Қауіптің шегіндегі саясат немесе қақтығысқа дейін жақындау тактикасы
Brinkmanship
Қауіпті жағдайды тудырып, қарсыласты мойынсынуға мәжбүр ету тактикасы – brinkmanship. Саясат, әскери стратегия, келіссөздерде қолданылады. Дүйеспен байланысты.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Саяси және әскери тактика
Political and military tactic
Шектеушілік тактика – қауіпті жағдайларды белсенді қақтығысқа дейін жеткізу арқылы пайдалы нәтижеге қол жеткізуге тырысу амалы. Қарсыласты жағдайды шегіне дейін сырғыту арқылы, оны мойынсұнуға және уақытша жеңіліске келуге мәжбүрлеуге болады, өйткені екі тарапқа да зиян келтіретін қақтығысқа түсу қаупі туады. Бұл дипломатиялық шаралар арқылы, немесе біреудің келісімге бармаудың орнына, қатаң шаралар қолдануға дайын екенін көрсету арқылы іске асырылуы мүмкін. Бұл тактика халықаралық саясатта, сыртқы саясатта, еңбек қатынастарында, қазіргі әскери стратегияда (ядролық қару қолдану қаупін қамти отырып), терроризмде және үлкен салмақты сот ісінде қолданылады. Бұл термин ең алдымен Джон Фостер Даллес есімімен байланысты, ол 1953-1956 жылдары Эйзенхауэр басшылығымен АҚШ Мемлекеттік хатшысы болды. Даллес Кеңес Одағының агрессиясын тоқтатуға тырысты, оларға қарсы кең ауқымды жазалау шаралары қолданылуы мүмкін екенін ескертіп.
Brinkmanship or brinksmanship is the practice of trying to achieve an advantageous outcome by pushing dangerous events to the brink of active conflict. The maneuver of pushing a situation with the opponent to the brink succeeds by forcing the opponent to back down and make concessions rather than risk engaging in a conflict that would no longer be beneficial to either side. That might be achieved through diplomatic maneuvers, by creating the impression that one is willing to use extreme methods rather than concede. The tactic occurs in international politics, foreign policy, labor relations, contemporary military strategy (by involving the threat of nuclear weapons), terrorism, and high stakes litigation. The term is chiefly associated with John Foster Dulles, US Secretary of State from 1953 to 1956 during the Eisenhower administration. Dulles sought to deter aggression by the Soviet Union by warning that the cost might be massive retaliation against Soviet targets.
Шығу тегі
Шектеушілік – мақсатқа жету үшін қауіп-қатерлерді әдейі күшейту тактикасы. Бұл сөзді, Стивен Поттердің "ойыншылдық" атаулы түсінігіне ұқсатып, американдық саясаткер Адлай Стивенсон, Айзенхауэр әкімшілігі кезінде АҚШ Мемлекеттік хатшысы Джон Фостер Даллеспен сұхбаттасуда "шегіне дейін бару" деп сипатталған философияны сынағанда қолданған болуы мүмкін. Жеймс Р. Шепли Life журналында жариялаған мақаласында Даллес өзінің шектеушілік саясатын былай түсіндірді: "Соғысқа бармай, шегіне жету мүмкіндігі – қажетті өнер". Суық соғыс кезінде АҚШ Кеңес Одағын әскери тұрғыдан мойынсұнуға мәжбүрлеу үшін осы саясатты пайдаланды. Бірақ қауіп-қатерлер тым үлкен болып кетсе, оларды басқару мүмкін болмайды, сол кезде екі тарап та мойынсұнуға мәжбүр болады. Суық соғыс кезінде осындай жағдай болды, себебі ядролық соғыс қаупінің күшеюі өзара толық қырып-жоюға (MAD) алып келуі мүмкін еді. Алғашқы ойын теориясының маманы Томас Шеллинг шектеушілікті "соғыс қаупін ортақ түрде басқару" деп анықтады. Мұндай дағдарыстың мәні – ешбір тарап оқиғалардың барысын толық бақылай алмайды, бұл қате есептеулер мен жағдайдың ушығуына қауіпті жағдай тудырады.
