Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Англиялық жазушы, суретші және актер Уолтер Уидон Гроссмит (9 маусым 1854 – 14 маусым 1919), көбінесе Уидон Гроссмит деп танылған, ағылшын жазушысы, суретші, актер және драматург. Ол әсіресе ағасы, музыкалық зал комедиясының шебері және Гилберт пен Салливан жұлдызы Джордж Гроссмитпен бірлесіп жазған "Ешкімнің күнделігі" (1892) романымен әйгілі. Уидон Гроссмит осы романға суреттер салып, көп мақтауға ие болды. Гроссмит суретші мамандығын алған, бірақ осы саладан көріне алмағандықтан, негізінен қаржылық жағдайға байланысты сахнаға шықты. Ол актер және импресарио ретінде сәттілікке жетті, сондай-ақ бірнеше пьеса жазды. Актерлік өнерінде ол комедиялық рөлдерге бейімделген, ал оның кейіпкерлері – қысымға ұшыраған, әртүрлі схемалар құратын адамдар оның өзімен тығыз байланысты болғандықтан, "Уидон Гроссмит рөлі" сол заманғы театрлардың тұрақты бөлігіне айналды.
English writer, painter and actor
Walter Weedon Grossmith (9 June 1854 – 14 June 1919), better known as Weedon Grossmith, was an English writer, painter, actor, and playwright best known as co author of The Diary of a Nobody (1892) with his brother, music hall comedian and Gilbert and Sullivan star George Grossmith. Weedon Grossmith also illustrated The Diary of a Nobody to much acclaim. Grossmith trained as a painter, but was unable to make a living in that capacity and went on the stage largely for financial reasons. He was successful as an actor and as an impresario, and wrote several plays. As an actor, he specialised in comedy roles, and his typical characters, harassed and scheming, became so identified with him that the "Weedon Grossmith part" became a regular feature of the theatre of his day.
Актерлік мансап
Гросмит 1885 жылы актерлік өнерге көшті және 1917 жылға дейін осымен айналысты. 1885 жылы Розина Вокстің театр труппасына қосылып, провинцияларда және Америкада гастрольдік сапарлар жасады. Ол алғаш рет 1887 жылы Лондондағы Гаити театрында «Вудкоктың кішкентай ойынында» Вудкок рөлінде өнер көрсетті. Оның өзі де, қойылым да сәтті болмады. Гросмит сахнаны тастап, сурет салуға қайтуды ойлады. Оған жұмыс уәде берген менеджерлер бас тартты, бірақ Америкадағы жетістіктерінің арқасында 1888 жылы Генри Ирвинг оны Чарльз Селбидің «Роберт Макаир» пьесасында Лицей театрында Жак Строп рөлінде ойнауға шақырды. Ол көп жыл бойы байланысты болған, нашар әуесқойлық театрды пародиалайтын қысқа пьеса еді. «Көңілді комедияның талаптарын толық түсінетін, оның юморын кеңінен қолдана білетін және оның күлкілі жағдайларымен сәтті күресе білетін ескі буынның өкілдерінің арасында – мистер Уидон Гросмит бар. Ол – ең жақсы актерлердің бірі, тіпті бүгінгі сахнадағы ең жақсы актер деп айтуға болады», – деп жазды. Гросмит сахнада соңғы рет 1918 жылы «Пантомималық репетицияда» лорд Артур Померой рөлінде ойнады. Бұл қойылымда Чарльз Хотри, Фэй Комптон, Айрин Касл және Ратланд Баррингтон сияқты жұлдызды актерлер қатысты. Король Георг V, королева Мэри және королева Александра қатысқан қайырымдылық кешінде бұл қойылым көрсетілді. Гросмит 1894 жылдан 1896 жылға дейін Лондонның «Вадевиль» театрының, ал 1917 жылға дейін Терри театрының жалға алушысы болды.
