Кіріспе

Шашқа тартқан бас киім – адам немесе жануар шашынан, немесе оның синтетикалық имитациясынан жасалған бас жамылғысы. Бұл сөз "periwig" сөзінің қысқартылған түрі. Перукалар шаштың жоқтығын жасыру, киген адамның келбетін өзгерту, немесе кейбір кәсіби формалардың бір бөлігі ретінде тағылуы мүмкін.

XVI және XVII ғасырлар

Батыс Рим империясы құлағаннан кейін, париктерді қолдану Батыс елдерінде мың жыл бойы тоқтатылды, бірақ 16 ғасырда шаштың түсіп кетуін жабу немесе адамның сыртқы келбетін жақсарту мақсатымен қайта жаңғыртылды. Олар сонымен қатар практикалық мақсатқа да қызмет етті: сол кездегі нашар гигиеналық жағдайлар шашқа тынышсыздық тудыратын құрттардың тартуына себеп болды, бұл мәселені табиғи шашты қырқып, оның орнына оңай тазартылатын жасанды шашпен алмастыру арқылы едәуір азайтуға болады. Теріден жасалған бас киімдер де осыған ұқсас алдын алу шарасы ретінде қолданылған. Патшалық қолдау париктерді қайта жаңғырту үшін маңызды болды. Англия королевасы Елизавета I қызыл парик киіп, «римдік» стильде тығыз және күрделі түрде бұралған, ал ерлер арасында Франция королі Людовик XIII (1601–1643) 1624 жылы ерте шашы түсе бастаған кезде парик киюді бастады. Бұл сәнді негізінен оның ұлы және мұрагері Франция королі Людовик XIV (1638–1715) ілгерілетті, бұл оның 1660 жылдары Еуропа және еуропалық елдерге таралуына ықпал етті. Парик кию ерлер арасында 140 жылға жуық, 1790 жылдары Француз төңкерісіне байланысты киімнің өзгеруіне дейін басым стиль болып қала берді. Ағылшын тілінде сөйлейтін елдерде ерлерге арналған париктер немесе перивигтер 1660 жылы Карл II Франциядағы ұзақ жер аударылыстан кейін таққа отырғанда басқа француз стильдерімен бірге енгізілді. Бұл париктер иыққа дейін немесе одан ұзын болды, 1620 жылдардан бері ерлер арасында сәнге айналған ұзын шашты еліктеді. Оларды ағылшын сарайында қолдану тез арада кең тарады. Лондондық күнделікші Сэмюэл Пепис 1665 жылы шашын қырқып, жаңа перивигін алғаш рет киіп көргенін жазды, бірақ оба ауруының жылында оны киюге алаңдады: 3 қыркүйек 1665 ж. «Және бұл оба аяқталғаннан кейін перивигтерге қатысты қандай мода болады деп таңғалуға болады, ешкім жұқпадан қорқып, ешқандай шаш сатып алуға батыл болмайды? Олардың бастары обадан өлген адамдардан кесілген. Перукалардың басқа да кемшіліктері болды, өйткені Пепис 1663 жылдың 27 наурызында атап өткендей: «Мен Лебедьке бардым, және ол жерде менің ескі перивиг жасаушым Джервасқа шақырдым, ол маған перивиг әкелді, бірақ ол гнидке толы болды, сондықтан мен оны көруге алаңдадым (бұл оның ескі кінәсі) және оны тазалауға жібердім». Әлеуметтік мәртебесі бар ерлер үшін перукалар міндетті киім болғандықтан, перука жасаушылар айтарлықтай беделге ие болды. 1665 жылы Францияда перука жасаушылар гильдиясы құрылды. Олардың жұмысы білікті болды, өйткені 17 ғасырдағы париктер өте күрделі болды, арқа мен иықты жауып, кеудеден төмен ағып жатты; таңқаларлық емес, олар өте ауыр және көбінесе ыңғайсыз болды. Мұндай париктерді жасау қымбатқа түсті. Ең жақсы үлгілер табиғи адам шашынан жасалған. Жылқы мен ешкінің жүнін арзан бағада қолданған. Қазіргі кезде сақталған бірнеше жазуларда кейбіреулер парик киген еркектерді деформацияланған және әлсіз деп санайды. Бұл әсіресе пуритандықтардың наразылығын тудырды, ал оба ауруы кезінде париктер обадан өлген адамдардың шашынан жасалатыны айтылды. Перукаларды фуллер топырағымен тазалау қажет болды, оны жаңарту үшін қолданылатын ұнтақ төмен сапалы ұннан жасалып, хош иіс суретімен иістендірілді. 18 ғасырда ерлер париктеріне ұнтақ қойылып, оларға ерекше ақ немесе сұрғылт ақ түс берілді. 