Кіріспе
Ағылшын ақыны және дін қызметкері (1833–1900) Ричард Уотсон Диксон (5 мамыр 1833 – 23 қаңтар 1900), ағылшын ақыны және дін қызметкері, доктор Джеймс Диксонның ұлы, Веслиан дінбасы.
Richard Watson Dixon (5 May 1833 – 23 January 1900), English poet and divine, son of Dr James Dixon, a Wesleyan minister.
Өмірбаян
Ол доктор Джеймс Диксонның үлкен ұлы, көрнекті Веслиан уағызшысы, Мэри, Реверенд Ричард Уотсонның жалғыз қызы. Диксон әкесінің өмірбаянында анасын «тамаша латын және грек тілдерін білетін, француз және итальян тілдерін жетік меңгерген, сондай-ақ көркем музыкант» деп сипаттаған. Әжесі, қызымен бірге тұрған миссис Уотсонды ол өте жақсы және епті әйел ретінде жылы еске алады. Уотсон мен Диксон екеуі де Англия шіркеуінің мүшелігінен бас тартпаған, алғашқы методистердің қатарында болды, сондықтан Диксон шіркеуде діни қызметке дайындалғанда олардың қауымына қарсы болды деген сезім тумады. Ол 1833 жылдың 5 мамырында Ислингтонда дүниеге келді және доктор Гиффордтың басшылығымен Бирмингемдегі Король Эдуард мектебінде білім алды, онда оның мектептес достары Эдвин Хэтч пен Эдвард Берн-Джонс болды. 1851 жылдың маусым айында ол Оксфордтағы Пемброк колледжіне қабылданды. Сол жылдың Рождествосынан кейін Эдвард Берн-Джонс пен Уильям Моррис Эксетер колледжіне келгенде, олар Уильям Фулфорд, Чарльз Фолкнер, Кормелл Прайс және тағы бірнеше адаммен тығыз байланыс орнатты. Диксон осы Оксфорд кезеңі туралы керемет әңгіме айтты. Ол: «Джонс пен Моррис екеуі де діни қызметке дайындалған, және қалғанымыздың да сондай жолы болды, Фолкнерден басқа; бірақ бізді байланыстырған нәрсе – поэзия және белгісіз көркемдік және әдеби ұмтылыстар еді. Біз әрқайсымыз өз қабілетімізге қарай адамдар үшін үлкен істер жасауды армандадық». Морриспен бірге Диксон «Оксфорд және Кембридж журналын» жобалады және Россеттидің басшылығымен Вудвордтың Оксфорд одағындағы жаңа пікірталас залының қабырғаларын Артурианык романдық фрескалармен безендіруге қатысты, қазір бұл фрескалар көбінесе жойылған. Диксон өмірінде сурет салуды кәсіп етпеді – оның сақталған жалғыз картинасы деп саналатын Шосерден алынған үйлену сахнасы бар бір туралқы суреті ғана бар, бірақ ол әрқашан қызығушылығын сақтап, Лондонға барған сайын Ұлттық галереядағы ескі шеберлердің туындыларын көруді қалыпты жағдайға жеткізді. Оксфордта Диксон классикалық пәндерді оқыды және 1857 жылы B.A. дәрежесін алды. Келесі жылы ол «Христиан дәуірінің он бірінші ғасырының аяқталуы» тақырыбында жазған эссесі үшін Арнольд тарихи сыйлығын жеңіп алды, ал 1863 жылы Оксфордтың қасиетті поэзия сыйлығын «Патмостағы Иоанн» тақырыбындағы өлеңі үшін алды. Өлең қаһармандық дистихпен жазылған және өте қадірлі және әсерлі туынды. Оның алғашқы жарияланған өлеңдер жинағы «Христостың серіктері» деп аталды және 1861 жылы жарық көрді, ал 1863 жылы екінші жинағы «Тарихи одалар» жарық көрді. Диксонның бұл ерте өлеңдері рафаэльдік мектептің алғашқы туындыларындағы түс пен