Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық саясаткер және бизнесмен (1935–2020)
American politician and businessman (1935–2020)
Пол Генри О'Нилл (4 желтоқсан 1935 – 18 сәуір 2020) – американдық бизнесмен және мемлекеттік қызметкер. Ол 2001 жылдың қаңтарынан 2002 жылдың желтоқсанына дейін президент Джордж Буштың бірінші мерзімінің бір бөлігінде АҚШ-тың 72-ші қазынашылық хатшысы қызметін атқарды. Пол Х. О'Нилл министрі 2002 жылдың 6 желтоқсанында Қазынашылық департаментінен отставкаға кетті. Қазынашылық хатшысы болардан бұрын О'Нилл өнеркәсіптік алып Alcoa компаниясының төрағасы және бас директоры, сондай-ақ RAND корпорациясының төрағасы болды.
Paul Henry O'Neill (December 4, 1935 April 18, 2020) was an American businessman and government official who served as the 72nd United States secretary of the treasury for part of President George W. Bush's first term, from January 2001 to December 2002. Secretary Paul H. O'Neill resigned from the Treasury Department on December 6, 2002. Prior to his term as secretary of the treasury, O'Neill was chairman and CEO of industrial giant Alcoa and chairman of the RAND Corporation.
Ерте өмір және білім
О'Нилл Миссури штатының Сент-Луис қаласында Гейнальд Элси (құрметті аты Ирвин) мен армия сержанты Джон Пол О'Ниллдің ұлы болып дүниеге келді. Әкесі өзінің Шотландиядан екенін және отбасының қайда екенін білмейтінін айтқан. Бірақ, ол қайтыс болғаннан соң ұзақ уақыт өткенде Пол өзінің шындығында Нидерландтан шыққан екенін және бастапқыда Пит Кальфстерман деп аталғанын білді, алайда ол отбасына өзінің тегі туралы неге жалған айтқаны белгісіз.
O'Neill was born in St. Louis, Missouri, the son of Gaynald Elsie (née Irvin) and John Paul O'Neill, an army sergeant. His father claimed that he was from Scotland and that he did not know where his family was anymore. A long time after his death, however, Paul discovered that he was actually from Netherlands and was originally named Piet Kalfsterman, though it is not known why he lied to his family about his background.
Мансап
О'Нилл мемлекеттік қызметін 1961-1966 жылдар аралығында АҚШ Ардагерлер істері департаментінде компьютерлік жүйелер сарапшысы ретінде бастады. 1967 жылы АҚШ Басқару және бюджет кеңсесіне қабылданып, 1974 жылдан 1977 жылға дейін директордың орынбасары болды. О'Нилл Кеннет В. Дам және Уильям А. Морриллмен бірге 1973 жылы президент Ричард Никсонға қарсылық көрсетті, ол Массачусетс технология институтына қарсылық танытқандығы үшін федералдық қаржыландыруды тоқтатуға тырысты. Үшеуі де отставкаға кетумен қорқытып, Никсонға атқарушы кеңсе федералдық гранттарды жоюға құқылы еместігін еске салды, осылайша оны шегінуге мәжбүр етті. Франк Зарбтың айтуынша, 1974 жылы Никсонның Уотергейт жанжалынан кейін беделі төмендеген кезде О'Нилл, Рой Эш және Фред Малек үкіметті көбінесе басқарды. О'Нилл 1987 жылдан 1999 жылға дейін Питтсбургтегі ірі өнеркәсіптік компания Alcoa-ның төрағасы және бас директоры болды, ал 2000 жылдың соңында төрағалық лауазымынан зейнетке шықты. О'Нилл қызметіне кіріскен кезде директорлар кеңесі жұмыскерлер қауіпсіздігіне басымдық беру тұрғысынан оған айтарлықтай қарсылық көрсетті. Оның лауазымында қалуының бір себебі – бас директор ретіндегі билігінің деңгейі болды. Компанияның нарықтық құны 1986 жылы 3 миллиард доллардан 2000 жылы 27,53 миллиард долларға дейін өсті, ал таза табысы 200 миллионнан 1,484 миллиард долларға дейін артты. 