Нью-Йорктегі Әулие Патрик соборы – Солтүстік Америкадағы ең ірі готикалық католик шіркеуі. Манхэттенде орналасқан, тарихы және архитектурасы туралы біліңіз!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Нью-Йорк қаласындағы католик соборы – собордың бұрынғысы және қазіргі Манхэттеннің оңтүстік бөлігіндегі шіркеу.
Catholic cathedral in New York City
the cathedral's predecessor and a current parish in Lower Manhattan
Сент-Патрик соборы – Нью-Йорк қаласының Манхэттен орталық ауданында орналасқан католик соборы. Бұл Нью-Йорк архиепископының резиденциясы және приход шіркеуі. Собор Бесінші авеню, Мэдисон авеню, 50-ші және 51-ші көшелермен шектелген қалалық кварталды алып жатыр, алдынан Рокфеллер орталығы көрінеді. Джеймс Ренвик-кене жобалаған бұл Солтүстік Америкадағы ең ірі готикалық жаңғыру стиліндегі католик соборы. Собор 1858 жылы Нью-Йорк архиепископтығының өсуіне байланысты және бұрынғы Сент-Патрик соборының орнына салынды. Америка Азамат соғысы кезінде, 1860-шы жылдардың басында құрылыс тоқтатылды; собор 1878 жылы аяқталып, 1879 жылғы 25 мамырда киеленді. 1880-жылдардың басында архиепископтың үйі мен пасторлық үйі қосылды, екеуі де Джеймс Ренвик-кене жобалаған, ал мұнаралар 1888 жылы орнатылды. Чарльз Т. Мэтьюс жобалаған әйелдер капелласы 1901 жылдан 1906 жылға дейін салынды. Собордың барлық қарыздары өтелгеннен кейін 1910 жылғы 5 қазанда киеленді. Соборды бірнеше рет, соның ішінде 1940-шы, 1970-ші және 2010-шы жылдары кеңінен қалпына келтіру жұмыстары жүргізілді. Сент-Патрик соборы мәрмәрмен қапталған және ондаған әйнек суреттері бар. Оның ұзындығы 101 метр, ал трансепттердегі ең үлкен ені 53 метр. Собордың Бесінші авенюдегі басты кіреберісіндегі қола есіктер 100 метрлік мұнаралармен шектелген. Солтүстік мұнарада он тоғыз қоңырау орналасқан, ал ішкі жағында екі орган құбыры бар. Ішінде кеме, бірнеше капеллалармен шектелген, екі трансепт, ғибадатхана және апсида, сондай-ақ крипт бар. Апсиданың шығысында Мэдисон авенюіне қарап тұрған пасторлық үй, әйелдер капелласы және архиепископтың резиденциясы орналасқан. Собор Нью-Йорк қаласының тарихи ескерткіші болып табылады және Ұлттық тарихи орындар тізіліміне енгізілген.
St. Patrick's Cathedral is a Catholic cathedral in the Midtown Manhattan neighborhood of New York City. It is the seat of the Archbishop of New York as well as a parish church. The cathedral occupies a city block bounded by Fifth Avenue, Madison Avenue, 50th Street, and 51st Street, directly across from Rockefeller Center. Designed by James Renwick Jr., it is the largest Gothic Revival Catholic cathedral in North America. The cathedral was constructed starting in 1858 to accommodate the growing Archdiocese of New York and to replace St. Patrick's Old Cathedral. Work was halted in the early 1860s during the American Civil War; the cathedral was completed in 1878 and dedicated on May 25, 1879. The archbishop's house and rectory were added in the early 1880s, both designed by James Renwick Jr., and the spires were added in 1888. A Lady chapel designed by Charles T. Mathews was constructed from 1901 to 1906. The cathedral was consecrated on October 5, 1910, after all its debt had been paid off. Extensive restorations of the cathedral were conducted several times, including in the 1940s, 1970s, and 2010s. St. Patrick's Cathedral is clad in marble and has several dozen stained glass windows. It measures 332 feet (101 m) long, with a maximum width of 174 feet (53 m) at the transepts. The bronze doors that form the cathedral's main entrance on Fifth Avenue are flanked by towers with spires rising 329.5 feet (100 m). The northern tower contains nineteen bells, and the interior has two pipe organs. Inside is a nave flanked by several chapels; two transepts; a chancel and apse; and a crypt. East of the apse are the rectory, Lady chapel, and archbishop's residence facing Madison Avenue. The cathedral is a New York City designated landmark and is listed on the National Register of Historic Places.
Тарих
