Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1860 жылы Цинь Қытайы мен Ұлыбритания, Франция және Ресей арасындағы теңсіз шарттар.
1860 unequal treaty between Qing China and Britain, France, and Russia
Пекин конвенциясы немесе Пекиннің бірінші конвенциясы – 1860 жылы Қытайдың Цинь әулеті мен Ұлыбритания, Франция және Ресей империясы арасында жасалған үш жеке теңсіз шарттардан құралған келісім.
The Convention of Peking or First Convention of Peking is an agreement comprising three distinct unequal treaties concluded between the Qing dynasty of China and Great Britain, France, and the Russian Empire in 1860.
Өмірбаян
1860 жылы 18 қазанда Екінші опиум соғысының шегіне жеткенде, британдық және француз әскерлері Пекин қаласындағы Тыйым салынған қалаға кірді (кейін Пекин деп аталды). Қытайдың шешуші жеңілісінен кейін, ханзада Гонг Цинь үкіметі атынан Британияны лорд Эльгин, Францияны барон Грос өкілдік етіп, екі шартқа қол қоюға мәжбүр болды. Ресей соғысқа қатыспағанымен, ханзада Гонг Николай Игнатьевпен де шарт жасасты. Бастапқы жоспар Цинь шенеуніктерінің ағылшын-француз тұтқындарына жасаған зұлпысы үшін жаза ретінде Тыйым салынған қаланы өртеп жіберу еді. Алайда, мұндай әрекет келісімге қол қоюға кедергі келтіретін болғандықтан, жоспар Ескі жазғы сарай мен Жазғы сарайды өртеп жіберуге өзгертілді.
On 18 October 1860, at the culmination of the Second Opium War, the British and French troops entered the Forbidden City in Beijing (then romanized as Peking). Following the decisive defeat of the Chinese, Prince Gong was compelled to sign two treaties on behalf of the Qing government with Lord Elgin and Baron Gros, who represented Britain and France respectively. Although Russia had not been a belligerent, Prince Gong also signed a treaty with Nikolay Ignatyev. The original plan was to burn down the Forbidden City as punishment for the mistreatment of Anglo French prisoners by Qing officials. Because doing so would jeopardize the treaty signing, the plan shifted to burning the Old Summer Palace and Summer Palace instead.
Шарттары
Конвенцияда Сяньфэн императоры Тяньцзинь шартты (1858) ратификациялады. 1860 жылы Коулун деп аталатын аймақ наурыз айында жалға алу туралы келісімдер жүргізілді, бірақ бірнеше ай өткен соң Пекин конвенциясы жалға алуды тоқтатып, 24 қазанда жерді британдықтарға ресми түрде берді. Қытай мен Ұлыбритания арасындағы конвенцияның 6-бабында Қытайдың Коулун түбегінің қазіргі Боундерли-стриттің оңтүстігіндегі бөлігін, Коулунды және Гонконгты (оның ішінде Стоункаттер аралын) Ұлыбританияға мәңгілікке беруге міндетті екендігі белгіленген. Қытай мен Франция арасындағы конвенцияның 6-бабында "христиандар қудаланған кезде олардан тартып алынған діни және қайырымдылық мекемелері Қытайдағы француз министрі арқылы олардың иелеріне қайтарылады" делінген.
In the convention, the Xianfeng Emperor ratified the Treaty of Tientsin (1858). In 1860, the area known as Kowloon was originally negotiated for lease in March, but in few months' time, the Convention of Peking ended the lease, and ceded the land formally to the British on 24 October. Article 6 of the Convention between China and the United Kingdom stipulated that China was to cede the part of Kowloon Peninsula south of present day Boundary Street, Kowloon, and Hong Kong (including Stonecutters Island) in perpetuity to Britain. Article 6 of the Convention between China and France stipulated that "the religious and charitable establishments which were confiscated from Christians during the persecutions of which they were victims shall be returned to their owners through the French Minister in China".
