Жүз іспеттері – эмоцияларды білдіретін, бет мүшелерінің қозғалысы. Адамдар мен жануарлар арасындағы маңызды коммуникация құралы. Психология, әлеуметтік ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Бет-әлпеті
Expression of the face
Бет-әлпеті – бет терісі астындағы бұлшықеттердің бір немесе бірнеше қозғалысы немесе орны. Бірқатар даулы теорияларға сәйкес, бұл қимылдар адамның эмоционалдық күйін байқаушыларға жеткізеді. Бет-әлпеті – вербальды емес коммуникацияның бір түрі. Олар адамдар арасындағы әлеуметтік ақпаратты жеткізудің негізгі құралы болып табылады, бірақ олар көптеген басқа сүтқоректілерде және кейбір басқа жануарлар түрлерінде де кездеседі. (Бұл талаптарға қатысты дауларды талқылау үшін Фридлунд пен Расселл және Фернандес Долс еңбектерін қараңыз.) Адамдар бет-әлпетін ерікті түрде немесе еріксіз түрде қабылдай алады, ал бұл көріністі басқаруға жауапты жүйке механизмдері әр жағдайда әртүрлі. Ерікті бет-әлпеттері көбінесе әлеуметтік жағдайға байланысты болады және мидың қыртыстық жолымен жүреді. Керісінше, еріксіз мимика туа біткен және мидың қыртыстық астындағы жолымен жүреді деп есептеледі. Адамның бетін тану ми үшін эмоционалдық тәжірибе болуы мүмкін, ал миндальша без танып білу процесіне өте қатысады. Амигдала – эмоциялардың, эмоционалдық мінез-құлықтың және мотивацияның интеграциялық орталығы. Көбінесе бет-әлпетінің маңызды бөлігі – көз. Көзді ашып-жұмған жиілігі сияқты аспектілер адамның шаршағанын немесе өтірік айтып тұрғанын көрсетуге болады. Сонымен қатар, көзбен байланыс адамдар арасындағы қарым-қатынастың маңызды аспектісі болып саналады. Алайда, көзбен байланысқа түсудің әлеуметтік орындылығына қатысты мәдени айырмашылықтар бар. Адамдар арасындағы сөйлесудегі бет-әлпетінің қосымша сипатынан басқа, олар тілдік белгілермен қарым-қатынаста маңызды рөл атқарады. Тілдік белгілердің көптеген сөз тіркестері бейнеленген бейнеде бейнеленген. Адамдар арасында бет-әлпеті бүкіл әлемде кең таралған көрініс болып табыла ма деген сұраққа қатысты пікір таластары бар. Универсалдылық гипотезасының жақтаушылары көптеген мимикалар туа біткен және эволюциялық ата-бабалардан бастау алады деп санайды. Бұл пікірге қарсы болғандар бұл пікірді тексеру үшін пайдаланылған зерттеулердің дұрыстығына күмән келтіреді және оның орнына адамның бет-әлпеті шартталған және адамдар бет-әлпетін көбінесе айналасындағы әлеуметтік жағдайлардан көреді және түсінеді деп санайды. Сонымен қатар, бет-әлпетінің психологиямен тығыз байланысы бар. Кейбір психологтар адамның бет-әлпетіне қарап, жасырын мағынаны анықтай алады. 2020 жылы "эмоциялық іздер" туралы зерттеу барысында зерттеуге қатысушылар бейтарап бет-әлпетті көрсетуге тырысқанда да, олардың бет-әлпеттері бұрынғы көріністерден эмоциялық іздерді сақтап қалды және осы бұрынғы көріністерді бақылаушылар байқай алды. Бір экспериментте көздің бағыты мен бет-әлпетінің адамның бетін есте сақтауға әсері зерттелді. Қатысушыларға бейтаныс адамдар сериясы көрсетілді, олар бақытты немесе ашулы бет-әлпеттерімен, көздері тіке қараған немесе бір жаққа бұрылған күйде болды. Бастапқыда ашулы бет-әлпеттерімен көрсетілген адамдардың есінде, көздері тіке қарағанға қарағанда бұрылған кезде нашаррақ есте қалды, ал бақытты бет-әлпеттерімен көрсетілген адамдардың есінде көздің бағыты әсер етпеді. Басқа адамның бетін есте сақтау оның мінез-құлқын бағалауға байланысты.