Нью-Йорк епархиясы 1808 жылы Папа Пий VII құрды. Сент-Патрик шіркеуі көп ұзамай Нью-Йорк қаласының шағын, бірақ өсіп келе жатқан католик халқына қызмет ету үшін салынды, олар енді Сент-Петр шіркеуіне сыймады. Сол кезде епархияда 15 000 католик болды. Иезуиттер қауымы сол жерде колледж салды, ол сол кезде Нью-Йорк қаласының солтүстігінде орналасқан. Онда «жақсы ескі үй» және киелі Игнатий шіркеуі болды. 1813 жылы иезуиттер бұл жерді Нью-Йорк епархиясына сатты. Мектеп 1814 жылы жабылды және епархия мүлікті француз билігінен қуғын-сүргіннен қашып келген траппистер қауымының аббаты Дом Августин Лестранжға берді. Олар шағын монастырлық қауымнан басқа, жетім балаларға да қараумен айналысты. Наполеонның құлауымен траппистер 1815 жылы Францияға оралды, бірақ көршілес жетімдер үйін епархия он тоғызыншы ғасырдың соңына дейін сақтап келді. 1828 жылы Сент-Патрик, Сент-Петр және Сент-Мэри шіркеулерінің қамқоршылары 50-ші және 51-ші көшелер арасындағы Бесінші даңғылда жерлеу орнын құру мүмкіндігін талқылау үшін кездесті. Қамқоршылар 1829 жылы мүлікті сатып алды, бірақ оны зират ретінде пайдаланбады. 1840 жылы епископ Джон Дюбуа шіркеуді саңырау және мылқаулар панаханасында және жалпы аймақта жұмыс істейтін католиктер үшін қайта ашты. Қасиетті Иоанн Евангелист шіркеуі үшін қарапайым шіркеу салынды және 1841 жылы епархияның әкімшісі Rev. Джон Хьюз арқылы киеленді. Приходтың қарызын өтеу үшін киелену рәсіміне билеттер сатылды, бірақ ипотека жабылып, 1844 жылы шіркеу аукционға сатылды. Rev. Майкл А. Курран қираған приход үшін қаражат жинау үшін тағайындалды және уақытша шіркеу ретінде ескі колледж залын пайдаланды. Курран Ирландиядағы Ұлы ашаршылық кезінде шіркеуді қайта сатып алу үшін қаражат жинауды жалғастырды, ақырында табысқа жетіп, құжатты өз атына алды. Нәтижесінде Нью-Йорк штатында бірнеше қосымша епархиялар құрылды. Сол кезде Нью-Йорк штатындағы католиктердің көпшілігі ирландтар еді. Епископ Джон Джозеф Хьюз көп ұзамай архиепископ дәрежесіне көтерілді. Сол кезде Бесінші даңғыл салыстырмалы түрде ауылдық жер еді. Бұл жер батысқа қарай Колумбия университетінің бақтарына қараған, бірақ айналасындағы аймақ басқаша тас-талқандармен және ашылмаған көшелермен сипатталды. 1853 жылы Хьюз «Renwick & Rodrigue» фирмасын 50-ші және 51-ші көшелер арасындағы Бесінші даңғылдағы соборды жобалау үшін жалдағанын жариялады. Басқа серіктес Джеймс Ренвик кіші жаңа Сент-Патрик соборын жобалауға жауапты болды. Ренвик пен Родриг бастапқыда собордан үлкен собор салуды жоспарлаған. 1857 жылы Хьюз фирма жаңа собордың өлшемдерін азайтуды өтінді. Діни қызметкерлер мен архиепископтардың тұрғын үйлеріне орын беру үшін амбулатория жоспардан алынып тасталды. Апсиданың артындағы аймақта Бәкіре Марияға арналған шіркеу болуы мүмкін еді, бірақ ол толығымен алынып тасталды. Сонымен қатар, жобадағы көптеген ауыр тіреулер де алынып тасталды. Бұл үшін Хьюз Нью-Йорк архиепископтығының бай католиктерінен жаңа собор салуға қаражат жинауды сұрады. Бір жүз үш абонент әрқайсысы 1000 доллар, ал екі абонент католик емес еді. Собор готика стилінде салынуға тиіс еді. Сонымен қатар, архиепископтың үйі мен шіркеу Мэдисон даңғылына қарап тұруы керек еді. Архиепископ Хьюз Бесінші даңғыл мен 50-ші көше қиылысының жанында 100 000 көрерменнің алдында бұрыштық тасты салды, бірақ нақты орны белгісіз. Сол қазанда сәулетшілер соборды ақ мәрмәрден, қоңыр тастан, зәйтүн тастан немесе граниттен жасаудың бағасын ұсынды. Ақ мәрмәр төрт нұсқаның ішіндегі ең қымбат болды, оның құны 850 000 долларға бағаланды, ал Джеймс Холл мен Уильям Джойс мәрмәрді жеткізуді ұсынды. Алберт тасы 800 000 доллар, Belleville тасы 805 000 доллар, ал Dorchester тасы 830 000 доллар тұратын еді. Қазба жұмыстары салыстырмалы түрде кішкентай болды, өйткені тастың түпкі қабаты терең емес, трансептке жақын Бесінші даңғылда жер бетіне жақын көтерілді. Сол жылдың наурыз айында тас кесушілердің ереуілі жұмысты сәл кешіктірді. Қабырғалар су деңгейіне жеткен кезде 73 000 долларлық қаражат толығымен таусылды. Жұмыс тоқтатылған кезде қабырғалардың биіктігі жерден шамамен 4 метрге жеткен еді. Джон МакКлоски Хьюздің орнын басатын архиепископ болып тағайындалды. МакКлоски жаңа Сент-Патрик соборын салуды қаржыландыру жоспарын жасады және Нью-Йорк архиепископтығының шіркеулері собор аяқталғанға дейін жылына 100 000 доллар жұмсайтынына уәде берді. Соборды салуға көбінесе осы шіркеулердің жарлы ирланд иммигранттары қаржылай көмек көрсетті. «New York World» газетіндегі мақалада собор «байлықтың артығынан емес, көбінесе кедейліктің құрбанынан» салынғаны туралы жазылған. Собордың қасқасы жазда салынысты, өйткені тас мұздақта салынбайды. Бесінші даңғылдағы кіреберіс, биіктігі 21 метр болатын, аяқталған еді, бірақ бірнеше сыншылар собордың дизайнына жоғары баға берді. «New York World» газетінің тілшісі, мүмкін Монтгомери Шуйлер, 1871 жылы собор «әлемдегі жетекші діни құрылыстардың бірі» болады деп жазды. 1875 жылдың соңына қарай шатырлар қалдықталған және қабырғалардың барлығы аяқталған, Бесінші даңғыл бойындағы шағын бөлігінен басқа. 1876 жылы қамқоршылар «Emigrant Bank» банкінен тағы 100 000 доллар қарыз алды. МакКлоски 1874 және 1878 жылдары жиһазға шарттар жасады. Бірінші үш аптада жиналған қаражатқа күніне оннан он бір мыңға дейін адам келді. Жәрмеңке 36 түнге созылды және жабылу күні, 30 қарашада, шамамен 250 000 адамды қамтыды. Нью-Йорк архиепископтығының қырық бес шіркеуі жәрмеңкеде көрме ұсынды.
