Кіріспе

Ағылшын ақыны және дін қызметкері (1833–1900) Ричард Уотсон Диксон (5 мамыр 1833 – 23 қаңтар 1900), ағылшын ақыны және дін қызметкері, доктор Джеймс Диксонның ұлы, Веслиан дінбасы.

Өмірбаян

Ол доктор Джеймс Диксонның үлкен ұлы, көрнекті Веслиан уағызшысы, Мэри, Реверенд Ричард Уотсонның жалғыз қызы. Диксон әкесінің өмірбаянында анасын «тамаша латын және грек тілдерін білетін, француз және итальян тілдерін жетік меңгерген, сондай-ақ көркем музыкант» деп сипаттаған. Әжесі, қызымен бірге тұрған миссис Уотсонды ол өте жақсы және епті әйел ретінде жылы еске алады. Уотсон мен Диксон екеуі де Англия шіркеуінің мүшелігінен бас тартпаған, алғашқы методистердің қатарында болды, сондықтан Диксон шіркеуде діни қызметке дайындалғанда олардың қауымына қарсы болды деген сезім тумады. Ол 1833 жылдың 5 мамырында Ислингтонда дүниеге келді және доктор Гиффордтың басшылығымен Бирмингемдегі Король Эдуард мектебінде білім алды, онда оның мектептес достары Эдвин Хэтч пен Эдвард Берн-Джонс болды. 1851 жылдың маусым айында ол Оксфордтағы Пемброк колледжіне қабылданды. Сол жылдың Рождествосынан кейін Эдвард Берн-Джонс пен Уильям Моррис Эксетер колледжіне келгенде, олар Уильям Фулфорд, Чарльз Фолкнер, Кормелл Прайс және тағы бірнеше адаммен тығыз байланыс орнатты. Диксон осы Оксфорд кезеңі туралы керемет әңгіме айтты. Ол: «Джонс пен Моррис екеуі де діни қызметке дайындалған, және қалғанымыздың да сондай жолы болды, Фолкнерден басқа; бірақ бізді байланыстырған нәрсе – поэзия және белгісіз көркемдік және әдеби ұмтылыстар еді. Біз әрқайсымыз өз қабілетімізге қарай адамдар үшін үлкен істер жасауды армандадық». Морриспен бірге Диксон «Оксфорд және Кембридж журналын» жобалады және Россеттидің басшылығымен Вудвордтың Оксфорд одағындағы жаңа пікірталас залының қабырғаларын Артурианык романдық фрескалармен безендіруге қатысты, қазір бұл фрескалар көбінесе жойылған. Диксон өмірінде сурет салуды кәсіп етпеді – оның сақталған жалғыз картинасы деп саналатын Шосерден алынған үйлену сахнасы бар бір туралқы суреті ғана бар, бірақ ол әрқашан қызығушылығын сақтап, Лондонға барған сайын Ұлттық галереядағы ескі шеберлердің туындыларын көруді қалыпты жағдайға жеткізді. Оксфордта Диксон классикалық пәндерді оқыды және 1857 жылы B.A. дәрежесін алды. Келесі жылы ол «Христиан дәуірінің он бірінші ғасырының аяқталуы» тақырыбында жазған эссесі үшін Арнольд тарихи сыйлығын жеңіп алды, ал 1863 жылы Оксфордтың қасиетті поэзия сыйлығын «Патмостағы Иоанн» тақырыбындағы өлеңі үшін алды. Өлең қаһармандық дистихпен жазылған және өте қадірлі және әсерлі туынды. Оның алғашқы жарияланған өлеңдер жинағы «Христостың серіктері» деп аталды және 1861 жылы жарық көрді, ал 1863 жылы екінші жинағы «Тарихи одалар» жарық көрді. Диксонның бұл ерте өлеңдері рафаэльдік мектептің алғашқы туындыларындағы түс пен қиялдың, сондай-ақ эксцентрикалық сипаттың белгілі бір деңгейін көрсетті. Бірінші томдағы өлеңдер көбінесе діни тақырыптарға арналған болса да, олар қатаң түрде діни өлең емес, олар құлшыныстан гөрі көркем қиял туындылары. «Тарихи одалар» қарапайымдылықтағы жетістікті және Диксон кейіннен одан әрі дамытқан ода құру қабілетін көрсетті. Веллингтон мен Марлбороға арналған одаларда жақсы жазылған көптеген тұстар бар және олар көбірек назар аударуға лайық. Оксфордтан кеткеннен кейін Диксон Моррис пен Берн-Джонспен бірге Қызыл Арыстан алаңында тұрды. 