Бірінші дүниежүзілік соғыс кезеңінің жеңіл машиналық мылтығы Льюис
Lewis gun
Бірінші дүниежүзілік соғыста қолданылған "Льюис" жеңіл пулеметі: тарихы, конструкциясы, қолданылу аймақтары. Ұлыбританияда жасалған, Корея соғысына дейін пайдаланды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жеңіл машиналық пулемет
Light machine gun
Льюис пулеметі (немесе Льюис автоматты машиналық пулеметі немесе Льюис автоматты мылтығы) – Бірінші дүниежүзілік соғыс кезеңінің жеңіл машиналық пулеметі. АҚШ-та жекеше жобаланған, бірақ онда қабылданбаған, конструкциясы Ұлыбританияда аяқталды және жаппай өндірілді, соғыс кезінде Британ империясы әскерлері кеңінен қолданды. Оның ерекше ерекшелігі – түтікшені салқындатуға арналған қаптама (мылтық түтігін салқындату үшін қабыршақты алюминийден жасалған жылуды сіңіретін бөлік бар) және үстіне орнатылған дискілі дүрыл. Льюис Корея соғысының соңына дейін қолданылды және екі дүниежүзілік соғыста да ұшақтарға орнатылатын пулемет ретінде кеңінен пайдаланылды, көбінесе салқындату қаптамасы алынып тасталды, себебі ұшу кезіндегі ауа ағыны жеткілікті салқындатуды қамтамасыз етті.
The Lewis gun (or Lewis automatic machine gun or Lewis automatic rifle) is a First World War–era light machine gun. Designed privately in the United States though not adopted there, the design was finalised and mass produced in the United Kingdom, and widely used by troops of the British Empire during the war. It had a distinctive barrel cooling shroud (containing a finned, aluminium breech to muzzle heat sink to cool the gun barrel) and top mounted pan magazine. The Lewis served to the end of the Korean War, and was widely used as an aircraft machine gun during both World Wars, almost always with the cooling shroud removed, as air flow during flight offered sufficient cooling.
Тарих
Льюис мылтығының алдыңғы үлгісі, оның негізін құраған қағидаларды біріктіре отырып, Фердинанд Маннлишер жасаған. Льюис мылтығын 1911 жылы АҚШ армиясының полковнигі Исаак Ньютон Льюис, Самуэль Маклиннің алғашқы жұмысына сүйене отырып ойлап тапқан. Бастапқыда АҚШ әскерімен қабылданбаған себебі, бұл Льюис пен Орднанс департаментінің бастығы генерал Уильям Кройзер арасындағы саяси келіспеушіліктерге байланысты болды. Льюис өзінің конструкциясын АҚШ армиясына қабылдатуға тырысып, "білімсіздердің теріске шығаруларынан қиналып" әскерден кетіп қалды. 1913 жылы Льюис АҚШ-ты тастап, Бельгияға кетті, онда ол мылтықтың коммерциялық өндірісін жеңілдету үшін Льежде Armes Automatique Lewis компаниясын құрды. Льюис қару өндірісіндегі кейбір қиындықтарды жеңу үшін британдық қару өндіруші Birmingham Small Arms Company Limited (BSA) компаниясымен тығыз жұмыс істеді. Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанда Льюис мылтығына сұраныс артты, BSA "Model 1914" атауымен өндірісті бастады. 1915 жылдың 15 қазанында "Gun, Lewis, .303 cal" деген атаумен ресми түрде қолдануға бекітілді. Соғыс кезінде Бельгияда Льюис мылтықтары шығарылмады, өндірістің барлығы Англиядағы BSA және АҚШ-тағы Savage Arms Company жүргізді. Дегенмен, Savage .303 калибрлі британдық Льюис мылтықтарын жасады. 