Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
АҚШ Президентінің экономикалық саясат жөніндегі кеңесшілер комитеті
U. S. presidential advisory committee on economic policy
Экономикалық кеңесшілер кеңесі (CEA) – 1946 жылы құрылған, АҚШ Президентіне экономикалық саясат бойынша кеңес беретін, Президенттің Әкімшілік кеңсесі құрамындағы АҚШ мекемесі. CEA Ақ үй үшін көптеген эмпирикалық зерттеулер жүргізеді және Президенттің жылдық экономикалық есебін дайындайды. Кеңес төрағасынан және әдетте екі-үш қосымша мүше-экономистен тұрады. Оның төрағасы тағайындалып, Сенатта бекітілуі керек, ал қалған мүшелерін Президент тағайындайды.
The Council of Economic Advisers (CEA) is a United States agency within the Executive Office of the President established in 1946, which advises the president of the United States on economic policy. The CEA provides much of the empirical research for the White House and prepares the publicly available annual Economic Report of the President. The council is made up of its chairperson and generally two to three additional member economists. Its chairperson requires appointment and Senate confirmation, and its other members are appointed by the President.
Президенттің экономикалық баяндамасы
Есепті CEA жыл сайын ақпан айында, АҚШ үкіметінің бюджеті ұсынылғаннан кейін 10 күннен кешіктірмей жариялайды. Президент әдетте есепке кіріспе жазады, ол атқарушылық қорытынды ретінде қызмет етеді. Есепте өткен жылғы экономикалық белсенділіктің әсерін талдайтын бірнеше жүз беттік сапалық және сандық зерттеулер, сондай-ақ алдағы жылға қойылған экономикалық мақсаттар (Президенттің экономикалық бағдарламасына сәйкес) және экономикалық көрсеткіштердің сандық болжамдары келтіріледі. Ол жарияланған кезде көбінесе сынға ұшырайды, кейде нақты деректерге немесе мақсаттарға берілген маңызға шабуыл жасалады. Есепте сілтеме жасалған немесе қолданылған деректер Экономикалық талдау бюросы мен АҚШ Еңбек статистикасы бюросынан алынған.
The report is published by the CEA annually in February, no later than 10 days after the Budget of the US Government is submitted. The president typically writes a letter introducing the report, serving as an executive summary. The report proceeds with several hundred pages of qualitative and quantitative research reviewing the impact of economic activity in the previous year, outlining economic goals for the coming year (based on the President's economic agenda), and making numerical projections of economic performance and outcomes. Public criticism usually accompanies its release, sometimes attacking the importance placed or not placed on particular data or goals. The data referenced or used in the report are from the Bureau of Economic Analysis and U. S. Bureau of Labor Statistics.
Құру
Трумэн әкімшілігі 1946 жылғы Жұмыспен қамту туралы заң арқылы президенттерге ішкі және халықаралық экономикалық саясат мәселелерінің кең ауқымын әзірлеу және іске асыру бойынша объективті экономикалық талдаулар мен кеңестер беру үшін Экономикалық кеңесшілер кеңесін құрды. Бұл экономикалық саясатты жасаудың арнайы стильден институционалды және мақсатты үрдіске қадам болды. Заңда кеңеске мынадай мақсаттар берілді:
The Truman administration established the Council of Economic Advisers via the Employment Act of 1946 to provide presidents with objective economic analysis and advice on the development and implementation of a wide range of domestic and international economic policy issues. It was a step from an "ad hoc style of economic policy making to a more institutionalized and focused process". The act gave the council the following goals:
1. Экономикалық есепті дайындауда Президентке көмек және кеңес беру;
1. to assist and advise the President in the preparation of the Economic Report;
2. қазіргі және болашақ экономикалық даму мен үрдістер туралы уақтылы және сенімді ақпарат жинау, осындай ақпаратты 2-бөлімде жарияланған саясат аясында талдау және түсіндіру, осындай даму мен үрдістердің саясатты іске асыруға кедергі келтіретінін немесе кедергі келтіруі мүмкін екенін анықтау, сондай-ақ осындай даму мен үрдістерге қатысты зерттеулерді жинақтау және Президентке ұсыну;
2. to gather timely and authoritative information concerning economic developments and economic trends, both current and prospective, to analyze and interpret such information in the light of the policy declared in section 2 for the purpose of determining whether such developments and trends are interfering, or are likely to interfere, with the achievement of such policy, and to compile and submit to the President studies relating to such developments and trends;
3. Федералды үкіметтің әртүрлі бағдарламалары мен іс-шараларын 2-бөлімде жарияланған саясат аясында бағалау, олардың осы саясатты іске асыруға қаншалықты үлес қосатынын және қаншалықты үлес қоспайтынын анықтау және Президентке осыған байланысты ұсыныстар беру;
3. to appraise the various programs and activities of the Federal Government in the light of the policy declared in section 2 for the purpose of determining the extent to which such programs and activities are contributing, and the extent to which they are not contributing, to the achievement of such policy, and to make recommendations to the President with respect thereto;
4. Ұлттық экономиканы және еркін кәсіпкерлікті дамытуға, экономикалық құбылуларды болдырмауға немесе олардың әсерін азайтуға, жұмыспен қамтуды, өндірісті және сатып алу қабілетін сақтауға бағытталған ұлттық экономикалық саясатты әзірлеу және Президентке ұсыну;
4. to develop and recommend to the President national economic policies to foster and promote free competitive enterprise, to avoid economic fluctuations or to diminish the effects thereof, and to maintain employment, production, and purchasing power;
5. Президенттің сұрауы бойынша федералды экономикалық саясат және заңнама мәселелері бойынша зерттеулер, есептер және ұсыныстар жасау. 1949 жылы төраға Эдвин Нурс және мүше Леон Кейзерлинг кеңестің жеке немесе жариялы болуы және экономикалық тұрақтандырудағы үкіметтің рөлі туралы пікір алмасты. Нурс «оқ-дәрі немесе май» арасында таңдау жасау қажет деп сенді, ал Кейзерлинг экономиканың өсуі жоғары тұрмыс деңгейінен айырмай, қорғанысқа жұмсалатын қаражатты арттыруға мүмкіндік береді деп, дефициттік шығындарды қолдады. 1949 жылы Кейзерлинг Трумэннің кеңесшілері Дин Ачесон мен Кларк Клиффордтың қолдауын алды. Нурс төрағалықтан бас тартып, бюджет тапшылығының және «пайдасыз» қорғаныс шығындарының артуының қаупі туралы ескертті. Кейзерлинг төраға болып сайланды және Трумэннің «Әділ келісім» ұсыныстарына, сондай-ақ 1950 жылдың сәуірінде Америкаға қажетті қарулы күштердің күшеюі тұрмыс деңгейіне әсер етпейтіні және «біздің экономикамыздың еркін сипатын өзгерту» қаупін тудырмайтыны туралы мәлімдеме жазған NSC 68-нің экономикалық бөлімдеріне ықпал етті.