Brinkmanship is the ostensible escalation of threats to achieve one's aims. The word was probably coined, on the model of Stephen Potter's "gamesmanship", by the American politician Adlai Stevenson in his criticism of the philosophy described as "going to the brink" during an interview with US Secretary of State John Foster Dulles during the Eisenhower administration. In the article written in Life magazine by the correspondent James R. Shepley, Dulles defined his policy of brinkmanship in these terms: "The ability to get to the verge without getting into the war is the necessary art." During the Cold War, it was used as a policy by the United States to coerce the Soviet Union into backing down militarily. Eventually, the threats involved might become so huge as to be unmanageable, at which point, both sides are likely to back down. That was the case during the Cold War, since the escalation of threats of nuclear war, if carried out, were likely to lead to mutual assured destruction (MAD). The pioneering game theorist Thomas Schelling defined brinkmanship as "manipulating the shared risk of war."''' The essence of such a crisis is that it leads neither side to be in full control of events, which creates a serious risk of miscalculation and escalation.
Қырғи қабақ соғыс
Қауіптің шегіне дейін бару суық соғыс кезінде тиімді тактика болды, себебі қақтығыстың екі тарапы да ядролық соғыста өзара толық қырылу мүмкіндігін көріп шығара алмады. Екі жақтың ядролық үркітуі бір-біріне зор құрылыс бұзу қаупін тудырды. Нәтижесінде, қауіптің шегіне дейін бару кеңестік және американдық қарым-қатынастарды нашарлатты.
Brinkmanship was an effective tactic during the Cold War because neither side of the conflict could contemplate mutual assured destruction in a nuclear war. The nuclear deterrence of both sides threatened massive destruction on each other. Ultimately, brinkmanship worsened the relationship between the Soviets and the Americans.
Тұжырымдамалық
Салқын соғыс аясында Батыс пен Кеңес Одағы қарсы тарапты мойынсұндыру үшін қорқыту мен үрей тактикасын стратегия ретінде қолданды. Әрбір тарап қауіпті жағдайларды шегіне дейін жеткізіп, халықаралық саясат және сыртқы саясат мәселелерінде екінші тарапты үстемдіктен бас тартуға және жеңілдіктер алуға ұмтылды. Дегенмен, Салқын соғыста екі тарап та ядролық соғыс қаупінің ешқандай жағдайда бақылана алмайтындығына байланысты қорқынышты салдарларға тап болды. Ядролық соғысқа қауіп төндіру және кең ауқымды жазалау шараларын күшейту арқылы екі тарап та күшпен жауап беруге мәжбүр болды. Бұл тактиканың негізгі қағидасы – ешбір тарап екіншісіне мойынсұнуды қаламайды, бірақ біреуінің мойынсұнуы керек, әйтпесе екеуі үшін де ең жаман нәтижеге келуі мүмкін. Алайда, мәселе мынада: мойынсұну әлсіз тарап ретінде қарастырылуы мүмкін еді. Салқын соғыс кезінде Кеңес Одағы мен Американдықтар өз халқының, сондай-ақ көрші елдер мен одақтастарының алдында беделдерін сақтауға тиіс болды. Осы себепті бұл тактика өте қауіпті болды, себебі егер екі ел де мойынсұнбаса, өзара жойылмау үшін келісімге келудің жалғыз жолы болды. Британдық философ, математик және зиялы Бертран Рассел оны "құс ойынына" теңеді: Ядролық тұрақсыздық байқалғаннан бері Шығыс пен Батыс үкіметтері мырза Даллестің "шектен шығу" деп атаған саясатын қабылдады. Бұл, менің білуімше, кейбір жастардың ойнайтын ойынынан бейімделген. Осы ойын "Құйрық!" деп аталады.
In the spectrum of the Cold War, the concept of brinkmanship involved the West and the Soviet Union using tactics of fear and intimidation as strategies to make the opposing side back down. Each faction pushed dangerous situations to the brink, with the intention of making the other back down in matters of international politics and foreign policy and obtaining concessions. Nevertheless, in the Cold War both parties were confronted with devastating consequences since the threats of nuclear war were unmanageable in any situation. By escalating threats of nuclear war and massive retaliation, both parties had to respond with more force. The principle of the tactic was that neither party would prefer to yield to the other, but one of them would simply have to yield, or the outcome would be the worst possible for both of them. The problem, however, was that yielding would result in being labelled as the weaker side. During the Cold War, both the Soviets and the Americans had a reputation to uphold to their populations and also to their neighboring countries and allies. That made brinkmanship utterly risky since if neither country budged, the only way to avoid mutually assured destruction was to compromise. The British philosopher, mathematician, and intellectual Bertrand Russell compared it to the game of chicken:
Since the nuclear stalemate became apparent, the governments of East and West have adopted the policy which Mr. Dulles calls 'brinksmanship.' This is a policy adapted from a sport which, I am told, is practiced by some youthful degenerates. This sport is called 'Chicken! '.
