Понс Дени Экушар Лебрун (1729-1807) – француз ақыны, лирика шебері. «Лиссабон апаттарына арналған Ода» және «Фанниге арналған Элегиялар» авторы. Француз поэзиясы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Француз лирикалық ақыны Понс Дени Экушар Лебрун (1729 жылдың 11 тамызы – 1807 жылдың 31 тамызы) – француз лирикалық ақыны.
French lyric poet
Ponce Denis Écouchard Lebrun (11 August 1729 – 31 August 1807) was a French lyric poet.
Өмірбаян
Лебрун Парижде әкесінің қызметшісі болған Конти принцінің үйінде дүниеге келді. Лебрунның мектептегі достарының арасында Луи Расиннің ұлы болды, ол оның шәкіртіне айналды. 1755 жылы ол Лиссабон апаттары туралы ода жариялады. 1759 жылы ол «Элегияларында» Фанни деп аталатын Мари-Анн де Суркурға үйленді. Некедегі алғашқы жылдары ол «Табиғат» атты өлеңін жазды. Оның әйелі оның қатыгез мінезінен көп зардап шекті, және 1774 жылы ол одан ажырасуға талап қойғанда, Лебрунның өзінің анасы мен әпкесі оны қолдады. Лебрун Конти принцінің бұйрық хатшысы болған, ал оның меценаты қайтыс болғаннан кейін ол бұл лауазымын жоғалтты. Гумен принцінің банкротқа ұшырауы салдарынан ол қаржылық жағдайын да нашарлатты. Осы кезеңге аяқталмаған «Музалар кештері» атты ұзын поэмасы және оның ең жақсы туындыларының бірі саналатын Жорж Луи Леклерк, Буффон графына арналған одасы жатады. Ол үкіметтік зейнетақыға тәуелді болғандықтан, саясатын уақытқа қарай өзгертті. Ол Калоннды ұлы Саллимен салыстырып мақтады, Людовик XVI-ны Францияның Генрих IV-імен теңеді, бірақ соңында Террор режимінің ресми ақыны болды. Ол Луврдегі бөлмелерді иеленді және патша мен патшайымға ашкере шабуылдар жасап, өзінің міндеттерін орындады. Оның «Азаушы» туралы тамаша одасы және Ұлыбританияға жоспарланған шабуылдың құрметіне жазылған «Англияға қарсы ұлттық одасы» Наполеонның күшіне арналған. Бұл «икемділік» Лебрунның беделін түсірді, оның нағыз құнын бағалауды қиындатты. Оның эпиграмма жазуға шеберлігі болды, және көптеген жауына қарсы бағытталған төрттіктер мен ондық өлеңдері оның одаларында кездеспейтін жалындылықты көрсетеді. Ла Харпқа қарсы жазылған өлеңді Санте-Бёв «эпиграммалардың патшайымы» деп атады. Ла Харп достары оны, мүмкін, ирониямен Лебрун Пиндар деп атаған ақын көптеген жақсы строфалар жазғанын, бірақ бірде-бір жақсы ода жазбағанын айтты. Сыншы тіпті Буффонға арналған одада кездесетін түсініксіздіктер мен сәтсіз бейнелерді де аяусыз жариялады және авторға Буффонның прозасын безендірген қарапайымдық пен күштілікке еліктеуге кеңес берді. Оның еңбектерін 1811 жылы досы П.Л. Гингене жариялады. Олардың ең жақсылары Проспер Пуатевиннің «Француз ақындары» жинағына енді, ол «Әдеби пантеонның» бір бөлігі болып табылады.
Lebrun was born in Paris at the house of the prince de Conti, to whom his father was valet. Among Lebrun's school friends was a son of Louis Racine, whose disciple he became. In 1755 he published an Ode sur les désastres de Lisbonne. In 1759 he married Marie Anne de Surcourt, addressed in his Élégies as Fanny. In the early years of his marriage he produced his poem, Nature. His wife suffered much from his violent temper, and when in 1774 she brought an action against him to obtain a separation, she was supported by Lebrun's own mother and sister. Lebrun had been secrétaire des commandements to the prince de Conti, and on his patron's death he lost this position. He also lost financially as a result of the bankruptcy of the prince de Guemene. To this period belongs a long poem, the Veillées des Muses, which remained unfinished, and his ode to Georges Louis Leclerc, Comte de Buffon, which ranks among his best works. Dependent on government pensions he changed his politics with the times. He praised Calonne, comparing him with the great Sully, and likened Louis XVI to Henry IV of France, but he ended up as the Reign of Terror's official poet. He occupied rooms in the Louvre, and fulfilled his obligations by shameless attacks on the king and queen. His excellent ode on the Vengeur and the Ode nationale contre l'Angleterre on the occasion of the projected invasion of Britain were written in honour of the power of Napoleon. This "versatility" damaged Lebrun's reputation, making it difficult to appreciate his real merit. He had a genius for epigram, and the quatrains and dizains directed against his many enemies have a verve generally lacking in his odes. The one directed against La Harpe is called by Sainte Beuve the "queen of epigrams." La Harpe has said that the poet, called by his friends, perhaps with a spice of irony, Lebrun Pindare, had written many fine strophes but not one good ode. The critic exposed mercilessly the obscurities and unlucky images which occur even in the ode to Buffon, and advised the author to imitate the simplicity and energy that adorned Buffon's prose. His works were published by his friend PL Ginguené in 1811. The best of them are included in Prosper Poitevin's "Petits poètes français," which forms part of the "Panthéon littéraire".