Сабин Беринг-Гулд: Англиялық дін қызметкері және ғалымы
Sabine Baring-Gould
Сабин Беринг-Гулд (1834-1924) – ағылшын дін қызметкері, ғалым, жазушы. Әйгілі әндер авторы ("Onward, Christian Soldiers"), фольклор жинақшысы және зерттеуші.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ағылшын діни қызметкері және ғалымы (1834–1924)
English priest and scholar (1834–1924)
Сабина Баринг Гулд (28 қаңтар 1834 – 2 қаңтар 1924), Англияның Девон графтығындағы Лью Тренчардта тұрған, англикан дін қызметкері, агиограф, антиквариат зерттеушісі, романда жазушы, халық әндерін жинаушы және көп салалы ғалым болған. Оның библиографиясы 1240-тан астам жарияланымды құрайды, және бұл тізім толықтырылып келеді. Ол әсіресе гимн жазушы ретінде танымал, ең белгілілері – "Алға, христиан әскерлері" және "Енді күн батты" әндері. Ол сонымен қатар "Гавриилдің хабары" және "Жұбату әні" әндерін баск тілінен ағылшыл тіліне аударған. Оның отбасылық үйі, Лью Тренчардтың Окехэмптонға жақын орналасқан сарайы, ол қайта салдырған күйінде сақталған және қазір қонақ үй болып табылады.
Sabine Baring Gould ('/s//eɪ//b//ɪ//n// /'/b//ɛər//ɪ//ŋ// /'/ɡ//uː//l//d/ SAYbin BAIRing GOOLD; 28 January 1834 – 2 January 1924) of Lew Trenchard in Devon, England, was an Anglican priest, hagiographer, antiquarian, novelist, folk song collector and eclectic scholar. His bibliography consists of more than 1,240 publications, though this list continues to grow. He is remembered particularly as a writer of hymns, the best known being "Onward, Christian Soldiers", and "Now the Day Is Over". He also translated the carols "Gabriel's Message", and "Sing Lullaby" from Basque to English. His family home, the manor house of Lew Trenchard, near Okehampton, Devon, has been preserved as he had it rebuilt and is now a hotel.
Шығу тегі
Сабина Баринг Гулд 1834 жылғы 28 қаңтарда Эксетердегі Сент-Сидвелл приходында дүниеге келді. Ол Эдвард Баринг Гулдтың (1804–1872) үлкен ұлы және мұрагері, Лев Тренчард еншісінің иесі, бейбіт судья және Девонның лейтенант орынбасары, бұрын Мадрас жеңіл атқыштар полкінде лейтенант қызметін атқарған (1830 жылы отставкаға шыққан), оның бірінші әйелі София Шарлотта Бонд, Корольдік теңіз күштері адмиралы Фрэнсис Годольфин Бондтың қызы. Сабинаның әкесінің әкесі Уильям Баринг (1846 жылы қайтыс болған), әділет судьясы (JP) және лейтенант орынбасары (DL) болды. Ол 1795 жылы корольдік рұқсатымен Гулд фамилиясын және гербін қосымша алған, бұл оның анасы Маргарет Гулдтан Лев Тренчард еншісін мұраға алу шартымен сәйкес болды. Маргарет Гулд – Лев Тренчардтан Уильям Дрейк Гулдтың (1719–1767) қызы және болашақ мұрагері. Гулд әулеті 1217 жылы Дамиетта қамалына қатысқан крест жорысының қатысушысы, белгілі Джон Голдтан таратылған. Ол 1220 жылы Ральф де Валлибустан Сомерсеттегі Сибороудағы жерді ерлігі үшін алған. Маргарет Гулд – Девон графтығының Эксмут приходындағы Кортлендтің иесі Чарльз Барингтің (1742–1829) әйелі, оның ескерткіші Лимпстон шіркеуінде сақталған. Ол Эксетердегі жүн саудагеріне шәкірт болған неміс иммигранты Иоганн Барингтің (1697–1748) төртінші ұлы және Эксетердегі Маунт Радфордтағы Фрэнсис Барингтің (1740–1810) және Джон Барингтің (1730–1816) кіші інісі болды. Осы екі бауыр Джон мен Фрэнсис Баринг компаниясының лондондық сауда үйін құрды, ол кейіннен Барингс банкіне айналды. Сабина әжесі Диана Амелия Сабинаның (1858 жылы қайтыс болған) құрметіне аталған, ол Уильям Баринг Гулдтың (1846 жылы қайтыс болған) әйелі, Гертфордширдегі Тьюиннен Джозеф Сабинаның қызы және Арктиканы зерттеуші генерал сэр Эдвард Сабинаның қарындасы болды.
