Луи Артур Джонсон: Американ саяхатшысы және әскери министрі

Кіріспе

Луис Артур Джонсон (10 қаңтар 1891 – 24 сәуір 1966) – американдық саясаткер және адвокат, 1949 жылдан 1950 жылға дейін АҚШ-тың екінші қорғаныс министрі қызметін атқарған. 1937 жылдан 1940 жылға дейін Соғыс министрінің орынбасары, ал 1932 жылдан 1933 жылға дейін Америка легионының 15-ші ұлттық командирі болды.

Қорғаныс министрі

1948 жылғы президенттік науқанда Джонсон президент Гарри С. Трумэннің сайлау науқаны үшін бас қаржы жинаушы болды; Джонсон жинаған қаражат Трумэннің қарашадағы сайлауда күшпен жеңіске жетуіне шешуші рөл атқарды. Ақ үйге үнемі барып тұратын Джонсон қорғаныс мәселелеріне деген қызығушылығын жалғастырып қана қоймай, қорғаныс министрі лауазымына белсенді түрде ұсыныс жасады. Ол Трумэннің қорғаныс шығындарын "тұрақтап ұстау" ниетін де ынталы түрде қолдады. Қорғаныс министрі Джеймс В. Форресталмен қорғаныс бюджетін қысқарту мәселесіндегі бірнеше келіспеушіліктерден кейін Трумэн Форресталдың отставкасын сұрады және 1949 жылдың басында оны Джонсонмен ауыстырды.

Қорғаныс бюджетінің қысқартылуы

Министр Джонсон президентпен бірге әскери біріктіруді жетілдіруге және қорғанысқа жұмсалатын қаржыны қысқартып, басқа мемлекеттік бағдарламаларды дамытуға деген ұмтылысын бөлісті. Трумэннің ең адал саяси қолдаушыларының бірі ретінде Джонсонды Трумэн қорғаныс министрлігі мен қарулы күштердің қарсылығына қарамастан, Трумэннің қорғаныс бюджетін үнемдеу саясатын ілгерілетуге ең лайықты кандидат деп санады. Тарихшы Уолтер ЛаФебердің сөзінше, Трумэн қорғаныс бюджетіне қатысты талаптарды абстрактілі түрде қарастырған, потенциалды жаулармен қақтығыс жағдайында қорғанысқа жауап беру қажеттіліктерін ескермеген. Трумэн жалпы түсімдерден ішкі қажеттіліктер мен тұрақты операциялық шығындарға қажетті соманы алып тастаған, ал қалған ақшаны сол жылғы қорғаныс бюджетіне жұмсаған. Бастапқыда Джонсон мен Трумэн АҚШ-тың атом бомбасына монополиясы кез келген сыртқы қауіп-қатерге қарсы жеткілікті қорғаныс болады деп есептеді. 1948-ші қаржы жылынан бастап қорғаныс министрлігінің бюджеті 1947-ші қаржы жылында белгіленген деңгейде (14,4 миллиард доллар) сақталды және 1950-ші жылдың қаңтарына дейін, содан кейін 13,5 миллиард долларға дейін кезең-кезеңімен төмендетілді. Джонсон қорғаныс шығындарын одан әрі азайту құралы ретінде қарастырған қорғаныс біріктіруін де қолдады. Ол қызметке кіріскен күні өткен баспасөз конференциясында Ұлттық әскери мекемелердегі басқармалардың, комитеттердің және комиссиялардың санын күрт қысқартуға уәде берді және былай деді: «Қазіргі заң рұқсат беретін шекте, қызметтің тиімділігіне қарай біріктіруді жылдамдатуға уәде беремін». Кейін, біріктіру туралы жиі сөйлеген сөздерінің бірінде Джонсон «Бұл ел енді кез келген әскери түрдің дербес әрекеттеріне төзбейді. Американың ресурстарын ысыраптап, қорғанысқа жұмсау Америка үшін апатқа шақыру болып табылады» деді. Конгресс ұсынған Қорғаныс министрлігінің бюджеттік өтініштеріне қолдау табу үшін Трумэн де, Джонсон да Біріккен штабтар бастығы (JCS) және басқа да әскери ведомстволардың командирлерінен қоғамдық қолдауды, тікелей қолдау болмаса талап етті. 1948 жылы Біріккен штабтар бастығы генерал Омар Брэдли «1948 жылғы армия қағаз қаптан шыға алмайды» деді. Бірақ келесі жылы, Джонсон басшылығымен Біріккен штабтар бастығының төрағасы болғаннан кейін Брэдли өз ұстанымын өзгертті және Джонсонның шешімдерін ашық қолдады, Конгреске үлкен әскери күш сұраса «елге қиындық келтіретінін» айтты. Генерал Дж. Лоутон Коллинз Конгресс палатасының қаржы комитеті алдында куәлік бергенде одан да әрі барып, Трумэн әкімшілігінің армия күштерін азайтуы оны тиімдірек еткенін мәлімдеді. Джонсон тез арада Әскери-теңіз флотының конвенциялық су үстіндегі флоты мен десанттық күштерінің көп бөлігін сақтауға немесе жоюға ұсыныс жасады. Тағайындалғаннан кейін көп ұзамай Джонсон адмирал Ричард Л. Конолимен сөйлесіп, АҚШ Әскери-теңіз флотына және АҚШ Теңіз жаяу әскерлеріне және ядролық емес күштердің қажеттілігіне қатысты көзқарасын білдірді:

Secretary Johnson entered office sharing the president's commitment to achieve further military unification and to drastically reduce budget expenditures on defense in favor of other government programs. As one of Truman's staunchest political supporters, Johnson was viewed by Truman as the ideal candidate to push Truman's defense budget economization policy in the face of continued resistance by the Department of Defense and the armed forces. According to historian Walter LaFeber, Truman was known to approach defense budgetary requests in the abstract, without regard to defense response requirements in the event of conflicts with potential enemies. Truman would begin by subtracting from total receipts the amount needed for domestic needs and recurrent operating costs, with any surplus going to the defense budget for that year. From the beginning, Johnson and Truman assumed that the United States' monopoly on the atomic bomb was adequate protection against any and all external threats. From fiscal year 1948 onwards, the defense department budget was capped at the amount set in FY 1947 ($14.4 billion), and was progressively reduced in succeeding fiscal years until January 1950, when it was reduced yet again to $13.5 billion. Johnson was also an advocate of defense unification, which he saw as a means to further reduce defense spending requirements. At a press conference the day after he took office, Johnson promised a drastic cut in the number of National Military Establishment boards, committees, and commissions, and added, "To the limit the present law allows, I promise you there will be unification as rapidly as the efficiency of the service permits it." Later, in one of his frequent speeches on unification, Johnson stated that "this nation can no longer tolerate the autonomous conduct of any single service a waste of the resources of America in spendthrift defense is an invitation to disaster for America." To ensure congressional approval of proposed DOD budget requests, both Truman and Johnson demanded public acquiescence, if not outright support, from the Joint Chiefs of Staff (JCS) and other military department commanders when making public statements or testifying before Congress. In 1948, JCS Chief of Staff General Omar Bradley stated that "the Army of 1948 could not fight its way out of a paper bag." Yet the following year, after becoming Chairman of the JCS under Johnson, Bradley reversed course and publicly supported Johnson's decisions, telling Congress that he would be doing a "disservice to the nation" if he asked for a larger military force. General J. Lawton Collins went even further when testifying before a House Appropriations committee, stating that Truman administration reductions in Army force levels made it more effective. Johnson promptly began proposing mothballing or scrapping much of the Navy's conventional surface fleet and amphibious forces. Shortly after his appointment, Johnson had a conversation with Admiral Richard L. Conolly that revealed his attitudes towards the US Navy and US Marine Corps and any need for non nuclear forces:

«Адмирал, Әскери-теңіз флоты құлдырауда. Әскери-теңіз флоты мен Теңіз жаяу әскерінің болуының қажеті жоқ. Генерал Брэдлидің айтуынша, десанттық операциялар өткен заманның қасіреті. Біз енді ешқандай десанттық операциялар жасамаймыз. Бұл Теңіз жаяу әскерін жояды. Әуе күштері Әскери-теңіз флотының істей алатын барлық нәрсені істей алады, сондықтан Әскери-теңіз флотының қажеті жоқ». Трумэн де, Джонсон да АҚШ Теңіз жаяу әскерлеріне қатысты Әскери-теңіз флотына қарсылығын білдірді. Трумэннің 1-дүниежүзілік соғыстағы әскери қызметінен Теңіз жаяу әскерлеріне деген жек көрушілігі бар еді және 1950 жылдың тамызында былай деді: «Теңіз жаяу әскерлері – Әскери-теңіз флотының полиция күштері және мен президент болғанша, олар солай болып қалады. Олардың үгіт машинасы Сталиннің үгіт машинасына шамалы жетеді». Джонсон Трумэннің бұл жағымсыз сезімін Теңіз жаяу әскерлерінің бюджеттік өтініштерін азайту немесе жою үшін пайдаланды.