1988 жылы О'Нилл RAND корпорациясының қамқоршылар кеңесіне мүше болып қосылды және 1997 жылы төраға болып сайланды. Қаржы министрі болып тағайындалғаннан кейін ол отставкаға кетті, бірақ 2003 жылы жұмысынан айырылғаннан кейін RAND-тің қамқоршылар кеңесіне қайта тағайындалды. Ол сонымен қатар RAND Health кеңесші кеңесінде жұмыс істеді. Қаржы министрі лауазымынан босатылғаннан кейін ол "Блэкстоун" тобының арнайы кеңесшісі болды. Сонымен қатар, ол 2004 жылы ұлы Пол Младшиймен бірге Qcept Technologies Inc. үшін "ангел" инвесторы ретінде әрекет етті және компания директорлар кеңесіне қосылды. 2005 жылы ол "Value Capture" атты консалтингтік фирма құрды, ол денсаулық сақтау мекемелеріне шығындарды азайту және пациенттердің қауіпсіздігін арттыру бойынша кеңес береді. 1997 жылдың желтоқсанында О'Нилл еврей денсаулық сақтау қорының президенті Карен Волк Файнштейнмен бірге Питтсбург аймақтық денсаулық сақтау бастамасын (PRHI) құрды. Олар денсаулық сақтау саласының проблемаларын аймақ ретінде шешу үшін денсаулық сақтау саласының мүдделерін біріктіретін кең ауқымды коалиция құрды. PRHI "Тойота" өндіріс жүйесінің қағидаларын "Пациенттерге қамқорлықты жетілдіру" жүйесіне бейімдеді. О'Нилл пациенттердің қауіпсіздігі және денсаулық сақтау сапасы мәселелерін шешуде жергілікті және ұлттық деңгейде көшбасшы болды. О'Нилл 1999 жылы құрылған Питтсбургтің Riverlife Task Force бірлестігінің негізін қалаушысы болды. Ол өзінің алғашқы жұмыс тобында Джим Рор, Тереза Хайнц, Ричард Кинг Меллон қорының бас директоры Майк Уотсон, Хайнц Эндоументінің президенті Марк Кинг және Питтсбург Пост Газетінің редакторы Джон Г. Крейг-Кейнджор және басқалармен бірге жұмыс істеді. О'Нилл сондай-ақ Карнеги Меллон университетінің Хайнц колледжінің деканат кеңесінің мүшесі болды. Сонымен қатар, ол жауапты федералды бюджет жөніндегі комитеттің директорлар кеңесінде жұмыс істеді. 2006 жылы ол 2003 жылдан 2005 жылға дейін Аллегей жалпы ауруханасында Ричард Шеннон басқаруымен дәрігерлер тобымен бірге жүргізілген зерттеудің нәтижелерін "Жоғары сапа және пациент қауіпсіздігі жөніндегі бірлескен комиссия журналында" жариялады. Зерттеу нәтижесінде қан ағынындағы инфекциялардың алдын алу үшін командалық үйлестіру арқылы инфекциялардың азайғаны байқалды. 2003 жылдың қазанында О'Нилл PRHI-ге бас директор ретінде қайта қосылды. О'Нилл 2003 жылдың ақпан айында Питтсбург университетінің медициналық орталығының қамқоршысы болды, бірақ ауруханаларды медициналық қателерді жоюға бағытталған бағдарламаға қосылмағаны үшін 2004 жылдың қыркүйегінде лауазымынан кетті. Ол қызмет еткен кезеңде UPMC бас директоры Джеффри Ромоффпен жиі келіспеді және 2019 жылы Highmark сақтандырылған пациенттерін еншілес ауруханаларда емдеуден шығару жоспарларына қарсы болды. 2019 жылдың маусым айында ол Джеральд Р. Форд президенттік қорынан "Ерекше мемлекеттік қызметі үшін" Джеральд Р. Форд медалімен марапатталды.