1916 және 1917 жылғы үлгілері Канада мен Ұлыбританияға экспортталды, ал бірнешеуі АҚШ әскеріне, әсіресе Әскери-теңіз күштеріне жеткізілді. Мылтықтың алюминийлі қаптамасы тұмсықтың ауа ағынын қамтамасыз етіп, оны салқындатты, себебі тұмсықтың бұрылысы, радиалды қанатты алюминийлі жылу өткізгіштің тұмсықтың ішінде және қаптаманың артқы жағында, ұзындығы бойынша қарудың оқпанмен жанасып жүреді (кейінгі американдық M1917/18 Марлин Роквелл тапаншасының ұқсас оқпанды салқындату дизайны) "шашаның" жанында және сыртқа шығып, қаптаманың артқы жағында. Кейбір талқылаулар қаптаманың қажеттігі туралы болды: Екінші дүниежүзілік соғыста көптеген ескі ұшақ қарулары түтіксіз болды. Олар британдық үй күзетінің және британдық әуежайлардың әуе шабуылына қарсы бөлімшелеріне берілді, ал басқалары Батыс шөлде көлік құралына орнатылды; барлығы да дұрыс жұмыс істегенін анықтады, бұл Льюис өзінің дизайны Маклиннің бұрынғы прототиптерінен ерекшеленетінін көрсету үшін салқындатуды талап еткеніне әкелді. Тек Корольдік теңіз күштері ғана түтік / жылу бұрғылау салқындату жүйесін палубада орнатылған зениттік Льюис мылтықтарында сақтады. АҚШ-тың әскери-теңіз күштері мен теңіз жаяу әскерлері 1917 жылдың басында M1917 Льюис мылтығын (Savage Arms Co. өндірген) .30 06 калибрінде қабылдады. 1918 жылы Оксфордшир және Букингемширдің 2/4-ші жеңіл жаяу әскерінің сарбазы Артур Буллоктың оқу кезінде жазған жазбаларында, мылтықтың басты артықшылығы "оның беріктігі" және басты кемшіліктері "оның нәзіктігі, шабуыл жасау үшін пайдасыздығы, сондай-ақ ауа салқындату жүйесінің 12 журналдан артық үнемі атылуға мүмкіндік бермейтіні" жазылған. Ол оның салмағын 26 фунт жүксіз және 30 1/2 фунт жүктелген деп жазды (кейін ол 35 фунт жүктелген деп атады), және оның толық жүктелген журналында 47 патрон бар екендігі; сонымен қатар, ол алдыңғы жағында биподпен және артқы жағында оператордың иығымен қолдау тапты. Қызметке кіріп, алты айдай уақыт өткен соң, Буллок Лейс пулеметін қайтадан үйрету курсына жіберілді. Ол оқудың қатаңдығы "әркім 100 пайыз тиімді болды, оның мәні мен соңғы сынақтың бөлігі тапаншаны толықтай алып тастау және содан кейін көзін байлап, 104 бөлшекті бір минут ішінде дұрыс біріктіру болды" дегенді білдірді. Қаруды жеті адамнан тұратын топ қолданды. Баллок бірінші Льюис атқышы болып, қаруы мен револьверін алып жүретін, ал "Екінші атқышы қосалқы бөлшектер салынған сөмке алып жүретін, ал команданың қалған бес мүшесі оқ-дәрілерді тасымалдайтын". Бұлоктың айтуынша, "барлығы қажет болған жағдайда қарудан оқ атып, бірнеше секунд ішінде жөндеу жұмыстарын жүргізе алады". Бұллок қарудың жауынгерлік қолданылуы туралы бірнеше нақты сипаттама берді. Мысалы, 1918 жылы 13 сәуірде ол және оның сарбаздары Калонн / Робекк жолы бойындағы неміс ілгерілеуін ұстап алды, "біз қаруға өте ыстық болғанша кезекпен атып жібердік" және "негізінен менің Льюис қаруыма" байланысты 400 неміс құрбаны болды деп жазды. АҚШ армиясы ешқашан ресми түрде қаруды жаяу әскерге қолданған емес. АҚШ армиясы ақырында 1917 жылы Браунинг автоматты мылтығын қабылдады (бұл жаңа қарулардың біреуі майданға жеткенге дейін 1918 жылдың қыркүйегінде болған). 