Grossmith turned to acting in 1885, which he pursued until 1917. Joining Rosina Vokes's theatrical company in 1885, he went on tour in the provinces and in America. He first appeared in London at the Gaiety Theatre in 1887 as Woodcock in Woodcock's Little Game. Neither he nor the play was a success. Grossmith contemplated giving up the stage and returning to painting. He was shunned by managers who had promised him work, but on the strength of his American successes he was engaged by Henry Irving in 1888 to play Jacques Strop at the Lyceum Theatre in Charles Selby's Robert Macaire. a short play (parodying incompetent amateur theatricals) with which he was associated for many years. wrote, "Among the survivors of the old brigade – of the artists who thoroughly understand the requirements of farcical comedy, who know how to treat its humour with breadth, and grapple successfully with its ludicrous situations – is Mr. Weedon Grossmith. He is one of the best – I think I may say the best actor of farce on the stage of to day." Grossmith's last stage appearance was in 1918, in his old role of Lord Arthur Pomeroy in A Pantomime Rehearsal, with an all star cast including Charles Hawtrey, Fay Compton, Irene Castle and Rutland Barrington, at a charity matinée attended by King George V, Queen Mary and Queen Alexandra. Grossmith was also the lessee of London's Vaudeville Theatre from 1894 to 1896 and Terry's Theatre until 1917.
Автор және драматург
1892 жылы Гроссмит ағасы Джорджпен бірлесіп, 1888–89 жылдары «Панч» журналында жазған қызықты мақалалар сериясын кеңейтті. «Ешкімнің күнделігі» романы ретінде жарық көргеннен бері басылымнан талмайды. Кітап әлеуметтік осалдықты өткір талдайды, ал «Лаурлерлер» үйінің иесі Чарльз Путер, Брикфилд Террасасы, Холлоуэй, бірден ұлы британдық комедиялық кейіпкерлердің бірі ретінде танылды. 1979 және 2007 жылдар. Гроссмит 1896 жылы «Тарихы бар әйел» атты тағы бір роман жариялады. Ол сонымен қатар бірнеше пьеса жазды, олардың ең табыстысы – «Партия кеші» (1901) пьесасы болды, ол режиссерлік жасап, басты рөлді өзі ойнады, декорацияларын жобалады және жарнамалық плакатты суреттеді. Оның «Даффер» атты пьесасы Корольдік академия студенттері туралы болды, ол сәтті өтті және Корольдік көрсетілімге ие болды. 1913 жылы «Студиядан сахнаға» атты өмірбаяндық кітабын жариялады.
In 1892, Grossmith collaborated with his brother George to expand a series of amusing columns they had written in 1888–89 for Punch. The Diary of a Nobody was published as a novel and has never been out of print since. The book is a sharp analysis of social insecurity, and Charles Pooter of The Laurels, Brickfield Terrace, Holloway, was immediately recognized as one of the great English comic characters. 1979 and 2007. Grossmith published another novel, A Woman with a History, in 1896. He also wrote a number of plays, the most successful of which was The Night of the Party (1901), for which he also directed, acted the lead role, designed the scenery and painted the advertising poster. One of his plays, The Duffer, was about students at the Royal Academy, which was successful and enjoyed a Royal Command Performance. In 1913 he published his autobiography, From Studio to Stage.
Жеке өмір
Гросмит Бифстек, Гаррик және Савидж клубтарының мүшесі болды. 1895 жылы ол актриса Мей Ливер Палфриге (1867–1929) үйленді. Олардың Нэнси (1896–1921) есімді қызы болды. Ол 65 жасында Лондонда дүние салды. Театр өнерінің көрнекті өкілдері қатысқан еске алу шарасы Сент-Мартин-ин-зе-Филдс шіркеуінде өтті.
Grossmith was a member of the Beefsteak, Garrick and Savage clubs. In 1895, he married the actress May Lever Palfrey (1867–1929). They had one child, a daughter, Nancy (1896–1921). He died in London at the age of 65. A memorial service, attended by leading members of the theatrical profession, was held in St Martin in the Fields.