Parliament, in January 1798, that Perceval established his reputation as a debater – and his prospects as a future minister – with a speech in support of the Assessed Taxes Bill (a bill to increase the taxes on houses, windows, male servants, horses and carriages, in order to finance the war against France). He used the occasion to mount an attack on Charles Fox and his demands for reform. Pitt described the speech as one of the best he had ever heard, and later that year Perceval was appointed to the post of Solicitor to the Ordnance.
Адвокат және бас прокурор: 18011806
Питт 1801 жылы Джордж III және Министрлер кабинеті католиктердің бостандық алуына қарсылық білдірген кезде отставкаға кетті. Персевал корольдің католиктердің азаттығына қатысты көзқарасын бөліскендіктен, Питтің оппозициясына қосылуға міндетті емес еді. Оның мансабы Генри Аддингтон басқаруы кезінде дамыды. 1801 жылы ол солиситор-генерал, ал келесі жылы – генералды прокурор болып тағайындалды. Персевал Аддингтонның жалпы саясатымен келіспеді (әсіресе сыртқы саясат бойынша) және өзін құқықтық мәселелерге қатысты сөздермен шектеді. Аддингтон отставкаға кеткен кезде ол бас прокурор лауазымында қалды, ал Питт 1804 жылы екінші үкіметін құрды. Бас прокурор ретінде Персевал радикалдар Эдвард Деспард пен Уильям Коббеттің ісін қарады, сонымен қатар кәсіподақтарға қатысты либералды шешімдер қабылдады және Жаңа Оңтүстік Уэльске жер аударылған сотталғандардың жағдайын жақсартуға жауапты болды. 1806 жылғы қаңтарда Питт қайтыс болғанда, Персевал оның жерлеу рәсімінде туды алып жүрді. Оның аз қаржысы болса да (қазір 11 баласы бар еді), ол Питттің қарыздарын өтеу үшін 1000 фунт стерлинг салды. Лорд Гренвиллдің «Барлық таланттар» министрлігінде қызмет етуден бас тартып, бас прокурорлық қызметтен кетті, себебі оған Фокс кірді. Оның орнына ол палатадағы Питтік оппозицияның жетекшісі болды. Оппозицияда болған кезеңінде Персевал заңгерлік білімін Уэльс принцінің ажырасқан әйелі Кэролайн ханшайымды «күмәнді тергеу» кезінде қорғау үшін пайдаланды. Ханшайым заңсыз бала тудырды деген айып тағылды, сондықтан Уэльс принці ажырасуға дәлел табу үшін тергеу жүргізуді бұйырды. Үкіметтік тергеу басты айыптаудың жалған екенін анықтады (сұрақ тудырған баланы ханшайым асырап алған), бірақ ханшайымның мінез-құлқына сын айтты. Оппозиция оны қорғады, ал Персевал оның кеңесшісі болды, корольге 156 беттік хат жазды. Бұл хат «Кітап» деп аталды және Персевалдың өмірбаяуын жазған автор оны «оның заңгерлік мансабындағы соңғы және ең маңызды туындысы» деп сипаттады. Король Каролинаны сарайға қайтаруға рұқсат бермеген кезде Персевал «Кітапты» жариялаумен қорқытты, бірақ Гренвилл үкіметі католиктер мәселесі бойынша корольмен келіспеушілікке байланысты құлап, «Кітапты» таратуға үлкермеді. Жаңа үкімет мүшесі ретінде Персевал Каролинаны барлық айыптан ақтап, оның сарайға оралуын ұсынатын кабинеттік қаулы жасады. Ол Линдси үйінде «Кітапты» өртеді және жоғалған даналарын сатып алуға үлкен қаржы жұмсады. Бірақ бірнеше данасы қолдан кетіп, «Кітап» оның өлімінен кейін жарық көрді.