1917 жылы Ресей империясы Ұлыбритания үкіметінен 10 000 Льюис мылтығын сатып алды және АҚШ-тағы Savage Arms компаниясынан тағы 10 000 қару тапсырыс берді. АҚШ үкіметі сарайлық Ресей үкіметіне қару жеткізуге келіспеді және олардың тізімдемеде көрсетілгендігіне күмән бар, бірақ 1917 жылдың 31 наурызына дейін Savage компаниясынан 5 982 қару Ресейге жеткізілді. Ұлыбританиядан жеткізілген Льюис мылтықтары 1917 жылдың мамырында Ресейге жіберілді, бірақ бұл Savage компаниясы жасаған қарулар Ұлыбритания арқылы қайта жөнелтілгені ме, әлде Ұлыбританияда өндірілген бөлек партиясы ма, белгілі емес. Солтүстік-Батыс Ресейдегі Ақ әскерлер 1918–1919 жылдары бірнеше жүз Льюис мылтығын алды. Ұлыбританияның Mark IV танктерінде Vickers және Hotchkiss танктерінде қолданылған Льюис мылтығы ауыстырылды. Льюис салыстырмалы түрде ықшам журналдары үшін таңдалды, бірақ танк ішіндегі желдету жүйесі Льюис салқындату қаптамасы арқылы ауа ағынын кері жасады, нәтижесінде ыстық ауа мен түтін пулеметшінің бетіне соққы берді. Hotchkiss үшін жақсартылған белдік тізбегі жасалғаннан кейін, Льюис кейінгі танк үлгілерінде олармен ауыстырылды. Дұшпандары қарудың жылдамдығын пайдаланып, неміс шабуылдық тобына шабуыл жасағандықтан, немістер Льюис мылтығын "бельгиялық жылан" деп атады. Олар екі дүниежүзілік соғыста да қолға түскен Льюис мылтықтарын қолданды және оның пайдалану және күтім жөніндегі нұсқауларын өздерінің пулеметшілерді даярлау бөлігіне қосты. Vickers мылтығына қарағанда өндіруге қымбат болғанына қарамастан (1915 жылы Льюис мылтығының құны 165 фунт стерлинг болса, Vickers шамамен 100 фунт стерлинг тұрды), Льюис мылтығына Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде британдық әскерилерден жоғары сұраныс болды. Льюис Vickers-ке қарағанда шамамен 80% жылдам құрастырылды және көбірек тасымалданатын болды. Сәйкесінше, британдық үкімет 1914 жылдың тамызынан 1915 жылдың маусымына дейін 3 052 мылтыққа тапсырыс берді. Ол сонымен қатар 1915 жылдың жазында Ланое Хокердің Bristol Scout C ұшағының екі ерте өндіріс үлгісіне орнатылды, сол жаққа орнатылып, 30 градус бұрышпен алға және сыртқа оқ атып, пернеге тимейтіндей етілді. Көптеген бір моторлы ұшақтарда Льюис мылтығын алға қарай оқ ату үшін орнатудағы қиындық Льюис мылтығының ашық қақпасымен ату циклына байланысты болды, бұл оның мұндай ұшақтардың пернесі арқылы тікелей оқ атумен синхронизациялануына кедеріс келтірді; ерекше француз SPAD S. A "қабір" ұшағы, перненің алдында орналасқан ерекше иілгіш пулеметшінің кабинасымен және британдық итеруші ұшақтары Vickers F. B.5, Airco D. H.2, Royal Aircraft Factory F. E.2 және F. E.8 соғыстың басында Льюис мылтығын тікелей алға қарай оқ ату үшін оңай қолдана алды. Кейбір британдық бір моторлы ұшақтар Льюис мылтығын перненің үстінен көтеру үшін Foster тіреуін қолданды, соның ішінде өндірістік S. E.5/S. E.5a ұшақтары және Avro 504 ұшақтарының өндірістік үлгілері. Көзбен қараушылар немесе артқы пулеметшілерді қолдану үшін Льюис мылтығы Scarff тірегіне орнатылды, бұл қарудың салмағын қолдаумен айналуына және көтерілуіне мүмкіндік берді. 1916 жылдың қыркүйегіне дейін Zeppelin дирижабльдерін ұстау өте қиын болды...