Адмиралдардың көтерілісі

Джонсонның 1949 жылғы 23 сәуірде басталған қорғаныс кесімі, 65 000 тонналық «United States» ұшақ тасымалдағышының жобасын тоқтату туралы хабарлағаннан кейін күш алды. Теңіз күштері кемені бірнеше жыл бойы жоспарлап, құрылысын бастаған еді. Джонсон, Бірлескен Бас штабтың аз ғана көпшілігі мен Трумэннің қолдауымен, шығындарды қысқарту қажеттігін атап өтті. Джонсон, кем дегенде, Теңіз күштерінің стратегиялық ядролық әуе операцияларына қатысу үмітін жойды. «United States» жобасын тоқтату туралы Теңіз күштері департаменті мен Конгресске ешкім кеңес бермеді. Теңіз күштері хатшысы Джон Л. Салливан, бірден отставкаға шығып, АҚШ теңіз жаяу әскерлерінің болашағы, сондай-ақ Теңіз күштері мен теңіз жаяу әскерлері авиациясы және Джонсонның бағдарламаны кезең-кезеңімен қысқарту арқылы осы күштерді жоюға деген ниеті туралы алаңдаушылық білдірді. Осындай үлкен бюджеттік кесімдерге байланысты қорғаныс қаражаты үшін қызмет тармақтары арасындағы бәсекелестік күшейді. Супертасымалдағышты тоқтату Теңіз күштері мен Әуе күштері арасындағы «Адмиралдар көтерілісі» деп аталған қатыгез дауға себеп болды. Конгресс тыңдауларында және басқа да қоғамдық алаларда Теңіз күштері Джонсонның әрекетіне наразылық білдіріп, Әуе күштерінің соңғы стратегиялық бомбалаушысы Convair B-36-ның кеңестік әуе кеңістігіне ену қабілетіне ашық күмән келтірді. Әуе күштері B-36 деректерімен жауап беріп, болашақ ірі қақтығыстарда су кемелерінің теңіз рөлінің маңыздылығын азайта түсті. Кейін жарияланған құжаттар Әуе күштерінің «Адмиралдар көтерілісі» кезінде B-36 мүмкіндіктерін техникалық тұрғыдан дұрыс бағалағанын көрсетті. Ол кезде, ұшақ өте биік ұшқандықтан, оны ұстап алу мүмкін емес еді. Алайда, B-36 – Екінші дүниежүзілік соғысқа дейінгі жоба болатын. Ол іс жүзінде қолданысқа енгеннен және Әуе күштерінің белсенді бомбалау қанаттары мен эскадрильяларына толықтай орналастырылғаннан кейін, B-36 заманауи советтік МиГ-15 истребительдеріне қарсы әлсіз болып шықты. Бұл ұшақтар кейінірек Кореяда АҚШ ресми тұлғаларын таң қалдырды. Корея соғысына айналған Кореядағы қақтығысқа қатысқаннан кейін, Әуе күштерінің ауыр бомбалаушыларының рөлі Екінші дүниежүзілік соғыс кезіндегі рөлінің жалғасы болды – театрдегі тактикалық жер күштерін қолдау. Екінші дүниежүзілік соғыстағы B-29 Superfortress қолданылды, ал B-36 Кореяда ешқандай ұрысқа қатыспады. Ұзақ мерзімде Теңіз күштерінің супертасымалдағышқа қатысты аргументтері басым болды, бірақ бастапқыда айтылған себептерге емес. Стратегиялық ядролық қорқыту ретінде сәтсіздікке ұшыраған ірі ұшақ тасымалдағыш, конвенциялық күштерді жылдам жеткізуге қабілетті тактикалық әуе күштерінің құрамдас бөлігі ретінде құнды болып шықты, оған басқа елдердің рұқсатымен ұшуға немесе базалар құруға қажеттілік болмады. Жоюға шығарылған супертасымалдағыштардың жаңа үлгілері және кейінгі жобалары ХХІ ғасырда да АҚШ Теңіз күштерінде қызмет етуде, олардың шабуылдық күшінің ядросын құрайды. Алайда, супертасымалдағыштар туралы пікірталасқа қарағанда, Джонсонның Теңіз күштерінің кемелерін, десанттық кемелерін және конвенциялық күштердің дайындығына қажетті жабдықтарын үнемі қысқартуы одан да қауіпті (жарияланбаса да) болып шықты. Кемелердің бірінен соң бірі флоттан шығарылуына себеп – жұмыс істеуге қаражаттың жетіспеушілігі болды. Бірнеше жыл бұрын әлемдегі ең үздік десант күші болған АҚШ Теңіз күштері мен теңіз жаяу әскерлері десанттық мүмкіндіктерінің көп бөлігін жоғалтты, ал десанттық кемелер жойылды немесе артық ретінде сатылды (қалған кемелер тек армияның десанттық операциялар жаттығуларында пайдалану үшін сақталды, бірақ олар сол рөлде қолданылмады). Мэтьюс 1951 жылғы шілдеде Ирландиядағы елші болу үшін Теңіз күштері хатшысы қызметінен кетті. Джонсон «Адмиралдар көтерілісінен» абыройымен шықса да, дау оның қызметтегі және, мүмкін, Президентпен қарым-қатынасындағы беделін әлсіретті. Джонсонның бірігуге баса назар аударғанына қарамастан, Әуе күштері мен Теңіз күштерінің дау кезінде айтысқан өзара айыптаулары, супертасымалдағыш мәселесінен стратегиялық доктрина, қызметтердің рөлдері мен міндеттері және қорғаныс министрінің өкілеттігі сияқты негізгі мәселелерге дейін бара барды, оның қаншалықты ілгерілегенін күмәнді етуге болады. Сонымен қатар, Джонсонның күш дайындығына жасаған бюджеттік кесімдері Корея соғысының басталуымен ащы жемістерін бере бастады. Көптеген тарихшылар Джонсонның АҚШ Теңіз күштері авиациясын қысқартуға, тіпті жоюға жасаған күш-жігерін Кореяның оңтүстігіне Қытай мен Совет Одағы қолдауымен жасалған шабуылға себеп болған маңызды факторлардың бірі деп санайды. Корей түбегіне Солтүстік Корея күштерінің алғашқы шабуылынан кейін, Әуе күштеріне қарсы күресу үшін Корей түбегінде ешқандай әуе базасы болмады. Нәтижесінде, сол апатты айлардағы барлық әуе көмегі тек Батыс Тынық мұхитында қалған «Valley Forge» ұшақ тасымалдағышынан келді. Жақын арада «Valley Forge» Тынық мұхитында қалған екі ұшақ тасымалдағышымен қосылды.