Pitt resigned in 1801 when both George III and the Cabinet opposed his bill for Catholic emancipation. As Perceval shared the King's views on Catholic emancipation, he did not feel obliged to follow Pitt into opposition. His career continued to prosper during Henry Addington's administration. He was appointed solicitor general in 1801 and attorney general the following year. Perceval did not agree with Addington's general policies (especially on foreign policy), and confined himself to speeches on legal issues. He was retained in the position of attorney general when Addington resigned, and Pitt formed his second ministry in 1804. As attorney general, Perceval was involved with the prosecution of radicals Edward Despard and William Cobbett, but was also responsible for more liberal decisions on trade unions, and for improving the conditions of convicts transported to New South Wales. When Pitt died in January 1806, Perceval was an emblem bearer at his funeral. Although he had little money to spare (by now he had 11 children), he contributed £1,000 towards a fund to pay off Pitt's debts. He resigned as attorney general, refusing to serve in Lord Grenville's Ministry of All the Talents, as it included Fox. Instead he became the leader of the Pittite opposition in the House of Commons. During his period in opposition, Perceval used his legal skills to defend Princess Caroline, the estranged wife of the Prince of Wales, during the "delicate investigation". The princess had been accused of giving birth to an illegitimate child, and the Prince of Wales ordered an inquiry, hoping to obtain evidence for a divorce. The government inquiry found that the main accusation was untrue (the child in question had been adopted by the princess), but it was critical of the behaviour of the princess. The opposition sprang to her defence and Perceval became her adviser, drafting a 156 page letter to King George III in her support. Known as The Book, it was described by Perceval's biographer as "the last and greatest production of his legal career". When the King refused to let Caroline return to court, Perceval threatened publication of The Book, but Grenville's ministry fell – again over a difference of opinion with the King on the Catholic question – before The Book could be distributed. As a member of the new government, Perceval drafted a cabinet minute acquitting Caroline on all charges and recommending her return to court. He had a bonfire of The Book at Lindsey House, and large sums of government money were spent on buying back stray copies. A few remained at large and The Book was published soon after his death.
Тағайындау
Гренвиллдің отставкасына байланысты Портленд герцогы Питт жақтастарынан министрлік құрып, Персевалды Казначейство канцлері және Халық палатасының басшысы болуға шақырды. Персевал бас прокурор қызметінде немесе Ішкі істер министрі болуды артық көрді және қаржы ісіндегі білімі жеткіліксіз екенін айтты. Ол лауазымға тек Ланкастер герцогтігінен қосымша жалақы (Ішкі істер министрлігінен кем) берілгенде келісті. Лорд Хоксбери (кейін Ливерпуль) Персевалды корольге ұсынып, оның ежелгі ағылшын әулетінен екенін және корольдің католиктер мәселесіндегі пікірін бөлісетінін түсіндірді. Персевалдың ең кіші баласы Эрнест Август, Персевал канцлер болғаннан кейін көп ұзамай дүниеге келді (Принцесса Каролина оның құдасы болды). Джейн Персевал бала туғаннан кейін ауырып қалды, сондықтан отбасы ылғалды және желдетілмейтін Белсайз үйінен көшіп, біраз уақыт Клэпхэмдегі Лорд Тейнмуттың үйінде тұрды, содан кейін Элингтегі қолайлы үйді таба алды. Элм-Гроув – 16 ғасырда салынған үй, бұрын Дарем епискобының резиденциясы болған; Персевал 1808 жылы оны 7500 фунт стерлингке сатып алды (ағасы Лорд Арден мен Джейннің қоржынынан қарыз алды) және Персевал отбасының Элингпен ұзақ байланысы осыдан басталды. Ал қалада Персевал Линдси үйінен Даунинг-стриттегі 10-шы үйге көшіп келді, Портленд герцогы премьер-министр болғаннан кейін көп ұзамай Берлингтон Хаусына қайта оралды.