The Diocese of New York was founded by Pope Pius VII in 1808. St. Patrick's was founded shortly afterward to serve New York City's small, but growing, Catholic population, which could no longer fit in St. Peter's Church. At the time, there were 15,000 Catholics in the diocese. The Jesuit community built a college on the site, which at the time was north of New York City proper. It contained a "fine old house" which was fitted with a chapel of St. Ignatius. In 1813, the Jesuits sold the lot to the Diocese of New York. The school closed in 1814 and the diocese gave the property to Dom Augustin LeStrange, the abbot of a community of Trappists who were fleeing persecution by French authorities. In addition to a small monastic community, they looked after orphans. With the downfall of Napoleon, the Trappists returned to France in 1815, but the neighboring orphanage was maintained by the diocese into the late nineteenth century. In 1828, trustees of St. Patrick's, St. Peter's, and St. Mary's met to discuss the feasibility of establishing a burial ground at Fifth Avenue between 50th and 51st Streets. The trustees bought the property in 1829 but did not use it as a cemetery. Bishop John Dubois reopened the chapel in 1840 for Catholics employed at the Deaf and Dumb Asylum and in the general neighborhood. A modest frame church was built for the parish of St. John the Evangelist and dedicated in 1841 by the Rev. John Hughes, administrator of the diocese. Tickets were sold to the dedication to ease the parish's debt, but the mortgage was foreclosed upon, and in 1844 the church was sold at auction. The Rev. Michael A. Curran was appointed to raise funds for the devastated parish and used an old college hall as a temporary church. Curran continued raising funds to buy back the church during the Great Famine in Ireland, eventually succeeding and taking the deed in his own name. As a result, several additional dioceses were created in New York state. Most of New York state's Catholics at the time were Irish. Bishop John Joseph Hughes was raised to the level of archbishop soon afterward. At the time, the Fifth Avenue site was still relatively rural. The site faced the gardens of Columbia University to the west, but the surrounding area was otherwise characterized by rocks and unopened streets. In 1853, Hughes announced that he had hired the firm Renwick & Rodrigue to design a cathedral on Fifth Avenue between 50th and 51st Streets. The other partner, James Renwick Jr., was largely responsible for designing the new St. Patrick's Cathedral. Renwick & Rodrigue originally planned a larger cathedral than the structure that was ultimately built. Hughes requested in 1857 that the firm reduce the dimensions of the new cathedral. To make way for the clergy's and archbishop's residences, the ambulatory was removed from the plans. The area behind the apse would have contained a chapel dedicated to the Blessed Virgin, but this was removed entirely. The numerous heavy buttresses in the design were also removed. To raise money for the effort, Hughes asked wealthy Catholics in the Archdiocese of New York to subscribe to a building fund for the new cathedral. One hundred and three subscribers donated $1,000 apiece, and two subscribers were non Catholics. The cathedral was to be built in the Gothic Revival style. In addition, an archbishop's house and a chapel would face Madison Avenue. Archbishop Hughes laid the cornerstone in front of 100,000 spectators near the intersection of Fifth Avenue and 50th Street, though the precise location remains unclear. That October, the architects presented cost estimates for making the cathedral out of white marble, brown freestone, olive freestone, or granite. The white marble was the most expensive of the four options, with a projected cost of $850,000, and James Hall and William Joyce offered to supply the marble. Efn|Albert stone would have cost $800,000, Belleville stone would have cost $805,000, and Dorchester stone would have cost $830,000. The excavations were relatively small because the underlying layer of bedrock was shallow, rising nearly to the surface near the transept on Fifth Avenue. Work was slightly delayed by a stonecutters' strike that March. The walls had reached the water table when all $73,000 in funds had been exhausted. When work was suspended, the walls had been built to an average height of 12 feet (4 m) above ground. John McCloskey was appointed to succeed Hughes as archbishop. McCloskey created a plan to finance the construction of the new St. Patrick's Cathedral. and the constituent churches of the Archdiocese of New York promised to spend $100,000 a year until the cathedral was complete. Most funding for the cathedral came from the parishioners of these churches, who were mainly poor Irish immigrants. An editorial in the New York World described the cathedral as being constructed "not of the superfluity of wealth, but for the most part out of the offerings of poverty". The cathedral's masonry was laid during summer as the stonework could not be laid in the cold. The entrance on Fifth Avenue, measuring 70 feet (21 m) tall, had also been finished. though several commentators praised the cathedral's design. A reporter for the New York World, probably Montgomery Schuyler, wrote in 1871 that the cathedral would be "one of the leading ecclesiastical structures in the world". By late 1875, the roof had been covered with slate and all of the walls were finished, except for a small portion along Fifth Avenue. The trustees borrowed another $100,000 from the Emigrant Bank in 1876. McCloskey made contracts for furnishings in 1874 and again in 1878. In its first three weeks, the fundraiser had an average daily attendance of between ten and eleven thousand. The fair ran for 36 nights and attracted about 250,000 total visitors when it closed on November 30. Forty five parishes of the Archdiocese of New York had exhibits at the fair.
Ашылуы және 19 ғасырдың соңы
Жаңа Сент-Патрик соборы 1879 жылдың 25 мамырында ашылды. Салтанатқа 35 епископ және 6 архиепископ қатысты. Сент-Патрик соборына бұқаралық ақпарат құралдары тарапынан көбінесе жағымды баға берілді. Жаңа Сент-Патрик соборы мен Эмануэль ғибадатханасы Бесінші авенюдің орталық бөлігіндегі алғашқы протестант емес құдайға табыну орындары болды. Ол кезде собор қаланың дамыған аудандарынан шалқап жатқандай еді. Жаңа соборда алғашқы ресми қызмет өткізген епископ – Трентон епархиясының алғашқы епископы, Нью-Джерси штатының Трентон қаласынан Майкл Дж. О'Фаррелл болды. Собордың приходтық аумағы бастапқыда жетінші авенюден шығыс өзеніне дейін, 46-шы және 59-шы көшелер арасында созылса, Мэдисон және алтыншы авенюлер арасындағы бөлігі 42-ші көшеге дейін жеткен. 1880 жылы үшінші авеню мен шығыс өзені арасындағы аудан Сент-Джон Евангелист шіркеуіне берілді. 1880-жылдардың басында Ренвик Мэдисон авенюінде архиепископ үйі мен пасторлық үйдің жобасын жасады. 1881 жылдың желтоқсанында «Real Estate Record and Guide» журналында Ренвик Мэдисон авенюі мен 51-ші көшесінің оңтүстік-батыс бұрышында пасторлық үй салуға шақырылғаны жазылған. Содан кейін Ренвик төрт қабатты мәрмәр шіркеу үйінің жоспарын ұсынды. Сол жылы архиепископ үйінің құрылысы аяқталды. 1885 жылдың қазан айында Италияда жасалған мармардан мүсінделген ескерткіш тақта соборға орнатылды. Ақшаны архиепископтық шіркеудің қызметкерлері жинады, олар кардинал МакКлоскидің алтын мерейтойына 10 000 доллар сыйлық ретінде берді және ол сыйлықты қабылдамағаннан кейін ескерткіш тақтаны тапсырыс берді. Собор толыққаннан кейін қаржы тапшылығынан қанағаттанарлық мұнаралар орнатылмады. 1885 жылдың соңына қарай мұнараларды орнату жоспарланды, олардың құны 190 000 долларға бағаланды. Ренвик 1885 жылдың қыркүйегінде собор мұнараларының жоспарын ұсынды, ал келісімшарт Балтимор қаласының «George Mann & Co.» компаниясына берілді. Тас қазу жұмысы 1886 жылдың қаңтарында басталды, ал мұнаралар сол жылдың қыркүйегінен бастап салына бастады. Мұнаралардың соңғы тастары 1888 жылдың қазан айында орнатылды, содан кейін собор құрылысы аяқталды деп есептелді. Ол кезде бірнеше жүз мүсін орнатуға арналған нишалар бос тұрды, ал он шіркеудің құрбандық тақталары әлі орнатылмаған еді. «Evening World» газеті мұнаралардың құрылысы «қаланың көрнекті әшекейін аяқтайды» деп жазды. Бір жыл өткен соң, собордың биіктігін «New York World Building» ғимараты басып өтті, оның мұнарасы 106 метрге (349 фут) дейін көтерілді. Ғимараттың құрылысы аяқталғандағы қаржы тапшылығы собордың үстіне «уақытша» гипс және ағаштан жасалған төбе орнатуға себеп болды. 1889 жылдың шілде және тамыз айларында собор солтүстік мұнарасындағы төрт қоңыраудың жиынтығын сынап көрді, мұнараның акустикалық қасиеттерін анықтау үшін. Қасиетті Отбасының құрбандық тақтасы 1893 жылы соборда бағышталды. Соборға арналған қоңыраулар жиынтығы АҚШ-та жасалды. Архиепископ оларды бағыштағаннан кейін қоңыраулардың ақауы бар екені анықталды және олар ешқашан қоңырау шалу мұнарасына ілініп қойылған жоқ. 1895 жылы собор Франциядағы Паккардтардан қоңыраулардың екінші жиынтығын жасауға тапсырыс берді. Жаңа қоңырауларды архиепископ Майкл Корриган 1897 жылдың 15 тамызында бағыштады, бірақ олар әлі орнатылмаған еді. Келесі айда қоңырауларға арналған тіреулер солтүстік мұнараға орнатылды. Құрылысы аяқталған кезде Сент-Патрик соборы қаладағы басқа шіркеулерден көп қоңырауға ие болды – 19 қоңырау, ал Троица шіркеуінде он, Грейс шіркеуінде тоғыз қоңырау болды. Сондай-ақ 1897 жылы Де Ла Сальдің рухани ұлдары соборға жаңа құрбандық тақтасын қаржыландырды.
