Шөл қоян (Sylvilagus audubonii) – Солтүстік Америкадағы қоян түрі. Әлеуметтік қуыстар жасамайды, бірақ басқа қояндармен жақсы араласады. Қызықты фактілер!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Сүтқоректілер түрі
Species of mammal
Шөлдік құсмекенді (Sylvilagus audubonii), сондай-ақ Одьюбон құсмекендісі деп те аталады, – Жаңа әлем құсмекенділеріне жататын қоян және Leporidae тұқымдасының мүшесі. Еуропалық қояннан (Oryctolagus cuniculus) айырмашылығы, олар әлеуметтік қуыстар жүйесін құрмайды, бірақ басқа лепоридтермен салыстырғанда, олар өз маңайындағы басқа жеке тұлғаларға өте төзімді. Құсмекенділер өз балаларын басқа сүтқоректілер тастап кеткен қуыстарда туады. Кейде олар суыну үшін немесе өздері жасаған беткі ойыстарға тығынады, алдыңғы лаптарын қазып шығару құралы ретінде пайдаланады. Олар әдетте күндізгі ортада белсенді болмайды, бірақ таңертең және кешкі мезгілде тамақтанатынын байқауға болады. Құсмекенділер желді күндері азық іздеп қуыстарынан сирек шығады, себебі жел олардың жақындап келе жатқан жыртқыштарды есту қабілетіне кедергі келтіреді, бұл олардың негізгі қорғаныс механизмі.
The desert cottontail (Sylvilagus audubonii), also known as Audubon's cottontail, is a New World cottontail rabbit, and a member of the family Leporidae. Unlike the European rabbit (Oryctolagus cuniculus), they do not form social burrow systems, but compared with some other leporids, they are extremely tolerant of other individuals in their vicinity. Cottontails give birth to their kits in burrows vacated by other mammals. They sometimes cool off, or take refuge in scratched out shallow created depressions of their own making, using their front paws like a back hoe. They are not usually active in the middle of the day, but can be observed foraging in the early morning, and early evening. Cottontails are rarely found out of their burrows looking for food on windy days, because the wind interferes with their ability to hear approaching predators, their primary defense mechanism.
Өмір сүру ұзақтығы
Құйрықты қоянның ересек жасқа жеткен соңғы өмір сүру ұзақтығы орналасқан жеріне байланысты екі жылдан кем болады. Өкінішке орай, құйрықты қоян үшін, лагоморфтан ірі немесе жылдам жергілікті кез келген етжұмыр жыртқыш жануар оның дұшпаны болып табылады. Кейбір жыртқыштар, мысалы жыландар, құйрықты қояндар мекендейтін аймақты жақсы біледі және қалауынша жас қояндарды ұстап жей алады; анасы балаларын қорғай алмайды. Құйрықты қояндар жыныстық белсенділігі жоғары болғанымен және жұптасқан қояндар жыл бойы бірнеше рет бала туады, алайда жас қояндардың азасы ғана ересек жасқа жетеді. Тірі қалғандары тез өсіп, үш айда толық бойға жетеді.
The lifespan of a cottontail that reaches adulthood averages less than two years, depending on the location. Unfortunately for the cottontail, almost every local carnivore larger or faster than the lagomorph is its predator. Some predators, like snakes for example, are familiar with the area inhabited by the cottontails, and can catch and eat the young at will; the mother is unable to defend the litter. Although cottontails are highly active sexually, and mated pairs have multiple litters throughout the year, few young survive to adulthood. Those that survive grow quickly and are full grown at three months.
Сипаттама
Шөлдегі құйрық қоян сыртқы түрінен Еуропалық қоянға ұқсас, бірақ оның құлақтары ірілеу және көбінесе тік тұрады. Олар өз теңдестерімен әлеуметтік байланыста болады, көбінесе тамақтану үшін шағын топтарға жиналады. Барлық құйрық қояндар сияқты, шөлдегі құйрық қоян да сұрғылт қоңыр, дөңгелек құйрығына ие, оның шеті кең ақ, ал астыңғы жағы ақ түсті, ол қашып бара жатқанда байқалады. Оның ішкі жағында да ақ түкті жүн болады. Ересектердің денесі ұзын, салмағы 1-3 кг аралығында. Құйрығы 4-8 см, құлақтары 6-7 см ұзын, ал артқы аяқтары 10-15 см шамасында болады.
The desert cottontail is quite similar in appearance to the European rabbit, though its ears are larger and are more often carried erect. It is social among its peers, often gathering in small groups to feed. Like all cottontail rabbits, the desert cottontail has a greyish brown, rounded tail with a broad white edge and white underside, which is visible as it runs away. It also has white fur on the belly. Adults are long and weigh anywhere from The tail is , ears are long and the hindfeet are large, about in length.
Таралуы және мекендейтін ортасы
Шөлдегі құсқұйрық АҚШ-тың батыс бөлігінде Монтананың шығысынан Техастың батысына дейін, сондай-ақ Солтүстік және Орталық Мексикада таралған. Ол ерекше Американың оңтүстік-батысындағы құрғақ шөптекті далалармен байланысты, бірақ пиньон-араша ормандары сияқты құрғақ емес орталарда да кездеседі. Олар мескит жапырақтарымен және бұршақтарымен, қабықтармен, түскен жемістермен, тікенді кактустың сулы жапырақтарымен және бұталардың бұтақтарымен қоректенеді. Ол су ішуді сирек қажет етеді, негізінен жеген өсімдіктерінен немесе шықтан су алады. Құсқұйрықтар мекендеу ортасының маусымдық және ылғалдылық жағдайларына байланысты, өсімдіктердің маусымдық өзгерістеріне әсер ететін факторларға (мысалы, ылғалдылық, жеткіліктілік, қоректік құндылығы және т.б.) сәйкес тамақтануын реттейді. Көптеген қоянтектестер сияқты, ол копрофагиямен айналысады, яғни қоректік заттарды барынша тиімді сіңіру үшін өз нәжісін қайтадан жеп, шайнайды.