A facial expression is one or more motions or positions of the muscles beneath the skin of the face. According to one set of controversial theories, these movements convey the emotional state of an individual to observers. Facial expressions are a form of nonverbal communication. They are a primary means of conveying social information between humans, but they also occur in most other mammals and some other animal species. (For a discussion of the controversies on these claims, see Fridlund and Russell & Fernandez Dols.) Humans can adopt a facial expression voluntarily or involuntarily, and the neural mechanisms responsible for controlling the expression differ in each case. Voluntary facial expressions are often socially conditioned and follow a cortical route in the brain. Conversely, involuntary facial expressions are believed to be innate and follow a subcortical route in the brain. Facial recognition can be an emotional experience for the brain and the amygdala is highly involved in the recognition process. The Amygdala is the integrative center for emotions, emotional behavior, and motivation. The eyes are often viewed as important features of facial expressions. Aspects such as blinking rate can possibly be used to indicate whether a person is nervous or whether they are lying. Also, eye contact is considered an important aspect of interpersonal communication. However, there are cultural differences regarding the social propriety of maintaining eye contact or not. Beyond the accessory nature of facial expressions in spoken communication between people, they play a significant role in communication with sign language. Many phrases in sign language include facial expressions in the display. There is controversy surrounding the question of whether facial expressions are a worldwide and universal display among humans. Supporters of the Universality Hypothesis claim that many facial expressions are innate and have roots in evolutionary ancestors. Opponents of this view question the accuracy of the studies used to test this claim and instead believe that facial expressions are conditioned and that people view and understand facial expressions in large part from the social situations around them. Moreover, facial expressions have a strong connection with personal psychology. Some psychologists have the ability to discern hidden meaning from a person's facial expression. A 2020 study on "emotion residue" found that even when study participants attempted to make neutral facial expressions, their faces still retained emotion residue from prior expressions, and these prior expressions were able to be detected by observers. One experiment investigated the influence of gaze direction and facial expression on face memory. Participants were shown a set of unfamiliar faces with either happy or angry facial expressions, which were either gazing straight ahead or had their gaze averted to one side. Memory for faces that were initially shown with angry expressions was found to be poorer when these faces had averted as opposed to direct gaze, whereas memory for individuals shown with happy faces was unaffected by gaze direction. It is suggested that memory for another individual's face partly depends on an evaluation of the behavioural intention of that individual.
Бет бұлшық еттері
Адамдардың әлеуметтік қарым-қатынасында бет-әлпеттер маңызды рөл атқарады. Олар бет терісі мен фасцияға жалғасқан бұлшық еттердің қозғалысынан туындайды. Бұл бұлшықеттер теріні жылжытып, сызықтар мен бүктемелер жасап, ауыз бен қабау сияқты беттік белгілердің қозғалысын қамтамасыз етеді. Бұл бұлшықеттер эмбриондағы екінші жеңқабықтық доғадан дамиды. Шақырылғыш, масетер және ішкі және сыртқы қанатты бұлшық еттер, негізінен шайнау үшін қолданылатын болса, бет-әлпетке де аз дәрежеде әсер етеді. Бұл бұлшықеттер бірінші жеңқабықтық доғадан дамиды.
Facial expressions are vital to social communication between humans. They are caused by the movement of muscles that connect to the skin and fascia in the face. These muscles move the skin, creating lines and folds and causing the movement of facial features, such as the mouth and eyebrows. These muscles develop from the second pharyngeal arch in the embryo. The temporalis, masseter, and internal and external pterygoid muscles, which are mainly used for chewing, have a minor effect on expression as well. These muscles develop from the first pharyngeal arch.