A predecessor to the Lewis gun incorporating the principles upon which it was based was designed by Ferdinand Mannlicher. The Lewis gun was invented by U. S. Army colonel Isaac Newton Lewis in 1911, based on initial work by Samuel Maclean. Despite its origins, the Lewis gun was not initially adopted by the U. S. military, most likely because of political differences between Lewis and General William Crozier, the chief of the Ordnance Department. Lewis became frustrated with trying to persuade the U. S. Army to adopt his design, claiming that he was "slapped by rejections from ignorant hacks", and retired from the army. Lewis left the United States in 1913 and went to Belgium, where he established the Armes Automatique Lewis company in Liège to facilitate commercial production of the gun. Lewis had been working closely with British arms manufacturer the Birmingham Small Arms Company Limited (BSA) in an effort to overcome some of the production difficulties of the weapon. The onset of the First World War increased demand for the Lewis gun, and BSA began production, under the designation "Model 1914". The design was officially approved for service on 15 October 1915 under the designation "Gun, Lewis, .303 cal." No Lewis guns were produced in Belgium during the war; all manufacture was carried out by BSA in England and the Savage Arms Company in the US. Savage did make Lewis guns in .303 British calibre, though. The Model 1916 and Model 1917 were exported to Canada and the United Kingdom, and a few were supplied to the US military, particularly the Navy. The gun's aluminium barrel shroud caused the muzzle blast to draw air over the barrel and cool it, due to the muzzle to breech, radially finned aluminium heat sink within the shroud's barrel, and protruding behind the shroud's aft end, running lengthwise in contact with the gun barrel (somewhat like the later American M1917/18 Marlin Rockwell machine gun's similar gun barrel cooling design) from the "bottleneck" near the shroud's muzzle end and protruding externally behind the shroud's rear end. Some discussion occurred over whether the shroud was necessary: in the Second World War, many old aircraft guns that did not have the tubing were issued to antiaircraft units of the British Home Guard and to British airfields, and others were used on vehicle mounts in the Western Desert; all were found to function properly without it, which led to the suggestion that Lewis had insisted on the cooling arrangement largely to show that his design was different from Maclean's earlier prototypes. Only the Royal Navy retained the tube/heatsink cooling system on their deck mounted AA configuration Lewis guns. The US Navy and Marine Corps followed in early 1917, adopting the M1917 Lewis gun (produced by the Savage Arms Co.), in .30 06 calibre. Notes made during his training in 1918 by Arthur Bullock, a private soldier in the 2/4th Oxfordshire and Buckinghamshire Light Infantry, record that the chief advantage of the gun was 'its invulnerability' and its chief disadvantages were 'its delicacy, the fact that it is useless for setting up a barrage, and also that the system of air cooling employed does not allow of more than 12 magazines being fired continuously'. He records its weight as 26 lbs unloaded and 30 1/2 lbs loaded (though later he mentions that it weighed 35 lbs loaded), and that it had 47 cartridges in a fully loaded magazine; also that it was supported by a bipod in front and by the operator's shoulder at the rear. About six months into his service, Bullock was sent on Lewis gun refresher course at La Lacque, and he recalled that the rigour of the training meant that 'everyone passed out 100 percent efficient, the meaning of which will be appreciated when I say that part of the final test was to strip down the gun completely and then, blindfolded, put those 104 parts together again correctly in just one minute.' The gun was operated by a team of seven. Bullock was the First Lewis Gunner who carried the gun and a revolver, while 'The Second Gunner carried a bag containing spare parts, and the remaining five members of the team carried loaded pans of ammunition'. Bullock noted, 'all could fire the gun if required, and all could effect repairs in seconds'. Bullock provides several vivid descriptions of the gun's use in combat. For example, on 13 April 1918 he and his fellow soldiers intercepted a German advance along the Calonne/Robecq road, noting 'we fired the gun in turns until it was too hot to hold' and recording that 400 German casualties were caused, 'chiefly by my Lewis gun!'