Эрнест Хемингуэйдің «Қозғалмалы мереке» кітабы – 1920-ші жылдардағы Париж өмірі, жазушының басынан өткен оқиғалары мен «ұтылған буын» өкілдері туралы естелік.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Эрнест Хемингуэйдің 1964 жылғы естелігі
1964 memoir by Ernest Hemingway
"Қозғалмалы мереке" – американдық жазушы Эрнест Хемингуэйдің 1920 жылдары Парижде күрескен журналист және жазушы ретінде өткен жылдары туралы естеліктері. Ол жазушының өлімінен кейін жарық көрді. Кітап Хемингуэйдің Хэдли Ричардсонмен алғашқы некесін және соғыстар арасындағы Франциядағы "жоғалған ұрпақтың" басқа да мәдени тұлғаларымен байланыстарын егжей-тегжейлі баяндайды. Естелік Хемингуэйдің жеке әңгімелерінен тұрады және сол кездегі көптеген танымал тұлғаларды қамтиды, мысалы, Сильвия Бич, Хилар Беллок, Брёр фон Бликсен Файнеке, Алестер Кроули, Джон Дос Пассос, Ф. Скотт және Зелда Фицджеральд, Форд Мадокс Форд, Джеймс Джойс, Уиндхэм Льюис, Пасин, Езра Паунд, Эван Шипман, Гертруда Стайн, Элис Б. Токлас және Герман фон Веддеркоп. Бұл еңбек сонымен қатар барлар, кафелер және қонақүйлер сияқты нақты орындардың мекенжайларын қамтиды, олардың көптегені бүгінде де Парижде кездеседі. Эрнест Хемингуэйдің 1961 жылғы шілдеде жасаған өзіне қол салуы авторлық құқық мәселелеріне байланысты кітаптың жариялануын кешіктірді және соңғы нұсқасына бірнеше түзетулер енгізілді. Естелік 1964 жылы, Хемингуэйдің өлімінен үш жыл өткен соң, оның төртінші әйелі және жесірі Мэри Хемингуэй оның түпнұсқа қолжазбалары мен жазбалары негізінде жариялады. Оның немересі Сеан Хемингуэй өзгерткен және қайта қараған басылым 2009 жылы жарық көрді.
A Moveable Feast is a 1964 memoir by American author Ernest Hemingway about his years as a struggling expatriate journalist and writer in Paris during the 1920s. It was published posthumously. The book details Hemingway's first marriage to Hadley Richardson and his associations with other cultural figures of the Lost Generation in Interwar France. The memoir consists of various personal accounts by Hemingway and involves many notable figures of the time, such as Sylvia Beach, Hilaire Belloc, Bror von Blixen Finecke, Aleister Crowley, John Dos Passos, F. Scott and Zelda Fitzgerald, Ford Madox Ford, James Joyce, Wyndham Lewis, Pascin, Ezra Pound, Evan Shipman, Gertrude Stein, Alice B. Toklas, and Hermann von Wedderkop. The work also refers to the addresses of specific locations such as bars, cafes, and hotels, many of which can still be found in Paris today. Ernest Hemingway's suicide in July 1961 delayed the publication of the book due to copyright issues and several edits which were made to the final draft. The memoir was published posthumously in 1964, three years after Hemingway's death, by Mary Hemingway, his fourth wife and widow, based upon his original manuscripts and notes. An edition altered and revised by Seán Hemingway, his grandson, was published in 2009.