18 ғасырдағы әйелдер парик кимейтін, бірақ қолдан жасалған немесе басқа көздерден алынған шашты қосатын шашты киетін. Ұнтақталған париктер (ерлер) және ұнтақталған табиғи шаштар қосымша шашты (әйелдер) толық киінген жағдайларда маңызды болды және 18 ғасырдың соңына дейін қолданыла берді. 1761 жылы Георг III-нің таққа отырғызылуында киінген париктердің күрделі түрін Уильям Хогарт өзінің «Бес перивигтер ордері» гравировкасында паш етті. Париктер мен ұзартуларды ұнтақтау қиын және ыңғайсыз болды, ал ерлер үшін табиғи ақ немесе сұрғылт ақ түстегі ұнтақсыз париктердің (ат шашынан жасалған) дамуы париктерді күнделікті сот киімінде сақтауды практикалық мүмкіндікке айналдырды. 1765 жылы парик кию кейбір кәсіптерден, мысалы, көлігімен жүретіндер мен заңгерлерден басқа, модадан шығып кетті. Бұл кезеңде адамдар табиғи шаштарын киіп, парикке ұқсату үшін стильдеп, ұнтақтаған. Алайда, 1770 жылдары Макарони кезеңінде бұл үрдіс қайта жанданды. 1780 жылдары жас ерлер табиғи шаштарын жеңіл ұнтақтап, 1770 жылдардан бері әйелдер істегендей, сәнді үрдіс орнатты. 1790 жылдан кейін париктер мен ұнтақ ескі, консервативті ерлерге арналған және сотқа келетін әйелдер қолданған. 1790 жылдан кейін ағылшын әйелдері шаштарын сиректеуді тоқтатты. 1795 жылы британ үкіметі шаш ұнтағына жылына бір гинея салық салды. Бұл салық париктер мен ұнтақ сәнінің тоқтауына себеп болды. 1796 жылдың қысында Парижде болған Гранвилл Левесон Говер «цитоен» сөзі өте сирек қолданылатынын және шаш ұнтағы кең таралғандықтан, адамдардың сыртқы келбеті Англиядағыдан азырақ демократиялық болғанын байқады. 18 ғасырдың ортасы мен соңындағы Франция королевасы Версальдегі әйелдер арасында үлкен, күрделі және көбінесе тақырыптық париктер («қайықтар» сияқты стереотиптік) сәнге айналды. Бұл шаштары жоғары көтерілген және хош иіс суретімен, ұнтақпен және басқа да әшекейлермен салмақталған. 18 ғасырдың соңында бұл шаштар (сондай-ақ француз ақсүйектерінің өміріндегі көптеген басқа да ысыраптармен бірге) француз ақсүйектерінің ысыраптылығының символы болды және осы себепті 1789 жылғы Француз төңкерісінен бастап тез арада сәннен шықты. 18 ғасырда ерлер париктері кішірейіп, формалдырақ болды, ал бірнеше мамандықтар оларды өздерінің ресми киімдерінің бөлігі ретінде қабылдады. Бұл дәстүр кейбір құқықтық жүйелерде сақталған. Олар Ұлтақ Достастығының әртүрлі елдерінде кеңінен қолданылады. 1823 жылға дейін Англия және Ирландия шіркеуінің епископтары салтанатты париктер киеді. Адвокаттар киетін париктер 18 ғасырдың соңындағы стильде жасалған. Сот киімі ретінде күнделікті қолданылатын судьялардың париктері адвокаттардың париктерінен қысқарақ (бірақ сәл өзгеше стильде), бірақ салтанатты жағдайларда судьялар және жоғары дәрежелі адвокаттар (KC) толық түбі бар париктер киеді. 18 ғасырда парик жасау көптеген қалаларда қолөнер гильдиясы болды. Гильдиялар, үкімет және басқалар сапаға үнемі алаңдады. Лиондық парик жасаушылар гильдиясы ақталған адам шашын, сондай-ақ жабайы ешкі мен қой шашын тыйым салатын заңдарды сақтау үшін жергілікті судьяларға шағымданып, олардың ақталған шашқа салынған процестің шашты тым көп зақымдайтынын, осылайша парик жасаушыны сапасыз өнімді тұтынушыларға сатуға мәжбүр ететінін мәлімдеді. Ал жабайы ешкі мен қой шашының өте қатаң екенін, стильдеуге келмейтінін айтты. 18 ғасырдың француз парик жасаушылары шашты ылғалды сақтау үшін қызықты әдіс қолданды: қамырға пісіру. Парижде нан пісірушілер әдетте парик жасаушылар үшін шаш қамырын пісіретін, бірақ Францияның басқа қалаларында бұл міндетті түрде дөңгелек нан болмады. 1705 жылы шаш қамырын пісіруге салық салу ұсынылды. Гренобльде парик жасаушылар мұндай салық міндеттемелері «коммерция еркіндігін жояды; өйткені ешбір нан пісіруші парик жасаушылардың шаш қамырын пісіруге міндетті емес, оның орнына оны олар үшін жақсылыққа жасайды» деп шағымданды.