Контекстуализация
Кеңес Одағы мен Батыс шамамен 50 жыл соғыс қаупінің алдында тұрды. Куба зымырандық дағдарысы сияқты қақтығыстар кезінде шиеленіс осы деңгейге жетіп, Суық соғыс нақты ядролық соғысқа ұласуы мүмкін болды. Қауіптің шегіне дейін бару (brinkmanship) соғыс басталуға апаратын қадамдардың бірі еді. Идеологиялық тұрғыдан мүлдем қарама-қарсы екі ел арасындағы қақтығыста, мұндай қауіпті саясатты қолдану ғана келісімге келудің жалғыз жолы сияқты көрінді. Америка мен Кеңес Одағы әскери қауіп-қатерге дереу жауап бермеу саясатын қатаң сақтады. Бірақ, соғыс мүмкіндігін арттыру арқылы екі ел де келіссөздер мен бейбітшілікке қатысты маңызды прогресс жасауға қол жеткізді.
The Soviet Union and the West spent nearly 50 years on the brink of war. During conflicts like the Cuban Missile Crisis, tensions escalated to the point that it seemed as if the Cold War would turn into an actual nuclear war. Brinkmanship was one of the steps prior to the point that war would actually break out. In a conflict between two nations that were so ideologically opposed, drastic policies such as brinkmanship seemed to be the only way to come to any sense of agreement. Both the Americans and the Soviets maintained strict policies not to respond immediately to military threats. However, by making the possibility of a war more and more likely, both nations were able to make significant progress in discussions and peace.
Айзенхауэрдің "Жаңа көзқарас" саясаты
АҚШ президенті Дуайт Д. Эйзенхауэрдің «Жаңа бағыт» саясаты, егер Кеңес Одағының премьер-министрі Никита Хрущев кеңеюді жалғастыруға тырысса, Кеңес Одағын тоқтатуға болатын бұрынғы пікірге қайта оралды. Бұл тактика Кеңес Одағын оқшаулап, коммунизмнің таралуын болдырмау және оның іштен құлауын қамтамасыз ету үшін жасалды. Осы тактиканы іске асыру үшін американдықтар Кеңес Одағының ықпалына бейім деп саналған көптеген елдермен одақ құрды. Кеңес Одағының ядролық қаруға ие екені белгілі болғандықтан, екі үлкен державаның мүмкіндіктері теңесті. Осы мәселені шешу үшін Эйзенхауэр Кеңес Одағы шабуылға өткен жағдайда Американың барлық қару-жарағын қолдануға дайын екенін мәлімдеді. Бұл өте батыл қадам болды, себебі бұл әрекет екі тарапқа да зор қиындықтар әкелуі мүмкін еді. Бұл қаулы салдарынан жаңылғыштық пен шиденіс күшейді, екі тарап та қарсы тараптың реакциясынан қорқып, соғыс бастауға бармады.
US President Dwight D. Eisenhower's New Look Policy reverted to the older notion that the Soviet Union could be contained if Soviet Premier Nikita Khrushchev was still assumed to be aiming at further expanding Soviet influence. The tactic was supposed to isolate the Soviet Union so that communism would not spread but would collapse in on itself. To enforce the tactic, the Americans made alliances with many countries that were considered to be vulnerable to the Soviets' sphere of influence. The Soviets were now known to have nuclear weapons and so both superpowers were on a more even playing field. To combat this problem, Eisenhower threatened to use all of the American arsenal if the Soviets took offensive measures. That was a bold move as it established the stakes to be extremely high, as the action could cause massive destruction for both sides. The threat caused an increase and a buildup of tension, with neither side wanting to pull the trigger on the other for fear of the other's reaction.