Өмірбаян
1956 жылдың қарашасында Хемингуэй 1928 жылдың наурыз айында Париждегі «Ритц» қонақ үйінің жертөлесінде сақтап қойған екі кішкентай саяхатшы сандығын тауып алды. Сандықтарда 1920 жылдары толтырған оқулықтары болған. Ол сондай-ақ, жасалған өзгерістер Мэридің орындаушы ретіндегі саясатына қайшы келетінін айтты, ол «араласпау» принципін ұстанған. Бреннердің сөзінше, Мэри Хемингуэйдің соңғы нұсқасындағы тараулардың ретін өзгерткен, көрінетін себебі – «хронологиялық реттілікке» келтіру. Бұл өзгеріс «Шекспир және компания» кітап дүкенінің иесі Сильвия Бич және Гертруда Штайн сияқты тұлғалардың суреттерінен құралған тізбекті үзіп тастады. Хемингуэй өз нұсқасынан шығарып тастаған «Жаңа мектептің тууы» атты тарауды Мэри қайта қосты. Бреннердің пікірінше, ең ауыр өзгеріс – Хемингуэйдің бірінші әйелі Хэдлиге арналған ұзақ кешірім сұрауының жойылғаны. Бұл кешірім кітаптың барлық нұсқасында әртүрлі формада кездесетін. Бреннер Мэри оны өшіргенін, себебі ол оның әйелі ретіндегі беделіне нұқсан келтіретінін айтады. Ал Хотчнер 1959 жылы «Қозғалмалы той» кітабының дерлік соңғы нұсқасын алғанын, ал Мэри Хемингуэй басылып шыққан нұсқасы сол кезде оқыған нұсқасымен бірдей екенін мәлімдеді. Оның ойынша, 1964 жылғы басылым Хемингуэйдің қалаған нұсқасы, ал Мэри Хемингуэй өздігінен тарауларды түзеткен немесе қосқан жоқ, тек Эрнесттің ниеттерін орындады. Хотчнер Хемингуэйдің естеліктерін «жылдамдықпен жазылған еңбек» деп сипаттап, Хемингуэйдің «оның жариялануын міндетті түрде қалағанын» айтады және былай деп мәлімдейді: «Мэри Эрнесттің мүлігімен айналысқандықтан, кітапқа көп араласпады. Кубадан қайтып келе жатқан ұшақта оқығаным [1959 жылы] басылып шыққан нұсқамен бірдей болды. Мэридің қосымша тараулары болған жоқ». Бұл термин бұрын (1946 жылы) діни емес контексте Альбер Камюдың «Шеттік» романының ағылшын тіліне аудармасында қолданылған: «Массон біз таңертең ерте тамақтандық деді, бірақ шын мәнінде түскі ас – жылжымалы той, оны қалағаныңыз кезде жеуге болады».
In November 1956, Hemingway recovered two small steamer trunks that he had stored in March 1928 in the basement of the Hôtel Ritz Paris. The trunks contained notebooks he had filled during the 1920s. He also suggested that the changes appeared to contradict Mary's stated policy for her role as executor, which had been to maintain a "hands off" approach. Brenner states that Mary changed the order of the chapters in Hemingway's final draft, apparently to "preserve chronology". This change interrupted the series of juxtaposed character sketches of such individuals as Sylvia Beach, owner of the bookstore Shakespeare and Company, and Gertrude Stein. The chapter titled "Birth of a New School", which Hemingway had dropped from his draft, was reinserted by Mary. Brenner alleges the most serious change was the deletion of Hemingway's lengthy apology to Hadley, his first wife. This apology appeared in various forms in every draft of the book. Brenner suggests that Mary deleted it because it impugned her own role as his wife. In contrast, Hotchner has said that he received a near final draft of A Moveable Feast in 1959, and that the version Mary Hemingway published is essentially the draft he had read then. In his view, the original 1964 publication is the version that Hemingway intended, and Mary Hemingway did not revise or add chapters on her own initiative, but simply carried out Ernest's intentions. Hotchner describes Hemingway's memoir as "a serious work", that Hemingway "certainly intended it for publication", and contends: "Because Mary was busy with matters relating to Ernest’s estate, she had little involvement with the book What I read on the plane coming back from Cuba [in 1959] was essentially what was published. There was no extra chapter created by Mary. The term had also been used earlier (1946) in a non religious context in an English translation of the novel The Stranger by Albert Camus: "Masson remarked that we’d had a very early lunch, but really lunch was a movable feast, you had it when you felt like it."
