Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Әйелдерге тән қасиеттер
Attributes associated with women
Әйелдік (сондай-ақ әйел заты) – әдетте әйелдер мен қыздармен байланысты қасиеттер, мінез-құлық және рөлдер жиынтығы. Әйелдік әлеуметтік тұрғыдан құралған деп түсіндіріледі, сонымен қатар, әйелдік деп саналатын кейбір мінез-құлықтар мәдени және биологиялық факторлардың әсерімен қалыптасатынына қатысты дәлелдер де бар. Венера – римдік құдай, негізінен махаббат, сұлулық және құнарлылықпен байланысты. Әйелдік және ерлік терминдері жиі қолданылса да, олардың мәні туралы ғылыми келісім жоқ. Ғалымдар арасында әйелдік ұғымының мағынасы әртүрлі. Ағылшыз тілінің профессоры Тара Уильямс ағылшын тілді қоғамда әйелдіктің қазіргі түсініктері 1300 жылдардағы оба эпидемиясы кезінде орта ғасырларда қалыптасқан деп санайды. Ерте орта ғасырдағы әйелдерді әдетте қыз, әйел немесе жесір ретінде атаған. 1949 жылы француз ойшылы Симон де Бовуар "адамның әйел ретіндегі бейнесін ешқандай биологиялық, психологиялық немесе экономикалық жағдай анықтамайды" және "адам әйел болып тумайды, оған айналады" деп жазды. Бұл идеяны 1959 жылы канадалық-американдық социолог Эрвинг Гоффман, ал 1990 жылы американдық философ Джудит Батлер қолдады. Олар гендердің тұрақты немесе табиғи емес, керісінше, уақыт өте келе әйел немесе еркек ретінде қалыптасқан әлеуметтік тәжірибелер мен қасиеттер жиынтығы екенін теориялады. Гоффман әйелдердің өзін "қымбатты, әсем және нәзік, білімсіз және күш жұмысына жарамсыз" деп көрсетуге және "ұялдырық, тартымдылық, әлсіздік, қорқыныш және қабілетсіздік" танытуға баулуын айтты. Әйелдік пен ерлікті өлшеуге жасалған ғылыми әрекеттерді психологтар Льюис Терман мен Кэтрин Кокс Майлз 1930 жылдары бастады. Олардың Ә-Е моделі басқа зерттеушілер мен психологтар тарапынан қабылданды. Модель әйелдік пен ерлік туа біткен және тұрақты қасиеттер екенін, оларды өлшеу қиын, бір-біріне қарама-қарсы екенін және олардың арасындағы тепе-теңдік бұзылса психикалық ауруларға алып келетінін жорамалдады. 1970 жылдардағы әйелдер қозғалысымен бірге зерттеушілер Ә-Е моделінен алыстап, андрогинияға қызығушылық таныта бастады. Әйелдік және ерлік қасиеттерін жеке шкалаларда өлшеу үшін Жыныстық рөлдерді анықтау және Жеке қасиеттер сауалнамасы жасалды. Мұндай тесттерді қолдану арқылы зерттеушілер екі өлшемнің бір-бірінен тәуелсіз өзгеретінін анықтады, бұл әйелдік пен ерлік қарама-қарсы қасиеттер туралы бұрынғы көзқарасқа күмән тудырды. Де Бовуардың ықпалымен екінші толқын феминистері әйелдер мен еркектер арасындағы биологиялық айырмашылықтар туа біткен болса да, әйелдік пен ерлік ұғымдары мәдени тұрғыдан құрылған, әйелдерге пассивтілік пен нәзіктік, ал ерлерге агрессия мен интеллект сияқты қасиеттер берілген деп сенді. Екінші толқын феминистерінің айтуынша, қыздар ойыншықтар, ойындар, теледидар және мектеп арқылы әйелдік құндылықтар мен мінез-құлықтарға сәйкес келетіндей әлеуметтендірілді және "әйелдіктің мәдени бейнесін түбегейлі өзгертуді" талап етті.