Кеннедидің икемді реакциясы
Икемді жауап – 1961 жылы АҚШ президенті Джон Кеннеди жүзеге асырған қорғаныс стратегиясы. Оның мақсаты Кеннеди әкімшілігінің Эйзенхауэрдің «Жаңа бағыт» саясатына деген күмәнін сейілту болды, әсіресе оның жаппай қарсы шабуыл саясатын. Икемді жауап тактикалық, стратегиялық және конвенциялық деңгейлерде өзара ұстауды және Америка Құрама Штаттарына симметриялық конвенциялық соғыс пен ядролық соғыстың барлық спектріндегі агрессияға жауап беру қабілетін беруді талап етті. Икемді жауап беру үшін тұрақты түрде айтарлықтай конвенциялық күштердің болуы қажет болды. Бұл күштер соғыстың шектеулі масштабтағы қақтығыстарын болдырмауға да, соғыс жүргізуге де арналған еді. Кеннеди барлық соғыстарды, олардың сипатына қарамастан, тоқтатуға үміттенді. Эйзенхауэр мен Даллес Кеннедидің мақсаттарына ұқсас мақсаттарға қол жеткізуді қалағанмен, олар екеуі де шығындарға көбірек мән берді. Эскалациядан және жеңіліс сезімінен сақтану үшін Кеннеди жеткілікті икемділіктің маңыздылығын атап өтті және шығындарды ескермеді. Ядролық соғысқа дейін Кеннеди қолда бар опциялардың ауқымын кеңейтуді көздеді. Ол сондай-ақ еуропалық одақтастар өздерінің қорғанысына үлес қосуын қалады. Негізінен, икемді жауап беру тұжырымы – «ядролық қару қолданбастан жауап беруді шектеу мүмкіндігін арттыру» болды.
Flexible response was a defense strategy executed by US President John F. Kennedy in 1961. Its aim was to address skepticism that the Kennedy administration held towards Eisenhower's New Look: specifically its policy of massive retaliation. Flexible response required mutual deterrence at tactical, strategic, and conventional levels and bestowing upon the United States the ability to respond to aggression across the spectrum of symmetrical conventional warfare and nuclear warfare. Flexible response required the continuous presence of substantial conventional forces. The forces were to serve both to deter and to fight limited wars. Kennedy hoped to deter all wars, regardless of their nature. Although Eisenhower and Dulles wanted to achieve goals similar to those of Kennedy, both were more concerned with cost. To avoid both escalation and humiliation, Kennedy highlighted the importance of adequate flexibility and disregarded cost. Prior to nuclear war, Kennedy wished to increase the range of available options. He also believed that the European allies should contribute more to their own defense. Fundamentally, the notion of flexible response was to "increase the ability to confine the response to non nuclear weapons."
Корея соғысы (1950-1953 жж.)