19 және 20 ғасырлар

Еуропалық монархиялардағы билеуші топтармен байланысты болғандықтан, әлеуметтік мәртебенің символы ретінде перука кию, 19-шы ғасырдың басында жаңадан құрылған республикаларда – АҚШ пен Францияда көбінесе тоқтатылды. Алайда, Еуропалық монархиялардың ресми сарайлық киімдері әлі де ұнтақталған перуканы немесе ұзын, ұнтақталған шашты кезекке байлап тартуды талап етті, бұл Наполеон Бонапарттың император болып таққа отырғанға (1804–1814) дейін сақталды. АҚШ-та Джон Адамстан Джеймс Монроға дейінгі төрт президент ғана 18-шы ғасырдың ескі әдетіне сәйкес кезекке байланған, иілген шашты киді, бірақ Томас Джефферсон сирек-сирек ғана перука тағып, 1801 жылы президент болғаннан кейін көп ұзамай оны тоқтатты. Джон Куинси Адамс жастығында ұнтақталған перука киген, бірақ ол Ресейде АҚШ министрі қызметін атқару кезінде (1809–1814) бұл сәннен бас тарды, тіпті 1825 жылы президенттікке кірмес бұрын. Олардан өзгеше, алғашқы президент Джордж Вашингтон ешқашан перука таққан жоқ; оның орнына ол ұзын шашын ұнтақтап, иіп, кезекке байлаған. Әйелдердің перукалары сәл өзгеше дамыды. Олар 18-шы ғасырдан бастап киілді, бірақ бастапқыда жасырын түрде. 19-шы және 20-шы ғасырдың басында толық перукалар сәнге енбеді. Оларды көбінесе шашын жоғалтқан қарт әйелдер тақты. «Мистер Скеффингтон» (1944) фильмінде Бетт Дэвис кейіпкері дифтериядан кейін перука киюге мәжбүр болады, бұл оның осалдығының символы және қайғылы сәт. 19-шы ғасырдың соңы мен 20-шы ғасырдың басында Англия мен Франциядағы шаштараздар шаштараздыққа қосылатын шағын виглеттер, локондар мен жалған түйіндерді алдын ала дайындап, қарқынды бизнес жүргізді. 1910-1920 жылдар аралығында әйелдердің шашы қысқарып бара жатқанмен де, постиштерді қолдану азаймады, бірақ олар 1920 жылдары сәннен шығып қалған сияқты. 1960 жылдары модакрил талшығын пайдаланатын жаңа синтетикалық перука түрі жасалды, бұл перукаларды қолжетімді етті. Рид Мередит осындай перука түрлерін сатуда пионер болды.