Нейрондық жолдар
Мимикамен байланысты екі ми жолы бар; біріншісі – ерікті мимика. Ерікті мимика первикалық моторлық қабықтан пирамидалық жол арқылы, нақтырақ айтқанда кортикобулбарлық проекция арқылы жүзеге асады. Қабық эмоциялардағы көрініс ережелерімен байланысты, бұл – мимикаға әсер ететін және оны өзгертетін әлеуметтік қағидалар. Қабықпен байланысты мимика саналы түрде жасалады, әсіресе теріс эмоциялар үшін. Мимикадағы асимметрия химерлік беттерде (әртүрлі мимиканы біріктіру арқылы жасалған бет-әлпеттердің сол және оң жартысынан құралған портреттер) және сондай-ақ портреттерде байқалады, онда беттің оң жағына қарағанда сол, эмоционалды жағы көбірек көрсетіледі.
There are two brain pathways associated with facial expression; the first is voluntary expression. Voluntary expression travels from the primary motor cortex through the pyramidal tract, specifically the corticobulbar projections. The cortex is associated with display rules in emotion, which are social precepts that influence and modify expressions. Cortically related expressions are made consciously. particularly for negative emotions. Asymmetries in expression can be seen in chimeric faces (facial portraits made by combining the left and right halves of faces with different expressions) and also in portraits which more often show the left, more emotional side of the face than the right.
Адамның бетін танудағы жүйке механизмдері
Миндаль тәлімдік (амигдала) бет-әлпетті тануда маңызды рөл атқарады. Функционалдық бейнелеу зерттеулері көрсеткендей, бет суреттерін көрсеткен кезде миндаль тәлімдіктің белсенділігі күрт өседі. Миндаль тәлімдік таламустан астыңғы қабықша жолдары арқылы визуалды ақпаратты қабылдайды. Миндаль тәлімдік қорқыныш пен жағымсыз эмоцияларды тануда да маңызды рөл атқаруы мүмкін. Жек көру сезімі инсула мен базальды ганглиялардың белсенділігі арқылы танылады деп саналады. Эмоцияларды тану үшін окципитотемпоральды неокортекс, орбитофронтальды қабық және оң жақ фронтопариетальды қабықтар да қолданылуы мүмкін.
The amygdala plays an important role in facial recognition. Functional imaging studies have found that when shown pictures of faces, there is a large increase in the activity of the amygdala. The amygdala receives visual information from the thalamus via the subcortical pathways. The amygdala may also have a significant role in the recognition of fear and negative emotions. It is believed that the emotion disgust is recognized through activation of the insula and basal ganglia. The recognition of emotion may also utilize the occipitotemporal neocortex, orbitofrontal cortex and right frontoparietal cortices.
Жынысы мен бет-әлпеті
Ең бастысы, баланың бет-әлпетті тану қабілетін қалыптастыратын нәрсе – ол туған сәттен бастап оған ұшырауы. Сәбиге қаншалықты көп түрлі жүздер мен мінез-құлықтар көрсетілсе, соғұрлым ол осы эмоцияларды тани да, өзі де қайталап білуге қабілетті болады. Сәбилер дүниеге келгеннен бастап түрлі эмоциялық көріністерге бейімделеді, ал дәлелдер көрсеткендей, олар тілді сығырып шығару сияқты кейбір бет-әлпеттер мен қимылдарды өмірінің алғашқы күндерінен-ақ еліктейді. Сонымен қатар, гендерлік айырмашылықтар белгілі бір эмоцияларды білдіру, қабылдау, есте сақтау және ұмыту бейілімдеріне әсер етеді. Мысалы, ашулы еркек жүзі мен қуанышты әйел жүзі, қуанышты еркек жүзі мен ашулы әйел жүзіне қарағанда жақсырақ танылады. Текке деректері қызығушылық тудырғанымен, сөзсіз қарым-қатынас көп арналы екенін және тек бір жаққа ғана назар аударудың қауіпті екенін ескеру маңызды. Әр үміткердің тершеңдігін, көзбен байланысын және денесінің қаттылығын қарастыру арқылы оның шаршаңқылығын да бағалауға болады. Бірінші