Sabine Baring Gould was born in the parish of St Sidwell, Exeter, on 28 January 1834. He was the eldest son and heir of Edward Baring Gould (1804–1872), lord of the manor of Lew Trenchard, a Justice of the Peace and Deputy Lieutenant of Devon, formerly a lieutenant in the Madras Light Cavalry (resigned 1830), by his first wife, Sophia Charlotte Bond, daughter of Admiral Francis Godolphin Bond, Royal Navy. Sabine's paternal grandfather was William Baring (died 1846), JP, DL, who in 1795 had assumed by royal licence the additional surname and arms of Gould, in accordance with the terms of his inheritance of the manor of Lew Trenchard from his mother Margaret Gould, daughter and eventual heiress in her issue of William Drake Gould (1719–1767) of Lew Trenchard. The Gould family was descended from a certain John Gold, a crusader present at the siege of Damietta in 1217 who for his valour, was granted in 1220 by Ralph de Vallibus, an estate at Seaborough in Somerset. Margaret Gould was the wife of Charles Baring (1742–1829) of Courtland in the parish of Exmouth, Devon, whose monument survives in Lympstone Church. He was the 4th son of Johann Baring (1697–1748), of Larkbeare House, Exeter, a German immigrant apprenticed to an Exeter wool merchant, and younger brother of Francis Baring (1740–1810), and John Baring (1730–1816) of Mount Radford, Exeter. The two brothers established the London merchant house of John and Francis Baring Company, which eventually became Barings Bank. Sabine was named after the family of his grandmother, Diana Amelia Sabine (died 1858), wife of William Baring Gould (died 1846), daughter of Joseph Sabine of Tewin, Hertfordshire and sister of the Arctic explorer General Sir Edward Sabine.
Мансап
Балалық шағының көп бөлігін отбасы Еуропаны аралап өткізгендіктен, оның білімі жеке ұстаздар арқылы алынды. Ол формалды білімді бар болғаны екі жылдай ғана алды. Алдымен Лондондағы Кингс колледжінде (сол кезде Сомерсет-хаусқа орналасқан) оқыды, содан кейін қысқа ғана уақыт, бірнеше ай бойы Уорвик қаласындағы Кингс мектебінде (қазіргі Уорвик мектебі) білім алды. Дәл сол жерде оны ұзақ жылдар бойы мазалаған бронхит ауруының алғашқы белгілері пайда болды. Әкесі оның нашар денсаулығын Еуропаға тағы бір сапар жасаудың дұрыс себебі деп есептеді. 1852 жылы ол Кембридж университетіне қабылданды, 1857 жылы бакалавр, ал 1860 жылы Клэр колледжінде магистр дәрежесін алды (магистр – жаңа біліктілік емес, дәрежесінің жоғарылатылуы). 1853 жылдың қыркүйегінде ол Натаниел Вудардқа діни қызметке өту ниетін білдірді. Ол Вудардтың Суссекстегі ұлдарға арналған пансиондарының бірінде, Лансинг колледжінде он күн ғана сабақ берді, бірақ кейін Хёрстпиерпойнт колледжіне ауысты, онда 1857 жылдан 1864 жылға дейін жұмыс істеді. Ол онда бірнеше пәнге, әсіресе тілдер мен ғылымға жауапты болды, сонымен қатар ұлдар кітапханасындағы кітап сөрелерінің темір жұмыстарын жасады және терезе жақтауларын «Кентербери ертегілері» мен «Фея патшайымы» шығармаларынан алынған суреттермен безендірді. 