5. to make and furnish such studies, reports thereon, and recommendations with respect to matters of Federal economic policy and legislation as the President may request. In 1949 Chairman Edwin Nourse and member Leon Keyserling argued about whether the advice should be private or public and about the role of government in economic stabilization. Nourse believed a choice had to be made between "guns or butter" but Keyserling argued for deficit spending, asserting that an expanding economy could afford large defense expenditures without sacrificing an increased standard of living. In 1949, Keyserling gained support from Truman advisors Dean Acheson and Clark Clifford. Nourse resigned as chairman, warning about the dangers of budget deficits and increased funding of "wasteful" defense costs. Keyserling succeeded to the chairmanship and influenced Truman's Fair Deal proposals and the economic sections of NSC 68 that, in April 1950, asserted that the larger armed forces America needed would not affect living standards or risk the "transformation of the free character of our economy".
1950 - 80-жылдар
1953–1954 жылдардағы экономикалық төмендеу кезінде Артур Бернс басқарған Экономикалық кеңес (CEA) дәстүрлі емес нео-кейнсиандық шаралар қолданды, нәтижесінде кейін "тұрақты елуінші жылдар" деп аталған жағдай туды. Бұл кезеңде көптеген отбасылар бір ғана жалақы алушымен экономикалық "орта тапта" қалып қойды. Эйзенхауэр әкімшілігі кейнсиандық экономиканы екі партиялық ұлттық экономикалық саясат ретінде орнатуға көмектескен белсенді контрциклдік тәсілді қолдады. CEA-ның экономикалық төмендеуге жауап беруін қалыптастыруда – қоғамдық жұмыстар бағдарламаларын жылдамдату, несие беруді жеңілдету және салықтарды төмендету – Артур Ф. Бернс пен Нил Х. Джакобидің үлкен еңбегі болды. 1963 жылға дейін, алғашқы жеті жылында CEA саясатты жасау саласында бес маңызды жетістікке қол жеткізді, оның ішінде экономиканың "циклдік моделін" "өсу моделімен" алмастыру, экономика үшін сандық мақсаттар белгілеу, фискалдық тартылыс және толық жұмыспен қамту бюджеті теорияларын пайдалану, салық салудағы жаңа мүмкіндіктерді тану және жұмыссыздықты құрылымдық проблема ретінде қараудан жалпы сұраныстың төмендігін түсінуге көшу. 1978 жылғы Хамфри-Хокинс толық жұмыспен қамту заңы әрбір әкімшіліктен белгілі бір мерзім ішінде толық жұмыспен қамтуға және баға тұрақтылығына қол жеткізуді талап етті. Бұл заң CEA-ның жылдық экономикалық есебін саясиландырды және екі немесе бес жылдық болжамдардың сенімсіздігі мен дәлдігіне сын бағыттады.
During the 1953–54 recession, the CEA, headed by Arthur Burns, deployed non traditional neo Keynesian interventions, which provided results later called the "steady fifties" wherein many families stayed in the economic "middle class" with just one family wage earner. The Eisenhower Administration supported an activist contracyclical approach that helped to establish Keynesianism as a possible bipartisan economic policy for the nation. Especially important in formulating the CEA response to the recession—accelerating public works programs, easing credit, and reducing taxes—were Arthur F. Burns and Neil H. Jacoby. Until 1963, during its first seven years the CEA made five technical advances in policy making, including the replacement of a "cyclical model" of the economy by a "growth model", the setting of quantitative targets for the economy, use of the theories of fiscal drag and full employment budget, recognition of the need for greater flexibility in taxation, and replacement of the notion of unemployment as a structural problem by a realization of a low aggregate demand. The 1978 Humphrey–Hawkins Full Employment Act required each administration to move toward full employment and reasonable price stability within a specific time period. It has been criticized for making CEA's annual economic report highly political in nature, as well as highly unreliable and inaccurate over the standard two or five year projection periods.
1980 жылдан қазіргі уақытқа дейін
1980 жылдан бері Экономикалық Ынтымақтастық және Даму Ұйымы (ЭЫДҰ) экономикалық өсім көздеріне, экономиканың ұсыныс тарапына және халықаралық мәселелерге баса назар аударды.
Since 1980, the CEA has focused on sources of economic growth, the supply side of the economy, and on international issues.