The new St. Patrick's Cathedral opened on May 25, 1879. Thirty five bishops and six archbishops attended the dedication. St. Patrick's was met with a generally positive reception from the media. The new St. Patrick's Cathedral and Temple Emanu El comprised the first non Protestant houses of worship on the midtown section of Fifth Avenue. At the time, the cathedral was far removed from the developed portions of the city. The first bishop consecrated in the new cathedral was the Michael J. O'Farrell of Trenton, New Jersey, who became the first bishop of the Diocese of Trenton. The cathedral's parish originally extended from Seventh Avenue to the East River between 46th and 59th Streets, and the section between Madison and Sixth Avenues extended to 42nd Street. In 1880, the section between Third Avenue and the East River was split to the parish of St. John the Evangelist. During the early 1880s, Renwick designed the archbishop's house and rectory on Madison Avenue. The Real Estate Record and Guide reported in December 1881 that Renwick had been hired to build a rectory at the southwest corner of Madison Avenue and 51st Street. Shortly afterward, Renwick filed plans for a four story marble rectory on the site, to be built by E. D. Connoly & Son and P. Walsh. The archbishop's house was completed the same year. A memorial marble pulpit was manufactured in Italy and installed in the cathedral in October 1885. The money for the pulpit came from the clergy of the archdiocese, who had offered Cardinal McCloskey $10,000 for his golden jubilee and commissioned the pulpit after he had declined the prize. A lack of funding precluded spires from being installed when the cathedral was completed. By late 1885, spires were planned to be installed at a cost of $190,000. Renwick filed plans for the cathedral spires in September 1885, and the contract was awarded to George Mann & Co. of Baltimore. Excavation of the stone commenced in January 1886 and the spires were constructed starting that September. The last stones of the spires were erected in October 1888, at which point the cathedral was considered completed. At the time several hundred niches remained to be filled with figures, and ten chapels did not have their altars yet. The Evening World said the construction of the spires "completes a notable ornament to the city". Within a year, the cathedral was surpassed in height by the New York World Building, whose spire rose to 349 feet (106 m). The funding shortages at the building's completion had also required that a "temporary" plaster and wood ceiling be installed atop the cathedral, The cathedral tested a set of four bells in the north tower in July and August 1889 to determine the tower's acoustic properties. The altar of the Holy Family was consecrated at the cathedral in 1893. A set of bells for the cathedral was manufactured in the United States. After the archbishop consecrated them, the bells were found to be defective and were never hung in the belfry. In 1895, the cathedral ordered a second set of bells to be made by the Paccards in France. The new bells were blessed by Archbishop Michael Corrigan on August 15, 1897, though they had not been installed yet. The framework for the bells was installed in the north tower the next month. At the time of completion, St. Patrick's had more bells than any other church in the city, with 19; by comparison, Trinity Church had ten bells and Grace Church had nine. Also in 1897, the Spiritual Sons of De La Salle funded a new altar for the cathedral.
Қасиетті әйел шіркеуі және құлшылық ету
Маргарет А. Келли, банкир Юджин Келлидің жесірі, 1899 жылы қайтыс болды және әйелдер шіркеуінің құрылысы үшін соборға 200 000 доллар қалдырды, бұл шіркеу оның өлімінен кейін ғана салынуы керек еді. Келлидің ұлдары, қажет болған жағдайда шіркеу үшін қосымша қаражат беруге уәде берді. Келесі жылы Сент-Патрик соборының қамқоршылары собордың апсидасының шығысында орналасқан шіркеудің архитектуралық дизайн конкурсын өткізді. Қамқоршылар американдық, канадалық, француз және британдық сәулетшілерден ұсыныстар алды, содан кейін Нью-Йорк қаласынан Чарльз Т. Мэтьюсқа тапсырма берді. Мэтьюс архитектуралық ықпалдарды зерттеу үшін Еуропаға сапар шекті, содан кейін 1900 жылдың қыркүйегіне қарай шіркеудің жоспарларын дайындады. Архиепископ Корриган собордың қарызын бірден төлеп, барлық қарыздар төленгеннен кейін 1908 жылы оны қасиетті етуді жоспарлады. Бұл күн Нью-Йорк архиепископтығының құрылғанына 100 жыл толуы және іргетасы қаланған күннің 50 жылдығы болатын. Алайда, ол 1902 жылы қасиеттілікке жеткізуге немесе қарыздан арылуға үлкермей қайтыс болды. Бір жылдан астам құрылыс кешіккеннен кейін, 1905 жылдың басында әйелдер шіркеуі дерлік аяқталды. Әйелдер шіркеуінде алғашқы әйін 1906 жылғы Рождествода өтті, бірақ интерьер жиһазы 1908 жылға дейін толыққан жоқ. Шіркеудің жалпы құны 800 000 долларға бағаланды. ХХ ғасырдың басында соборда қосымша өзгерістер жасалды. Оларға әйелдер шіркеуінің сол жағындағы Әулие Михаилға, ал оң жағындағы Әулие Иосифке арналған алтарьлардың құрылысы кірді. 1907 жылға қарай трансептте жылжымалы қола экран орнатылатын болды және собордың құрылысы кезінде орнатылған уақытша ағаш еденді мәрмәр еденмен ауыстыру жоспарланды. Бұл мерекеге АҚШ-тың дерлік барлық архиепископтары 1908 жылғы сәуір айында соборда қатысты. Әйелдер шіркеуі бастапқыда мөлдір терезелермен жабдықталған, бірақ оның витражды терезелері 1909 жылдан бастап Еуропада жасалды. Сент-Патрик соборы 1910 жылдың 5 қазанында Архиепископ Джон Мерфи Фарлидің қатысуымен қасиеттілікке ие болды. Сол кезде айналасы тез дамып жатты.