Femininity (also called womanliness) is a set of attributes, behaviors, and roles generally associated with women and girls. Femininity can be understood as socially constructed, and there is also some evidence that some behaviors considered feminine are influenced by both cultural factors and biological factors. Venus was a Roman goddess principally associated with love, beauty and fertility.]] Despite the terms femininity and masculinity being in common usage, there is little scientific agreement about what femininity and masculinity are. Among scholars, the concept of femininity has varying meanings. Professor of English Tara Williams has suggested that modern notions of femininity in English speaking society began during the medieval period at the time of the bubonic plague in the 1300s. Women in the Early Middle Ages were referred to simply within their traditional roles of maiden, wife, or widow. In 1949, French intellectual Simone de Beauvoir wrote that "no biological, psychological or economic fate determines the figure that the human female presents in society" and "one is not born, but rather becomes, a woman". The idea was picked up in 1959 by Canadian American sociologist Erving Goffman and in 1990 by American philosopher Judith Butler, who theorized that gender is not fixed or inherent but is rather a socially defined set of practices and traits that have, over time, grown to become labelled as feminine or masculine. Goffman argued that women are socialized to present themselves as "precious, ornamental and fragile, uninstructed in and ill suited for anything requiring muscular exertion" and to project "shyness, reserve and a display of frailty, fear and incompetence". Scientific efforts to measure femininity and masculinity were pioneered by psychologists Lewis Terman and Catherine Cox Miles in the 1930s. Their M–F model was adopted by other researchers and psychologists. The model posited that femininity and masculinity were innate and enduring qualities, not easily measured, opposite to one another, and that imbalances between them led to mental disorders. Alongside the women's movement of the 1970s, researchers began to move away from the M–F model, developing an interest in androgyny. The Bem Sex Role Inventory and the Personal Attributes Questionnaire were developed to measure femininity and masculinity on separate scales. Using such tests, researchers found that the two dimensions varied independently of one another, casting doubt on the earlier view of femininity and masculinity as opposing qualities. Second wave feminists, influenced by de Beauvoir, believed that although biological differences between females and males were innate, the concepts of femininity and masculinity had been culturally constructed, with traits such as passivity and tenderness assigned to women and aggression and intelligence assigned to men. Girls, second wave feminists said, were then socialized with toys, games, television, and school into conforming to feminine values and behaviors. and called for a "drastic reshaping of the cultural image of femininity."
Киім және сыртқы келбет
Батыс мәдениеттерінде әйелдің көркінің идеалдары дәстүрлі түрде ұзын, ағын шаш, таза тері, жіңішке бел және дененің немесе беттің шашының аз болуын немесе мүлдем болмауын қамтиды. Дегенмен, басқа мәдениеттерде кейбір талаптар өзгеше. Мысалы, әлемнің көптеген аймақтарында қолқап астындағы шаш әйелдікке жат емес деп есептеледі. Бүгінде қызғылт түс әйелдікпен байланысты, ал 1900 жылдардың басында қызғылт түс ұлдармен, ал көк түс қыздармен байланысты болған. Осы әйелдік сұлулық идеалдары шектеуші, денсаулыққа зиянды және тіпті нәсілшіл деп сынға түседі. Атап айтқанда, Батыс елдерінде анорексия және басқа да тамақтану тәртібінің бұзылуының кең таралғандығы қазіргі әйелдік көркінің жіңішке болу идеалына жиі байланысты. Көптеген мұсылман елдерінде әйелдер басын хиджаппен (жамылғымен) жабуға міндетті. Бұл әйелдің ұялылығы мен ізгілігінің символы саналады. Бірақ, кейбіреулер оны объектілеу мен қанаудың белгісі деп қарастырады.
In Western cultures, the ideal of feminine appearance has traditionally included long, flowing hair, clear skin, a narrow waist, and little or no body hair or facial hair. In other cultures, however, some expectations are different. For example, in many parts of the world, underarm hair is not considered unfeminine. Today, the color pink is strongly associated with femininity, whereas in the early 1900s pink was associated with boys and blue with girls. These feminine ideals of beauty have been criticized as restrictive, unhealthy, and even racist. In particular, the prevalence of anorexia and other eating disorders in Western countries has frequently been blamed on the modern feminine ideal of thinness. In many Muslim countries, women are required to cover their heads with a hijab (veil). It is considered a symbol of feminine modesty and morality. Some, however, see it as a symbol of objectification and oppression.