. The US Army never officially adopted the weapon for infantry use The US Army eventually adopted the Browning Automatic Rifle in 1917 (although it was September 1918 before any of the new guns reached the front). The Russian Empire purchased 10,000 Lewis guns in 1917 from the British government, and ordered another 10,000 weapons from Savage Arms in the US. The US government was unwilling to supply the Tsarist Russian government with the guns and some doubt exists as to whether they were actually delivered, although records indicate that 5,982 Savage weapons were delivered to Russia by 31 March 1917. The Lewis guns supplied by Britain were dispatched to Russia in May 1917, but it is not known for certain whether these were the Savage made weapons being trans shipped through the UK, or a separate batch of UK produced units. White armies in Northwest Russia received several hundred Lewis guns in 1918–1919. British Mark IV tanks used the Lewis, replacing the Vickers and Hotchkiss used in earlier tanks. The Lewis was chosen for its relatively compact magazines, but the ventilation system inside the tank caused the airflow to be reversed through the Lewis cooling jacket, resulting in hot air and fumes being blown into the gunner's face. As soon as an improved belt feed for the Hotchkiss was developed, the Lewis was replaced by them in later tank models. As their enemies used the mobility of the gun to ambush German raiding parties, the Germans nicknamed the Lewis "the Belgian Rattlesnake". They used captured Lewis guns in both World Wars, and included instruction in its operation and care as part of their machine gun crew training. Despite costing more than a Vickers gun to manufacture (the cost of a Lewis gun was £165 in 1915 the Vickers cost about £100), Lewis machine guns were in high demand with the British military during the First World War. The Lewis also had the advantage of being about 80% faster to build than the Vickers, and was a lot more portable. Accordingly, the British government placed orders for 3,052 guns between August 1914 and June 1915. It was also fitted on two early production examples of the Bristol Scout C aircraft by Lanoe Hawker in the summer of 1915, mounted on the port side and firing forwards and outwards at a 30° angle to avoid the propeller arc. The problem in mounting a Lewis to fire forward in most single engined tractor configuration fighters was due to the open bolt firing cycle of the Lewis, which prevented it from being synchronized to fire directly forward through the propeller arc of such aircraft; only the unusual French SPAD S. A "pulpit plane" which possessed a unique hinged gunner's nacelle immediately ahead of the propeller (and the pilot), and the British pusher fighters Vickers F. B.5, Airco D. H.2, Royal Aircraft Factory F. E.2 and F. E.8 could readily use the Lewis as direct forward firing armament early in the war. Some British single engined tractor fighters used a Foster mounting on the top wing to elevate a Lewis gun above the propeller arc for unsynchronized firing, including production S. E.5/S. E.5a fighters and field modified examples of the Avro 504. For the use of observers or rear gunners, the Lewis was mounted on a Scarff ring, which allowed the gun to be rotated and elevated whilst supporting the gun's weight. Until September 1916 Zeppelin airships were very difficult to attack successfully at high altitude, although this also made accurate bombing impossible. Aeroplanes struggled to reach a typical altitude of 10000 feet (3048 m), and firing the solid bullets usually used by aircraft Lewis guns was ineffectual: they made small holes causing inconsequential gas leaks. Britain developed new bullets, the Brock containing spontaneously igniting potassium chlorate, and the Buckingham filled with pyrophoric phosphorus, to set fire to the Zeppelin's hydrogen. These had become available by September 1916. When combined with explosive Pomeroy bullets which ripped open the envelopes, they proved very successful, and Lewis guns loaded with a mixture of Pomeroy, Brock and Buckingham ammunition were often employed for balloon busting against German Zeppelins, other airships and Drache barrage balloons.
Нидерланды
Митрайлер М. 20. Нидерландыда Льюис мылтығы жердегі және әуе нұсқаларында 6,5 × 53 мм R калибрінде, тек 97 оқтың патрондарымен қолданылды. Жаяу әскер нұсқасы салқындату түтігінің артқы жағына бекітілген тұтқамен жабдықталған. 1940 жылдың мамырында Германия басып кіргеннен кейін, қару Германияда 6,5 мм leichtes Maschinengewehr 100 (h) деген атаумен де қолданылды. Бұл голландтық модификация ескі BSA қайта жасаудан өте қарапайым болған болар, себебі голландтық/румындық 6,5 мм Mannlicher патронының корпусының басы мен жиегінің өлшемдері британдық .303-ке өте жақын.
Mitrailleur M. 20. In the Netherlands, the Lewis in both ground and aircraft versions was used in 6.5×53 mm R calibre, using a 97 round magazine only. The infantry version was equipped with a carrying handle on a clamp around the rear of the cooling tube. After the German invasion of May 1940, the weapon was also used by Germany under the designation 6,5 mm leichtes Maschinengewehr 100 (h). This Dutch modification of the older BSA redesign would have been extremely simple, as the Dutch/Romanian 6.5mm Mannlicher round has very nearly the same critical dimensions of the case head and rim as .303" British.