Margaret A. Kelly, widow of banker Eugene Kelly, died in 1899 and left $200,000 to the cathedral for the construction of a Lady chapel, on the condition that the chapel not be constructed until after her death. Kelly's sons pledged additional funds for the chapel as necessary. The next year, the trustees of St. Patrick's Cathedral held an architectural design competition for the chapel, east of the cathedral's apse. The trustees received submissions from American, Canadian, French, and British architects before giving the commission to Charles T. Mathews of New York City. After traveling to Europe to study architectural influences, Mathews prepared plans for the chapel by September 1900. Archbishop Corrigan was simultaneously paying off the debt on the cathedral with the intention of consecrating it after all the debts were paid off in 1908. This date was the centennial of the Archdiocese of New York's founding and the 50 year anniversary of the groundbreaking ceremony. However, he died in 1902 before the consecration or the retirement of the debt. Following a construction delay of more than one year, the Lady chapel was nearly complete by early 1905. The first Mass in the Lady chapel took place in Christmas 1906, but the interior furnishings were not complete until 1908. The chapel cost $800,000 in total. Additional changes to the cathedral took place in the first decade of the 20th century. These included the construction of an altar to St. Michael on the left side of the Lady chapel, as well as an altar to St. Joseph on the right side. By 1907, a movable bronze screen was to be installed at the transept, and the temporary wooden floor dating from the cathedral's construction was planned to be replaced with a permanent marble floor. which almost every archbishop in the United States celebrated at the cathedral in April 1908. The Lady chapel was originally outfitted with transparent windows, though its stained glass windows were manufactured in Europe starting in 1909. St. Patrick's Cathedral was consecrated on October 5, 1910, with Archbishop John Murphy Farley officiating. By that time, the surrounding area was quickly being developed.
1920-1940 жылдар аралығы
1926 жылы монсеньор Майкл Дж. Лавелл соборды жаңарту үшін қауымнан 625 000 доллар жинауға кірісті. Келесі жылы Роберт Дж. Рейли жөндеу жұмыстарын жүргізуге, соның ішінде ағаш еденді мәрмәр еденге ауыстыруға шақырылды. Еден 1927 жылдың сәуір және желтоқсан айлары аралығында ауыстырылды. Ескі орган да ауыстырылды, сондай-ақ жаңа әйнек терезелер, құрбандық үстелі және лацкалар Әйелдер капелласына орнатылды. Киелі орынның аумағы шамамен 2 метрге ұзартылды, күшейткіштер, темір есіктер және жаңа қола люстралар орнатылды. Жаңа орындықтар мен екі жаңа орган да орнатылды. 1939 жылы Рокфеллер орталығының батысында, Рокфеллер орталығының ағаштарымен үйлесімді болу үшін собордың төңірегіне бірнеше ағаш отырғызылды. Собордың пасторлық үйі 1940 жылдың сәуір айында тарихындағы алғашқы ірі жөндеуге жабылды және сол жылдың желтоқсан айында қайта ашылды. Архиепископ Фрэнсис Спеллман 1941 жылдың ақпан айында Чарльз Магнис жобалаған жаңа бас құрбандық үстеліне анонимді демеуші қаржы бөлгенін хабарлады. Спеллманның мәлімдемесіне сәйкес, Әйелдер капелласы аяқталғаннан бері бастапқы бас құрбандық үстелі собордың архитектуралық стиліне сәйкес келмейтін, бірақ қаржы тапшылығы салдарынан төрт он жыл бойы ауыстырылмаған. Бастапқы бас құрбандық үстелінің артындағы рередос Әйелдер капелласын нефтен көруге кедеріл келтірді, бірақ собордың басшылары мұны болдырмауды қалады. Ескі бас құрбандық үстелі 1942 жылдың ақпанында алынып тасталды, ал Санкт-Патрик соборының жаңа бас құрбандық үстелі сол жылдың мамыр айында киеленді. Джордж Дж. Гиллеспи сыйлаған Әйелдер капелласындағы жаңа құрбандық үстелі де 1942 жылдың мамыр айында киеленді. Джордж А. Фуллер компаниясы 1945 жылдың тамызында сыртқы қабырғаны жөндеу жұмыстарын бастады, себебі жақын жердегі ғимаратты жару кезінде қасбеттен тас түсіп қалған. Бас кіреберіс есігі тарытылды, ал кейбір тіктеп тұрған готикалық әшекейлер Нью-Йорк қаласының климатында жарықтар пайда болуы мүмкін болғандықтан алынып тасталды, себебі климатта температура күрт төмендейтін. Солтүстік мұнараның үстіне қоладан жасалған крест орнатылды, ол бұрынғы тас крестің орнына қойылды. Жобаның ең қызу кезеңінде 350 жұмысшы жұмыс істеді. 1947 жылдың басында Әйелдер капелласы мен жаңа кіреберіс есіктерін қоспағанда, жоба аяқталды. 1948 жылдың ортасында ішкі жөндеу жұмыстары басталды, соның салдарынан собордың 19 құрбандық үстелінің 17-сі ауыстырылды. Кардинал Фрэнсис Спеллман 1949 жылдың желтоқсан айында жаңа қола есіктерді киеледі.
Monsignor Michael J. Lavelle started raising $625,000 from the congregation in 1926 to renovate the cathedral. The next year, Robert J. Reiley was hired to conduct renovations, including replacing the wooden floor with a marble floor. The floor was replaced between April and December 1927. The old organ was also replaced and new stained glass windows, altar, and pews were being installed in the Lady chapel. The sanctuary was extended approximately 8 feet (2 m), the metal communion rail was replaced with a bronze and marble rail, and the wooden throne was replaced with one of marble. Amplifiers, wrought iron doors, and new bronze chandeliers were installed. New pews were also installed, as were two new organs. With the construction of Rockefeller Center to the west, several trees were planted around the cathedral in 1939 to complement Rockefeller Center's trees. The cathedral's rectory was closed in April 1940 for the first major renovation in its history, and it reopened that December. Archbishop Francis Spellman announced in February 1941 that an anonymous donor had provided funding for a new high altar, to be designed by Charles Maginnis. According to Spellman's announcement, the original high altar had been "architecturally inconsistent" with the cathedral's design ever since the Lady chapel was completed, but a lack of funds had prevented the altar's replacement for four decades. The reredos behind the original high altar blocked the view of the Lady chapel from the nave, but the cathedral's trustees wished to avoid this. The old main altar was removed in February 1942 and the new main altar of St. Patrick's Cathedral was consecrated that May. A new altar in the Lady chapel, donated by George J. Gillespie, was also consecrated in May 1942. The George A. Fuller Company started renovating the exterior in August 1945 after blasting for a nearby building dislodged a stone from the facade. The main doorway was narrowed, and some of the projecting Gothic ornamentation was eliminated because they were prone to cracks in New York City's climate, which was characterized by abrupt temperature decreases. A bronze cross was placed atop the north tower, replacing the original stone cross there. The project involved 350 workers at its peak. By early 1947, the project was completed except for the Lady Chapel and a set of new entrance doors. Work began on an interior renovation in mid 1948, with 17 of the cathedral's 19 altars being replaced. Cardinal Francis Spellman blessed the new bronze doors in December 1949.