қиялдың, сондай-ақ эксцентрикалық сипаттың белгілі бір деңгейін көрсетті. Бірінші томдағы өлеңдер көбінесе діни тақырыптарға арналған болса да, олар қатаң түрде діни өлең емес, олар құлшыныстан гөрі көркем қиял туындылары. «Тарихи одалар» қарапайымдылықтағы жетістікті және Диксон кейіннен одан әрі дамытқан ода құру қабілетін көрсетті. Веллингтон мен Марлбороға арналған одаларда жақсы жазылған көптеген тұстар бар және олар көбірек назар аударуға лайық. Оксфордтан кеткеннен кейін Диксон Моррис пен Берн-Джонспен бірге Қызыл Арыстан алаңында тұрды. 1858 жылы ол Ламбеттегі Сент-Мэри-Лесс шіркеуінің пасторы болып тағайындалды, ал қазіргі Сент-Пол шіркеуінің деканы Грегори оған қызмет етуге рұхсат берді. 1861 жылы ол Ньюингтон-Бутстағы Сент-Мэри шіркеуіне көшті және Хайгейт мектебінде көмекші ұстаз болды, оның оқушыларының арасында Джерард Мэнли Хопкинс болды. 1863 жылдан 1868 жылға дейін ол Карлайл орта мектебінде екінші ұстаз болып жұмыс істеді, ал 1868 жылдан 1875 жылға дейін Карлайл соборының кіші каноны және құрметті кітапханашысы болды. Содан кейін ол сегіз жыл бойы Камберлендтегі Хейтонның викарі болды, содан кейін Карлайл епископы оны Нортумберлендтегі Уоркворттың викариясына ұсынды, ол осы қызметте қайтыс болғанға дейін қызмет етті. Осы шағын қызметтерден басқа Диксон шіркеуде басқа ешқандай жоғарылауға ие болған жоқ, бірақ оның өмірінің ең жақсы жылдары шіркеу тарихын жазуға арналды, ол жарық көрген сәттен бастап стандартты еңбек ретінде танылды. Оның достары оған соборлық қызметтің демалыс пен оқуға мүмкіндік беретінін қалаған, бірақ бұл оның тағдыры болған жоқ. 1877 жылы оның тарихының бірінші томы жарық көргеннен кейін алған құрметті атақтар жұмысты жақсы білетін приход дін қызметкерінің бос уақытын одан да азайтып жіберді. 1874 жылы ол Карлайлдың құрметті каноны болды; 1879 жылы ол Брэмптонның ауылдық деканы болды; 1884 жылы Алнвиктің ауылдық деканы; және 1891 жылы Ньюкасл епископының тексеруші капелланы болды. Ол 1883 жылы Камберлендтің жоғары шерифінің капелланы болды, ал 1890 жылдан 1894 жылға дейін конвокацияда проктор болып жұмыс істеді. Ол әрқашан өзіне көрсетілген құрметке қатысты өте қарапайым болды, бірақ өмірінің соңғы жылында университеті оған дінтану докторының құрметті дәрежесін бергенде және колледжі оны құрметті оқырманы еткенде оның көңілі көтерілді. 1885 жылы ол Оксфордтағы поэзия профессоры лауазымына кандидат болды, бірақ сайлаудан бұрын өтінімін қайтарып алды. «Эвдокия және оның бауырларына» алғы сөздің қаһармандық дистихті пайдалану туралы пікірлері оның өткір сыншыл қабілеті мен түсіндірудің анықтығын көрсетті. Альфред Теннисон 1892 жылы қайтыс болғанда Диксон қысқа мерзімге Поэт Лауреаты лауазымына үміткер ретінде қарастырылды. 1891 жылдың желтоқсан айында Диксон ауыр гриппке шалдықты, ол ұзақ уақыт бойы жазу қабілетін азайтты, бірақ ол ақыры жазылып кетті, ал 1900 жылдың қаңтарындағы екінші шабуылдан кейін бірнеше күннен кейін қайтыс болды.