жылында сәбилер басқалардың көздері арқылы берілетін ақпараттың маңызды екенін тез үйренеді. Сәбилер бір-біріне тікелей қарағанда көңілдері көтеріледі, ал сау балалар тікелей қарауға байланысты жүйке процестерін ерте жастан-ақ күшейтеді. Көзбен байланыс – бет-әлпеттің тағы бір маңызды аспектісі. Кейбіреулер бұл балалық шақтағы қажеттіліктермен байланысты деп болжайды, себебі адамдар анасымен емшек сорғанда көздерін ұзақ уақыт байланыста ұстайтын сирек сүтқоректілердің бірі. Көзбен байланыс түрлі мақсаттарға қызмет етеді. Ол әңгімені реттейді, қызығушылықты немесе қатысуды көрсетеді және басқалармен байланыс орнатады. Бірақ әр мәдениетте көзбен байланысқа қатысты ережелер әртүрлі. Кейбір Азия мәдениеттері тікелей көзбен байланысты бәсекелестікке ұмтылу белгісі ретінде қарастыруы мүмкін, бұл көп жағдайда орынсыз болып көрінуі мүмкін. Басқалары құрмет көрсету үшін көздерін төмен түсіреді, ал Нигерияда көзбен байланыстан аулақ болады; алайда, батыс мәдениеттерінде мұны өзіне сенімсіздік белгісі ретінде қате түсінуі мүмкін. Көзбен байланыстан тыс, көздер адам саналы түрде білдіре алмайтыннан да көп ақпаратты жеткізеді. Көздің қарамағының кеңеюі – қызығушылық, қуаныш немесе тартымдылық деңгейінің маңызды көрсеткіші. Көбірек кеңейген қарамақ сүйіспеншілік немесе тартымдылықты білдіреді, ал тартылған қарамақ салқын сигнал береді.
More than anything though, what shapes a child's cognitive ability to detect facial expression is being exposed to it from the time of birth. The more an infant is exposed to different faces and expressions, the more able they are to recognize these emotions and then mimic them for themselves. Infants are exposed to an array of emotional expressions from birth, and evidence indicates that they imitate some facial expressions and gestures (e. g., tongue protrusion) as early as the first few days of life. In addition, gender affects the tendency to express, perceive, remember, and forget specific emotions. For instance, angry male faces and happy female faces are more recognizable, compared to happy male faces and angry female faces. Though Tecce's data is interesting, it is important to recognize that non verbal communication is multi channeled, and focusing on only one aspect is reckless. Nervousness can also be measured by examining each candidates' perspiration, eye contact and stiffness. Within their first year, Infants learn rapidly that the looking behaviors of others convey significant information. Infants prefer to look at faces that engage them in mutual gaze and that, from an early age, healthy babies show enhanced neural processing of direct gaze. Eye contact is another major aspect of facial communication. Some have hypothesized that this is due to infancy, as humans are one of the few mammals who maintain regular eye contact with their mother while nursing. Eye contact serves a variety of purposes. It regulates conversations, shows interest or involvement, and establishes a connection with others. But different cultures have different rules for eye contact. Certain Asian cultures can perceive direct eye contact as a way to signal competitiveness, which in many situations may prove to be inappropriate. Others lower their eyes to signal respect, and similarly, eye contact is avoided in Nigeria; however, in western cultures this could be misinterpreted as lacking self confidence. Even beyond the idea of eye contact, eyes communicate more data than a person even consciously expresses. Pupil dilation is a significant cue to a level of excitement, pleasure, or attraction. Dilated pupils indicate greater affection or attraction, while constricted pupils send a colder signal.