Корея соғысы – 1950 жылдың 25 маусымында басталған Оңтүстік Корея мен Солтүстік Корея арасындағы әскери қақтығыс. 1953 жылдың 27 шілдесінде қарулы қақтығыстар Кореяның қару тоқтату туралы келісімімен аяқталса да, атысты тоқтату халықаралық құқық бойынша келісім емес еді, сондықтан техникалық тұрғыдан соғыс жағдайы сақталды. АҚШ БҰҰ коалициясын Оңтүстік Кореяны қолдауға жетекшілік етті, ал Кеңес Одағы мен Қытай Халық Республикасы Солтүстік Кореяны қолдады. Корея соғысы – Суық соғыстың алғашқы қарулы қақтығысы және прокси-соғысы болды. 1949 жылдың қыркүйегінде Кеңес Одағы алғашқы атом бомбасын сынап көрді, бұл шектеулі соғысты іс жүзінде мүмкін емес етті. Висконсин штатының АҚШ сенаторы Джозеф Маккарти бастаған Екінші Қызыл үрейден кейін коммунизмге қатысты қорқыныш артты, ол коммунистік қауіп-қатерді шектеу саясатын қолдауға шақырып, NSC-68 құжатын жасады. NSC-68 баяндамасында барлық коммунистік қызметтің Кеңес Премьер-министрі Иосиф Сталин бақылап отырғаны және коммунистік қауіп-қатерге қарсы тұрған кез келген елге әскери және экономикалық көмек көрсету қажеттігі айтылды. Осыған сәйкес, америкалықтар 1950 жылдың 25 маусымында Солтүстік Кореяның Оңтүстік Кореяны басып алуынан кейін әскер жіберді. Бұл баяндамаға қайшы келді, себебі АҚШ тағы да соғысқа қатысты (баяндамада АҚШ соғыстан сақтануы керек делінген), бірақ АҚШ президенті Гарри С. Трумэн домино эффектісінен қорқып, коммунизмнің таралуын тоқтатуды қалады: «Егер біз Кореяны тастап кетсек, Кеңес Одағы Азияның бір бөлігін екіншісінен кейін жұтып қояды. Егер біз Азияны жіберсек, Таяу Шығыс құлап, Еуропада не болатынын болжау қиын. Корея – Азиядағы Грекия сияқты. Егер біз қазір жеткілікті мықты болсақ, егер үш жыл бұрын Грекиядағыдай оларға қарсы тұрсақ, олар енді ешқандай қадам жасамайды». Кеңес Одағы АҚШ Қытай Халық Республикасының Біріккен Ұлттар Ұйымына кіруіне келіспегендіктен БҰҰ Қауіпсіздік Кеңесіне бойкот жариялады. БҰҰ, АҚШ қолдауымен, Солтүстік Кореяға қарсы әскери шаралар қабылдау туралы резолюция қабылдады. Генерал Дуглас Макартур басшылығымен БҰҰ күштері АҚШ күштерімен бірге 1950 жылдың 1 шілдесінде келді. Трумэн Солтүстік Кореяның атомдық қауіптің «бомбаны қолдануды жоспарлауға негізделген қауіп» деп есептеді, көптеген адамдар оны қателік деп есептемейтініне сенді және шұғыл әрекетке бармады, сонымен қатар шектеулі соғысты таңдады. Оның Солтүстік және Оңтүстік арасындағы атысты тоқтату және бейбітшілікті сақтау туралы сенімі Макартурмен толық соғыс қалағандықтан қақтығыс тудырды. Макартур АҚШ коммунизмді күштірек болғанша, барлық қаруларын қолданып, соғысты ядролық соғысқа айналдыру арқылы біржола жоюға мүмкіндік алуы керек деп сенді. 1951 жылдың 11 сәуірінде Макартур Трумэнға және басқа да жоғары лауазымды тұлғаларға наразылық білдіргені үшін, ол Трумэннің келісімінсіз Қытай армиясына ультиматум жібергеннен кейін қызметтен босатылды. Тарихшы Брюс Каммингс атап өткендей, Корея соғысы Суық соғысты күшейтіп, екі елді де ядролық соғысқа жақындатты. АҚШ Біріккен Ұлттар Ұйымының Ұлттар Лигасынан гөрі табысты болуын қамтамасыз етуді және өзінің күшін әлемге көрсетуді, сондай-ақ Азияда да пайда болған коммунистік қауіп-қатерді бағындыра алатынын көрсетуді қалады. Сол сияқты, Кеңес Одағы да АҚШ-қа жаңадан құрған әскери күшін көрсетуді қалады.