1964 жылғы екі сын реакциясының сақталған видеосы
GSN кабельдік арнасы Шейла Грэмнің "What's My Line?" американдық телешоуында болған көрінісінің киножазбасын қайта көрсетіп отыр. Бұл оның сүйіктісі Ф. Скотт Фицджеральдтың қайтысынан 23 жыл өткен соң болды. Ол 1964 жылдың 7 маусымында CBS телеарнасында тікелей эфирде көрсетілген эпизодқа қатысты, сол кезде "Алмалы той" кітабы бестселлерлер тізімінде болған.
The basic cable channel GSN has rebroadcast the kinescope of an appearance that Sheilah Graham made on the American television show What's My Line? 23 years after the death of her boyfriend F. Scott Fitzgerald. She appeared on an episode that was telecast live on CBS on June 7, 1964, when A Moveable Feast was on bestseller lists.
2009 жылғы басылымға қатысты пікірлер
А. Э. Хотчнер 2009 жылғы басылымға қатысты басқа да сын-пікірлерінің арасында, Сеан Хемингуэй оны әжесі (Хемингуэйдің екінші әйелі Паулин Пфайффер) туралы оған ұнамайтын сілтемелерді алып тастау үшін өңдегенін айтты. Айрин Гаммель жаңа басылым туралы: "Жарияланған мәтін уақыт сынағынан өткен және өңдеулері авторлар немесе олардың заңды өкілдері бекіткен жағдайда, автордың бастапқы ниетін этикалық және практикалық тұрғыдан қалпына келтіру қиын мәселе" деп жазды. Авторлық құқықтың күрделілігін атап көрсетіп, ол: "Мэридің нұсқасы түпкілікті деп есептелуі керек, ал 'қалпына келтірілген' нұсқа 1964 жылғы басылымның қалыптасуын түсіндіретін маңызды, жарияланбаған контексттік материалдарға қол жеткізуге мүмкіндік береді" деп қорытындылады.
A. E. Hotchner alleged, among his other criticisms of the 2009 edition, that Seán Hemingway had edited it, in part, to exclude references to his grandmother (Hemingway's second wife Pauline Pfeiffer) that he found less than flattering. Irene Gammel writes about the new edition: "Ethically and pragmatically, restoring an author's original intent is a slippery slope when the published text has stood the test of time and when edits have been approved by authors or their legal representatives." Pointing to the complexity of authorship, she concludes: “Mary's version should be considered the definitive one, while the 'restored' version provides access to important unpublished contextual sources that illuminate the evolution of the 1964 edition.”
Бейімделулер
2009 жылдың 15 қыркүйегінде Variety журналы Эрнест Хемингуэйдің немересі және оның бірінші әйелі Мариэль Хемингуэй американдық кино продюсері Джон Голдстоунмен бірге мемуардың фильмдік және теледидарлық құқықтарын алғанын хабарлады. 2019 жылы Village Roadshow Entertainment Group арқылы телесериал дамытылып жатқаны туралы мәлімделді, бірақ шығарылу күні белгіленбеген.
On September 15, 2009, Variety reported that Mariel Hemingway, a granddaughter of Ernest Hemingway and his first wife, had acquired the film and television rights to the memoir with American film producer John Goldstone. In 2019, it was reported that a television series was being developed through Village Roadshow Entertainment Group, but there was no planned release date.