1950-1990 жылдар
1952 жылы Сент-Патрик соборы бес сыйлық алды. Олар собордың қоңырауларын электрлендіруге, бас органға лифт орнатуға, орындықтарда тізе бүгіп отыруға арналған төсемдер мен күзет арқандарын орнатуға, сондай-ақ жаңа витраж терезелерді салуға қаржы бөлді. 1954 жылы 12 ер және 12 әйел қасиеттілердің суреттері салынған терезелер клерстерияға орнатылды. Бұл терезелер «Атлас Портленд цемент» компаниясының президенті Джон Р. Морронның өсиетімен қаржыландырылды, ол өсиеті арқылы архиепископтыққа 200 000 доллар қалдырған. Собор 1958 жылы негіргі тасы қаланғанының 100 жылдығын тойлады. Сол кезде соборға жылына үш миллионнан астам адам келіп тұратын. 1966 жылдың басында Нью-Йорк қаласының ескерткіштерді сақтау комиссиясы (LPC) Сент-Патрик соборын Нью-Йорк қаласының ескерткіші деп тануды қарастырды. Кейін сол жылы LPC соборды Нью-Йорк қаласының ескерткіші деп жариялады. Кардинал Теренс Кук басшылығымен 1972 жылдан бастап Сент-Патрик соборының ішкі бөлігі қайта жаңартылды. 800 000 долларлық жоба 1973 жылдың сәуір айында аяқталды. Собордың жанындағы барлық ғимараттар, собормен бірге бір блоктан тұратын, 1976 жылы тарихи орындардың ұлттық тізіміне енгізіліп, ұлттық тарихи ескерткіш деп жарияланды. 1979 жылдың мамырында Сент-Патрик соборы ашылғанына жүз жыл толуын тойлады. Собордың танымалдығы қаланың орталық бөлігінде орналасқандығымен байланысты болды, ал жексенбі күндері шамамен 6000 адам қасиетті миссаға қатысып, олардың 90 пайызы қонақтар еді. Собордың сыртқы қабырғасы сол жылы тазартылды. 1984 жылы кардинал Джон О'Коннордың епископтық қызметі кезінде қосымша жөндеу жұмыстары басталды. Жұмыс аясында шатырдың көп бөлігі ауыстырылды, сондай-ақ кіреберіс сатылары, есіктер мен қабырғалар жөнделді.
In 1952, St. Patrick's Cathedral received five gifts. These funded the electrification of the cathedral chimes; an elevator to the main organ; kneeling cushions and guard cords in the pews; and new stained glass windows. The windows, depicting 12 male and 12 female saints, were installed at the clerestory in 1954. These windows were funded by a bequest by Atlas Portland Cement Company president John R. Morron, who left $200,000 for the archdiocese in his will. The cathedral celebrated the 100th anniversary of its cornerstone laying in 1958. At the time, the cathedral had over three million visitors a year. The New York City Landmarks Preservation Commission (LPC) considered designating St. Patrick's Cathedral as a New York City landmark in early 1966. Later that year, the LPC designated the cathedral as a New York City Landmark. Under Cardinal Terence Cooke's leadership, the interior of St. Patrick's Cathedral was restored starting in 1972. The $800,000 project was completed in April 1973. The cathedral close, consisting of all structures on the same block as the cathedral, was listed on the National Register of Historic Places and declared a National Historic Landmark in 1976. St. Patrick's Cathedral celebrated the centennial of its opening in May 1979. The cathedral's popularity was attributed to its location in midtown, and about 6,000 people attended Mass on Sundays, ninety percent of whom were visitors. The cathedral's exterior was cleaned the same year. Further restoration began in 1984 during the episcopate of Cardinal John O'Connor. As part of the work, most of the roof was replaced, and the entrance steps, doors, and walls were also repaired.
21 ғасыр
Кардинал Эдвард Иган басшылығымен 2006 жылы собордың фасадынан тас бөліктері құлай бастағаннан кейін тағы бір қайта жаңарту жоспарланды. Жоба 2012-2015 жылдар аралығында 177 миллион долларға жүзеге асырылды. Қайта жаңартуды Murphy Burnham & Buttrick жобалап, құрылыс менеджері Structure Tone басқарды. Жөндеу жұмыстарына собордың сыртқы мәрмәрін тазалау, боялған әйнек терезелерді жөндеу, төбесін бояу, еден мен баспалдақтарды ауыстыру кірді. Жұмыс 2015 жылдың 17 қыркүйегінде, Папа Франциск соборға келгенге дейін аяқталды. 2016 жылдың шілдесінде мұражай алынып тасталды. Собор және оның қайта жаңарту жұмыстары WNET телеарнасының "Нью-Йорк қазыналары" бағдарламасында көрсетілді. LPC 2015 жылдың соңында собордың 50-ші көшесіндегі гаражды мақұлдады. Гараж кардинал Тимоти М. Долан үшін қауіпсіз кіреберіс қамтамасыз ету мақсатында салынды. 2017 жылы MBB Architects and Structure Tone, Landmark Facilities Group және P. W. Grosser Нью-Йорк қаласындағы ең ірісі саналатын Сент-Патрик соборының астында жаңа геотермальдық жүйені аяқтады. Жүйенің құрылысы үшін собордың солтүстік және оңтүстік жақтарындағы бақшалар қазылып, орнату аяқталғаннан кейін қайта отырғызылды. Сол қазан айында Сент-Патрик соборында ливандық марониттік қасиетті Шарбел Маклуфқа арналған киелі орын ашылды. 2020 жылы Нью-Йорк қаласында COVID-19 пандемиясы кезінде собор жеке тұлғалардың қатысуымен уақытша жабылды. Пандемия собордың қаржысын күрт қысқартты, себебі оның табысының көп бөлігі месса кезіндегі қайырымдылықтан түсті және архиепископ соборды күтіп ұстауға қаржы бөлмеді. 2021 жылдың мамыр айында толық сыйымдылықпен қайта ашылды. 2010 жылдардың соңында Шығыс Мидтаунның қайта жоспарлануынан кейін Нью-Йорк архиепископиясы собордың жеріне байланысты әуе құқықтарын сатуды жоспарлай бастады. 2023 жылдың желтоқсанында Citadel LLC және Vornado Realty Trust собордың әуе құқықтарына 164 миллион долларға дейін төлеуге келісті, олар 350 Park Avenue мекенжайындағы жерге беріледі.