1858 жылы ол Ламбеттегі Сент-Мэри-Лесс шіркеуінің пасторы болып тағайындалды, ал қазіргі Сент-Пол шіркеуінің деканы Грегори оған қызмет етуге рұхсат берді. 1861 жылы ол Ньюингтон-Бутстағы Сент-Мэри шіркеуіне көшті және Хайгейт мектебінде көмекші ұстаз болды, оның оқушыларының арасында Джерард Мэнли Хопкинс болды. 1863 жылдан 1868 жылға дейін ол Карлайл орта мектебінде екінші ұстаз болып жұмыс істеді, ал 1868 жылдан 1875 жылға дейін Карлайл соборының кіші каноны және құрметті кітапханашысы болды. Содан кейін ол сегіз жыл бойы Камберлендтегі Хейтонның викарі болды, содан кейін Карлайл епископы оны Нортумберлендтегі Уоркворттың викариясына ұсынды, ол осы қызметте қайтыс болғанға дейін қызмет етті. Осы шағын қызметтерден басқа Диксон шіркеуде басқа ешқандай жоғарылауға ие болған жоқ, бірақ оның өмірінің ең жақсы жылдары шіркеу тарихын жазуға арналды, ол жарық көрген сәттен бастап стандартты еңбек ретінде танылды. Оның достары оған соборлық қызметтің демалыс пен оқуға мүмкіндік беретінін қалаған, бірақ бұл оның тағдыры болған жоқ. 1877 жылы оның тарихының бірінші томы жарық көргеннен кейін алған құрметті атақтар жұмысты жақсы білетін приход дін қызметкерінің бос уақытын одан да азайтып жіберді. 1874 жылы ол Карлайлдың құрметті каноны болды; 1879 жылы ол Брэмптонның ауылдық деканы болды; 1884 жылы Алнвиктің ауылдық деканы; және 1891 жылы Ньюкасл епископының тексеруші капелланы болды. Ол 1883 жылы Камберлендтің жоғары шерифінің капелланы болды, ал 1890 жылдан 1894 жылға дейін конвокацияда проктор болып жұмыс істеді. Ол әрқашан өзіне көрсетілген құрметке қатысты өте қарапайым болды, бірақ өмірінің соңғы жылында университеті оған дінтану докторының құрметті дәрежесін бергенде және колледжі оны құрметті оқырманы еткенде оның көңілі көтерілді. 1885 жылы ол Оксфордтағы поэзия профессоры лауазымына кандидат болды, бірақ сайлаудан бұрын өтінімін қайтарып алды. «Эвдокия және оның бауырларына» алғы сөздің қаһармандық дистихті пайдалану туралы пікірлері оның өткір сыншыл қабілеті мен түсіндірудің анықтығын көрсетті. Альфред Теннисон 1892 жылы қайтыс болғанда Диксон қысқа мерзімге Поэт Лауреаты лауазымына үміткер ретінде қарастырылды. 1891 жылдың желтоқсан айында Диксон ауыр гриппке шалдықты, ол ұзақ уақыт бойы жазу қабілетін азайтты, бірақ ол ақыры жазылып кетті, ал 1900 жылдың қаңтарындағы екінші шабуылдан кейін бірнеше күннен кейін қайтыс болды.

Отбасы

1861 жылдың 9 сәуірінде ол Хэддингтонширдегі Уильям Томсонның жесіріне (туған тегі Мария Стерджен) үйленді. Бірінші әйелі 1876 жылы қайтыс болғаннан кейін Диксон 1882 жылы Джордж Рутледждің үлкен қызы Матильдаға үйленді. Оның екі некеде де балалары болмады, бірақ ол бірінші әйелінің қыздарына әкелік қамқорлық жасады.