21 ғасыр

21 ғасырда шаштан жасалған париктер индустриясы миллиард долларлық кәсіпке айналды. Индустрияда үш негізгі процесс жүзеге асырылады: материалдарды жинау, өндіру және тарату. Шаштың басты көзі – Үндістан. Әлемдік шаш саудасында Оңтүстік-Шығыс Азия елдерінен келген әйелдердің құрбандыққа түсуі туралы хабарлар мерзімді-мерзімді жарияланып тұрады. Осы аймақтың шашы халықаралық нарықта жоғары коммерциялық құндылыққа ие. Атап айтқанда, Үндістанда әйелдер күйеулері тарапынан шаштарын сатуға мәжбүрленіп, ал кедей балалар "ойыншықтармен шаштарын қырқып алуға" алданып жатыр. Үндістанда қоқыс жинаушылар да шаш көзі болып табылады, олар шашты түрлі орындардан – шаш щеткаларынан, киімдерден, тіпті қоқыстан табады. Өндіріс және өңдеу процестері негізінен Қытайда жүзеге асырылады, онда шаш сұрыпталып, париктерге айналдырылады, ал дайын өнім АҚШ және Ұлыбритания сияқты елдерге экспортталады.

Ресми пайдалану

Ұлыбританияда, көптеген Ұлттар Достастығы елдері мен Ирландияда адвокаттар, судьялар және белгілі бір парламенттік және муниципалдық немесе азаматтық лауазым иелері лауазымның символы ретінде арнайы перука киеді. Гонконг адвокаттары мен судьялары британдық билік тұсындағы сот жүйесінің қалдығы ретінде сот киімінің бір бөлігі ретінде перука киюді жалғастыруда. 2007 жылдың шілдесінде Австралияның Жаңа Оңтүстік Уэльс штатындағы судьялар Жаңа Оңтүстік Уэльс апелляциялық сотында перука киюді тоқтатуға дауыс берді. Жаңа Зеландия заңгерлері мен судьялары, жаңа білікті заңгерлерді адвокаттыққа қабылдау сияқты салтанатты шаралардан басқа, перука киюді тоқтатты. Канадада заңгерлер мен судьялар перука кимейді.

Ойын-сауық

Бірқатар танымал тұлғалар, соның ішінде Донна Саммер, Долли Партон, Сиа, Никки Минаж, Кэти Перри, Леди Гага, Диана Росс & The Supremes, Тина Тернер және Ракель Уэлч париктерді танымал етті. Шер соңғы 40 жыл ішінде барлық түрдегі парик киіп жүр, сарыдан қараға дейін, бұйрадан түзуге дейін. Олар сондай-ақ көңіл көтеру үшін, мерекелік киімдердің (костюмдердің) бөлігі ретінде киілуі мүмкін, онда олар ерекше түсте немесе тілмеден жасалған болуы мүмкін. Олар Хэллоуинде жиі кездеседі, кейбір дүкендерде "резеңке перукалар" (шаш сияқты пішінделген, қатты бас киімдер) сатылады. Париктер кино, театр және теледидарда қолданылады. Жапон фильмдері мен теледидар жанрындағы Jidaigeki-де, перукалар көбінесе оқиғалардың көп бөлігі орын алатын Эдо кезеңін бейнелеу үшін сыртқы түрін өзгертуге кеңінен қолданылады. Тек бірнеше актер ғана жоғары бюджетті фильмдер мен телесериалдарда түсу үшін шаштарын өсіріп, оны тиісті стильде кестіріп, парик киюден бас тартады. Театрларда, әсіресе Бродвейде, перукалар актерге тұрақты бейне жасау үшін қолданылады. Көптеген әйелдер мен ерлер бейне жасау үшін ғана емес, сонымен қатар микрофон жиынтығын жасыру үшін де осылай жасайды. Көбінесе микрофон жиынтығы актердің басына бекітіледі, негізінен шапшаң ауысуды жеңілдету үшін. Парик кимеген актер әр сахнаға шыққан сайын өзінің келбетін өзгертуі керек. Парик кейіпкердің бейнесін нығайтуға көмектеседі, ал табиғи шаштар күннен күнге өзгереді.