Ұлыбритания
І белгі. .303 Lewis Mk I – 1915 жылдан бастап британдық және Британ империясы күштері қолданған негізгі жер үлгісі. Марк II. Бұл Льюис автоматтарының алғашқы, ұшаққа арнап жасалған нұсқасы болды, алдыңғы үлгілері Mk I автоматтарынан импровизацияланып жасалған. Салмақты азайту үшін салқындату қабырғалары алынып тасталды, бірақ стволдың айналасындағы жеңіл қорғаныш қаптамасы сақталды. Ағаштан жасалған қолсап алынып, орнына бақша қазығының сабына ұқсас «шапыра» пішіндес тұтқа орнатылды. 97 оқтан тұратын барабанды дүңгіршін енгізілді, ол қару денесінде үлкен дүңгіршін ұңғысын қажет етті. Марк II*. 1918 жылы атыс жылдамдығы арттырылған, жақсартылған Mk II үлгісі енгізілді. Марк III. 1918 жылдың соңында ұсынылған, атыс жылдамдығы одан да жоғары, ал стволдың қаптамасы алынып тасталған Mk II-нің одан әрі жетілдірілген үлгісі. Марк III*. 1940 жылы Отан қорғаушылар үшін 46 000 данасы импортталған АҚШ-тың .30 06 M1918 авиациялық автоматына британдық белгілемесі. Бұл қарулар жерде қолдану үшін өзгертілді, «шапыра» тұтқасы қарапайым қаңқалы қолсапқа алмастырылды және құм қап немесе жылжу кезінде тіреуге мүмкіндік беретін қарапайым ағаш алдыңғы қолсап қосылды. Марк III**. АҚШ-тың M1918 автоматтары сияқты өзгертілген .303 Mark III белгілемесі. Mark III DEMS. Қорғаныспен жабдықталған сауда кемелеріне (DEMS) арналған, Mk III**-ге ұқсас, бірақ алдыңғы қолсапқа тапанша тұтқасы қосылған, бұл қаруды иықтан, кеменің палубасының кез келген бөлігінен бос тұрып атуға мүмкіндік берді. Марк IV. Барлық қолданылатын қарулар жөнделіп, берілгеннен кейін, көптеген толық емес Льюис автоматтары мен қосалқы бөлшектері қалды. Бұлар Mk III**-ге ұқсас қаруларға жинастырылды. Льюис автоматтары үшін нәзік «сағат» серіппелері жетіспеді, сондықтан қарапайым серіппе жасалып, тік түтікке орналастырылды. Осы қарулардың көптеген түрлері арнайы жасалған қарапайым және жеңіл үш аяқты тұғырмен жабдықталды.
Mark I. The .303 Lewis Mk I was the basic ground pattern model used by British and British Empire forces from 1915 with few improvements. Mark II. This was the first purpose built aircraft version of the Lewis, earlier versions had been improvised from Mk I guns. The cooling fins were omitted to save weight, but a light protective shroud around the barrel was retained. The wooden stock was removed and replaced with a "spade" grip, which resembled the handle of a garden spade. A 97 round drum magazine was introduced which required a larger magazine spigot on the body of the gun. Mark II*. An improved Mk II with an increased rate of fire introduced in 1918. Mark III. A further upgrade of the Mk II with an even faster rate of fire and the barrel shroud removed, introduced later in 1918. Mark III*. The British designation for the US .30 06 M1918 aircraft gun, some 46,000 of which were imported for the use of the Home Guard in 1940. These guns were modified for ground use by the replacement of the spade grip with a crude skeleton stock and the addition of a simple wooden fore stock which would allow the gun to be fired while resting on a sandbag, or from the hip while advancing. Mark III**. The designation for the .303 Mark III modified in the same way as the US M1918s. Mark III DEMS. Intended for Defensively Equipped Merchant Ships (DEMS), it was similar to the Mk III** but with the addition of a pistol grip on the fore stock, so that the weapon could be fired free standing from the shoulder, from any part of a ship's decks. Mark IV. After all the usable weapons had been reconditioned and issued, there remained a large number of incomplete Lewis guns and spare parts. These were assembled into guns similar to the Mk III**. There was a particular shortage of the fragile "clock" springs for the Lewis, so a simpler spring was manufactured and housed in a straight tube which extended into the skeleton stock. Many of these guns were fitted with a simple and light tripod which had been specially produced.
Америка Құрама Штаттары
М1917 Льюис. «Савидж» компаниясы АҚШ әскері үшін .30-06 оқ-дәрісіне қайта жасалған және американдық оқ-дәрілердің жоғары қуатынан газ жүйесі өзгертілген Льюис Mk I нұсқасын өндірді. Олардың бір бөлігі ұшақтарда қолдану үшін, синхронды емес орналасуға арналған конструкцияда өзгертілді. АҚШ Әскери-теңіз күштерінде бұл модель Льюис Марк VI және Mk VI Mod 1 деп аталды. М1918 Льюис. M1917 нұсқасының ұшаққа арналған, мақсатты түрде жасалған модификациясы.