The Korean War was a military conflict between the South Korea and North Korea that started on June 25, 1950. Although armed hostilities ended with the Korean Armistice Agreement on July 27, 1953, the ceasefire was not a treaty under international law and so a technical state of war remains. The United States led the UN coalition supporting South Korea, while the Soviet Union and People's Republic of China supported North Korea. The Korean War was the first armed conflict and proxy war of the Cold War and escalated tensions between the West and the East. In September 1949, the Soviets tested their first atomic bomb, which made a limited war virtually impossible. Fears of communism had risen after the Second Red Scare, led by Wisconsin US Senator Joseph McCarthy, indirectly calling for a policy to limit Communist Threat: NSC 68. In accordance with NSC 68, a report that stated that all communist activities were controlled by Soviet Premier Joseph Stalin, and it called for military and economic aid to any country deemed to be resisting Communist threats, the Americans sent troops to South Korea after it was invaded by the North on June 25, 1950. That contradicted the report, in that the United States was once again at war (the report stated that the United States should avoid war), but US President Harry S. Truman feared a domino effect and wanted to prevent the spread of communism: If we let Korea down, the Soviets will keep right on going and swallow up one piece of Asia after another If we were to let Asia go, the Near East would collapse and no telling what would happen in Europe Korea is like the Greece of the Far East. If we are tough enough now, if we stand up to them like we did in Greece three years ago, they won't take any more steps. The Soviets boycotted the UN Security Council because the Americans had refused the entry of the People's Republic of China into the United Nations. The UN, supported by the United States, freely passed a resolution requesting military action against North Korea. Led by General Douglas MacArthur, the UN Forces arrived along with the US Forces on July 1, 1950. Truman believed that the North Korean atomic threat was "a threat based on contingency planning to use the bomb, rather than the faux pas so many assume it to be" and so did not use brinkmanship but also continuously opted for limited war. His beliefs in ceasefire and peacekeeping between the North and the South were cause for great conflict with MacArthur, who sought total war. MacArthur believed that the United States should take the opportunity to wipe out communism permanently before it grew stronger by using all of its weapons such as turning the war into nuclear war. MacArthur was dismissed as a result of his continuous defiance to Truman and other superiors on April 11, 1951, after he sent an ultimatum to the Chinese Army without consent of Truman. As the historian Bruce Cumings noted, the Korean War heightened the Cold War and brought both nations closer to a nuclear war. The United States wanted to ensure that the United Nations would succeed, unlike the League of Nations, and wanted to show off its power to the world and to exhibit that it could still tame the communist threat, which was now also present in Asia. Similarly, the Soviet Union wanted to demonstrate its newly built military strength to the United States.
Берлин дағдарысы
1950-1961 жылдары Шығыс пен Батыс арасына жыл сайын 100 000-нан 200 000-ға дейін босқындар ағылып келді. Батыс Берлиндегі экономикалық жағдай Шығыс Берлиндегіден жақсы болғандықтан, көптеген жас жұмысшылар осы жерге тартылды. Халықтың қозғалысын тоқтатудың жолын іздеген Шығыс Германия президенті Вальтер Ульбрихт Кеңес Одағынан Берлин және эмиграция мәселелерінде көмек сұрады. Хрущев Батыс одақтастарының Берлиннен кетуін немесе Шығыс Германиямен жеке бейбіт келісімге қол қоюын қалады. Ол Батыс Германияның Шығыс Германияны экономикалық және саяси тұрғыдан басып тастап, соның салдарынан Кеңес Одағы басымдық танытқан Варшава шартының ыдырауына әкелуінен қорқады. 1958 жылдың 10 қарашасында Хрущев Батыс державаларының алты ай ішінде Батыс Берлиннен шығуын талап еткен мәлімдеме жасады. Сонымен қатар, Хрущев Шығыс Германияның барлық коммуникациялық желілерді бақылауға алуы керек екенін және Батыс Берлинге тек Шығыс Германияның рұқсатымен кіруге болатынын мәлімдеді. Хрущевтің мәлімдемесін ультиматум ретінде қарастырған АҚШ, Франция және Ұлыбритания бас тартты және Батыс Берлинде қалатындарын айтты. 