On the resignation of Grenville, the Duke of Portland put together a ministry of Pittites and asked Perceval to become Chancellor of the Exchequer and Leader of the House of Commons. Perceval would have preferred to remain attorney general or become Home Secretary, and pleaded ignorance of financial affairs. He agreed to take the position when the salary (smaller than that of the Home Office) was augmented by the Duchy of Lancaster. Lord Hawkesbury (later Liverpool) recommended Perceval to the King by explaining that he came from an old English family and shared the King's views on the Catholic question. Perceval's youngest child, Ernest Augustus, was born soon after Perceval became chancellor (Princess Caroline was godmother). Jane Perceval became ill after the birth and the family moved out of the damp and draughty Belsize House, spending a few months in Lord Teignmouth's house in Clapham before finding a suitable country house in Ealing. Elm Grove was a 16th century house that had been the home of the Bishop of Durham; Perceval paid £7,500 for it in 1808 (borrowing from his brother Lord Arden and the trustees of Jane's dowry), and the Perceval family's long association with Ealing began. Meanwhile, in town, Perceval had moved from Lindsey House into 10 Downing Street, when the Duke of Portland moved back to Burlington House shortly after becoming prime minister.
Сауда, салық және қаржы реформасы
Персевальдың Кабинеттегі алғашқы міндеттерінің бірі – бұрынғы әкімшілік енгізген және Наполеонның британ саудасына эмбарго салғандығына жауап ретінде бейтарап елдердің Франциямен саудасын шектеуге бағытталған Кеңестің жарлықтарын кеңейту болды. Ол сондай-ақ Гренвилл министрлігі құлағанда Лордтар палатасында әлі толық бекітілмеген құл саудасын жою туралы Уилберфорстың заң жобасының «екі министрліктің арасында» қалып, кейін қабылданудан кендеуіне жол бермеуге жауапты болды. Персеваль 1807 жылдың сәуір айында құл саудасын жою туралы заңды сақтау мақсатымен құрылған Африка институтының негісқалаушы мүшелерінің бірі еді. Қаржы министрі ретінде Персеваль Наполеонға қарсы соғысты қаржыландыру үшін қаражат жинауға тиіс болды. Ол 1808 және 1809 жылдарғы бюджеттерінде салықтарды арттырмай, ақылға қонымды мөлшерде несиелер алып, үнемдеу арқылы бұл міндетті орындады. Өкілдер палатасының басшысы ретінде ол соғыстың жүргізілуі, католиктердің құқықтары, сыбайлас жемқорлық және парламенттік реформалар бойынша үкіметке қарсы күшті оппозициямен күресуге мәжбүр болды. Персеваль армияның бас қолбасшысы Йорк герцогін, герцогтің бұрынғы сүйіктісі Мэри Энн Кларк оның білімімен армия офицерлік шеніне орналасу құқықтарын сатқанын мәлімдегенде, сыбайлас жемқорлық айыптауларынан қорғады. Парламент герцогті негізгі айыптан ақтап берсе де, оның әрекеттері сынға ұшырады және ол Персевальдың отставкаға кетуі туралы кеңесін қабылдады. (Ол 1811 жылы қайтадан қызметке орналастырылды).
One of Perceval's first tasks in Cabinet was to expand the Orders in Council that had been brought in by the previous administration and were designed to restrict the trade of neutral countries with France, in retaliation to Napoleon's embargo on British trade. He was also responsible for ensuring that Wilberforce's bill on the abolition of the slave trade, which had still not passed its final stages in the House of Lords when Grenville's ministry fell, would not "fall between the two ministries" and be rejected in a snap division. Perceval was one of the founding members of the African Institute, which was set up in April 1807 to safeguard the Abolition of the Slave Trade Act. As Chancellor of the Exchequer, Perceval had to raise money to finance the war against Napoleon. This he managed to do in his budgets of 1808 and 1809 without increasing taxes, by raising loans at reasonable rates and making economies. As leader of the House of Commons, he had to deal with a strong opposition, which challenged the government over the conduct of the war, Catholic emancipation, corruption, and Parliamentary reform. Perceval successfully defended the commander in chief of the army, the Duke of York, against charges of corruption when the Duke's ex mistress Mary Anne Clarke claimed to have sold army commissions with his knowledge. Although Parliament voted to acquit the Duke of the main charge, his conduct was criticised, and he accepted Perceval's advice to resign. (He was reinstated in 1811).