Тарихқа
Мәдениет нормалары әйелдік деп саналатын нәрселерге қатысты әртүрлі болады. Мысалы, 16 ғасырдағы Францияда биік өкшелі аяқ киім еркектерге тән деп есептелген, бірақ қазіргі кезде ол әйелдердің киімі саналады. Ежелгі Египетте қапталған және моншақтан тоқылған көйлектер әйелдер киімі деп есептелсе, ал орамал көйлектер, хош иістер, косметика және әсем әшекейлер ерлер мен әйелдер екеуі де киген. Ежелгі Парсыда киімдер көбінесе жынысқа бөлінбеген, бірақ әйелдер жамылғы мен бас киім киген. Ежелгі Грециядағы әйелдер гимацион киген, ал Ежелгі Римдегі әйелдер палла – тіктөртбұрышты плащ және мафорион киген. Ренессанс дәуіріндегі әйелдердің әдеттегі киімі көйлек, жоғары белдік және маңдайды шығарып, шашты бал арасы немесе тюрбан сияқты етіп жасаған. Олардың бірі – әйелдерде қабылданатын әйелдік белгілерді күшейту. Империялық Қытайда ғасырлар бойы кішкентай аяқтар әйелдерде аристократиялық белгі саналған. Аяқ байлау амалы осы белгіні күшейту үшін жасалған, бірақ ол жүруді қиын және ауыртпалы еткен. Африка мен Азияның кейбір аймақтарында мойынды ұзарту үшін мойынға сақиналар тағады. Осы мәдениеттерде ұзын мойын әйелдің сұлулығын көрсетеді. Мысалы, Бирмадағы падаунгтар мен Бурундидегі тутси әйелдері денелерін өзгертудің осы тәсілін қолданады.
Cultural standards vary on what is considered feminine. For example, in 16th century France, high heels were considered a distinctly masculine type of shoe, though they are currently considered feminine. In Ancient Egypt, sheath and beaded net dresses were considered female clothing, while wraparound dresses, perfumes, cosmetics, and elaborate jewelry were worn by both men and women. In Ancient Persia, clothing was generally unisex, though women wore veils and headscarves. Women in Ancient Greece wore himations; and in Ancient Rome women wore the palla, a rectangular mantle, and the maphorion. The typical feminine outfit of aristocratic women of the Renaissance was an undershirt with a gown and a high waisted overgown, and a plucked forehead and beehive or turban style hairdo. One such purpose has been to induce perceived feminine characteristics in women. For centuries in Imperial China, smaller feet were considered to be a more aristocratic characteristic in women. The practice of foot binding was intended to enhance this characteristic, though it made walking difficult and painful. In a few parts of Africa and Asia, neck rings are worn in order to elongate the neck. In these cultures, a long neck characterizes feminine beauty. The Padaung of Burma and Tutsi women of Burundi, for instance, practice this form of body modification.