1959 жылы Үлкен Төрт ел Женевада конференция өткізді, онда сыртқы істер министрлері Берлин мәселесі бойынша келісімге келуге тырысты. Алайда, конференция Кеңес Одағы мен АҚШ арасында келіссөздерді бастаудан басқа ештеңе істемеді. Кеңес Одағы Батыс державаларының Батыс Берлиннен кетуін қалады, осылайша Берлиннің бірігуіне мүмкіндік беруді көздеді. АҚШ Батыс Берлиннен бас тартудан бас тартты. 1961 жылы Хрущев Кеннедимен кездесіп, Берлин мәселесін шешуді жалғастырды. Хрущев АҚШ-қа тағы да ультиматум жіберіп, Батыс Берлиннен кетуді талап етті. Соның салдарынан Кеннеди әскери және қорғаныс шығындарын арттырды. 1961 жылдың 13 тамызында Ульбрихт Шығыс және Батыс Берлин арасына тікенді сым қоюға бұйрық берді. Кейін тікенді сым цементтен жасалған қабырғаларға алмастырылды. Бұл екі жақ арасындағы қозғалысты тоқтатты. Екі Берлиннің арасындағы бұл бөлініс Берлин қабырғасы деп аталды. АҚШ Берлин қабырғасын қатты айыптап, Батыс Германияға әскер орналастырды. Кеңес Одағы да осы әрекетке жауап ретінде Шығыс Германияға әскер мен танк орналастырды. Бұл Германияның шығыс және батыс бөліктерінің бөлінуін символдайтын "Чарли бақылау-өткізу пунктінде" бір-біріне қарама-қарсы тұрған танктердің танымал суретіне әкелді. Екі тараптың кез келген әрекеті Кеңес Одағы мен АҚШ арасында ядролық соғысқа әкелуі мүмкін еді. Соның салдарынан 1961 жылдың жазында Кеннеди Берлин мәселесін шешу үшін Венада Хрущевпен кездесті. Кеннеди Хрущевке Кеңес әскерлерін алып кетуді ұсынды, содан кейін Американдық әскерлер де алынып кетеді. Алайда, тараптардың ешқайсысы да жеңілдіктер жасауға дайын болмағандықтан, ешқандай шешімге келісімге келе алмады. Конференция Хрущевтің АҚШ-қа Берлиннен кету үшін алты ай мерзім берген тағы бір ультиматуммен аяқталды. Соның салдарынан Кеннеди мойынсұнудан бас тартып, әскери қимылға дайындалды, бұл Хрущевтің одан әрі әскери эскалациясына әкелді. Екі үлкен держава да ядролық қарумен қаруланған және қақтығыс кезінде қауіпті жағдайға толы саясатты ұстанды. Куба зымырандары дағдарысы АҚШ пен Кеңес Одағының қарулы қақтығысқа ең жақын келген кезеңі ғана емес, сонымен қатар "әлемнің [толыққанды] ядролық соғысқа ең жақын келген уақыты" болды. Дағдарыстың себебі - Кубада советтік ядролық қарудың орналастырылуы, бұл арал АҚШ-тың ықпал ету аймағында орналасқан және ұшыру қашықтығында болды. Бұл, әрине, АҚШ-ты қорқыту үшін Кеңес Одағының аймақтағы қару-жарақпен жасаған тәуекелді әрекеті еді. АҚШ Кубаны блокадаға алу арқылы қарудың болуына жауап берді. Куба блокадасы да қауіпті жағдайды тудырды, өйткені американдықтар кеңестік тараптың қысымына мойынсұнудың орнына, кеңестік кемелердің Кубаға кіруіне кедергі келтіргенде олардың қалай реакция жасайтынын көруге шешім қабылдады.
Between 1950 and 1961, "the refugee flow continued at a rate of 100,000 to 200,000 annually" with people moving from the East to the West. The economic conditions were better in West Berlin than in East Berlin and so attracted more young workers. Trying to find a way to stop the people from moving, East German President Walter Ulbricht pressured the Soviet Union to help with Berlin and emigration. Khrushchev wanted the Western Allies to leave Berlin or sign a separate peace treaty with East Germany. He feared that West Germany would economically and politically overwhelm East Germany and in turn undermine the Warsaw Pact, which the Soviet Union dominated. On November 10, 1958, Khrushchev delivered a speech in which he demanded that the Western Powers pulled out of Western Berlin within six months. Furthermore, Khrushchev declared that East Germany was to take control of all communication lines and so West Berlin would be accessible only with East German permission. Interpreting Khrushchev's speech as an ultimatum, the United States, France, and the United Kingdom declined and said that they would remain in West Berlin. In 1959, the Big Four powers held a conference in Geneva in which the foreign ministers attempted to negotiate an agreement on Berlin. However, the conference did not do much other than open up talks between the Soviet Union and United States. The Soviets wanted Western powers out of West Berlin in an attempt to reunify Berlin. The United States refused to give up West Berlin. In 1961, Khrushchev met with Kennedy and they continued to solve the issue on Berlin. Again, Khrushchev sent an ultimatum to the United States, asking them to leave West Berlin. As a result, Kennedy increased military and defense expenditures. On August 13, 1961, Ulbricht had ordered barbed