Johnson's defense cuts, which began on April 23, 1949, were accelerated after he announced the cancellation of the 65,000 ton flushdeck aircraft carrier United States. The Navy had been planning the ship for several years and construction had already begun. Johnson, supported by a slim majority of the JCS and by Truman, stressed the need to cut costs. At least by implication, Johnson had scuttled the Navy's hope to participate in strategic nuclear air operations through use of the carrier. Neither the Department of the Navy nor Congress had been consulted in the termination of United States. Abruptly resigning, Secretary of the Navy John L. Sullivan expressed concern about the future of the US Marine Corps and both Marine and Navy aviation and Johnson's determination to eliminate those services through progressive program cuts. Faced with such large scale budgetary reductions, competition between the service branches for remaining defense funds grew increasingly acrimonious. The cancelation of the supercarrier precipitated a bitter controversy between the Navy and the USAF, the so called "Revolt of the Admirals." In congressional hearings and other public arenas, the Navy reacted angrily to Johnson's action by openly questioning the ability of the Air Force's latest strategic bomber, the Convair B 36, to penetrate Soviet airspace. The USAF countered with data supporting the B 36 and minimized the importance of a naval role for surface ships in future major conflicts. Subsequently, declassified material proved the USAF to be technically correct in its immediate assessment of the capabilities of the B 36 at the time of the Revolt of the Admirals. At the time, it was indeed virtually invulnerable to interception due to the great height at which it flew. However, the B 36 was a pre World War II design and by the time it was actually operational and fully deployed to Air Force active duty bombardment wings and bombardment squadrons, the B 36 was hopelessly vulnerable to modern Soviet MiG 15 jet interceptors, aircraft that would greatly surprise US officials when they later appeared over North Korea. Once engaged in the conflict in Korea that would evolve into the Korean War, the role of USAF heavy bombers evolved into an extension of their role during World War II, support of in theater tactical ground forces. The USAF heavy bomber aircraft employed was the B 29 Superfortress of the Second World War, and the B 36 would see no combat in Korea. In the long run, Navy arguments for the supercarrier prevailed, though not for the reasons originally cited. A relative failure as a strategic nuclear deterrent, the large aircraft carrier would prove invaluable as an element of conventional rapid deployment tactical air forces, requiring neither overflight permissions or overseas basing rights with host nations. The successors to the canceled supercarrier, the new s, and later designs, continue in service with the US Navy into the 21st century, forming the core of its offensive striking power. However, a more ominous (if less publicized) development than the supercarrier debate was Johnson's steady reduction of force in Navy ships, landing craft, and equipment needed for conventional force readiness. Ship after ship was mothballed from the fleet for lack of operating funds. The US Navy and Marine Corps, which had been the world's preeminent amphibious force just a few years earlier, lost most of its amphibious capabilities and landing craft which were scrapped or sold as surplus (the remaining craft were reserved solely for Army use in amphibious operations exercises, which did not utilize them in that role). Matthews resigned as Secretary of the Navy in July 1951 to become Ambassador to Ireland. Although Johnson emerged from the Revolt of the Admirals with his reputation intact, the controversy weakened his position with the services and probably with the President. Notwithstanding Johnson's emphasis on unification, it was debatable how far it had really progressed, given the bitter recriminations exchanged by the Air Force and the Navy during the controversy, which went far beyond the initial question of the supercarrier to more fundamental issues of strategic doctrine, service roles and missions, and the authority of the secretary of defense. Moreover, Johnson's ill conceived budget cutbacks on force readiness would soon bear bitter fruit with the coming of the Korean War. Most historians attribute Johnson's efforts to significantly reduce, if not eliminate, US naval aviation in both the Navy and Marine Corps as one of the important factors in bringing about the invasion of South Korea, supported by both China and the Soviet Union. After the initial onslaught on to the Korean peninsula by North Korean forces, no air bases on the Korean peninsula were available for the USAF to fight back from. As a result, all air support during those disastrous months came from Valley Forge, the only aircraft carrier left in the Western Pacific when South Korea was invaded. Valley Forge was soon joined by the other two aircraft carriers remaining in the Pacific.