Портлендтің құлауы және тағайындалуы
Портлендтің үкіметінде үш болашақ премьер-министр – Персеваль, Лорд Хоксбери және Джордж Кэннинг, сондай-ақ 19-ғасырдың тағы екі көрнекті мемлекет қайраткері: Лорд Элдон және Лорд Кастлерегх болды. Бірақ Портленд күшті басшы емес еді және денсаулығы нашарлап бара жатқан еді. 1809 жылдың жазында ел саяси дағдарысқа ұшырады, себебі Кэннинг Кастлерегке қарсы қастандық жасады, ал Портленд герцогы инсульттан кейін отставкаға кетті. Жаңа премьер-министрді іздеу үшін келіссөздер басталды: Кэннинг премьер-министр болуды немесе ештеңе қалаған жоқ, Персеваль үшінші тұлғаның басшылығымен қызмет етуге дайын болды, бірақ Кэннингпен емес. Кабинеттің қалған мүшелері лорд Грей мен лорд Гренвиллді «кеңейтілген және біріктірілген үкімет» құруға шақырды, онда Персеваль ішкі істер министрі болуды үміттенеді. Бірақ Гренвилл мен Грей келіссөздерге түсуден бас тартты, ал король кабинеттің Персевальды жаңа премьер-министр етіп ұсынуын қабылдады. Персеваль 4 қазанда корольдің қолын сүйді және кабинет құруға кірісті. Бұл міндетті Кастлерег пен Кэннинг екеуі де дуэльге қатысып, өзін-өзі қараудан шығарғандықтан (Персеваль бұған қарсы болған) қиындатты. Бірнеше рет қызметке бас тартулар алғаннан кейін Персеваль өзінің Қаржы министрі болуға мәжбүр болды және әдеттегідей жалақыны қабылдаудан бас тартты.
Portland's ministry contained three future prime ministers – Perceval, Lord Hawkesbury and George Canning – as well as another two of the 19th century's great statesmen: Lord Eldon and Lord Castlereagh. But Portland was not a strong leader and his health was failing. The country was plunged into political crisis in the summer of 1809 as Canning schemed against Castlereagh, and the Duke of Portland resigned following a stroke. Negotiations began to find a new prime minister: Canning wanted to be either prime minister or nothing, Perceval was prepared to serve under a third person, but not Canning. The remnants of the cabinet decided to invite Lord Grey and Lord Grenville to form "an extended and combined administration" in which Perceval was hoping for the home secretaryship. But Grenville and Grey refused to enter into negotiations, and the King accepted the Cabinet's recommendation of Perceval for his new prime minister. Perceval kissed the King's hands on 4 October and set about forming his cabinet. The task was made more difficult by the fact that both Castlereagh and Canning had ruled themselves out of consideration by fighting a duel (which Perceval had tried to prevent). Having received five refusals for the office, Perceval had to serve as his own Chancellor of the Exchequer – characteristically declining to accept the salary.