Дәстүрлі рөлдер
Әйелдік – әлеуметтік құрылым ретінде, ерлер мен еркектікті әйелдер мен әйелдікке қарама-қарсы және бөлек қарастыратын бинарлық гендерлік жүйеге негізделген. Патриархалды қоғамдарда, оның ішінде батыс елдерінде, әйелдікке қатысты дәстүрлі көзқарастар әйелдердің бағынышты болуына әсер етеді, себебі әйелдер көбірек мойынсұнақты, осал және зорлық-зомбылыққа бейім емес деп есептеледі. Гендерлік стереотиптер дәстүрлі әйелдер кәсіптеріне әсер етеді, нәтижесінде дәстүрлі гендерлік рөлдерді бұзатын әйелдерге қатысты микроагрессия туындайды. Бұл стереотиптерге әйелдердің қамқорлық танытуы, үй шаруасында шебер болуы, ерлерге қарағанда дене қимылдарына жақсы ие болуы, ерлерге қарағанда адал болуы және физикалық келбеті тартымды болуы жатады. Осы стереотиптермен байланысты кәсіптік рөлдер: акушер, мұғалім, бухгалтер, деректерді енгізу операторы, кассир, сатушы, қабылдаушы, үй шаруашылығын жүргізуші, аспазшы, қызметші, әлеуметтік жұмыскер және медбике. Кәсіптік жіктелу гендерлік теңсіздікті және гендерлік жалақы айырмашылығын сақтап қалады. Хирургия және жедел жәрдем медицинасы сияқты кейбір мамандықтарда еркек мәдениеті басым болып, жалақысы жоғары. Батыс мәдениетінде көшбасшылық еркектікпен байланысты, сондықтан әйелдер көшбасшылыққа үміткер ретінде кем бағаланады. Алайда, кейбір адамдар әйелдер стиліндегі көшбасшылықтың, яғни көмекке және ынтымақтастыққа бағытталған көшбасшылықтың, міндеттерге және бақылауға бағытталған еркек көшбасшылығынан артықшылықтары бар екенін айтады. Батыс БАҚ әйелдер лидерлерін сипаттағанда, көбінесе олардың әйелдік қасиеттеріне, мысалы, эмоционалдығына тоқталады. Бала туу процесі жұмыс өмірінің үздіксіздігін бұзады. Адам капиталы теориясына сәйкес, бұл әйелдердің жоғары білім мен жұмысқа қатысты оқуға салған инвестицияларын азайтады. Халықаралық Еңбек Ұйымының өкілі Ричард Анкер адам капиталы теориясы еңбектің гендерлік бөлінуін түсіндіре алмайды деп санайды, себебі әкімшілік көмекші сияқты әйелдер рөлімен байланысты көптеген кәсіптер, жүк жүргізуші сияқты біліктілігі төмен еркектер кәсіптеріне қарағанда, көбірек білім, тәжірибе және жұмыстың үздіксіздігін қажет етеді. Анкер кейбір кәсіптердің әйелденуі әйелдердің жұмысқа орналасу мүмкіндіктерін шектейді деп мәлімдейді.
Femininity as a social construct relies on a binary gender system that treats men and masculinity as different from, and opposite to, women and femininity. In patriarchal societies, including Western ones, conventional attitudes to femininity contribute to the subordination of women, as women are seen as more compliant, vulnerable, and less prone to violence. Gender stereotypes influence traditional feminine occupations, resulting in microaggression toward women who break traditional gender roles. These stereotypes include that women have a caring nature, have skill at household related work, have greater manual dexterity than men, are more honest than men, and have a more attractive physical appearance. Occupational roles associated with these stereotypes include: midwife, teacher, accountant, data entry clerk, cashier, salesperson, receptionist, housekeeper, cook, maid, social worker, and nurse. Occupational segregation maintains gender inequality and the gender pay gap. Certain medical specializations, such as surgery and emergency medicine, are dominated by a masculine culture and have a higher salary. Leadership is associated with masculinity in Western culture and women are perceived less favorably as potential leaders. However, some people have argued that feminine style leadership, which is associated with leadership that focuses on help and cooperation, is advantageous over masculine leadership, which is associated with focusing on tasks and control. Female leaders are more often described by Western media using characteristics associated with femininity, such as emotion. The practice of bearing children tends to interrupt the continuity of employment. According to human capital theory, this retracts from the female investment in higher education and employment training. Richard Anker of the International Labour Office argues human capital theory does not explain the sexual division of labor because many occupations tied to feminine roles, such as administrative assistance, require more knowledge, experience, and continuity of employment than low skilled masculinized occupations, such as truck driving. Anker argues the feminization of certain occupations limits employment options for women.