Фильмдердегі
The Moderns (1988) комедиялық фильмі "Жоғалған ұрпақ" аңызын пароди жасағанда "Жүргізуге болатын мейрам" кейіпкерлерін жандандырады. Кітап Николас Кейдж бен Мег Райан арасындағы әңгіме кезінде "Ангелдер қаласы" (1998) фильмінде пайда болады. Вуди Алленнің 2011 жылғы "Парижде түнгі саяхат" фильмі Хемингуэй кітабында бейнеленген 1920 жылдардағы Париж қаласында өтеді, және фильмде Оуэн Уилсон кейіпкері Хемингуэй, Гертруда Стайн, Ф. Скотт және Зелда Фицджеральдпен әрекеттеседі, сондай-ақ "жүргізуге болатын мейрам" фразасы екі рет қолданылады. "Сөздер" (2012) фильмі ескі хат сөмкесінен табылған кітап қолжазбасын көрсету үшін "Жүргізуге болатын мейрам" кітабынан үзіндіні пайдаланады. "Капитан Америка: Қысқы сарбаз" (2014) американдық фильмінде Стив Роджерс кейіпкерінің пәтеріндегі кітап сөресінде Хемингуэйдің "Жүргізуге болатын мейрам" кітабы бар. "Француздық хаттар" (1979) американдық фильміндегі кейіпкер кітаптан эпиграфты келтіріп, Францияда бірге оқитын американдық студентті Паризде оқып қана қоймай, өмірден де ләззат алуға көндіреді. "Гарольд пен Кумар Гуантанамодан қашу" (2008) американдық комедиялық фильмінде Титс Хемингуэй есімді стриптизер өзінің есімінің соңғы бөлігін сүйікті романы "Жүргізуге болатын мейрам" болғандықтан алғанын айтады.
The comedy film The Moderns (1988) brings the characters of A Moveable Feast to life while spoofing the pretense of the Lost Generation. The book is featured in the movie City of Angels (1998) during an exchange between Nicolas Cage and Meg Ryan. Woody Allen's 2011 film Midnight in Paris is set in the Paris of the 1920s as portrayed in Hemingway's book, and the movie features the Owen Wilson character interacting with Hemingway, Gertrude Stein, and F. Scott and Zelda Fitzgerald, and uses the phrase "a moveable feast" in two instances. The Words (2012) uses an excerpt from A Moveable Feast to represent a book manuscript found in an old messenger bag. In the American movie Captain America: The Winter Soldier (2014), one of the books on the shelf in the character Steve Rogers' apartment is Hemingway's A Moveable Feast. In the American film French Postcards (1979), a character quotes the epigraph from the book in order to convince a fellow American student who is studying in France with him to not only study, but enjoy life in Paris. In the American comedy film Harold & Kumar Escape from Guantanamo Bay (2008), a stripper named Tits Hemingway says she got the latter part of her name because her favorite novel is A Moveable Feast.
Әдебиетте
Жазушы Энрике Вила Матас өзінің "Париж ешқашан бітпейді" (2003) кітабын Хемингуэйдің туындысының соңғы тарауының атымен атады.
The writer Enrique Vila Matas named his book Never Any End to Paris (2003) after the final chapter of Hemingway's work.
Сахналық қойылымдарда
1960-шы жылдардың соңындағы стендап өнеркөрсетулерінде Вуди Аллен, жақында жарық көрген кітаптың әсерін бейнелей отырып, Хемингуэй, Фицджеральдтар және Гертруда Стайнмен бірге өткізген ойдан шығарылған уақыттарын әңгімелеп, қайта-қайта бір қызық сөзбен аяқтады: "Ал Хемингуэй мені бетке ұрып жіберді."
In his stand up performances in the late 1960s, Woody Allen performed a routine wherein he riffed the feel of the then recently published book while describing imaginary times spent with Hemingway, the Fitzgeralds, and Gertrude Stein with the repeated punch line: "And Hemingway punched me in the mouth."
Францияда қайта өрлеу
2015 жылдың 13 қарашасында Парижде болған террористик шабуылдардан кейін «Қозғалмалы мереке» кітабы Францияда бестселлерге айналды. Шабуылдар контекстінде кітаптың француз тіліндегі атауы «Париж – мереке» қарсылық пен тойлаудың қуатты символы болды. Кітап дүкендерінде сатылым күрт өсті және кітаптың даналары қала бойынша париждіктердің шабуыл құрбандарын құрметтеу үшін салған түрмелерде гүлдер мен шамдардың арасында кеңінен таралды.
Following the November 13, 2015, terrorist attacks in Paris, A Moveable Feast became a bestseller in France. In the context of the attacks, the book's French language title, Paris est une fête, was a potent symbol of defiance and celebration. Bookstore sales of the volume surged, and copies of the book became a common fixture among the flowers and candles in makeshift memorials created by Parisians across the city to honor victims of the attacks.
