Кіріспе
Батыс Германияның әуе-ғарыштық өндірісін өндіретін компаниясы Vereinigte Flugtechnische Werke (VFW) болды. Компания 1964 жылы Focke Wulf және Weser Flugzeugbau GmbH (Weserflug) екі неміс әуе-ғарыштық фирмасының бірігуі нәтижесінде құрылды. VFW-нің құрылуы заңды нәтиже болды, себебі екі компания 1961 жылдан бері Hamburger Flugzeugbau (HFB) компаниясымен бірлесіп, ракеттік технологияны дамыту одағы Entwicklungsring Nord (ERNO) тобында ынтымақтасып жұмыс істеп келген, бұл қадам табиғи деп есептелді. Мұндай бірлескен күш-жігерлер VFW жұмыс істеген жылдар бойына жалғасты, ERNO арқылы ғана емес, сонымен қатар голландтық ұшақ өндіруші Fokker компаниясымен де жалғасты. 1969 жылы екі компания VFW Fokker GmbH бірлескен кәсіпорнын құрып, өнімді ілгерілетуге атсалысты. Алайда, VFW 614 бағдарламасының нәтижесіздігіне байланысты Fokker компаниясымен ынтымақтастық жылдар өте келе әлсіреп, уытты ахуалға ұшырады, нәтижесінде 1980 жылы VFW Fokker GmbH таратылды. 1981 жылы VFW компаниясын отандық бәсекелесі Messerschmitt Bölkow Blohm (MBB) сатып алып, оның құрамына көп бөлігін енгізді. Әртүрлі бірігулер мен сатып алулар арқылы VFW компаниясының қазіргі мұрагері – көпұлтты Airbus Group болып табылады. Компанияның ERNO аясындағы ғарышқа қатысты қызметтері де Airbus компаниясының біріктірілген бөлімшелерінің біріне қосылды.
Vereinigte Flugtechnische Werke (VFW) was a West German aerospace manufacturer. The company was formed by the 1964 merger of two German aerospace firms, Focke Wulf and Weser Flugzeugbau GmbH (Weserflug). The formation of VFW was a natural outcome, as the two companies had been collaborating, along with Hamburger Flugzeugbau (HFB), in the rocket technology development alliance Entwicklungsring Nord (ERNO) group since 1961, the move was seen as a natural fit. Such collaborative efforts continued throughout VFW's operating years, not just through ERNO but also with the Dutch aircraft producer Fokker, who formed a joint venture with the firm, VFW Fokker GmbH, during 1969 to promote. Collaboration with Fokker waned substantially over the years, having been greatly soured by the poor results of the VFW 614 programme, resulting in VFW Fokker GmbH being wound up in 1980. During 1981, VFW was acquired by its domestic rival, Messerschmitt Bölkow Blohm (MBB), and was largely integrated into it. Through various mergers and acquisitions, the present day successor company to VFW is the multinational Airbus Group. The firm's space based activities under ERNO has also been integrated into one of Airbus's operating divisions.
Құрылым және VFW 614
1960-жылдардың басында Батыс Германия үкіметі әуе кемелерін жасау секторын қайта ұйымдастыру мен біріктіруді қолға алды; сонымен қатар, осы компаниялардың көпшілігі әртүрлі бағдарламалар бойынша бірлесіп жұмыс істегендіктен, мұндай интеграция логикалық нәтиже болды. 1964 жылы Focke Wulf және Weser Flugzeugbau GmbH (Weserflug) сияқты екі компания бірігуге келісті, нәтижесінде Германияның Бремен қаласында орналасқан Vereinigte Flugtechnische Werke (VFW) құрылды. VFW-ның маңызды бағдарламасы – бұл алдыңғы компаниялары тарапынан ұсынылған VFW 614 қысқа қашықтыққа арналған әуе кемесі. Бұл ұшақтың негізгі дизайнына соғыстан бұрынғы американдық Douglas DC-3 поршеньді қозғалтқыштың жолаушылар ұшағы үлкен әсер етті. VFW 614 жобасына голландтық Fokker ұшақ құрастырушысы техникалық көмек көрсетті; VFW 614 дизайнына енгізілген алғашқы өзгерістердің бірі – Т-тұйықтан бас тарып, төмен орналасқан тік стабилизатор және диэдральды қамтитын дәстүрлі конструкцияны қабылдау, бұл өзгеріс Fokker-дің бағдарламаға салған үлесіне байланысты деп есептеледі. 1970 жылы VFW 614 толық көлемде өндірілген кезде VFW өзінің коммерциялық әуе кемелері саласындағы жаңа қызметін Fokker компаниясымен біріктіруді шешті, осы мақсатта VFW Fokker GmbH бірлескен кәсіпорны құрылды; бұл компания Еуропаның алғашқы трансұлттық әуе кемелері компаниясы ерекшелігіне ие. Fokker-дің құрылған азаматтық сату бөлімі мен инфрақұрылымы VFW 614 бағдарламасын қолдау үшін пайдаланылуы тиіс болды; алайда, кейбір сарапшылар бұл одақты «сәтті болмаған келісім» деп санайды. Бағдарлама бірнеше қиындықтарға тап болды, соның ішінде 1972 жылдың 1 ақпанында бірінші прототиптің жоғалуы, ол лифттердің дірілдеуіне байланысты болды. VFW сонымен қатар, жаңа ұшақ пен жаңа қозғалтқышты бір мезгілде әзірлеу туралы батыл шешім қабылдады; соңғысына Rolls Royce-тің 1971 жылы банкротқа ұшырауы әсер етті, бұл авиалайнер үшін жарамды қозғалтқыштарды жеткізуге қауіп төндірді. 