Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Кубалық француз ақыны (1842–1905)
Cuban French poet (1842–1905)
Хосе Мария де Хередия (22 қараша 1842 – 3 қазан 1905) – Кубада туған француз парнас ақыны. Ол 1894 жылы Француз академиясының 4-орынға сайланған он бесінші мүшесі болды.
José Maria de Heredia (22 November 1842 – 3 October 1905) was a Cuban born French Parnassian poet. He was the fifteenth member elected for seat 4 of the Académie française in 1894.
Алғашқы жылдар
Хередия Сантьяго-де-Куба маңындағы Фортуна-Кафеиреде, Санто-Доминго тумасы Доминго де Хередия Миесес Пиментел Гуриди мен оның екінші әйелі, французынка Луиза Жирар д'Увильдің отбасында дүниеге келді. Сегіз жасында ол Батыс Үндістанынан Францияға кетіп, он жеті жасында Гаванаға оралды, ал көп ұзамай Францияда тұрақтады. Ол Сенлистегі Сент-Винсент дін қызметкерлерінен классикалық білім алды, Гаванаға сапардан кейін Париждегі Эколь де Шартта оқыды. 1860 жылдардың аяғында Франсуа Эдуард Жоахим Коппе, Рене Франсуа Арман Сулли Прудгом, Поль Верлен және басқа да кем белгілі ақындармен бірге ол Шарль Леконте де Лизльмен байланыста болды және оларға "Парнассиандар" деген ат берілді.
Heredia was born at Fortuna Cafeyere, near Santiago de Cuba, to Domingo de Heredia Mieses Pimentel Guridi native of Santo Domingo and his second wife, French Louise Girard d'Houville. At the age of eight he went from the West Indies to France, returning then to Havana at age seventeen, and finally making France his home not long afterwards. He received his classical education with the priests of Saint Vincent at Senlis, and after his visit to Havana he studied at the Ecole des Chartes at Paris. During the later 1860s, with François Edouard Joachim Coppée, René François Armand Sully Prudhomme, Paul Verlaine and others less distinguished, he was one of the poets who associated with Charles Leconte de Lisle, and were given the name of "Parnassiens".
Мансап
Бұл жаңа мектеп үшін форма – олардың өнерінің техникалық жағы – ең маңызды болды, және Альфред де Мюссеге қарсы реакция ретінде олар өз жұмыстарында жеке сезім мен эмоцияны білдіруден аулақ болды. «Нағыз поэзия, – деді М. де Эредиа Академияға қабылданған кезде, – мәңгілік табиғат пен адамзаттың ішінде жатыр, бірақ бір күндік жаратылыстың, қаншалықты ұлы болса да, жүрегінде емес». Де Эредиа өте аз жазды, тіпті одан да аз жариялады, бірақ оның сонеттері қолжазба түрінде тарады және 1893 жылы жарияланбастан бұрын оған үлкен даңқ әкелді. Осымен бірге бірнеше ұзын өлеңдері «Les Trophées» деген атпен томдық түрінде жарық көрді. Алғашқы жұмысында ол өзінің жақын досы, суретші Эрнест Жан Мари Миллард де Буа Дюранды өзінің түпнұсқа акварельдерінен сурет салуға шақырды. 1893 жылы француз азаматтығын алды, ал 1894 жылдың 22 ақпанында Шарль де Мазаде публицисінің орнына Француз академиясына сайланды. Әдебиетшілердің арасында осылайша аз білімімен Академияға қабылданғандар санаулы. Шағын өлеңдер жинағы; Диас дель Кастильоның «Жаңа Испанияны жаулап алу тарихының» (1878–1881) кіріспесімен бірге аудармасы; Томас де Квинсидің «Испан әскери монахинясы» Альферес монахинясының өмірінің аудармасы (1894); бір-екі эпизодтық өлең; және бірнеше кіріспелер – оның бұл әдеби еңбектері өте аз. Бірақ оның сонеттері қазіргі әдебиеттің ең шебер туындыларының бірі саналады. М. Франсуа Коппе оларды «Сонеттердегі ғасырлар жырлары» деп атады. 1901 жылы де Эредиа Париждегі Арсенал кітапханасының кітапханашысы болды. Ол 1905 жылдың 3 қазанында Сень-э-Уаз департаментіндегі Бурдонне сарайында Андре Шение шығармаларының сындық басылымын аяқтағаннан кейін қайтыс болды.
To this new school, form – the technical part of their art – was of supreme importance, and, as a reaction against the influence of Alfred de Musset, they repressed in their work the expression of personal feeling and emotion. "True poetry," said M. de Heredia in his discourse on entering the Academy, "dwells in nature and in humanity, which are eternal, and not in the heart of the creature of a day, however great." De Heredia wrote very little, and published even less, but his sonnets were circulated in manuscript form, and gave him a reputation before they were published in 1893, together with a few longer poems, as a volume, with the title Les Trophées. In the original work, he called to his great friend, the artist Ernest Jean Marie Millard de Bois Durand, to illustrate his book of original watercolors. He was granted French nationality in 1893 and was subsequently elected to the Académie française on 22 February 1894, in the place of Charles de Mazade the publicist. Few purely literary men can have entered the Academy with so few credentials. A small volume of verse; a translation, with introduction, of Diaz del Castillo's History of the Conquest of New Spain (1878–1881); a translation of the life of the nun Alferez (1894), Thomas de Quincey's "Spanish Military Nun"; one or two short pieces of occasional verse; and an introduction or so – this is but small literary output. But the sonnets are of their kind among the most skilled of modern literature. "A Légende des siècles in sonnets" M. François Coppée termed them. In 1901 de Heredia became librarian of the Bibliothèque de l'Arsenal at Paris. He died at the Château de Bourdonné in Seine et Oise on 3 October 1905, having completed his critical edition of André Chénier's works.