wire between East and West Berlin. The barbed wire was later changed to cement walls. This prevented the movement between the two sides. The division between the two Berlins was known as the Berlin Wall. The United States heavily condemned the Berlin Wall and responded by placing troops on the West German side. The actions were followed by Soviet Union, which placed its troops and tanks on the East German side. That led to the iconic image of tanks facing each other at "Checkpoint Charlie," which symbolized the division of the eastern and the western parts of Germany. Any action taken by either side's had the possibility of resulting in a nuclear war between the Soviets and the Americans. As a result, in the summer of 1961, Kennedy met with Khrushchev in Vienna to try to find a solution for the problem of Berlin. Kennedy suggested Khrushchev to remove the Soviet troops, and the American troops would then be removed. However, no solution was found since neither side was ready to make concessions. The conference ended with Khrushchev issuing another ultimatum to the United States that gave six months to get out of Berlin. As a result, Kennedy refused to back down and instead prepared for military action, which led to further military escalation by Khrushchev. Both superpowers were armed with nuclear weapons and practiced brinkmanship during the conflict. The Cuban Missile Crisis was not only the closest that the Americans and the Soviets came to an armed conflict but also the "closest the world has come to [a full scale] nuclear war." The crisis was caused by the placement of Soviet nuclear weapons in Cuba, an island that was within the US sphere of influence and launching distance. That was arguably an act of brinkmanship by the Soviets to intimidate the US with weapons within the region. The US responded to the presence of the weapons by blockading Cuba. The Cuban blockade was also an act of brinkmanship since the Americans, instead of succumbing to the pressure from the Soviets, decided to see how the Soviets would react to the Americans stopping their vessels from entering Cuba.
Қарулы қақтығыс
АҚШ ракеталарын күшейтіп жатты, ал президент Эйзенхауэр 1958 жылы Ұлттық қорғаныс білім беру актісін қабылдады, бұл кеңестік ракеталық үстемдікті қысқартуға жасалған әрекет болды. Ол АҚШ мектептеріне қаржы бөлді, осылайша АҚШ әскері кеңестік технологияға жете алатын зерттеулерді бастауға мүмкіндік берді. Эйзенхауэр сондай-ақ НАСА-ны НАКА-дан, бірнеше зерттеу лабораторияларынан және Армияның баллистикалық зымыран агенттігінің бөлімдерінен құрды: НАСА-ның құрылуына қараңыз.
The US was building up its missiles, with President Eisenhower issuing the National Defense Education Act in 1958, an attempt to close the missile gap with the Soviets. It gave funds to US. schools to start researching more so that the US military could catch up with the Soviet's technology. Eisenhower also started NASA from NACA, several research laboratories, and parts of the Army Ballistic Missile Agency: see Creation of NASA.
Жарық
Детанция негізінен америкалықтар мен кеңес одағы арасындағы қарым-қатынастың уақытша тоқтауы еді. Оны АҚШ президенті Ричард Никсон және оның ұлттық қауіпсіздік жөніндегі кеңесшісі Генри Киссинджер бастады. Ол 1980 жылға дейін сақталды, содан кейін суық соғыстың екінші кезеңі басталды. Әскери күшейтуге ғана назар аударудан бас тарту, америкалықтар мен кеңес одағы арасындағы шиеленіс азайған 12 жылдық бейбітшілікке жол ашты.
The détente was essentially a stilling of the waters between the Americans and the Soviets. It was started by US President Richard Nixon and his National Security Advisor, Henry Kissinger. It continued until 1980 and the start of the second phase of the Cold War. That move away from focusing solely on military buildup heralded 12 years in which the world experienced a kind of peace by the decreased tensions between the Americans and the Soviets.
Рональд Рейган және "Қара соғыс" аяқталды
Рональд Рейган 1981 жылғы 20 қаңтарда АҚШ президенті қызметіне кірді. Оның ядролық қарым-қатынастар туралы көзқарасы, басынан бастап-ақ, жақындасу саясатының тұрақтылыққа қол жеткізу мақсатынан өте ерекше болды. Ядролық дағдарыстан кейін бейбіт процесс басталды, ол ара-жібек нәтижелер берді.
Ronald Reagan was inaugurated as US president on January 20, 1981. His idea of nuclear relations was, from the outset, very different from détente's goal of stability. The nuclear crisis was followed by a peace process, which saw mixed results.