Қалайты

Кейбір адамдар күнделікті немесе ара-тұра күнделікті өмірде шаш түйреуге арналған жалған шаштарды (париктерді) киеді. Мұндай шара көбінесе ыңғайлылық үшін жасалады, себебі париктерді алдын ала келтіріп қоюға болады. Ыңғайлылық үшін парик киюді қорғау стилі деп атайды. Көптеген адамдар өз шаштарына зиян келтірмеу үшін немесе басқаша жасау мүмкін болмайтын шаш үлгілерін жасау үшін парик киеді. Сонымен қатар, медициналық себептермен шашы түсіп қалған адамдар (көбінесе химиялық терапиядан өтетін қатерлі ісікпен ауыратын науқастар немесе алопеция ареатадан зардап шегетіндер) оларды киеді. Кейбір әйелдерге ұқсап киінетін еркектер шаштарын әйелдік көрінетіндей ету үшін әртүрлі стильдегі париктерді таңдайды.

Меркин

Меркин – интимдік аймаққа кигізілетін, көбінесе әшекей ретінде немесе театр мен сәнде қолданылатын шаш перукасы. Олар кейде эротикалық саналып, ал кейбір үлгілері ойын-сауық немесе комедиялық мақсаттарға арналған.

Әскери перукалар

17-шы ғасырдың соңынан 19-шы ғасырдың басына дейін еуропалық әскерлер сол кездегі азаматтық сәндерді көшіріп жасалған, бірақ әскерилендірілген киімдер киген. Ондай киімнің бір бөлігі ретінде офицерлер Еуропаның сарайларына емес, оның шайқас далаларына көбірек сай келетін париктер таққан. 17-шы ғасырдың соңында офицерлер толық және табиғи түсті париктер киген, бірақ 18-шы ғасырдың басында азаматтық киімдер қысқарып, ұнтақталған стильге ауысқанда офицерлер де сондай стильді қабылдады. Дегенмен, 18-шы ғасырдың соңындағы әсем әрі үлкен сарайлық стильдерді әскерлер қабылдаған жоқ, себебі олар әскери өмірдің қиындықтарына төтеп беруге ыңғайсыз болды және оның орнына қарапайым париктер тағылды. Офицерлер әдетте ұнтақталған парик астында шаштарын қысқа қырқып таратса, жаяу әскердің қатардағы сарбаздарына мұндай мүмкіндік берілмеді. Париктердің орнына, сарбаздар шаштарын ұзартатын, ал елдің әскеріндегі қалыптасқан сәнге сәйкес, француз армиясындағы 1740 жылдардағыдай қарапайым стильде қалдыратын немесе пруссиялық және британдық армиялардағыдай әсем етіп шаштарын жасаушы еді. 1740 жылдардағы британдық сарбаздардың суреттері олардың шаштарын қысқа қырқып таратқанын көрсетеді, бірақ шындығында солай болмады. Олардың орнына, сарбаздар шаштарын майға малып, сосын оны шұбар шаңмен сеуіп, шашты қысқа қырқып таратқандай көрінетіндей етіп өріп тартқан. Кейін, ғасырдың соңына қарай, шаштар да солай өріліп, майланып, ұнтақталды, бірақ жалған шашты шұбар шаштар қосылып, түтікшеге оралып, сарбаздың шашына лентамен байланды. Нәтижесінде, ұзын құйрығы мен доғасы бар парик пайда болды. Пруссия армиясы