Маньчжурия
Сонымен қатар, келісім-шарт Ресей империясына бүкіл Сыртқы Манжурияны, барлығы 400 000 шаршы шақырым жерді беруді бекітті. Осы арқылы Ресей Қытайдың Жапон теңізіне қол жеткізуін тоқтатуға стратегиялық мақсатына қол жеткізді. Бұл Ресейге Уссурийский крайына, қазіргі Приморье аймағының бір бөлігіне, ежелгі маньчжур провинциясы Шығыс Тартариясына сәйкес келетін аумаққа құқық берді. Айгүн келісімін (1858), Нерчинск келісімін (1689) және Қытай-Ресей шекаралық қақтығыстарын қараңыз. Цин әулеті билеген аумақтарды берумен қатар, келісім-шарт Кореяның құзыретіне жататын аумақтарды да берді, атап айтқанда Ноктундо аралын (сол кезде және қазіргі уақытта Приморский крайының ең оңтүстік ұшындағы түбек). Корейлер бұл туралы 1880-жылдарға дейін білмеді (келісімге қол қойылғаннан кейін 20 жылдай өткен соң, Корея бұл келісімге тарап болмады), одан кейін бұл ресми наразылық тудырды, себебі корейлер Циннің Ноктундоны Ресейге беруге құқығы жоқ деп мәлімдеді.
The treaty also confirmed the cession of the entirety of what is now known as Outer Manchuria to the Russian Empire, a total of 400,000 square kilometers, with Russia achieving the strategic goal of sealing off Chinese access to the Sea of Japan. It granted Russia the right to the Ussuri krai, a part of the modern day Primorye, the territory that corresponded with the ancient Manchu province of East Tartary. See Treaty of Aigun (1858), Treaty of Nerchinsk (1689) and Sino Russian border conflicts. In addition to ceding territory that had been ruled by the Qing dynasty, the treaty also ceded territory under Korean jurisdiction, notably the island (by that time and currently a peninsula at the southernmost end of Primorsky Krai) of Noktundo. This was not known to the Koreans until the 1880s (20 or so years after the signing of the treaty, to which Korea was not a party), at which point it became a matter of official protest as the Koreans asserted that the Qing had no authority to cede Noktundo to Russia.
Коулун қаласы
Ұлыбритания мен Қытай Халық Республикасының (ҚХР) үкіметтері 1984 жылы Гонконг мәселесі жөніндегі Қытай-Британ бірлескен декларациясын қабылдады, оған сәйкес жалға алынған аумақтардың, сондай-ақ Нанкин шарты (1842) бойынша берілген Гонконг аралының және Коулун түбегінің (Боундерли көшесінен оңтүстікке қарай) егемендігі 1997 жылғы 1 шілдеде ҚХР-ға берілуге тиіс болды.
The governments of the United Kingdom and the People's Republic of China (PRC) concluded the Sino British Joint Declaration on the Question of Hong Kong in 1984, under which the sovereignty of the leased territories, together with Hong Kong Island, ceded under the Treaty of Nanking (1842), and Kowloon Peninsula (south of Boundary Street), was to be transferred to the PRC on 1 July 1997.
Түнгі
17 ғасырдың басынан бері Кореяның құзыретінде болған, бірақ келісімшарт бойынша (корейлер 1880 жылдарға дейін білмеген) Ресейге берілген Ноктундоның мәртебесі ресми түрде шешілмеді, себебі Кореяның екі құзыретінің/үкіметінің біреуі ғана Ресеймен шекара туралы келісімді қабылдады. 1985 жылы Солтүстік Корея мен КСРО шекара туралы келісімге қол қойып, Ресей-Солтүстік Корея шекарасының Тумен өзенінің ортасымен өтетінін, осылайша Ноктундо түбегін Ресей жағында қалдырғанын ресми растады. Оңтүстік Корея бұл келісімді мойындамайды және Ноктундоның Корея құзыретіне қайтарылуын талап етеді (бұл, көрінетінідей, Солтүстік Корея құзыреті болар еді, Кореяның бірігуінен кейін біріккен Кореяның бақылауына өтуі күтілуде).
The status of Noktundo, which had been under Korean jurisdiction from the turn of the 17th century but was (unbeknownst to the Koreans until the 1880s) ceded to Russia in the treaty, remains formally unresolved, as only one of two Korean jurisdictions/governments have accepted a border agreement with Russia. North Korea and the USSR signed a border treaty in 1985 officially certifying the Russian North Korean border as running through the center of the Tumen River which left the now peninsula of Noktundo on the Russian side of the border. This agreement is not recognized by South Korea, which has since demanded Noktundo's return to Korean jurisdiction (ostensibly this would be North Korean jurisdiction, with the expectation of unified Korean control after an eventual Korean reunification).
Бастапқы көшірмелері
Конвенцияның түпнұсқасы Тайваньдағы Ұлттық сарай музейінде орналасқан.
An original copy of the convention is located in the National Palace Museum in Taiwan.