Ым тілдері
Жаңсақ тілдерде нақты мағыналарды жеткізу үшін бет-әлпеттер пайдаланылады. Мысалы, американдық қол тілінде (АҚТ) көтерілген қабаулар және бастың сәл алға еңкеюі «иә-жоқ» сұрағын білдіреді. «Не?» сұрақтары үшін төмендетілген қабаулар қолданылады. Бет-әлпеттері қол тілінде арақашықтық немесе мөлшері сияқты сөздерді де көрсетуге қолданылады: ашық ауыз, қысыңқы көздер және артқа еңкелген бас алыс екенін, ал ауыздың бір жағына тартылуы және жақтың иыққа қарай жылжуы жақын екенін, ал ісінген жақтар өте үлкен екенін көрсетеді. Ол сондай-ақ бір нәрсенің қалай жасалғанын, мысалы, салғырт немесе әдеттегідей жасалғанын да көрсете алады. Бұл белгілердің кейбіреулері, сондай-ақ қолсыз белгілер деп те аталады, әртүрлі қол тілдерінде ұқсас қолданылады, ал кейбіреулері тілден тілге өзгеше болады. Мысалы, АҚТ-де «салғырт» дегенді білдіретін бет-әлпеті британдық қол тілінде «жалықтыратын немесе ұнамайтын» деп түсіндіріледі.
Facial expression is used in sign languages to convey specific meanings. In American Sign Language (ASL), for instance, raised eyebrows combined with a slightly forward head tilt to indicate that what is being signed is a yes–no question. Lowered eyebrows are used for wh word questions. Facial expression is also used in sign languages to show adverbs and adjectives such as distance or size: an open mouth, squinted eyes and tilted back head indicate something far while the mouth pulled to one side and the cheek held toward the shoulder indicate something close, and puffed cheeks mean very large. It can also show the manner in which something is done, such as carelessly or routinely. Some of these expressions, also called non manual signs, are used similarly in different sign languages while others are different from one language to another. For example, the expression used for 'carelessly' in ASL means 'boring or unpleasant' in British Sign Language.
Жалпыға бірдейлік гипотезасы
Универсалдылық гипотезасы – белгілі бір бет әлпеттері мен бетке қатысты қимылдар немесе оқиғалар нақты эмоциялардың белгілері деген болжам (күлімсіреумен және күлкімен бақыт, көз жасымен қайғы, қысылған жақпен ашу, қорқынышпен қимылсыз бет, немесе қорқыныш, көтерілген қабау және кең көздермен, құлақтарды сәл кері тартып, таңғалу, және жиырылған мұрынмен және қысылған көздермен жирену – ұят, мақтаныш, қызғаныш, өсекшілдік, құрмет сияқты әлеуметтік компоненттері жиі жоқ эмоциялар) және олар мәдениетке, тілге немесе уақытқа қарамастан адамдар тарапынан танылады. Мұндай бет әлпеттерінің эволюциялық негізі туралы ойлар Дарвиннің "Адам және жануарлардағы эмоциялардың білінуі" еңбегіне дейін жетеді. Универсалдылық гипотезасы туралы пікірлер қолдауға да, сынға да ұшырады. 2013 жылы Нельсон мен Расселдің, сондай-ақ Джек және авторлар тобының жұмыстары осы гипотезаны ерекше сынап бағалады.
The universality hypothesis is the assumption that certain facial expressions and face related acts or events are signals of specific emotions (happiness with laughter and smiling, sadness with tears, anger with a clenched jaw, fear with a grimace, or gurn, surprise with raised eyebrows and wide eyes along with a slight retraction of the ears, and disgust with a wrinkled nose and squinted eyes—emotions which frequently lack the social component of those like shame, pride, jealousy, envy, deference, etc.) and are recognized by people regardless of culture, language, or time. The belief in the evolutionary basis of these kinds of facial expressions can be traced back to Darwin's The Expression of the Emotions in Man and Animals. Reviews of the universality hypothesis have been both supportive and critical. Work in 2013 by Nelson and Russell and Jack et al. has been especially critical.