Үкімет және регенттік
Жаңа министрлік ұзаққа созылмайды деп күтілді. Ол әсіресе, Коммунада әлсіз болды, онда Персевальдың тек бір кабинет мүшесі – Ішкі істер хатшысы Ричард Райдер болды және дебаттарда артқы орындықтардың қолдауына сүйенуге мәжбүр болды. 1810 жылдың қаңтар айында жаңа Парламент сессиясының алғашқы аптасында үкімет төрт дауысқа ұтылып қалды, біреуі Вальхерен экспедициясын тергеу туралы ұсыныс бойынша (өткен жазда Антверпенді басып алуға ниеттенген әскери күш, көптеген адамдар эпидемиядан кейін Голландия жағалауындағы Вальхерен аралынан қайтарылып келді) және үш дауыс қаржы комитетінің құрамына қатысты. Вальхерен экспедициясын тергеу үкіметке экспедиция жетекшісі лорд Чатхемнің отставкасына түскен соң ғана жеңіліс тудырмады. Радикалды депутат сэр Фрэнсис Бердеттің Уильям Коббеттің «Саяси тізімінде» жарияланған, үкіметтің баспасөзді тергеуден шеттетуіне қарсы хаты үшін Лондон мұнарасына қамауға алды. Бердеттің тұтқындалу ордерін орындау түрлі қателіктерге байланысты үш күнге созылды. Халық Бердетті қолдап көшеге шықты, әскер шақырылды және қаза болғандар да болды. Канцлер ретінде Персеваль Веллингтонның Иберия түбегіндегі науқанын қаржыландыру үшін қаражат табуды жалғастырды, сонымен бірге өзінің алдыңғылары мен кейінгілеріне қарағанда аз қарызға батты. Король Георг III 1809 жылы алтын юбилейін тойлады; келесі күзде ол 1788 жылы Регенттікке қауіп тудырған аурудың қайта орала бастағанын көрсетті. Регенттік перспективасы Персевальға ұнамады, өйткені Уэльс принці вигтерді жақтауы және Персевальдың «қателі тергеуде» атқарған рөлі үшін оны ұнатпауы белгілі болды. 1810 жылдың қараша айында Парламент екі рет үзіліске түсті, дәрігерлер корольдің денсаулығына оралу мүмкіндігі туралы оңтайлы баға берді. Желтоқсанда Лордтар мен Коммунаның арнайы комитеттері дәрігерлердің куәліктерін тыңдады, ал Персеваль 19 желтоқсанда Уэльс принціне ертең Регенттік туралы заң жобасын енгізуді жоспарлап отырғанын хабарлады. Питтің 1788 жылғы заң жобасындағыдай, шектеулер болады: регенттің пэрлер құру және лауазымдар мен зейнетақылар беру өкілеттігі 12 айға шектеледі, корольге қамқорлық жасау үшін королева Шарлотта жауапты болады, ал корольдің жеке мүлігіне сенімділер қарасады. Уэльс принці, оппозицияның қолдауымен, шектеулерге қарсы болды, бірақ Персеваль заң жобасын Парламент арқылы өткізді. Барлығы Регенттің министрлерді ауыстыратынын күткен еді, бірақ таңқаларлықтай, ол өзінің ескі қарсыласы Персевальды сақтап қалды. Регент бұл шешімінің себебін әкесінің ауруын одан бетер ушықтырмау ниетімен түсіндірді. Король 5 ақпанда Регенттік туралы заң жобасына қол қойды, Регент келесі күні патшалық ант берді және Парламент 1811 жылғы сессияны ресми түрде ашты. Сессияның көп бөлігі Ирландиядағы мәселелерге, экономикалық дағдарысқа және Англиядағы алтын-көмір даусына (банкноттарды заңды төлем құралы деп жариялау туралы заң қабылданды) және түбектің әскери операцияларына арналды. 1812 жылдың ақпан айында Регенттікке қатысты шектеулер аяқталғанда король әлі де жазылып жатқан жоқ еді, содан кейін принц-регент Грей мен Гренвиллді үкіметке қосылуға көндіруге тырысқаннан кейін Персеваль мен оның министрлерін сақтап қалуға шешім қабылдады. Ричард Уэлсли, 1-ші маркиз Уэлсли, принц-регентпен болған интригалардан кейін сыртқы істер министрі қызметінен кетті және оның орнына Кастлри ауысты. Оппозиция бұл арада АҚШ-пен қарым-қатынаста дағдарыс тудырған және Англиядағы депрессия мен жұмыссыздыққа себеп болған Кеңестің бұйрықтарына қарсы күресті күшейтті. Мидлендтер мен Солтүстік Англияда тәртіпсіздіктер орын алып, олар қатаң түрде басылды. Генри Броухэмнің арнайы комитет құру туралы ұсынысы Коммунада жеңіліске ұшырады, бірақ өндірушілердің үнемі қысымымен үкімет бүкіл палатаның комитетін құруға келісті. Комитет куәгерлерді 1812 жылдың мамыр айының басында тексеруді бастады.
