Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Адамнан адамға ауызша ақпарат тарату – маркетинг термині.
Passing information orally from person to person
the marketing term
Ауызша тарату – бұл ауызша байланыс арқылы адамнан адамға ақпараттың берілуі, мысалы, ең қарапайымы – біреуге уақытты айту сияқты. Әңгіме айту – ауызша таратудың кең таралған түрі, онда бір адам басқаларға нақты оқиға немесе ойдан шығарылған жайт туралы айтады. Ауызша дәстүр – ұрпақтан ұрпаққа ауызша беріліп келе жатқан мәдени материалдар мен дәстүрлер. Әңгіме айту және ауызша дәстүр – фольклор мен мифологияда маңызды рөл атқаратын ауызша таратудың түрлері. Ауызша байланыстың тағы бір мысалы – ауызша тарих, ол сөйлеушінің жеке тәжірибесі мен пікірлеріне негізделген тарихи ақпаратты жазу, сақтау және түсіндіруді қамтиды. Ауызша тарихты сақтау – ауызша тарих арқылы жиналған материалдарды, олардың форматына қарамастан, күту және сақтаумен айналысатын сала.
Word of mouth is the passing of information from person to person using oral communication, which could be as simple as telling someone the time of day. Storytelling is a common form of word of mouth communication where one person tells others a story about a real event or something made up. Oral tradition is cultural material and traditions transmitted by word of mouth through successive generations. Storytelling and oral tradition are forms of word of mouth that play important roles in folklore and mythology. Another example of oral communication is oral history—the recording, preservation and interpretation of historical information, based on the personal experiences and opinions of the speaker. Oral history preservation is the field that deals with the care and upkeep of oral history materials collected by word of mouth, whatever format they may be in.
Қисса айту
Әңгіме айту көбінесе импровизация немесе көркемдеуді қамтиды. Әр мәдениетте әңгімелер мен баяндар ойын-сауық, білім беру, мәдени мұраны сақтау және моральдық құндылықтарды сіңіру мақсатымен бөлісілген. Ежелгі мәдениеттердегі әңгіме айтудың ең алғашқы формалары ауызша және қол-жестің үйлесімі түрінде болған деп есептеледі. Австралияның аборигендері әңгімелерді есте сақтау үшін үңгір қабырғаларына оларға байланысты белгілер салған. Содан кейін әңгіме ауызша баяндау, музыка, тас өнер және бидің араласуы арқылы айтылған. Дәстүр бойынша, ауызша айтылатын әңгімелер жадыға сақталып, ұрпақтан ұрпаққа беріліп келген. Дегенмен, сауатты қоғамдарда жазба, теледидар және интернет медиасы жергілікті, отбасылық және мәдени тарихты жеткізудің осы әдісін көптеп ығыстырды. Ауызша әңгіме айту сауаттылығы төмен елдерде білім берудің басты құралы болып қала береді.
Storytelling often involves improvisation or embellishment. Stories or narratives have been shared in every culture as a means of entertainment, education, cultural preservation and in order to instill moral values. The earliest forms of storytelling were thought to have been primarily oral combined with gesture storytelling for many of the ancient cultures. The Australian Aboriginal people painted symbols from stories on cave walls as a means of helping the storyteller remember the story. The story was then told using a combination of oral narrative, music, rock art, and dance. Traditionally, oral stories were committed to memory and then passed from generation to generation. However, in literate societies, written, televised, and internet media have largely replaced this method of communicating local, family, and cultural histories. Oral storytelling remains the dominant medium of learning in some countries with low literacy rates.
Ауызша дәстүр
Ауызша дәстүр (кейде "ауызша мәдениет" немесе "ауызша аңыз" деп аталады) – бір ұрпақтан екіншісіне ауызша беріліп келе жатқан мәдени материалдар мен дәстүрлердің жиынтығы. Хабарлар немесе куәліктер сөз арқылы немесе әнмен жеткізіледі және мысалы, халық аңыздары, мақал-мәтелдер, балладалар, әндер, немесе дүрбілер түрінде болуы мүмкін. Осылайша, қоғам жазу жүйесі болмаса да, ауызша тарих, ауызша әдебиет, ауызша заң және басқа да білімдерді ұрпақтан ұрпаққа жеткізе алады. Әлеуметтанушылар бұл материалды бірнеше ұрпақ бойы адамдар тобының ортақ мүлік етіп сақтауын қажет етеді, осылайша ауызша дәстүрді жеке куәліктерден немесе ауызша тарихтан ажыратады. Жалпы алғанда, "ауызша дәстүр" мәдени материалды дауыс арқылы жеткізуді білдіреді және бұрын фольклордың маңызды белгісі саналды (бірақ қазір барлық фольклоршылар осы критерийді қатаң ұстанбайды). Академиялық ғылым ретінде, ол зерттелетін объектілер жиынтығын және оларды зерттеу әдісін қамтиды. Бұл әдіс "ауызша дәстүр теориясы", "ауызша формулалық композиция теориясы" және "Парри-Лорд теориясы" (оның негізін қалаушы екі ғалымның атымен) деп аталуы мүмкін. Ауызша дәстүрді зерттеу, тарихи оқиғаларды немесе дәуірлерді бастан өткерген адамдардың жеке естеліктері мен тарихын жазуды қамтитын ауызша тарих ғылымынан өзгеше. Сонымен қатар, ол ауызша білімді зерттеуден де ерекшеленеді, ол сауаттылық технологияларының (әсіресе жазу және басып шығару) көпшілікке беймәлім болған қоғамдардағы ойлау және оның ауызша көрінісі ретінде анықталады.
Oral tradition (sometimes referred to as "oral culture" or "oral lore") is cultural material and traditions transmitted orally from one generation to another. The messages or testimony are verbally transmitted in speech or song and may take the form, for example, of folktales, sayings, ballads, songs, or chants. In this way, it is possible for a society to transmit oral history, oral literature, oral law and other knowledges across generations without a writing system. Sociologists emphasize a requirement that the material is held in common by a group of people, over several generations, and thus distinguish oral tradition from testimony or oral history. In a general sense, "oral tradition" refers to the transmission of cultural material through vocal utterance, and was long held to be a key descriptor of folklore (a criterion no longer rigidly held by all folklorists). As an academic discipline, it refers both to a set of objects of study and a method by which they are studied—the method may be called variously "oral traditional theory", "the theory of Oral Formulaic Composition" and the "Parry Lord theory" (after two of its founders). The study of oral tradition is distinct from the academic discipline of oral history, which is the recording of personal memories and histories of those who experienced historical eras or events. It is also distinct from the study of orality, which can be defined as thought and its verbal expression in societies where the technologies of literacy (especially writing and print) are unfamiliar to most of the population.
Ауызша емделу
Ауызша тарих – тарихи дәуірлер мен оқиғаларды бастан өткерген адамдардың жеке естеліктері мен тарихын жазу немесе тіркеу.
Oral history is the recording of personal memories and histories of those who experienced historical eras or events.
Ауызша қарым-қатынас
Ауызша қарым-қатынас – адамның немесе басқа адамдардың дауыстап айтатын сөздер арқылы тікелей жүзеге асырылатын қарым-қатынас түрі.
Verbal communication in the literal sense is oral communication with words that a person or other people speak out loud.