Фридрих Ұлының тұсында шаш үлгілерін ерекше деңгейге жеткізді, әрбір сарбаздың арқасынан белге дейін түсетін ұзын шұбар шашы болды. Керісінше, 1780 жылдары орыс генералы Потемкин өзінің сарбаздарының тығыз киімдерін, ыңғайсыз париктерін және ұнтақталған шаштарын жек көріп, оларды толығымен өзгертуге ұсыныс жасады. Оның реформалары ыңғайлы, практикалық және жақсы киісетін киімдермен қатар, барлығы үшін табиғи және әдемі шаш үлгілерін енгізді, париктер, ұнтақ, май және шаш өруге орын болмады. Әскери шаш үлгілері 18-шы ғасырдың соңына дейін сақталды және француз төңкерісі батыс әскерлерінде париктер мен ұнтақталған, майланған шаш үлгілерінің соңына шек қойды. Наполеонның билігі тұсында ұнтақталған шаштар мен шұбар шаштар қысқа мерзімге қайта оралды, оны оның жаяу әскерлері, Ескі гвардияның жаяу шебінің шабуылшылары және гвардияның ат шебінің шабуылшылары таққан. АҚШ армиясының сарбаздары 1801 жылға дейін әскери киімнің стандартты бөлігі ретінде шұбар шаштармен байланған париктер киген. 1801 жылы АҚШ армиясының аға офицері Джеймс Уилкинсон Революциялық соғыстан (1775–1783) бері армияда киіліп келген барлық шұбар шаштар мен шұлықтарды алып тастау туралы бұйрық шығарды. Бұл бұйрық шұбар шаштармен байланған париктерге де қатысты және офицерлер мен сарбаздардың арасында кеңінен наразылық тудырды, нәтижесінде бірнеше дезертирлік және отставкаға кететін болдықтары туралы мәлімдемелер жасалды.

Өндiру

18-19 ғасырларда шаш жасаушыларды перрукиерлер деп атады. Шашты парикке бекітудің екі тәсілі бар. Бірінші және ең көне тәсіл – шаштың түбірлік бөліктерін үш жібек жіпке тоқып, «тоқыма» деп аталатын шет жасау. Содан кейін, тоқымаларды тор немесе басқа материалдан жасалған негізге тігеді. Қазіргі заманда тоқыманы арнайы тігін машинасымен де жасауға болады (тоқыма – тоқудың тік жіптері, тоқыма – көлденең жіптері), бұл қолмен атқарылатын жұмыстың көлемін азайтады. 19 ғасырда тағы бір тәсіл пайда болды. Сол кездегі тігіс тігіспен маталарды безендіруге қолданылатын домбыра тігіштерге ұқсас «желдету инесі» немесе «түйіндеу инесі» деп аталатын кішкентай ілгек, бірнеше шаш талдарынан тұратын топты тікелей қолайлы негізге түйіп бекіту үшін қолданылады. Бұл жаңа тәсіл жеңіл және табиғи көрінетін париктерді жасауға мүмкіндік береді. Жоғары сапалы, жеке тапсырыс бойынша жасалған париктер, сондай-ақ кино және театр өндірісінде қолданылатын париктер көбінесе осы тәсілмен жасалады. Екі тәсілді де біріктіруге болады: париктің негізгі бөлігі үшін тоқыманы пайдаланып, ал шеттері мен бөлігін желдету арқылы әдемі әрі тегіс көрініс беруге болады.