M1917 Lewis. Savage produced a version of the Lewis Mk I for US forces, rechambered for the .30 06 round and with a modified gas operation due to the greater power of the US ammunition. A few of these were modified for aircraft use, when intended for non synchronized emplacements on an airframe. The US Navy designation was Lewis Mark VI and Mk VI Mod 1. M1918 Lewis. A purpose built aircraft version of the M1917.
Эксперименттік жобалар
Бірмингем Small Arms Company компаниясының 1921 жылғы коммерциялық жобасы 12.7×81 мм (0,5 дюймдық Викерс) патронымен оқ атар нұсқа болды, ол ұшақтар мен танктерге қарсы қолдануға арналған еді. Шамамен сол кезде BSA 22 оқдық дүңгіршесі және радиатор қабырғалары мен қаптамасының орнына ағаштан жасалған алдыңғы тұғырлы Жеңіл жаяу әскер моделін әзірледі; оны Браунинг автоматты мылтығы сияқты қолдану жоспарланған. Тағы бір жаңалық – ұшақтарда қолдануға арналған қос "Льюис" пулеметі жасалды, онда екі қарудың корпусы қабырғасынан-қабырғасына біріктірілген, ал барабандық дүңгіршелер тік орнатылып, әр жағына бірер-біреуден бекітілді. Бұл жобалардың ешқайсысы еңкейген күштерге қабылданбады. Льюис сондай-ақ иыққа немесе белге қойып атуға арналған, жеңілдетілген, 30 06 калибрлі, қорапшалы дүңгіршемен жабдықталған жаяу әскер мылтығының нұсқаларын сынады, бұл BAR-ға балама ретінде қарастырылды. Олар "Шабуыл фазасы мылтығы" деп аталды – қазіргі классификация бойынша бұл ұрыс мылтығы болғанына қарамастан, "Шабуыл мылтығы" терминінің алғашқы қолданылуы деп түсіндірілуі мүмкін. Ол одан үш фунт жеңіл және сол кездегі өте прогрессивті мүмкіндіктерге ие болғанына қарамастан (мысалы, екі қолмен қолдануға арналған дүңгірше шығару құрылымы), АҚШ армиясы BAR-ды қабылдауды жөн көрді. Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанда қысқа ұңғылы жеңіл пулеметтің нұсқасы жасалды. Ол қолға ұстауға арналған қорғағышпен және 30 оқтан тұратын Bren дүңгіршесімен жабдықталған, бірақ британдық билік өндірісті ауыстырылатын ұңғысы бар Bren пулеметіне шоғырландыру туралы шешім қабылдады.
A commercial venture in 1921 by the Birmingham Small Arms Company was a version which fired the 12.7×81mm (0.5 inch Vickers) ammunition, intended for use against aircraft and tanks. At around the same time, BSA developed the Light Infantry Model which had a 22 round magazine and a wooden fore stock in place of the radiator fins and shroud; it was intended to be used in a similar way to the Browning Automatic Rifle. Another development was a twin Lewis for aircraft use in which the bodies of the two weapons were joined side by side and the drum magazines were mounted vertically, one on each side. None of these projects was accepted by any armed forces. Lewis had also experimented with lighter, 30 06 calibre, box magazine fed infantry rifle variants intended for shoulder or hip fire as a competition to the BAR. They were dubbed "Assault Phase Rifle" – what could be understood as the first use of the term "Assault Rifle", despite the weapon being, by today's designation, a battle rifle. Despite being three pounds lighter than it and loaded with very forward thinking features for the time (such as an ambidexterous magazine release), the U. S. Army still chose to adopt the BAR. A short barrelled light machine gun variant was developed at the start of the Second World War. It came with a hand guard and was fed from a 30 round Bren magazines; however, it was decided by the British authorities to concentrate production on the Bren, which had the advantage of a changeable barrel.
Кейінгі жобаларға әсері
Неміс FG 42 әскери-десанттық мылтығы Льюис автоматтарының газ жүйесі мен құлпын пайдаланды, бұл жүйе өз кезегінде M60 пулеметіне енгізілді.
The German FG 42 paratrooper's rifle used the Lewis gun's gas assembly and bolt design which were in turn incorporated into the M60 machine gun.