Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Б.з.д. 2 ғасырдағы грек ақыны Мосх (Μόσχος) ежелгі грек шебан поэзиясының авторы және Александриялық грамматик Самотракиялық Аристархтың шәкірті болған. Ол Магна Грециядағы Сиракуза қаласында дүниеге келді және шамамен б.з.д. 150 жылы өркендеген. Өз поэзиясынан бөлек, ол грамматикалық еңбектерімен де белгілі болды, алайда олардың ешқайсысы бізге жеткен жоқ.
2nd century BC Greek poet
Moschus (Μόσχος) was an ancient Greek bucolic poet and student of the Alexandrian grammarian Aristarchus of Samothrace. He was born at Syracuse, Magna Graecia, and flourished about 150 BC. Aside from his poetry, he was known for his grammatical work, nothing of which survives.
Шығармалары
Оның сақталған аз ғана шығармалары Еуропа мифіне арналған эпиллион, үш буколикалық үзінді және "Қашқан махаббат" атты толық қысқа буколикалық өлең, сондай-ақ элегиялық жұптардағы эпиграммадан тұрады. Оның сақталған буколикалық материалдары (дәстүрлі дактильдік гексаметрлер мен дори диалектісінде жазылған) пасторальдық тақырыптарға келеді десеңіз, аз ғана нәрсе бар, көбінесе эротикалық және мифологиялық сипатта; бұл әсер дәлелдердің жеткіліксіздігінен туындауы мүмкін, бірақ Мошхустан кейінгі буын ақындарының сақталған буколикалық өлеңдерінде де, оның ішінде Смирналық Бионның шығармаларында да осы көрініс байқалады. Мошхустың поэзиясы көбінесе басқа буколикалық ақындармен бірге жарияланады, мысалы, А. С. Ф. Гоудың Оксфорд мәтінінде (1952), бірақ "Еуропа" жиі жеке ғылыми басылымдарда жарық көреді, мысалы, Винфрид Бюлер (Висбаден, 1960) және Малкольм Кэмпбелл (Хильдесхайм, 1991) еңбектерінде. Эпиграмма әдетте Максимос Планудтың Грек антологиясының басылымымен бірге жарияланады.
His few surviving works consist of an epyllion, the Europa, on the myth of Europa, three bucolic fragments and a whole short bucolic poem Runaway Love, and an epigram in elegiac couplets. His surviving bucolic material (composed in the traditional dactylic hexameters and Doric dialect) is short on pastoral themes and is largely erotic and mythological; although this impression may be distorted by the paucity of evidence, it is also seen in the surviving bucolic of the generations after Moschus, including the work of Bion of Smyrna. Moschus' poetry is typically edited along with other bucolic poets, as in the commonly used Oxford text by A. S. F. Gow (1952), but the Europa has often received separate scholarly editions, as by Winfried Bühler (Wiesbaden 1960) and Malcolm Campbell (Hildesheim 1991). The epigram is also normally published with the edition by Maximos Planoudes of the Greek Anthology.
Ықпал
Еуропа, Каллимахтың Гекалесі және Катуллдың 64-ші өлеңі сияқты латын үлгілері эллиндік эпиллион құбылысының маңызды мысалы болып табылады. Дәлелдердің фрагментті болуына байланысты анықтау қиын болғанымен, Мошустың грек буколикалық поэзиясына тигізген әсері зор болған болуы мүмкін; «Қашқан махаббат» поэмасы Бион және басқа кейінгі буколикалық ақындарға әсер еткен. Кейінгі еуропалық әдебиетте оның шығармалары Торквато Тассо және Бен Джонсон сияқты авторлар тарапынан еліктелген немесе аударылған.
The Europa, along with Callimachus' Hecale and such Latin examples as Catullus 64, is a major example of the Hellenistic phenomenon of the epyllion. Although it is hard to tell because of the fragmentary nature of the evidence, Moschus' influence on Greek bucolic poetry is likely to have been significant; the influence of Runaway Love is felt in Bion and other later bucolic poets. In later European literature his work was imitated or translated by such authors as Torquato Tasso and Ben Jonson.
Апокрифтер
Бір кездері оған жатқызылған, бірақ қазір оның туындылары емес деп есептелетін тағы екі өлең де оның шығармаларымен бірге жинақталып басылады. Ең белгілісі – Бионға (яғни Смирналық Бионға) арналған эпитафия, ол ақын үшін жасалған пасторальдық ақтау жанрына ұзақ уақыт бойы үлкен әсер еткен (Милтонның «Ликидасын» қараңыз). Екіншісі – Гераклдің әйелі Мегара туралы шағын эпикалық жыр, Гераклдің анасы мен әйелі арасындағы оның жоқтығы туралы эпикалық әңгімеден тұрады.
Two other poems, attributed to him at one time or another but no longer thought to be his, are also commonly edited with his work. The best known is the Epitaph on Bion (i. e. Bion of Smyrna), which had a long history of influence on the pastoral lament for a poet (compare Milton's Lycidas). The other is a miniature epic on Megara (the wife of Heracles), consisting of an epic dialogue between Heracles' mother and his wife on his absence.