Өлшем

Перуиктерді жасау адамның басын өлшеуден басталады. Әртүрлі өлшемдер алынғанда, табиғи шаштар басқа жатық иілімдермен орналастырылады. Пластик қаптамаға жабысатын мөлдір желім таспасынан қалып жасау көбінесе көмектеседі, оның үстіне табиғи шаш сызығын дәл түсіруге болады. Бұл өлшемдер клиенттің басының пішіні мен мөлшерімен бірдей ағаш немесе пробкамен толтырылған кенептен жасалған "блокқа" көшіріледі.

Қор

Парик стиліне байланысты, оның негізі тордан немесе басқа материалдан жасалады, париктің әртүрлі бөліктері үшін әртүрлі өлшемдегі және текстуралы торлар қолданылады. Шеттері мен басқа жерлері "галондар" деп аталатын тар лентамен жиектеліп, нығайтылуы мүмкін. Кейде шаштың астынан көрінетін жерлеріне, яғни маңдай және тарамға, дене түсіне жақын жібек немесе синтетикалық материал жабыстырылады, ал перука тығыз орналасуы үшін кішкентай сүйектер немесе серіппелер енгізіледі. Театрлық және кейбір жоғары сапалы, тігілген париктердің алдыңғы бөлігінде "шаш тор" деп аталатын жұқа, дене түсіне жақын тор болады, ол кигенде көзге түспейді және шаштың теріден тікелей өсіп шыққандай көрінуіне мүмкіндік береді. Мұндай париктер көбінесе "алдыңғы жіптік париктер" деп аталады.

Шаш дайындау

Адамның немесе ешкінің, яқтың табиғи шашы, тамырынан тамырға, ұшынан ұшқа дейін өсу бағытын сақтап, мұқият сұрыпталуы керек. Шаш өзегінің қабыршақ құрылымынан, егер шаштардың бір бөлігі кері бұрылса, олар көрші шаштарға қарсы келіп, түйіліп, қаптап кетеді. Ең жоғары сапалы шаш ешқашан ағартылмаған немесе боялмаған, және бағыты дұрыс екеніне көз жеткізу үшін мұқият сұрыпталған. Бұл процесс "бұру" деп аталады. Қымбат емес париктер үшін бұл еңбекті қажет ететін сұрыптау процесі шашты "өңдеу" арқылы алмастырылады. Ол шаш қабыршағын ішінара ерітіп, жіптерді тегіс қалдыратын күшті сілтілік ерітіндімен өңделеді. Содан кейін қажетті түске дейін ағартылып боялады және енді зақымдалған шаштың күшін және жылтырлығын қалпына келтіретін синтетикалық шайырмен жабылады. Ал синтетикалық талшық, әрине, қажетті түстерде жасалады және бағыты жоқ. Парикші парик дизайнына сәйкес қажетті шаштың түрін, ұзындығын және түстерін таңдайды, оларды "қақап" деп аталатын, тік тісті щетка арқылы тартып араластырады, бұл құрал түйіліп қалған шаштарды және қысқа немесе үзілген жіптерді де жояды. Шаш, тамыр ұштары бір жиекке созылған қысқа қылшықты екі щетканың ("тарту щеткалары") біріне орналастырылады; жиек парикшіге (немесе дұрысырақ айтқанда, доңғалақшыға) қаратылады, ал екінші щетка оның үстіне басылады, сонда бірнеше жіптерді бірден тартып алып, қалғанын өзгеріссіз қалдыруға болады. Әдетте, толық адам шашынан жасалған парик жасау үшін алты бас шаш қажет.

Стилдеу

Осы кезде перукадағы шаштың бәрі бірдей ұзындықта болады. Перуканы қалаған түріне келтіру үшін, дәл сол сияқты, кәдімгі шаш стилісі сияқты жұмыс істеу керек. "Шаш талдары табиғи сыртқы қабықшаларын сақтайды". Сақталған қабықшалар бір бағытта тізіліп орналасқандықтан, шаш түйіліп немесе араласып қалмайды. Сонымен қатар, донордан алынған шаштың барлық қабықшалары бірдей ұзындықта екеніне көз жеткізу үшін оны мұқият бөліп алады.