Кіріспе
Иоганн Брамстың 4-ші симфониясы, Ми минорында, Op. 98 – оның жазған соңғы симфониясы. Брамс бұл шығарманы 1884 жылы Мүрццушлагта, сол кездегі Австро-Венгрия империясында, 3-ші симфониясын аяқтағаннан кейін бір жыл өткен соң жұмысын бастады. Брамс 1885 жылғы 25 қазанда Германияның Майнинген қаласындағы Корольдік оркестрдің тұңғыш орындалуын өткізді.
The Symphony No. 4 in E minor, Op. 98 by Johannes Brahms is the last of his symphonies. Brahms began working on the piece in Mürzzuschlag, then in the Austro Hungarian Empire, in 1884, just a year after completing his Symphony No. 3. Brahms conducted the Court Orchestra in Meiningen, Germany, for the work's premiere on 25 October 1885.
Аспаптар
Симфония екі флейтаға (біреуі үшінші бөлімде ғана пикколода ойнайды), екі гобой, екі кларнет, екі фагот, контрафагот (үшінші және төртінші бөлімдерде), төрт валторна, екі труба, үш тромбон (тек төртінші бөлімде), тимпан (бірінші және екінші бөлімдерде екі, үшінші және төртінші бөлімдерде үш), үшбұрыш (тек үшінші бөлімде) және скрипкалар тобына арналған.
Белгілі жазбалар
Вильгельм Фуртвенглермен (бірнеше рет), Юген Йохуммен, Отто Клемперермен, Бруно Вальтермен, Герман Абендротпен, Евгений Мравинскиймен, Николаус Харнонкуртпен, Леопольд Стоковскимен, Ричард Тогнеттимен, Дитрих Фишер-Дискаумен, Джон Барбироллимен, Даниэль Баренбойммен, Сержиу Целибидашемен, Уильям Штайнбергпен, Виллем Менгельбергпен, Ханс Кнаппертсбушпен, Игорь Маркевичпен, Серж Кусевицкиймен, Леонард Бернштейнмен, Джон Элиот Гарднермен, Карло Мария Джулинимен, Карлос Клейбермен және тағы да басқалармен, Вена филармониясымен, Берлин филармониясымен, Австралия камералық оркестрімен, Корольдік Концертгебау оркестрімен, Ленинград филармониясымен, Еуропа камералық оркестрімен, Бостон симфониясымен, Лондон филармониясымен, Питтсбург симфония оркестрімен, Берлин мемлекеттік капелласымен және тағы да басқалармен көптеген жазбалар бар. Прогрессивті рок тобы Yes-тің клавиатурашысы Рик Уэйкмен 1971 жылғы Fragile альбомындағы "Cans and Brahms" аспаптық шығармасы үшін үшінші бөлімді қысқартып, әртүрлі клавиатураларға бейімдеді.
Қабылдау
Бұл шығарманың премьерасы 1885 жылғы 25 қазанда Майнинген қаласында өтті, дирижерлік жасаған өзі Брамс болды. Бұрын, Брамс пен Игнац Брюлл екі фортепианода орындаған нұсқасы шағын, жеке аудиторияға таныстырылған. Брамстың досы және өмірбаянын жазған Макс Кальбек, сыншы Эдуард Хансликтің, парақтарды бұраушылардың бірі ретінде, осы орындалымдағы алғашқы бөлімін естігенде: "Бұл бөлімнің бойында екі өте зиялы адам мені қатты ұрып тұрғандай сезіндім" деп айқайлағанын хабарлады. Дегенмен, Ханслик былай деп жазды: "Музыкант үшін зерттеу нысаны ретінде осындай өнімді заманауи шығарманың өзіндік орны жоқ. Ол - қараңғы құдық сияқты; оған қаншалықты ұзақ қарасақ, соғұрлым жарқырап көрінетін жұлдыздар бар." Музыктанушы Дональд Тови бұл шығарманы "Бетховеннен бері жазылған ең ұлы оркестрлік шығармалардың бірі" деп бағалап, бірінші бөлімнің соңын ерекше атап өтті, ол "Бетховенді қоспағанда, классикалық музыкадағы ең зор кульминациялармен теңестірілуге лайық". Симфонияда, ең әйгілісі Бетховеннің әртүрлі шығармаларына жасалған сілтемелер көп. Симфония Софоклдің трагедияларынан шабыттанған болуы мүмкін, сол кезде Брамс оларды зерттеп жатқан.