Азия діндері
Шаманизм барлық ұйымдасқан діндерден бұрын, палеолит дәуірінде пайда болған болуы мүмкін. Археологиялық жағдайлар ең алғашқы шаман әйелдер болғанын және қазіргі шамандық рөлдер, мысалы корей мудангы, көбінесе әйелдермен толтырылатынын көрсетеді. Үнді дінінде Деви – құдайдың әйелдік жағы. Шакти – құдайлық әйелдік жарату күші, бүкіл ғаламды қозғайтын қасиетті күш және өзгеріс жасаушы. Ол – еркек жақтың, сананы немесе ажырату қабілетін бейнелейтін, оның әйелдік серігі, олсыз күшсіз және мәнсіз болып қалады. Ол – жоғарғы Иенің әйелдік көрінісі ретінде, сонымен қатар Пракрити деп аталады, ол – Әлемнің өмір сүруі мен жұмыс істеуінің негізгі табиғаты. Үнді дінінде ғаламдық жарату күші Йони әйелдік болып табылады, ал шабыт – жаратылыстың өмірлік күші. Таоизмде инь ұғымы инь мен янның әйел жартысының бастапқы күшін көрсетеді. Иннь еркек жағында да аз дәрежеде кездеседі. Инньді баяу, жұмсақ, икемді, тараған, салқын, ылғалды және бейтарап деп сипаттауға болады.
Shamanism may have originated as early as the Paleolithic period, predating all organized religions. Archeological finds have suggested that the earliest known shamans were female, and contemporary shamanic roles such as the Korean mudang continue to be filled primarily by women. In Hindu traditions, Devi is the female aspect of the divine. Shakti is the divine feminine creative power, the sacred force that moves through the entire universe and the agent of change. She is the female counterpart without whom the male aspect, which represents consciousness or discrimination, remains impotent and void. As the female manifestation of the supreme lord, she is also called Prakriti, the basic nature of intelligence by which the Universe exists and functions. In Hinduism, the universal creative force Yoni is feminine, with inspiration being the life force of creation. In Taoism, the concept of yin represents the primary force of the female half of yin and yang. The yin is also present, to a smaller proportion, in the male half. The yin can be characterized as slow, soft, yielding, diffuse, cold, wet, and passive.
Ыбырайымдық теология
Ыбырайымдық Құдай әдетте әке немесе патша сияқты еркек терминдермен сипатталғанымен, көптеген теологтар бұл Құдайдың жынысын көрсету мақсатында емес деп санайды. Католик шіркеуінің катехизисінде айтылғандай, Құдай "еркек те емес, әйел де емес: Ол – Құдай". Соңғы кездегі бірнеше авторлар, мысалы феминист теолог Салли МакФаг, "Құдай ана ретінде" деген идеяны зерттеді, Құдайға тән әйелдік қасиеттерді қарастырды. Мысалы, Ишая кітабында Құдай баласын жұбататын анаға теңеседі, ал Естер кітабында Құдай Израильді тудырғандығы айтылады. Құдайдың даналығы еврей тілінде Хохма, араб тілінде Хикма, грек тілінде София, латын тілінде Сапиентия сөздерімен әйелдік санмен берілген. Еврей тілінде Шехина (Киелі Рух және Құдайдың құдайлық қатысуы) және Руах Хакодеш (құдайлық шабыт) әйелдік атаулармен қолданылады. Христиан Кабаласында Чохма (наным мен сезімталдық) – Құдайдың аспан мен жерді жарату үшін қолданған жаратылыс процесіндегі күші. Бина (түсіну және қабылдау) – ұлы ана, энергияны қабылдап, нысан беретін әйел. Бина Чохмадан сезімталдық түйсігін алады және ана әкеден ұрық алғандай онымен бірге болады, сосын босану уақытына дейін сақтайды. Сезімталдық, қабылданғаннан кейін және қабылдау арқылы зерделенгенде, Әлемнің жаратылуына алып келеді.