Қолдау
Экманның бет әлпеттері жөніндегі жұмысы психолог Сильван Томкинстің еңбегінен бастау алды. Экман эмоциялардың бет әлпеттері мәдениетке байланысты емес, барлық адам мәдениеттері үшін ортақ екенін көрсетті. Өзінің ортақтық гипотезасын дәлелдеу үшін Экман Жаңа Гвинеядағы Оңтүстік Форе халқының тобында сынақ жүргізді, бұл халық Батыстан оқшауланған, өндіріске дейінгі мәдениетке ие. Экспериментке қатысушыларға эмоциялық оқиғалар туралы қысқаша әңгімелер айтылды (құаныш, қасірет, ашу, қорқыныш, таңғалу және жирену). Әр әңгімеден кейін олар үш беттен дұрыс бет әлпетін таңдауды сұрады. Форе халқы сынақтардың 64-90% дұрыс жауап берді, бірақ қорқыныш пен таңғалу бет әлпеттерін ажыратуда қиындықтар туды. Балалар тек екі беттен таңдады, ал олардың нәтижелері ересектердің нәтижелерімен ұқсас болды. Кейінгі мәдениаралық зерттеулер де ұқсас нәтижелер көрсетті.
Ekman's work on facial expressions had its starting point in the work of psychologist Silvan Tomkins. Ekman showed that facial expressions of emotion are not culturally determined, but universal across human cultures. To demonstrate his universality hypothesis, Ekman ran a test on a group of the South Fore people of New Guinea, a pre industrial culture that was isolated from the West. The experiment participants were told brief stories about emotional events (happiness, sadness, anger, fear, surprise, and disgust). After each story, they were asked to select the matching facial expression from an array of three faces. The Fore selected the correct face on 64–90% of trials but had difficulty distinguishing the fear face from the surprise face. Children selected from an array of only two faces, and their results were similar to the adults'. Subsequent cross cultural studies found similar results
Сын
Бұл пікір таласының екі жағы да бет-әлпет эмоцияны білдіреді дегенге келіседі. Дау-жанжал нақты қандай эмоциялық ақпаратты бет-әлпеттен оқып алуға болатындығына қатысты белгісіздікте жатыр. Универсалдылық гипотезасына қарсы тұратындар адамның сезімін анықтау үшін, басқа контексттік ақпаратпен бірге, көбірек жалпы ақпарат жинақталады деп санайды. Универсалдылық гипотезасын қолдау үшін ұсынылған дәлелдерге қарсы бір аргумент – универсалдылықты көрсету үшін әдетте қолданылатын әдіс тану көрсеткіштерін жоғарылатады. Көптеген зерттеулерде қатысушыларға бірнеше бет-әлпет көрсетіледі (Экман әр эмоциядан алтысын ұсынады). Дегенмен, адамдар бет-әлпетті көрген басқа бет-әлпеттермен салыстыра бағалайды, және бірнеше бет-әлпетті бағалаған қатысушылардың тану деңгейі, тек бір бет-әлпетті бағалағандарға қарағанда жоғары болады.
Both sides of this debate agree that the face expresses emotion. The controversy surrounds the uncertainty about what specific emotional information is read from a facial expression. Opponents of the universality hypothesis believe that more general information is pieced together with other contextual information in order to determine how a person feels. One argument against the evidence presented in support of the universality hypothesis is that the method typically used to demonstrate universality inflates recognition scores. In most studies, participants are shown more than one facial expression (Ekman recommends six of each expression). However, people judge facial expressions relative to others that they have seen, and participants who judge more than one facial expression have higher recognition rates than those who judge only one.