The new ministry was not expected to last. It was especially weak in the Commons, where Perceval had only one cabinet member– Home Secretary Richard Ryder – and had to rely on the support of backbenchers in debate. In the first week of the new Parliamentary session in January 1810 the government lost four divisions, one on a motion for an inquiry into the Walcheren Expedition (in which, the previous summer, a military force intending to seize Antwerp had instead withdrawn after losing many men to an epidemic on the island of Walcheren off the Dutch coast) and three on the composition of the finance committee. The government survived the inquiry into the Walcheren Expedition at the cost of the resignation of the expedition's leader Lord Chatham. The radical MP Sir Francis Burdett was committed to the Tower of London for having published a letter in William Cobbett's Political Register which denounced the government's exclusion of the press from the inquiry. It took three days, owing to various blunders, to execute the warrant for Burdett's arrest. The mob took to the streets in support of Burdett, troops were called out, and there were fatalities. As Chancellor, Perceval continued to find the funds to finance Wellington's campaign in the Iberian Peninsula, whilst contracting a lower debt than his predecessors or successors. King George III had celebrated his Golden Jubilee in 1809; by the following autumn he was showing signs of a return of the illness that had led to the threat of a Regency in 1788. The prospect of a Regency was not attractive to Perceval, as the Prince of Wales was known to favour Whigs and disliked Perceval for the part he had played in the "delicate investigation". Twice Parliament was adjourned in November 1810, as doctors gave optimistic reports about the King's chances of a return to health. In December select committees of the Lords and Commons heard evidence from the doctors, and Perceval finally wrote to the Prince of Wales on 19 December saying that he planned the next day to introduce a regency bill. As with Pitt's bill in 1788, there would be restrictions: the regent's powers to create peers and award offices and pensions would be restricted for 12 months, Queen Charlotte would be responsible for the care of the King, and the King's private property would be looked after by trustees. The Prince of Wales, supported by the Opposition, objected to the restrictions, but Perceval steered the bill through Parliament. Everyone had expected the Regent to change his ministers but, surprisingly, he chose to retain his old enemy Perceval. The official reason given by the Regent was that he did not wish to do anything to aggravate his father's illness. The King assented to the Regency Bill on 5 February, the Regent took the royal oath the following day and Parliament formally opened for the 1811 session. The session was largely taken up with problems in Ireland, economic depression and the bullion controversy in England (a bill was passed to make bank notes legal tender), and military operations in the peninsula. When the restrictions on the Regency expired in February 1812, the King still showed no signs of recovery, and the Prince Regent decided, after an unsuccessful attempt to persuade Grey and Grenville to join the government, to retain Perceval and his ministers. Richard Wellesley, 1st Marquess Wellesley, after intrigues with the Prince Regent, resigned as foreign secretary and was replaced by Castlereagh. The opposition meanwhile was mounting an attack on the Orders in Council, which had caused a crisis in relations with the United States and were widely blamed for depression and unemployment in England. Rioting had broken out in the Midlands and Northern England, and been harshly repressed. Henry Brougham's motion for a select committee was defeated in the Commons, but, under continuing pressure from manufacturers, the government agreed to set up a Committee of the Whole House to consider the Orders in Council and their impact on trade and manufacture. The committee began its examination of witnesses in early May 1812.