Although the Abrahamic God is typically described in masculine terms—such as father or king—many theologians argue that this is not meant to indicate the gender of God. According to the Catechism of the Catholic Church, God "is neither man nor woman: he is God". Several recent writers, such as feminist theologian Sallie McFague, have explored the idea of "God as mother", examining the feminine qualities attributed to God. For example, in the Book of Isaiah, God is compared to a mother comforting her child, while in the Book of Deuteronomy, God is said to have given birth to Israel. The Wisdom of God is feminine in Hebrew: Chokhmah, in Arabic: Hikmah, in Greek: Sophia, and in Latin: Sapientia. In Hebrew, both Shekhinah (the Holy Spirit and divine presence of God) and Ruach HaKodesh (divine inspiration) are feminine. In Christian Kabbalah, Chokhmah (wisdom and intuition) is the force in the creative process that God used to create the heavens and the earth. Binah (understanding and perception) is the great mother, the feminine receiver of energy and giver of form. Binah receives the intuitive insight from Chokhmah and dwells on it in the same way that a mother receives the seed from the father, and keeps it within her until it's time to give birth. The intuition, once received and contemplated with perception, leads to the creation of the Universe.
Коммунизм
Коммунистік революционерлер бастапқыда идеалды әйелді күшті, қарапайым киінген және мықты етіп бейнеледі, жақсы коммунист әйелдердің ауыр еңбекпен айналысқаны, қару қолданғаны және өзін-өзі әшекейлеуден жалтарғаны көрсетілді. Заманауи батыс журналистері коммунистік мемлекеттерді дәстүрлі әйелдіктің жауы ретінде көрсетіп, коммунистік елдердегі әйелдерді "еркекше" бұрмалау деп сипаттады. 1950 жылдары революциялық Қытайда батыс журналистері қытай әйелдерін "жасықсыз киінген, көбінесе шала киім киген, макияжсыз, шашы бұйраланбаған немесе тырнақ лагы жоқ" деп суреттеді және "Гламур Қытайда коммунизмнің бірінші құрбаны болды. Пекиннің көңілсіз көшелерінде күні бойы серуендесең, ешбір юбка немесе ерінген еріңнің ізіне таппайсыз; ең жұмсақ парфюмнің иісін де сезбейсіз; биік өкшелердің дыбысын естімейсіз немесе нейлонға оралған аяқтардың жылтырауын байқамайсыз" деп жазды. Коммунистік Польшада биік өкшеден жұмысшының етік табанына ауысу әйелдердің буржуазиядан социализмге өтуін білдірді. Кейіннен, идеалды әйелді күшті және еңбекқор деп бейнелеген мемлекеттік суреттерге мейірімділік, қамқорлық және тәрбиелеу, жұмсақтық, қарапайымдық және моральдық ізгілік сияқты дәстүрлі ұғымдар да енгізіле бастады, бұл жақсы коммунист әйелдерді "барлық салаларда өте жақсы нәтижелер көрсететін суперқаһармандарға" айналдырды, соның ішінде дәстүрлі түрде әйелдік емес жұмыстарда жұмыс істеуді де қамтыды. "Кейде менің ойымша, нағыз темір перде – әдемі киім киген әдемі әйелдердің, әйелдер журналдарындағы суреттердің жібектей, жылтыр бейнесінен жасалған. Журналдардағы, фильмдердегі немесе бейнежазбалардағы шекарадан өтетін суреттер кез келген құпия қарудан да қауіпті, себебі олар біреуді "басқашалықты" қатты қалауға итермелейді, тіпті қашуға тырысып өмірін тәуекелге салуға дайындығын тудырады". Қытайда, 1980 жылдары Дэн Сяопин бастаған экономикалық бостандықпен мемлекет әйелдерді дәстүрлі әйелдік белгілерін көрсетуден тыйып қоймады, ал коммунистік идеологиямен басылған гендерлік стереотиптер мен әйелдердің коммерциялық сексуалдануы көтеріле бастады.