O'Neill began his public service as a computer systems analyst with the United States Department of Veterans Affairs, where he served from 1961 to 1966. He joined the United States Office of Management and Budget in 1967 and served as its deputy director from 1974 to 1977. O'Neill along with Kenneth W. Dam and William A. Morrill resisted President Richard Nixon in 1973 when he tried cutting off federal funding to the Massachusetts Institute of Technology in retaliation for it allowing anti war protests over the Vietnam War. The three threatened to resign and reminded Nixon that the executive office could not rescind the federal grants, forcing him to back down. According to Frank Zarb, he, O'Neill, Roy Ash and Fred Malek mostly ran the government in 1974 as Nixon's authority was eroded with the Watergate scandal. O'Neill was chairman and CEO of the Pittsburgh industrial giant Alcoa from 1987 to 1999 and retired as chairman at the end of 2000. At the beginning of his tenure O'Neill encountered significant resistance from the Board of Directors due to his stance on prioritizing worker safety. One argued reason that he could remain in office was his level of CEO power. The company's market value increased from $3 billion in 1986 to $27.53 billion in 2000, while net income increased from $200 million to $1.484 billion. In 1988, O'Neill joined the RAND Corporation as a member of its board of trustees and in 1997 was elected as its chairperson. He resigned after being appointed as the treasury secretary, but was appointed to RAND's board of trustees again in 2003 after losing his job. He also served on RAND Health's advisory board. After being dismissed as Treasury Secretary, he became a special advisor for The Blackstone Group. In addition he also acted as an angel investor with his son Paul Jr. for Qcept Technologies Inc. in 2004, and joined it as a board director. In 2005, he established a consulting firm named Value Capture that advises health care institutions on reducing expenses as well as increasing safety of patients. In December 1997, O'Neill together with Karen Wolk Feinstein, President of the Jewish Healthcare Foundation, founded the Pittsburgh Regional Health Initiative (PRHI). They assembled a wide ranging coalition of healthcare interests to begin addressing the problems of healthcare as a region. PRHI adapted the principles of the Toyota Production System into the "Perfecting Patient Care" system. O'Neill became a leader locally and nationally in addressing issues of patient safety and quality in healthcare. O'Neill was a co founder of Pittsburgh's Riverlife Task Force, established in 1999. He served on its very first task force with Jim Rohr, Teresa Heinz, the CEO of Richard King Mellon Foundation Mike Watson, the President of the Heinz Endowments Mark King and the editor of the Pittsburgh Post Gazette John G. Craig Jr. among others. O'Neill was also a member of the Dean's Advisory Council of Carnegie Mellon University's Heinz College. In addition, he served on the board of directors of the Committee for a Responsible Federal Budget. In 2006, he published the results of a study conducted from 2003 to 2005 at Allegheny General Hospital along with a team of doctors led by Richard Shannon, in the Joint Commission Journal on Quality and Patient Safety. It showed reduction in infections through a team coordinating to prevent infections in the bloodstream. He also rejoined PRHI as its CEO in October 2003. O'Neill became a trustee of the University of Pittsburgh Medical Center in February 2003, but left in September 2004 due to it not joining a programme to make hospitals eliminate medical errors. During his tenure he often disagreed with UPMC's CEO Jeffrey Romoff and also opposed its plans to shut Highmark insured patients out of receiving treatment at affiliated hospitals in 2019. In June 2019, he was awarded the Gerald R. Ford Medal for Distinguished Public Service by the Gerald R. Ford Presidential Foundation.
Буш әкімшілігі
О'Нилл 2001 жылдың қаңтар айында жаңадан сайланған президент Джордж Буш оны қазынашылық хатшысы қызметіне тағайындады. Ол қаржылық сақтықты ұстануды, өнімділікті арттыруды, сондай-ақ жұмысшылардың жұмыс орындарын қорғауға басымдық берді. Ол АҚШ-тың күшті доллар саясатына, ресми сөздерге және ірі көмек көрсету шараларына қарсы болды, ал Америка зауыттарын жеке барып аралауды және Жетілік тобына кіретін қаржы министрлерінің жазбаша мәлімдемелерін қысқартуды жақтады. О'Нилл 2001 жылғы экономикалық төмендеу мен 11 қыркүйектегі шабуылдарды АҚШ басынан өткерді. Ол бастапқыда Буш әкімшілігі кезінде бірінші салық жеңілдіктерін қабылдауға көмектесті, бірақ екіншісіне қатаң қарсылық танытты. Ол сондай-ақ Бушпен болатқа салынған тарифтер және Кубаға қатысты шаралар бойынша да келіспеді. О'Нилл Түркия, Аргентина және Бразилияға Халықаралық валюта қорынан несие алуға көмектесті, бірақ одан әрі қаржылық көмек көрсетуге қарсы болды. Аргентинаға сапары барысында ол елде "айтуға тұрарлық өнеркәсіп жоқ" деген пікірін білдіргендіктен, оның кортежіне жұмыртқа лақтырылды. Алайда ол үкіметтерді Дүниежүзілік банк арқылы берілетін гранттарды ұлғайтуға және терроризмді қаржылық тұрғыдан қолдауға қарсы күресуге шақырды. Осы ретте ол үкіметтерді хавала сияқты дәстүрлі емес несие жүйелерін одан да қатаң реттеуге шақырды және көбінесе қатысуға тартылмаған үкіметтерді, ұйымдарды және жеке тұлғаларды ресми қаржы институттарына интеграциялауды қолдады. 2002 жылдың мамыр айында ол Африкаға Бономен бірге сапар шегіп, континенттегі кедейлік мәселесіне назар аударды. Өзінің ашық пікір білдіруімен белгілі болғандықтан, ол 2002 жылдың желтоқсанында қызметтен босатылды. Кітапта О'Ниллдің Буш әкімшілігімен болған көптеген қақтығыстары сипатталған. Сондай-ақ ол Буштың кейбір экономикалық саясатына қатысты сындық пікірлерін де баяндайды. О'Нилл Буштың сұрақтарға күмәнсіз және қызығушылықсыз қарағанын, ал Ирак соғысының жоспары Буш әкімшілігі билікке келгеннен кейін өткен Ұлттық қауіпсіздік кеңесінің алғашқы отырысында жасалғанын мәлімдейді. Жаңа Буш әкімшілігінің алғашқы кабинет отырысында О'Нилл "Иракқа шабуыл жасауымыз керек пе?" деген мәселе талқыланбағанын, керісінше "Иракқа қалай шабуыл жасауға болады?" деген сұрақтар көтерілгенін байқады.