1975 жылдың ақпанына дейін он ұшаққа ғана тапсырыс берілді. 1975 жылдың сәуір айында VFW 614 өндірістік үлгісі алғашқы рейсін жасады және төрт айдан кейін Данияның Cimber Air әуе компаниясына тапсырылды. Автор Марк Э. Менденхоллдың сөзіне сәйкес, VFW Fokker басшылығы ұлттық белгі бойынша бөлініп кетті; компанияның неміс өкілдерінің бірқатары сатудың нашар нәтижелерін голландтық сату тобының типке аз көңіл бөлгеніне, тіпті оны Fokker-дің тапсырыстар үшін бәсекелес өнімдеріне қарсы қарастырғанына және сатушылардың голландтық жобаланған авиалайнерлерді насихаттауға басымдық бергеніне байланысты деп санайды. Осы кезеңде көптеген компаниялар VTOL (көлденең қону және тік көтерілу) қабілетіне ие тосқауылдағыш ұшақтардың тұжырымдамалық жобаларымен айналысты; бұл жобалардың операциялық маңыздылығын қамтамасыз ету үшін ұшу өнімділігі заманауи Lockheed F-104G Starfighter сияқты дәстүрлі тосқауылдағыштармен тең болуы керек еді. Уақыт өте келе екі бөлек талап пайда болды: біреуі F-104G тосқауылдағышының VTOL қабілетіне ие жалғастырушысын, ал екіншісі итальяндық Fiat G.91 шабуылдағыш ұшағының VTOL нұсқасын іздеді. Flight International журналының мәліметінше, NBMR 3 деп белгіленген НАТО талабы бойынша Fiat G.91 ұшағын алмастыру туралы шақыру VFW-нің VTOL бағдарламасының, VAK 191B-нің дамуына үлкен әсер етті. Бастапқыда итальяндық Fiat компаниясы да VFW-ге қатысты, бірақ Италия 1967 жылы Германиямен бірлескен даму келісімінен бас тартты. Бұл шешімге қарамастан, Fiat жобаның маңызды қосалқы мердігері болып қала берді, ол қанаттар, құйрық және фюзеляждың кейбір бөліктері сияқты әртүрлі құрылымдық элементтерді өндіруге жауапты болды. Жаңа неміс-американдық «Advanced Vertical Strike» (AVS) бағдарламасының пайда болуы да типтің бағасын төмендетті; Германиямен ынтымақтастық арқылы американдықтар ұсынған болашақ ұшақ неміс әуе күштері алдында VAK 191B-ді басып тастады және бағдарламаға қолдау көрсетуді әлсіретті. 1968 жылы VFW VAK 191B-ді тәжірибелік бағдарлама ретінде қайта жіктеу және ұшақты негізінен технологиялық демонстратор ретінде пайдалану жөнінде шешім қабылдады. VFW қатысқан ең маңызды және жалғастырушы бағдарлама Transall C-160 әскери көлік ұшағы болды. Ол 1959 жылдың қаңтарында француздық Nord Aviation және неміс компаниялары Weser Flugzeugbau (кейін VFW-ге бірікті) және Hamburger Flugzeugbau (HFB) арасында құрылған Transporter Allianz немесе Transall консорциумымен әзірленді және өндірілді, олардың мақсаты жаңа көлікті жобалау және құрастыру болды. Әр өндіріс серіктесі бір прототип құрды, ал біріншісі (Nord құрастырған) 1963 жылдың 25 мамырында, ал VFW және HFB құрастырған прототиптер 1963 жылдың 25 мамырында және 1964 жылдың 19 ақпанында ұшты. Бұларға прототиптермен салыстырғанда ұзартылған алты сынақ үлгісі қосылды, олар 1965 және 1966 жылдар аралығында ұшты. 1964 жылдың 24 қыркүйегінде Германия үшін 110 және Франция үшін 50, барлығы 160 C-160 ұшағын жеткізу бойынша ірі келісімге қол қойылды. Өндіріс жұмысы Германия мен Франция арасында тапсырыс санына сәйкес бөлінді: Nord қанаттар мен қозғалтқыш науаларын, VFW орталық фюзеляж бен көлденең құйрықты, ал HFB алдыңғы және артқы фюзеляжды құрастырды. Ұшақтың құйрық қанаты Dornier компаниясымен де құрастырылды. Бұл компоненттерді құрастыру үшін үш негізгі серіктес компаниялардың әрқайсысында үш жеке өндіріс желісі құрылды. Өндіріс 1972 жылдың қазанына дейін жалғасты.
Тағдыр
1981 жылы VFW неміс аэроғарыш компаниясы Messerschmitt Bölkow Blohm (MBB) тарапынан сатып алынып, оған қосылды, ол өз кезегінде 1989 жылы DaimlerChrysler Aerospace (DASA) компаниясының меншігіне өтті. 2000 жылдың шілдесінде DASA француздық аэроғарыш компаниясы Aerospatiale Matra және испандық ұшақ құрастырушы CASA компанияларымен бірігіп, Еуропалық аэронавтикалық, қорғаныс және ғарыш компаниясын (EADS) құрды, ол 2015 жылы көпұлттық Airbus Group деп қайта аталды. ХХІ ғасырда Entwicklungsring Nord (ERNO)/VFW компаниясының мұрагері Airbus-тың Astrium бизнес-бөлімшесінің ғарыш инфрақұрылымы бөлімшесі ретінде қызметін жалғастыруда. Компанияның қызметтерінің ішінде Еуропаның "Ариан" ғарышқа ұшыру жүйесінің және Халықаралық ғарыш станциясының түрлі компоненттерін әзірлеу де бар. 2003 жылдың маусым айында бұл бөлімше EADS SPACE Transportation құрамына енді.