Қырғи қабақ соғыс

Джонсонның өкілеттік мерзімінде ұлттық қауіпсіздікке қатысты қиын шешімдерді қабылдауды талап еткен маңызды халықаралық оқиғалар болды. Берлин дағдарысы 1949 жылдың мамыр айында Кеңес Одағы блокаданы күштен шығарғанда аяқталды. Джонсон Берлин әуе көпірін әуе тасымалының болашағы үшін маңызды технологиялық жетістік деп, сондай-ақ бірігіп жұмыс істеудің нәтижесінің мысалы ретінде бағалады. Джонсон қызметке кіріскеннен кейін бір апта өткен соң, АҚШ және тағы 11 ел Солтүстік Атлантика шартына қол қойып, жан-жақты ұжымдық қауіпсіздік жүйесінің ядросы болған аймақтық ұйым құрды. Бастапқы тартыншақтықтардан кейін Джонсон бұл жаңа одақты және НАТО мен АҚШ-тың басқа да одақтастарына әскери көмек көрсету бағдарламасын қолдады, ол 1949 жылғы Өзара қорғаныс жәрдемдесу туралы заңмен іске асырылды.

ҰҚК 68

1949 жылдың тамызында, АҚШ барлау аналитиктері күткеннен бұрын Кеңес Одағы алғашқы атомдық құрылғысын сынады. Осы оқиға және Гоминьдан режимінің Қытай материгінен шегінуі АҚШ сутек бомбасын жасауы керек пе деген пікірталасқа ықпал етті. Бастапқыда, Джонсон ауа үлгісінің нәтижелерін растағанына қарамастан, кеңестіктер атомдық құрылғыны сынамаған болуы мүмкін деп күдіктенді. Ол, мүмкін, зертханада жазатайым жарылыс болған және АҚШ-тың қорғаныс қабілетін қайта бағалаудың қажеті жоқ деп ойлады. Сондай-ақ, амфибиялық операцияларды жаттықтыру үшін қолайлы десанттық кемелер қажет болды (Джонсон қалған кемелердің көп бөлігін Әскери-теңіз күштерінен ауыстырып, оларды Армия бөлімдерін даярлауға бөлді). АҚШ және Оңтүстік Корея күштерінің Солтүстік Корея күштерін тойтаруға жеткілікті бронетехникасы мен артиллериясы болмағандықтан, Армия мен Теңіз жаяу әскерлері жау Корея түбегімен үздіксіз ілгерілеп, ақырында Пусанды қоршағанда, қиын және шығынды жақын қақтығыстарға түсті. Корей соғысының Джонсонның қорғаныс жоспарына тигізген әсері Қорғаныс министрлігінің 1951 қаржы жылына арналған бастапқы және қосымша бюджеттік сұраныстарында айқын көрінді. Джонсон бастапқыда Трумэннің 13,3 миллиард долларлық қорғаныс бюджетін ұсынуын қолдады. Бірақ Корей соғысы басталғаннан кейін бір ай өткен соң, министр асығыс түрде 10,5 миллиард долларлық (79% өсім) қосымша қаражат сұранысын ұсынды, бұл жалпы сұралған соманы 23,8 миллиард долларға жеткізді. Қосымша сұраныс жасағанда Джонсон Өкілдер палатасының қаржы жөніндегі кіші комитетіне "қазіргі уақытта жүріп жатқан ұрыстарды ескере отырып, әскери мәселелер қаржылық мәселелерден асып түсті" деді. Кореядағы АҚШ-тың сәтсіздіктері және Еуропалық қауіпсіздікке берілген басымдық АҚШ-тың қорғаныс саясатында тез және маңызды өзгерістерге әкелді, оның ішінде қарулы күштерді ұзақ мерзімді кеңейту және АҚШ-тың одақтастарына әскери көмек көрсетуді күшейту. Бұған қоса, Трумэн Джонсонның "үкіметтің барлық ісін басқаруға деген шектен тыс өзімшілдігіне" наразы болды. Трумэн кейін Джонсонның "Кабинет мүшелерінің барлығын ренжіткенін" айтты. Ол жеке штатым туралы жаман сөздер айту мүмкіндігінен ешқашан бас тартпады. Корей соғысын басқарудағы халықтың сынына алаңдаған Трумэн Джонсонның отставкасын сұрауға шешім қабылдады. 1950 жылдың 19 қыркүйегінде Джонсон Қорғаныс министрі лауазымынан кетті, ал Трумэн оның орнына Армия генералы Джордж Маршаллды тағайындады.