Жалпыға ортақ қасиеттің эволюциялық мәні
Дарвин эмоциялардың адамдарда жануарлардың ата-бабаларынан дамығанын, олар да ұқсас өрнектеу әдістерін қолданғанын айтты. Дарвиннің пікірінше, эмоциялардың өрнегі адам табиғатында туа біткен және үйренілмеген, сондықтан олар тіршілік үшін эволюциялық тұрғыдан маңызды. Ол әртүрлі мәдениеттердегі, нәрестелердегі және басқа жануар түрлеріндегі зерттеулерінен нақты дәлелдер жинады. Экман түрлі мәдениеттердегі адамдардың, мәдени айырмашылықтарға қарамастан, кейбір бет әлпеттерін танитынын анықтады, ал оның тұжырымдары Дарвиннің алғашқы гипотезасын қуаттады. Мәдениеттер аралық зерттеулер эмоциялардың әртүрлі мәдениеттерде өрнектелуіндегі ұқсастықтарды көрсетті, сонымен қатар түрлер арасында эмоциялардың өрнектелуінде де ұқсастықтар бар екені анықталды. Зерттеулер шимпанзелердің адамдар сияқты көптеген бет әлпеттерін, мимика бұлшықеттерінің күрделі қозғалыстары арқылы жеткізе алатынын көрсетті. Шындығында, бет әлпеттері соншалықты ұқсас болғандықтан, Экманның Беттік Әрекеттерді Кодтау Жүйесін (Facial Action Coding System) шимпанзелердің өрнектерін бағалау үшін қолдануға болады. Әрине, түрлердің физиологиялық беттік ерекшеліктері, мысалы, шимпанзелердегі ақ склера және еріндердің сыртқа қарай иілуі, кейбір өрнектерді салыстыруға мүмкіндік бермейді. Сол сияқты, Дарвин нәрестелердің белгілі бір эмоцияларды өрнектеу әдісінің инстинктивті екенін байқады, себебі олар өздері әлі көрмеген эмоциялық өрнектерді де көрсете алады. Бет морфологиясы өрнектерді тануға маңызды әсер етеді, сондықтан нәрестелердің бет морфологиясы да белгілі бір коммуникативтік функцияларды атқаруы мүмкін. Морфология мен қозғалыстағы осы ұқсастықтар эмоцияны дұрыс түсіндіру үшін маңызды. Дарвин, әсіресе, беттік өрнектердің тіршілік үшін эволюциялық маңызды функцияларына қызығушылық танытты. Ол жануарлардың өміріндегі және түрлер ішіндегі нақты өрнектердегі өрнектердің пайдалылығы тұрғысынан беттік өрнектердің функцияларын қарастырды. Дарвин кейбір жануарлардың әртүрлі эмоциялық күйлердегі сезімдерін белгілі бір беттік өрнектер арқылы жеткізетінін болжады. Ол осы қарым-қатынастың топта тұратын түрлердің тіршілік етуі үшін маңызды екенін қорытындылады; басқа жануардың сезімдері мен мінез-құлқын тиімді жеткізу немесе түсіну қабілеті табиғи түрде жарамды түрлердің басты қасиеті болар еді. Алайда, орангутан сияқты жалғыз өмір сүретін түрлер мұндай өрнектерді көрсетпеуі мүмкін.
Darwin argued that the expression of emotions has evolved in humans from animal ancestors, who would have used similar methods of expression. Darwin believed that expressions were unlearned and innate in human nature and were therefore evolutionarily significant for survival. He compiled supporting evidence from his research on different cultures, on infants, and in other animal species. Ekman found that people from different cultures recognized certain facial expressions despite vast cultural differences, and his findings tended to confirm Darwin's initial hypothesis. Cross cultural studies had shown that there are similarities in the way emotions are expressed across diverse cultures, but studies have even shown that there are similarities between species in how emotions are expressed. Research has shown that chimpanzees are able to communicate many of the same facial expressions as humans through the complex movements of the facial muscles. In fact, the facial cues were so similar that Ekman's Facial Action Coding System could be applied to the chimps in evaluating their expressions. Of course, differences between the species' physical facial properties, such as white sclera and everted lips in chimps, would mean that some expressions could not be compared. Similarly, Darwin observed that infants' method of expression for certain emotions was instinctive, as they were able to display emotional expressions they had not themselves yet witnessed. Facial morphology impacts expression recognition in important ways, and therefore, infant facial morphology may also serve some specific communicative function. These similarities in morphology and movement are important for the correct interpretation of an emotion. Darwin was particularly interested in the functions of facial expression as evolutionarily important for survival. He looked at the functions of facial expression in terms of the utility of expression in the life of the animal and in terms of specific expressions within species. Darwin deduced that some animals communicated feelings of different emotional states with specific facial expressions. He further concluded that this communication was important for the survival of animals in group dwelling species; the skill to effectively communicate or interpret another animal's feelings and behaviors would be a principal trait in naturally fit species. However, this suggests that solitary species such as orangutans would not exhibit such expressions.