Under Cardinal Edward Egan, another renovation of the cathedral was planned in 2006 after chunks of rock started falling from the facade. The project was conducted between 2012 and 2015 at a cost of $177 million. The renovation was designed by Murphy Burnham & Buttrick and led by construction manager Structure Tone. The renovation involved cleaning the exterior marble, repairing stained glass windows, painting the ceiling, and replacing the flooring and steps. Work was completed by September 17, 2015, before Pope Francis visited the cathedral the next week. The scaffolding was removed in July 2016. The cathedral and the renovations were featured on WNET's television program Treasures of New York. The LPC approved a garage on the 50th Street side of the cathedral in late 2015. The garage was designed to provide a secure entrance for Cardinal Timothy M. Dolan. In 2017, MBB Architects and Structure Tone, Landmark Facilities Group, and P. W. Grosser completed a new geothermal system under St. Patrick's Cathedral, believed to be the largest in New York City. The gardens adjoining the cathedral to the north and south were excavated for the system's construction, and they were replanted after installation was complete. The same October, a shrine to the Lebanese Maronite Saint Charbel Makhlouf was dedicated at St. Patrick's Cathedral. The cathedral was temporarily closed for in person Mass in 2020 during the COVID 19 pandemic in New York City. The pandemic severely reduced the cathedral's finances as much of its income came from donations at Mass and the archdiocese did not fund the cathedral's maintenance. It was reopened for full capacity worship in May 2021. Following the rezoning of East Midtown in the late 2010s, the Archdiocese of New York began planning to sell the air rights attached to the cathedral's site. In December 2023, Citadel LLC and Vornado Realty Trust agreed to pay as much as $164 million for up to of the cathedral's air rights, which would be transferred to a site at 350 Park Avenue.
Трансептер
Трансепттердің солтүстіктен оңтүстікке дейінгі ұзындығы 144 фут (44 метр) құрайды. Трансепт терезелерінің ені 28 фут (9 метр), ал биіктігі 58 фут (18 метр) және олар тік бұрыштармен алты вертикальді бөлікке бөлінген. Барлығы бес Крест Жолы бар. Олардың үшеуі 1893 жылы Дүниежүзілік Колумбия көрмесінде жүлде алған, содан кейін ғана соборға орнатылды. Солтүстік трансепте ақ Каррара мәрмәрінен жасалған және 1893 жылы киеленген Қасиетті Отбасы алтары орналасқан.
The transepts measure 144 feet (44 m) from north to south. The transept windows measure 28 feet (9 m) wide by 58 feet (18 m) tall and are divided by mullions into six vertical sections. There are five Stations of the Cross in total. Three of them received prizes from the World's Columbian Exposition in 1893 before they were installed at the cathedral. The north transept contained the Holy Family altar, made of white Carrara marble and dedicated in 1893.
Қасиетті жер
Қасиетті орынның едені алты саты жоғары көтерілген, ол күлгін мәрмәр баспалдақтар арқылы нефке жалғасқан. Қасиетті орынның ұзындығы 29 метр (95 фут), ені 38 метр (124 фут). Шатырдың шығыс жағында 5 метрлік (15 фут) айқыш орнатылған, оның әшекейі гүлдер мен жапырақтардан тұрады. Оңтүстік амбулаторияда сондай-ақ қола мен мозаикадан жасалған Әулие Жозефтің тұғыры орналасқан. Алғашқы төрт кардиналдың галеросы – Джон МакКлоски, Джон Мерфи Фарли, Патрик Джозеф Хейс және Фрэнсис Спеллман. Католик шіркеуі 1969 жылы кардиналдарға галеро беруді тоқтатты. Қасиетті орынның люкарнасында он бір терезе бар, олардың алтауы құрбандықты бейнелейді (солтүстік және оңтүстік жақтарында үштен). Солтүстік жақтағы үш терезе Абылдың, Нұхтың және Мелхиседектің құрбандықтарын көрсетеді, ал оңтүстік жақтағы үш терезе Ыбырайымның, Пасхалық қошқардың және Голгофа тауының құрбандықтарын бейнелейді. Апсиданың қисайған бөлігіндегі бес терезе Иеміздің тарихынан сюжеттерді көрсетеді.
The sanctuary floor is raised six steps above the floor of the nave, connected to it via a set of gray marble steps. The sanctuary is 95 feet (29 m) long and measures 124 feet (38 m) wide. There is a 15 feet (5 m) cross at the east end of the roof, which has flowers and foliage ornaments. The south ambulatory also contains St. Joseph's Altar, which is made of bronze and mosaic. The first four Cardinals' galeros,Efn|Those belonging to John McCloskey, John Murphy Farley, Patrick Joseph Hayes, and Francis Spellman. the Catholic Church stopped issuing galeros to its cardinals in 1969. There are eleven windows on the sanctuary's clerestory, of which six represent sacrifice (three each on the north and south sides). The three windows on the north side represent the sacrifices of Abel, Noe, and Melchisedech, while the three on the south side represent the sacrifices of Abraham, the Paschal Lamb, and the Mount of Calvary. The five windows on the convex portion of the apse represent subjects from the history of the Lord.
Қыздар шіркеуі
Чарльз Т. Мэтьюс жобалаған Әйелдер капелі апсиданың шығысында, Мэдисон даңғылына қарап тұрады. Капелдің шатыры мен қоңырау мұнарасы жасыл қоладан жасалған, сондай-ақ мүсіндермен оралып салынған қабырғалары бар. Капел қабырғалары төменгі бөлігінде қарапайым, ал жоғары қарай көтеріле келе біртіндеп әшекейлі болып келеді. Капелде рамазан жұмбақтарын бейнелейтін он бес түрлі түсті әйнек терезе бар, олардың бесеуі – мәртебелі, бесеуі – қуанышты, ал бесеуі – қайғылы оқиғаларды көрсетеді. Әйелдер капелінде тоғыз биік терезе, сондай-ақ әрқайсысында үш терезеден бар екі қосалқы капел бар. Капелдің ішкі бөлігінде оюлы тас жұмыстары жасалған. Алғашқы құрбандық тақтасы Құдай анаға арналған, оның биік оюлы алтабы, мозаикалық едені және көк түстік схемасы бар. Сонымен қатар, оның үстінде Әйелдің мүсіні орнатылған. Готикалық стильдегі ғимарат үш жарым қабаттан тұрады және ақ мәрмәрмен қапталған. Фасадқа бейнеленген. 2015 жылғы мәліметтер бойынша, кардинал Долан архиепископтың үйін тағы үш дін қызметкерімен бөліседі.
The Lady chapel, designed by Charles T. Mathews, is east of the apse, facing along Madison Avenue. The chapel was designed with a roof and belfry made of green bronze, as well as walls surrounded by statues. The walls of the chapel were designed to be plain at the bottom, becoming progressively more elaborately designed at the top. The chapel contains fifteen stained glass windows depicting the mysteries of the rosary, five each for glorious, joyful, and sorrowful scenes. The Lady chapel has nine tall windows, as well as two side chapels with three windows each. The interior of the Lady chapel was designed with carved stonework. The original altar, dedicated to the Virgin Mary, had a high carved reredos, a mosaic floor, and a blue color scheme. and a statue of the Lady on top. The Gothic style building is three and a half stories high and is also clad with white marble. is mounted on the facade. as of 2015, Cardinal Dolan shares the archbishop's house with three other priests.