Құрлық
1812 жылғы 11 мамыр күні сағат 17:15-те Персеваль Кеңес бұйрықтарына қатысты тергеуге қатысуға барып жатқан еді. Ол Парламенттің вестибюліне кіргенде, бір адам алға шығып, тапаншасын шығарып, кеудесіне атты. Персеваль еденге құлап, «кісі өлтіру» және «құдай-ау» деген сөздерді айтты. Бұл оның соңғы сөздері болды. Оны жақын жердегі бөлмеге көшіріп, екі орындыққа аяқтарын тіреп, үстелге жатқызды. Әлсіз пульсі болғанымен, ол есін жойды. Бірнеше минуттан кейін дәрігер келгенде, пульсі тоқтаған еді және Персевальдың қайтыс болғаны жарияланды. Бастапқыда оқ ату көтеріліс басталар деген қорқыныш туды, бірақ көп ұзамай қашып кетпеген қастандықшының үкіметке қарсы жеке наразылығы болғаны және ол жалғыз әрекет еткені анық болды. Ол – Джон Беллингхэм, саудагер, Ресейде заңсыз түрде қамауға алынғанын және үкіметтен өтемақы алуға құқылы екенін сендірген, бірақ оның барлық өтініштері қабылданбаған. Персевальдың денесі спикердің кабинетіндегі диванға қойылып, 12 мамырдың таңғы сағаттарында 10-ға жеткізілді. Сол күні таңертең Даунинг-стрит көшесінің бұрышындағы «Мысық және сыбызғы» (Cat and Bagpipes) тавернасында сот өтті және қасақана кісі өлтіру деп үкім шығарылды. Персеваль жесірін және үштен жиырма жасқа дейінгі 12 баласын қалдырды, көп ұзамай ол оларды жақсы қамтамасыз етпеген деген қауесет тарады. Ол қайтыс болған кезде банкте 106 фунт стерлинг және 5 пенни болды. Персеваль қайтыс болғаннан кейін бірнеше күн өткен соң Парламент оның балаларына 50 000 фунт стерлинг, жесіріне және үлкен ұлына қосымша жұмалық төлемдерді бөлуге дауыс берді. Джейн Персеваль 1815 жылы Брайтонның викарийі Роберт Джеймс Каррдың інісі, подполковник сэр Генри Каррға тұрмысқа шықты және алты жылдан кейін қайтадан жесір болды. Ол 1844 жылы 74 жасында қайтыс болды. Персеваль 1812 жылғы 16 мамырда Лондонның Чарлтон қаласындағы Санкт-Люк шіркеуінің Эгмонт мазарында жерленді. Оның жесірінің тілегі бойынша, жерлеу рәсімі жеке өткізілді. Лорд Элдон, Лорд Ливерпуль, Лорд Харроуби және Ричард Райдер табын көтерді. Бұрынғы күні Беллингхэм сотталып, ақылсыздыққа құмар екенін мойындаудан бас тартқандықтан, кінәлі деп танылып, өлім жазасына кесілді. Ол 18 мамырда асылып өлтірілді.
At 5:15 pm, on the evening of 11 May 1812, Perceval was on his way to attend the inquiry into the Orders in Council. As he entered the lobby of the House of Commons, a man stepped forward, drew a pistol and shot him in the chest. Perceval fell to the floor, after uttering something that was variously heard as "murder" and "oh my God". They were his last words. By the time he had been carried into an adjoining room and propped up on a table with his feet on two chairs, he was senseless, although there was still a faint pulse. When a surgeon arrived a few minutes later, the pulse had stopped, and Perceval was declared dead. At first it was feared that the shot might signal the start of an uprising, but it soon became apparent that the assassin – who had made no attempt to escape – was a man with an obsessive grievance against the government and had acted alone. He was John Bellingham, a merchant who believed he had been unjustly imprisoned in Russia and was entitled to compensation from the government, but all his petitions had been rejected. Perceval's body was laid on a sofa in the speaker's drawing room and removed to Number 10 in the early hours of 12 May. That same morning an inquest was held at the Cat and Bagpipes public house on the corner of Downing Street and a verdict of wilful murder was returned. Perceval left a widow and 12 children aged between three and 20, and there were soon rumours that he had not left them well provided for. He had just £106 5s 1d in the bank when he died. A few days after his death, Parliament voted to settle £50,000 on Perceval's children, with additional annuities for his widow and eldest son. Jane Perceval married Lieutenant Colonel Sir Henry Carr, brother of the Reverend Robert James Carr, then vicar of Brighton, in 1815 and was widowed again six years later. She died aged 74 in 1844. Perceval was buried on 16 May 1812 in the Egmont vault at St Luke's Church, Charlton, London. At his widow's request, it was a private funeral. Lord Eldon, Lord Liverpool, Lord Harrowby and Richard Ryder were the pall bearers. The previous day, Bellingham had been tried, and, refusing to enter a plea of insanity, was found guilty and sentenced to death. He was executed by hanging on 18 May.