O'Neill was appointed as the secretary of the treasury by the newly elected president George W. Bush in January 2001. He believed in fiscal prudence, increasing productivity and also encouraging workers with safeguards for their jobs. As the secretary he strongly disagreed with the strong dollar policy, ceremonial speeches and large bailouts, while favoring personally touring American factories and reducing the length of written statements by the finance ministers belonging to the Group of Seven. O'Neill saw the United States through the 2001 recession and 9/11 attacks. He initially helped pass the first tax cuts under the Bush administration but stringently opposed the second. He also clashed with Bush on his steel tariffs as well as actions against Cuba. O'Neill also helped Turkey, Argentina and Brazil in receiving loans from the International Monetary Fund but opposed more financial assistance. His cavalcade was once attacked with eggs during a visit to Argentina because of his stating the country had “no industry to speak of.” He however also encouraged governments to increase grants by the World Bank and cracking down on monetary support of terrorism. In this regard, he encouraged governments to further regulate non traditional lending systems such as hawala, and was a strong proponent of integrating largely non participatory governments, organizations, and individuals into more formal financial institutions. In May 2002, he visited Africa with Bono to draw attention to the continent's poor. During his tenure, he was known for his outspokenness which would eventually cost him his job in December 2002. The book describes many of the conflicts that O'Neill had with the Bush administration. It also details his criticisms of some of Bush's economic policies. O'Neill claims that Bush appeared somewhat unquestioning and incurious, and that the Iraq War was planned from the first National Security Council meeting, soon after the administration took office. At the first cabinet meeting of the new Bush administration, O'Neill observed that the debate was not "should we attack Iraq?" but rather "how do we go about attacking Iraq?"
Жеке өмір
О'Ниллдің бауырлары екі ағасы және бір қарындасы болды. Ол Анкоридж орта мектебінде оқып жүргенде танысқан Нэнси Джо Вольфке үйленді. Оның төрт баласы болды, олардың арасында Патриция, Маргарет, Джули есімді үш қызы және Пол кіші есімді ұлы бар.
O'Neill's siblings included two brothers and a sister. He married Nancy Jo Wolfe, whom he had met while studying at Anchorage High School. He fathered four children including three daughters named Patricia, Margaret, Julie and a son named Paul Jr.
Өлім
О'Нилл 2020 жылдың 18 сәуірінде Питтсбургтегі үйінде 84 жасында өкпе рагынан қайтыс болды.
O'Neill died at his home in Pittsburgh on April 18, 2020, aged 84, from lung cancer.
Ескертпелер мен пікірлер
2007 жылдың 16 қазанында «The New York Times» газетінде жарияланған мақаласында ол АҚШ денсаулық сақтау жүйесіндегі кешенді реформаны жүзеге асыруға саясаткерлердің тартыншалығын жазды. Ол дәрігерлер мен ауруханалар медициналық қателіктерді 24 сағат ішінде міндетті түрде хабарлауы керек екенін, сондай-ақ медициналық істерді азаматтық соттардан алып, жаңа, тәуелсіз органға беруді ұсынды. Ол денсаулық сақтау реформасы мәселенің барлық жақтарын – сақтандыруды, медициналық қызмет құнын, қызмет сапасын және ақпараттық технологияларды ескеруі тиіс деп есептеді. 2016 жылдың сәуірінде ол 2016 жылғы маусымдағы референдум алдында Ұлыбританияның Еуропалық Одақ құрамында қалуын қолдаған сегіз бұрынғы қаржы министрінің бірі болды.
In an October 16, 2007, opinion piece published in The New York Times, he wrote of the reluctance among politicians to address comprehensive reform in the U. S. health care system. In the opinion, he suggested that doctors and hospitals should be required to report medical errors within 24 hours, as well as moving malpractice suits out of the civil courts and into a new, independent body. He also felt that health care reform had to acknowledge all aspects of the problem, such as insurance coverage, medical costs, quality of care, and information technology. In April 2016, he was one of eight former Treasury secretaries who called on the United Kingdom to remain a member of the European Union ahead of the June 2016 Referendum.