Қызметкерлер
2023 жылдан бастап кардинал Тимоти М. Долан 2009 жылдан бері осы лауазымда қызмет етіп келе жатқан Сент-Патрик соборының архиепископы. 2021 жылдың қараша айынан бастап Энрике Сальво собордың ректоры болып қызмет етеді. Сонымен қатар, Эндрю Кинг рәсімдер шебері, ал Дональд Хаггерти, Артур Голино және Эд Догерти де штат қызметкерлерінің қатарында. Стивен Райс кардинал Доланның діни хатшысы болып табылады. Музыкалық жетекші – Дженнифер Паскуал. Музыканың ассистент-директорлары, сонымен қатар органшылар – Дэниел Брондел және Майкл Хей. Роберт М. Эверс музыка әкімшісі және бағдарлама редакторы. Қоңыраулар Франциядағы Паккард фирмасымен жасалып, 1897 жылы орнатылды. Олар Сент-Патрик соборының солтүстік мұнарасында жерден 55 метр биіктікте ілінген. 23-тен аз қоңырау болғандықтан, екі октава диапазонында дыбыс шығару үшін қажетті ең төменгі саны жетпейді, сондықтан олар карильон емес, қоңыраулар жиынтығы ретінде орнатылған. 1983 жылғы «Нью-Йорк Таймс» газетінде жарияланған мақалада, қоңыраулар күн сайын сағат 8:00, 12:00 және 18:00-де соғылатыны айтылған. Сонымен қатар, жексенбі күндері қоңыраулар сағат 10:00 мен 12:00 аралығында 15 минут сайын және сағат 17:00 мен 19:00 аралығында 15 минут сайын соғылады.
as of 2023, Cardinal Timothy M. Dolan is the archbishop of St. Patrick's Cathedral, having served in this position since 2009. Since November 2021, Enrique Salvo has served as the rector of the cathedral. In addition, Rev. Andrew King is the master of ceremonies, and Rev. Donald Haggerty, Rev. Arthur Golino, and Rev. Ed Dougherty are also on staff. Rev. Stephen Ries serves as Cardinal Dolan's Priest Secretary. The director of music is Jennifer Pascual. The associate directors of music, who also serve as organists, are Daniel Brondel and Michael Hey. In addition, Robert M. Evers is the Music Administrator and Programs Editor. The bells were created by the firm of Messrs. Paccard in France and installed in 1897. They hang in the northern tower of St. Patrick's Cathedral 180 feet (55 m) above ground. Since there are fewer than 23 bells, the minimum needed to be able to ring two octaves, they hang in a chime instead of a carillon. A 1983 New York Times article reported that the chime was rung every day at 8 a. m., noon, and 6 p. m. Additionally, on Sundays, the chime was rung every 15 minutes between 10 a. m. and noon and every 15 minutes between 5 p. m. and 7 p. m.
Бастапқыда қоңыраулар жертөледегі қысылған ауа механизмімен қоздырылған. Сакристіядағы пернетақтадағы түймешікті басу арқылы электр сигналы іске қосылып, әр қоңырауды соғу үшін қысылған ауа жіберілген. «Нью-Йорк Таймс» газетінің мәліметінше, Сент-Патрик соборының қоңыраулары тұңғыш рет қысылған ауамен жұмыс істеген. Екі орган – 1930 жылы аяқталған Галерея органы және 1928 жылы аяқталған Шансель органы; екеуі де Джордж Килген мен ұлы жасаған. 1990 жылдардың ортасынан бері екі орган біртұтас жүйе ретінде жұмыс істей алады. Екі орган қос 5 мануалды консольдермен басқарылады және олардың арасында 207 регистр, 116 тоқтау және 142 қатар бар. Галерея органы 1930 жылдың 11 ақпанында пайдалануға берілді. 1940-1950 жылдары тональдық өзгерістер енгізілді, ал 1970-1980 жылдары қосымша жөндеу жұмыстары жүргізілді. Келесі жылы Шансель органы қайта жаңартылды.
Originally, the bells were powered by a compressed air mechanism in the basement. Pressing a key on the keyboard in the sacristy would activate an electric signal, which in turn would release the compressed air to ring each bell. According to The New York Times, St. Patrick's bells were the first to be operated by compressed air. The two organs are the Gallery Organ, completed in 1930, and the Chancel Organ, completed in 1928; both were manufactured by George Kilgen & Son. Since the mid 1990s, the two organs have been able to operate as a single unit. The two organs are controlled by twin 5 manual drawknob consoles and have 207 registers, 116 stops, and 142 ranks between them. while the Gallery Organ was dedicated on February 11, 1930. Tonal modifications were made in the 1940s and 1950s, and additional renovations occurred in the 1970s and 1980s. The next year, the Chancel Organ was restored.
Музыкалық режиссерлер
Сент-Патрик соборының тарихының алғашқы тоғыз онжылдығында бар болғаны төрт музыкалық директор болды. Қазіргі Сент-Патрик соборындағы алғашқы органшы және музыка директоры Уильям Ф. Печер болды, ол 1862 жылы Ескі соборға жұмысқа алынып, қазіргі соборда 1879 жылдан 1904 жылы қайтыс болғанға дейін қызмет етті. Одан кейін Жак К. Унгерер 1929 жылға дейін музыка директоры болып қызмет етті. Оның орнын сол кезде көмекші директор болған Пьетро Йон басты. Йон сол жылы қайтыс болды, ал Курбойн 1970 жылға дейін музыка директоры болып қызмет етті. Собордың бесінші музыкалық директоры Джон Грейди 1970 жылдан 1990 жылы қайтыс болғанға дейін музыкалық директор және органшы болып қызмет етті. Грейдиден кейін Джон Майкл Каприо 1997 жылға дейін қызмет еткенше, оның орнын басты. Келесі алты жылдың ішінде төрт адам директор болып қызмет етті: Джон К. Вест (1997–1999), Роберт Лонг (1999–2001), Дон Стефано Конкордия (2001) және Йоханнес Сомари (2001–2003).
In the first nine decades of St. Patrick's Cathedral's history, it only had four music directors. The first organist and director of music at the current St. Patrick's Cathedral was William F. Pecher, who had been hired at the Old Cathedral in 1862 and served at the current cathedral from 1879 to his death in 1904. Afterward, Jacques C. Ungerer served as the director of music until 1929. He was succeeded by Pietro Yon, who at the time was an assistant director. Yon died the same year and Courboin served as music director until 1970. The cathedral's fifth music director, John Grady, served as a music director and organist from 1970 to his death in 1990. Grady was succeeded by John Michael Caprio, who also served until his death, in 1997. Four people served as directors over the following six years: John C. West (1997–1999), Robert Long (1999–2001), Don Stefano Concordia (2001), and Johannes Somary (2001–2003).