Хемингуэйдің шараптары
"Қозғалмалы мереке" кітабында Хемингуэй Париждегі болашақ жазушылардың өмірін қалай өткізгенін көрсетеді. Ол Скотт Фицджеральд пен Гертруда Штайнмен достығы, алғашқы некесі және Латын кварталындағы өмірі, париждік кафелерде жазу әдеттері туралы айтады. Оның жақсы шарапқа құштарлығы, достарымен бірге қандай шарап ішкенін және оған қандай тағамдар қосып жегенін еске алудан еш қашпайды. Шарап – Париждегі жазушылардың өмір салтының бір бөлігі болған. Сансер: "Жалған көктем", "Сол жылдың кейінірек күні, біз саяхатымыздың бірінен оралғанда және тағы да жақсы нәтижеге қол жеткізгенде, үйге қайтар жолда Пруньерге тоқтадық. Терезедегі тартымды бағалы тауарларға қарап, барда отыруға кірдік. Біз Сансермен бірге устрица мен мексикалық краб жедік". Макон: Скотт Фицджеральд, "Лиондағы қонақ үйден тамаша түскі ас алдық: трюфель қосылған дәмді қуырылған тауық, әдемі нан және ақ Макон шарабы. Скотт әр тоқтаған жерімізде ақ Макон ішкенде қатты қуанды. Маконнан тағы төрт бөтелке тамаша шарап сатып алдым, оларды қажет болғанда аштым". Корсика: Паскинмен Домда, "Үйде, арақ-шаруахананың үстінде Корсика шарабы болды, ол үлкен құдірет пен төмен бағаға ие еді. Бұл шынайы корсикалық шарап еді, оны сумен жартысына дейін сұйылтып ішсең де, оның мәнін сезінуге болады". Каор: Паскинмен Домда, "Негр де Тулузда біз жақсы Каор шарабын төрттен бірінен, жартысынан немесе толық қарафемен ішіп, көбінесе үштен бір бөлігін сумен сұйылтатынбыз. Парижде, дерлік ештеңеге ие болмай-ақ жақсы өмір сүруге болады, кейде тамақтан бас тартып, жаңа киім сатып алмау арқылы үнемдеп, қажетті заттарға жұмсауға болады". 2020 жылдың қыркүйек айында Чизуик кітап фестивалінде Виктория Даскал ұсынған Хемингуэйдің "Қозғалмалы мереке" кітабындағы шарапқа арналған әдеби кеш өтті.
In A Moveable Feast, Hemingway shows what life was like for aspiring writers in Paris. He talks about his friendships with Scott Fitzgerald and Gertrude Stein, his first marriage and their life in the Latin Quarter, and his writing routine in Parisian cafes. His love of good wine shines through as he never fails to mention which wine he enjoyed with his friends and what they ate with it. Wine was entwined with the writer's lifestyle in Paris. Sancerre: A False Spring, "Another day later that year when we had come back from one of our voyages and had good luck at some track again we stopped at Prunier's on the way home, going in to sit at the bar after looking at the clearly priced wonders in the window. We had oysters and crab mexicane with glasses of Sancerre." Mâcon: Scott Fitzgerald, "We had a marvellous lunch from the hotel at Lyon, an excellent truffled roast chicken, delicious bread and white Mâcon wine and Scott was very happy when we drank the white Maconnais at each of our stops. At Mâcon I had bought four more bottles of excellent wine which I uncorked as we needed them." Corsican: With Pascin at the Dôme, "At home, over the sawmill, we had a Corsican wine that had a great authority and a low price. It was a very Corsican wine and you could dilute it by half with water and still receive its message." Cahors: With Pascin at the Dôme, "At the Negre de Toulouse we drank the good Cahors wine from the quarter, the half or the full carafe, usually diluting it about one third with water In Paris, then, you could live very well on almost nothing and by skipping meals occasionally and never buying any new clothes, you could save and have luxuries." In September 2020, Chiswick Book Festival featured a wine and literature event celebrating Hemingway's wine in A Moveable Feast presented by Victoria Daskal.