Communist revolutionaries initially depicted idealized womanhood as muscular, plainly dressed and strong, with good female communists shown as undertaking hard manual labour, using guns, and eschewing self adornment. Contemporary Western journalists portrayed communist states as the enemy of traditional femininity, describing women in communist countries as "mannish" perversions. In revolutionary China in the 1950s, Western journalists described Chinese women as "drably dressed, usually in sloppy slacks and without makeup, hair waves or nail polish" and wrote that "Glamour was communism's earliest victim in China. You can stroll the cheerless streets of Peking all day, without seeing a skirt or a sign of lipstick; without thrilling to the faintest breath of perfume; without hearing the click of high heels, or catching the glint of legs sheathed in nylon." In communist Poland, changing from high heels to worker's boots symbolized women's shift from the bourgeois to socialism." Later, the initial state portrayals of idealized femininity as strong and hard working began to also include more traditional notions such as gentleness, caring and nurturing behaviour, softness, modesty and moral virtue, requiring good communist women to become "superheroes who excelled in all spheres", including working at jobs not traditionally regarded as feminine in nature. and "Sometimes I think the real Iron Curtain is made of silky, shiny images of pretty women dressed in wonderful clothes, of pictures from women's magazines The images that cross the borders in magazines, movies or videos are therefore more dangerous than any secret weapon, because they make one desire that 'otherness' badly enough to risk one's life trying to escape." In China, with the economic liberation started by Deng Xiaoping in the 1980s, the state stopped discouraging women from expressing conventional femininity, and gender stereotypes and commercialized sexualization of women which had been suppressed under communist ideology began to rise.
Ерлер
Көптеген мәдениеттерде әйелдік қасиеттер танытатын еркектер жиі айыпталып, әлсіз деп есептеледі. Әйелдікке ұмтылған ерлер көбінесе гомосексуализммен байланыстырылады, бірақ әйелдік ер адамның сексуалдық бағдарымен міндетті түрде байланысты емес. Ерлерге еркектік пен гетеросексуалдыққа қысым көрсетілгендіктен, әйелдік мінез-құлық танытқан ерлер олардың жынысын қалай көрсететініне байланысты гей немесе квир деп саналады. Бұл болжам адамның өз жынысын және сексуалдығын еркін білдіруіне кедерес келтіреді. Крос-дрессинг және драг – көптеген батыс мәдениеттерінде кең танылып, түсінікті болатын ерлердің әйелдік бейнесін көрсететін екі түрлі қоғамдық өнер. Әйелдерге тән киім киетін еркектер көбінесе кросс-дрессерлер деп аталады. Драг-куин – бұл көңіл көтеру мақсатында әйелдердің әсем киімдерін киіп, артық әйелдік мінез-құлық танытатын ер адам.
In many cultures, men who display qualities considered feminine are often stigmatized and labeled as weak. Effeminate men are often associated with homosexuality, although femininity is not necessarily related to a man's sexual orientation. Because men are pressured to be masculine and heterosexual, feminine men are assumed to be gay or queer because of how they perform their gender. This assumption limits the way one is allowed to express one's gender and sexuality. Cross dressing and drag are two public performances of femininity by men that have been popularly known and understood throughout many western cultures. Men who wear clothing associated with femininity are often called cross dressers. A drag queen is a man who wears flamboyant women's clothing and behaves in an exaggeratedly feminine manner for entertainment purposes.