In August 1949, earlier than US intelligence analysts had expected, the Soviet Union tested its first atomic device. That event and the almost concurrent retreat of the Kuomintang regime from Mainland China hastened debate within the administration as to whether the United States should develop a hydrogen bomb. Initially, Johnson suspected, despite confirming air sample, that the Soviets had not really tested an atomic device at all. He theorized that perhaps an accidental laboratory explosion had occurred and that no reassessments of US defense capabilities were needed. and in need of suitable landing craft to practice amphibious operations (Johnson had transferred most of the remaining craft from the Navy and reserved them for use in training Army units). As US and South Korean forces lacked sufficient armor and artillery to repel the North Korean forces, Army and Marine Corps ground troops were instead committed to a series of costly rearguard actions as the enemy steadily progressed down the Korean Peninsula and eventually encircled Busan. The impact of the Korean War on Johnson's defense planning was glaringly evident in the Defense Department's original and supplemental budgetary requests for fiscal year 1951 in which Johnson had at first supported Truman's recommendation of a $13.3 billion defense budget. However, a month after the Korean War had started, the secretary hastily proposed a supplemental appropriation request of $10.5 billion (an increase of 79%), which brought the total requested to $23.8 billion. In making the additional request, Johnson informed a House appropriations subcommittee that "in light of the actual fighting that is now in progress, we have reached the point where the military considerations clearly outweigh the fiscal considerations." The US reverses in Korea and the continued priority accorded to European security resulted in rapid, substantive changes in US defense policies, including a long term expansion of the armed forces and increased emphasis on military assistance to US allies. In addition, Truman recoiled from Johnson's "inordinate egotistical desire to run the whole government." Truman later noted how Johnson had "offended every member of the cabinet He never missed an opportunity to say mean things about my personal staff." Finally, concerned about public criticism of his handling of the Korean War, Truman decided to ask for Johnson's resignation. On September 19, 1950, Johnson resigned as Secretary of Defense, and Truman quickly replaced him with General of the Army George C. Marshall.

Кейінгі жылдар

Саяси мансабы аяқталған соң Джонсон заңгерлік тәжірибасын қайта бастады және 1966 жылы 75 жасында Вашингтон қаласында инсульттан қайтыс болғанға дейін осымен айналысты. Ол Кларксбургтегі (Батыс Вирджиния) Элькавив масондық зиратында жерленген. Одан әйелі Рут Фрэнсис Максвелл Джонсон және қыздары Лилиан мен Кэтрин қалды. Қорғаныс министрі лауазымынан кетер алдындағы соңғы сөзінде Джонсон Уильям Шекспирдің "Макбет" пьесасына сілтеме жасап: "Күрес аяқталғанда және жеңіс однымен келгенде, тарихшы менің қызметімді лайықты деп табады деп үміттенемін, менің еңбегім адал және берілген сенімге сай, сондай-ақ бейбітшілік пен ұлттық қорғанысымыздың мүддесі үшін жасалған" деді. 1950 жылдың 7 желтоқсанында Луис А. Джонсон атындағы Әскери медициналық орталығы Джонсонның құрметіне ашылды. Медициналық орталық 16 акр жерді алып жатыр және Ветерандар ескереуі паркі мен Батыс Вирджиния штатының қарттар үйіне іргелес орналасқан. Бұл медициналық орталық 1960 жылдан бері Батыс Вирджиния университеті, Фейрмонт мемлекеттік университеті, Алдерсон Броаддус колледжі және басқа да жақын маңдағы жоғары оқу орындарымен тұрушылық және академиялық байланыстар арқылы белсенді оқыту орталығы болып табылады.