Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Грек грамматигі, философы және әдеби сыншысы (б.з.д. 400–320 жж.)
қасиетті христиан
Greek grammarian, philosopher and literary critic (c.400–320 BC)
the Christian saint
Зоил (Ζωΐλος Zoilos; б.з.д. 400–320 жж.) – Шығыс Македониядағы Амфиполь қаласынан шыққан грек грамматигі және әдеби сыншысы, сол кезде ол Фракия деп белгілі болған. Өмірінің кейінгі кезеңінде ол Гомеромастикс (Ὁμηρομάστιξ "Гомердің қамшысы"; жазылу түрі: Ὁμηρομάστιγος) деген ат алды.
Zoilus (Ζωΐλος Zoilos; c. 400320 BC) was a Greek grammarian and literary critic from Amphipolis in Eastern Macedonia, then known as Thrace. He took the name Homeromastix (Ὁμηρομάστιξ "Homer whipper"; gen.: Ὁμηρομάστιγος) later in life.
Өмірбаян
Витрувийдің (vii, кіріспесінде) айтуынша, Зоил Птолемей Филадельф заманында өмір сүрген және патшаны сынағаны үшін жаза ретінде айқышқа тартылған; алайда, бұл мәлімет Зоилдың беделіне негізделген құрамындағы шындық емес болуы мүмкін. Витрувий былай жалғастырады: Зоил Хиоста тасталған немесе Смирнада тірі кезінде өртеу қасіретіне ұшыраған болуы мүмкін. Витрувий мұны дұрыс деп санады, өйткені ол өзін қорғай алмайтын авторды жамандағаны үшін өлімге лайық еді. Зоил бір кезде Исократтың ізбасары болған, бірақ кейін Афинада риторика оқытушысы болған Поликраттың шәкіртіне айналды. Зоил Гомерге жасаған шабуылдарының қаталдығымен белгілі болды, бұл шабуылдар негізінен Гомер поэмаларындағы мифологиялық элементтерге бағытталған. Зоил Лисийдің стилін қолдаған Исократ пен Платонның еңбектеріне де жауап жазды. Дегенмен, Гомерлік мәселе оның аты қатал және қастандықпен сынға теңес болуына себеп болды: антикалық дәуірде ол "Гомеромастикс", "Гомердің жазалаушысы" деген атқа ие болды; ал қазіргі заманда Сервантес Зоилды "жалақор" деп атады, "Дон Кихот" алғы сөзінде, сондай-ақ қазір қолданылмайтын "Әр ақынның өзінің Зоилы бар" деген мақал бар. Оның жазбалары сақталмағандықтан, осы карикатураның негізді екенін білу мүмкін емес.
According to Vitruvius (vii., preface), Zoilus lived during the age of Ptolemy Philadelphus, by whom he was crucified as the punishment of his criticisms on the king; but this account should probably be rejected as a fiction based on Zoilus' reputation. Vitruvius goes on to state that Zoilus also may have been stoned at Chios or thrown alive upon a funeral pyre at Smyrna. Either way Vitruvius felt it was just as well since he deserved to be dead for slandering an author who could not defend himself. Zoilus appears to have been at one time a follower of Isocrates, but subsequently a pupil of Polycrates, whom he heard at Athens, where he was a teacher of rhetoric. Zoilus was chiefly known for the acerbity of his attacks on Homer, chiefly directed against the fabulous element in the Homeric poems. Zoilus also wrote responses to works by Isocrates and Plato, who had attacked the style of Lysias of which he approved. However, the Homeric Question led to his name becoming a byword for harsh and malignant criticism: in antiquity he gained the name "Homeromastix", "scourge of Homer"; in the modern period, Cervantes calls Zoilus a "slanderer" in the preface to Don Quixote and there is also a (now disused) proverb, "Every poet has his Zoilus." Since his writings do not survive, it is impossible to know whether this caricature is justified.