Феминисттік көзқарастар
Джудит Батлер және Симон де Бовуар сияқты феминист философтар әйелдік және ерлік бейнелерінің қайта-қайта орындалу арқылы қалыптасатынын айтады; осы орындалулар жыныстың және/немесе гендерлік ролінің дәстүрлі санаттарын қайта жасайды және анықтайды. Көптеген екінші толқын феминистері әйелдерді бағындыру және объектілеу үшін жасалған, сондай-ақ репродуктивтік бәсекелестік пен әйелдердің өзіндік эстетикасымен мәңгіленіп келе жатқан әйелдер сұлулығының шектеулі стандарттарын қабылдамайды. Басқалары, мысалы, «помада феминистері» және кейбір үшінші толқын феминистері феминизм әйелдер мәдениеті мен жекелігін девальвацияламауы керек екенін, ал макияж, ым-ишаралы киім және сексуалдық тартымдылық сияқты әйелдік белгілер екі гендердің де жеке таңдауы болуы мүмкін екенін, олардың дұрыс және күшті болуын қамтамасыз етуі керек деп санайды. Джулия Серано еркек қыздар мен әйелдердің әйелдерге қарағанда әлеуметтік айыпталуға аз ұшырайтынын, оны сексизммен байланыстырады. Сераноның пікірінше, әйелдердің еркектерге ұқсауға тырысуы қазіргі мәдениетте еркектік әйелдікке қарағанда бағалырақ екенін көрсетеді, ал еркектердің еркектіктен әйелдікке көшуі ерлердің басымдығы туралы түсінікке және ерлер мен әйелдердің қарама-қарсы болуы керек деген идеяға тікелей қауіп төндіреді. Өз тезисін қолдау үшін Серано еркек киімін киетін еркектерге қарағанда әйелдерге қарағанда көп назар аударылып, жек көрілетінін, сондай-ақ ата-аналардың Барби қуыршақтарын және балетті ұнататын немесе тырнақ лагын жағатын ұлдарына, осындай еркек мінез-құлықтарын көрсететін қыздарына қарағанда теріс реакция білдіретінін көрсететін зерттеулерді келтіреді. Серано кейбір мінез-құлықтардың, мысалы, жиі күлімдеу немесе бейтаныс адамдармен көз байланысын болдырмау, әйелдерге тән екенін, себебі олар әйелдермен пропорционалды емес деңгейде орындалады және әйелдердің кейде оларға жаулық көрсететін әлемде келісімге келу әрекеттерінің нәтижесі болуы мүмкін екенін атап өтеді. Серано қазіргі мәдениет сексистік болғандықтан, әйелдерге тән мінез-құлықтарға жағымсыз мағына береді немесе оларды қарапайым етеді, мысалы, әңгімелесу, эмоционалды болу немесе әшекейлену. Сондай-ақ, ол әйелдікті еркек гетеросексуалдық көзқарас арқылы қайта қарастырады және түсіндіреді, мысалы, әйелдердің жанашырлығы мен қайырымдылығын күйеуі мен баласына бағытталған деп түсіндіреді, жалпыға бағытталған емес, ал әйелдердің эстетикаға деген қызығушылығын тек еркектерді қызықтыру немесе тарту үшін деп түсіндіреді.
Feminist philosophers such as Judith Butler and Simone de Beauvoir contend that femininity and masculinity are created through repeated performances of gender; these performances reproduce and define the traditional categories of sex and/or gender. Many second wave feminists reject what they regard as constricting standards of female beauty, created for the subordination and objectifying of women and self perpetuated by reproductive competition and women's own aesthetics. Others, such as lipstick feminists and some other third wave feminists, argue that feminism should not devalue feminine culture and identity, and that symbols of feminine identity such as make up, suggestive clothing and having a sexual allure can be valid and empowering personal choices for both sexes. Julia Serano notes that masculine girls and women face much less social disapproval than feminine boys and men, which she attributes to sexism. Serano argues that women wanting to be like men is consistent with the idea that maleness is more valued in contemporary culture than femaleness, whereas men being willing to give up masculinity in favour of femininity directly threatens the notion of male superiority as well as the idea that men and women should be opposites. To support her thesis, Serano cites the far greater public scrutiny and disdain experienced by male to female cross dressers compared with that faced by women who dress in masculine clothes, as well as research showing that parents are likelier to respond negatively to sons who like Barbie dolls and ballet or wear nail polish than they are to daughters exhibiting comparably masculine behaviours. Serano notes that some behaviors, such as frequent smiling or avoiding eye contact with strangers, are considered feminine because they are practised disproportionately by women, and likely have resulted from women's attempts to negotiate through a world which is sometimes hostile to them. Serano argues that because contemporary culture is sexist, it assigns negative connotations to, or trivializes, behaviours understood to be feminine such as gossiping, behaving emotionally or decorating. It also recasts and reimagines femininity through a male heterosexual lens, for example interpreting women's empathy and altruism as husband and child focused rather than globally focused, and interpreting women's interest in aesthetics as intended solely to entice or attract men.