With Morris, Dixon projected The Oxford and Cambridge Magazine, and had a hand, under Rossetti's direction, in the amateur distempering of the walls of Woodward's new debating hall at the Oxford Union with frescoes from the Arthurian Romances, now almost completely obliterated. Dixon did not in after life pursue painting as a study—a single canvas, a wedding scene from Chaucer, is, it is believed, the only picture of his that survives —but he always retained his interest, and a visit to the old masters in the National Gallery was a regular incident of any visit to London. At Oxford Dixon read for the ordinary classical schools, and graduated B. A. in 1857. The next year he won the Arnold historical prize for an essay on ‘The Close of the Tenth Century of the Christian Era,’ and in 1863 Oxford's Sacred Poem Prize, the subject being ‘St. John in Patmos.’
The poem is in the heroic couplet, and is a very dignified and impressive piece of writing. His first published volume of poems, called ‘Christ's Company,’ had already appeared in 1861, and a second, ‘Historical Odes,’ followed in 1863. These early poems of Dixon were distinguished by not a little of the colour and imagination, and also by something of the eccentricity, that marked the early efforts of the Pre Raphaelite school. The poems of the first volume, though largely upon religious subjects, are not strictly religious poetry; they are works of picturesque imagination rather than of devotional feeling. The ‘Historical Odes’ show an advance in simplicity, and a power, that Dixon afterwards carried further, of ode construction. The odes upon Wellington and Marlborough contain much good writing, and deserve more attention than they have received. After leaving Oxford, Dixon lodged for a time with Morris and Burne Jones in Red Lion Square. In 1858, he was ordained to the curacy of St. Mary the Less, Lambeth, Mr. Gregory, the present dean of St. Paul's, giving him his title. In 1861, he moved to the curacy of St. Mary, Newington Butts, and became an assistant master at Highgate School, where his pupils included Gerard Manley Hopkins. From 1863 to 1868 he was second master at Carlisle High School, and from 1868 to 1875 minor canon and honorary librarian of Carlisle Cathedral. After that he was for eight years vicar of Hayton, in Cumberland, and was then presented by the bishop of Carlisle to the vicarage of Warkworth in Northumberland, which he held till his death. Besides these small livings, Dixon received no preferment in the church, although the best years of his life were devoted to writing a church history, which took rank from the first moment of its appearance as a standard authority. His friends would have greatly valued for him the increase of leisure and opportunities for study which a cathedral stall would have afforded; but it was not to be. The distinctions which he received after the appearance of the first volume of his history, in 1877, were such as to reduce the already scanty leisure of a hardworked parish clergyman. In 1874, he had been made honorary canon of Carlisle; in 1879 he became rural dean of Brampton; in 1884 rural dean of Alnwick; and in 1891 examining chaplain to the bishop of Newcastle. He was chaplain to the high sheriff of Cumberland in 1883, and from 1890 to 1894 was a proctor in convocation. He was always singularly modest as to his claims upon recognition; but it gave him genuine pleasure when in the last year of his life his university conferred upon him an honorary doctor's degree in divinity, and his college made him an honorary fellow. In 1885, he stood for the professorship of poetry at Oxford, but withdrew his candidature before the election. The short preface to 'Eudocia and her Brothers' upon the use of the heroic couplet shows that he possessed keen critical powers and a faculty of lucid exposition. Dixon was briefly considered for Poet Laureate when Alfred Tennyson died in 1892. In December 1891 Dixon had a severe attack of influenza, which for some long time diminished his power of writing, but he ultimately recovered; a second attack in January 1900 carried him off after a few days' illness.
Отбасы
1861 жылдың 9 сәуірінде ол Хэддингтонширдегі Уильям Томсонның жесіріне (туған тегі Мария Стерджен) үйленді. Бірінші әйелі 1876 жылы қайтыс болғаннан кейін Диксон 1882 жылы Джордж Рутледждің үлкен қызы Матильдаға үйленді. Оның екі некеде де балалары болмады, бірақ ол бірінші әйелінің қыздарына әкелік қамқорлық жасады.