The desert cottontail is found throughout the Western United States from eastern Montana to western Texas, and in Northern and Central Mexico. It is particularly associated with the dry near desert grasslands of the American southwest, though it is also found in less arid habitats such as pinyon juniper forest. They also feed on the leaves and peas of mesquite, barks, fallen fruit, the juicy pads of prickly pear and twigs of shrubs. It rarely needs to drink, getting its water mostly from the plants it eats or from dew. Due to seasonality and changes in moisture conditions of their habitat, cottontails adjust their diets based on many influential factors that impact the seasonal changes of vegetation (i. e. moisture content, abundance, nutrition value, etc.). Like most lagomorphs, it is coprophagic, re ingesting and chewing its own feces to extract the nutrients as effectively as possible.
Терморегуляция
Тұрақсыз температурасы бар мекендемелерінің салдарынан, шөлдегі мақтақұйрықтар ыстық маусымдарда судың жоғалуын азайту үшін тиімді терморегуляторлар болуы керек және жылулық энергия алмасу арқылы судың булану жоғалтуын жүзеге асыру үшін олардың қоршаған ортасының көлеңкелі аймақтарын қажет етеді. Ашық шөлді аймақтарда олар шамамен 45 °C (113 °F) жоғары температураға қысқа мерзімге төтеп бере алады және сағатына шамамен 1,5% дене массасына дейін судың булану жоғалту қабілетіне ие, бірақ мақтақұйрықтар көлеңкелі аймақтары бар қолайлы жағдайда ұзаққа төтеп бере алады. Булану арқылы жылу жоғалтумен күресу үшін олар дем алады және қоршаған ортаның температурасына байланысты негізгі метаболизм деңгейін өзгертеді. Шөлдегі мақтақұйрықтың құлақтары олардың дене мөлшерінің 14% құрайды және терморегуляцияға көмектесуі мүмкін.
Due to variable temperatures of their habitats, desert cottontails must be adequate thermoregulators to minimize water loss during the hotter seasons and require shaded areas of their environment to conduct evaporative water loss through thermal heat transfer. In open desert areas, they can withstand for a short period extremely high temperatures of around 45 °C (113 °F), and have a large evaporative water loss capacity of around 1.5% body mass/hour, though cottontails can withstand longer in an ideal environment with shaded areas. To cope with evaporative heat loss, they do panting and undergo changes in production of their basal metabolic rate in relation to the ambient temperature of the environment. Ears of desert cottontails make up 14% of their body size and may help with thermoregulation.
Жыртқыш және қауіп-қатерлер
Көптеген шөл жануарлары қоянды жейді, оның ішінде жыртқыш құстар, мыстылидтер, койоттар, бобкаттар, мексикалық қасқырлар, тау арыстандары, жыландар, құйрықтар, адамдар, тіпті егер қоян жарақаттанса немесе аурудан әлсіз болса, жалғаяқтар да. Мысықтар мен иттің сияқты басқа түрлер де жыртқыштар болып табылады және қауіп тудырады. Қоян кішкентай жыртқыштардан немесе басқа шөл қояндарынан қорғану үшін мұрнымен итеріп, немесе алдыңғы лапаларымен соғады, көбінесе қауіп сезгенде немесе күтпеген жерден шабуылданғанда екі футқа дейін секіреді. Егер маусым тым құрғақ болса, өсімдіктер азаяды. Қоян жалғаяқтан қорқа қоймайды, шындығында жалғаяқ өте қорқақ және көп жағдайда қақтығыстан қашып кетеді. Дегенмен, қара құйрықты жалғаяқ әлдеқайда ірі болып, тамақ ішкенде көбірек жем жейді.
Many desert animals prey on cottontails, including birds of prey, mustelids, coyotes, bobcats, Mexican wolves, mountain lions, snakes, weasels, humans, and even squirrels, should a cottontail be injured or docile from illness. Alien species, such as cats and dogs, are also known predators, and also pose a threat. Cottontails can reach speeds of over When defending itself against small predators or other desert cottontails, it will nudge with its nose, or slap with its front paws, usually preceded by a hop straight upwards as high as two feet when threatened or taken by surprise. When a season has been particularly dry, there is less plant life to go around. The cottontail does not fear the jackrabbit, in fact the jackrabbit is very skittish and will retreat from a confrontation in most instances. However, the black tailed jackrabbit is much bigger, and consumes much more food at eating times.
Қалыптануы мен сақталуы
1996 жылдан бері шөл мақтақұйрығы IUCN Қызыл тізімінде «қауіпсіз» санатында бағаланған; ол мемлекеттік немесе федералдық сирек және жойылып бара жатқан түрлер тізіміне енбеген.
Since 1996, the desert cottontail has been rated of least concern on the IUCN Red List; it does not appear on the state or federal list of endangered species.