1864 жылы ол діни орденге қабылданды және 30 жасында Йоркширдің Батыс Ридингіндегі Хорбери Бриджде диаккон болып қызмет етті. Осы қызметін атқап жүргенде ол Грейс Тейлормен танысты, ол кезде он төрт жастағы диірменшінің қызы еді. Келесі бірнеше жылда олар ғашық болды. Оның викариі Джон Шарп Грейстің Йорктегі туыстарымен бірге екі жыл тұрып, орта таптың әдеп-ғұрыптарын үйренуіне мүмкіндік жасады. Осы уақытта Баринг Гулд Тирскіге жақын Дальтонға мәңгілік диаккон болып көшті. Олар 1868 жылы Уэйкфилдте үйленді. Олардың некесі 48 жылға созылды, осы уақыт ішінде олардың 15 баласы болды, олардың барлығы дерлік ересек жасқа жетті. Әйелін 1916 жылы жерлегенде, ол оның қабір тасына латынша «Dimidium Animae Meae» («Жанның жартысы») деген ұранды қашап жаздырды. Баринг Гулд 1871 жылы Эссекстегі Шығыс Мерсидің пасторы болды және он жылдай сол жерде тұрды. 1872 жылы әкесі қайтыс болды және ол Девондағы Льютренчард отбасылық иелігін мұра етті, соның ішінде Лью Тренчард приходының қызметін сыйлық ретінде алды. 1881 жылы приход бос қалғанда, ол өзін оған тағайындап, пастормен қатар жер иесі де болды. Ол Лью Тренчардтағы Святого Петра шіркеуін қайта жаңғыртуға көп еңбек сіңірді және (1883 жылдан 1914 жылға дейін) Лью Тренчард үйін толығымен қайта жаңғыртты.
Because the family spent much of his childhood travelling round Europe, most of his education was by private tutors. He only spent about two years in formal schooling, first at King's College School in London (then located in Somerset House) and then, for a few months, at King's School, Warwick (now Warwick School). Here his time was ended by a bronchial disease of the kind that was to plague him throughout his long life. His father considered his ill health as a good reason for another European tour. In 1852 he was admitted to Cambridge University, earning the degrees of Bachelor of Arts in 1857, then Master of Arts (an upgrade, not a new qualification) in 1860 from Clare College, Cambridge. In September 1853 he informed Nathaniel Woodard of his desire to be ordained. He taught for only ten days at one of Woodard's boys' boarding schools in Sussex, Lancing College, but then moved to another, Hurstpierpoint College, where he stayed from 1857 to 1864. While there he was responsible for several subjects, especially languages and science, and he also designed the ironwork of the bookcases in the boys' library, as well as painting the window jambs with scenes from the Canterbury Tales and The Faerie Queene. He took Holy Orders in 1864, and at age 30, became the curate at Horbury Bridge, West Riding of Yorkshire. It was while acting as a curate that he met Grace Taylor, the daughter of a mill hand, then aged fourteen. In the next few years they fell in love. His vicar, John Sharp, arranged for Grace to live for two years with relatives in York to learn middle class manners. Baring Gould, meanwhile, relocated to become perpetual curate at Dalton, near Thirsk. He and Grace were married in 1868 at Wakefield. Their marriage lasted until her death 48 years later, and the couple had 15 children, all but one of whom lived to adulthood. When he buried his wife in 1916 he had carved on her tombstone the Latin motto Dimidium Animae Meae ("Half my Soul"). Baring Gould became the rector of East Mersea in Essex in 1871 and spent ten years there. In 1872 his father died and he inherited the family estates of Lewtrenchard in Devon, which included the gift of the living of Lew Trenchard parish. When the living became vacant in 1881, he was able to appoint himself to it, becoming parson as well as squire. He did a great deal of work restoring St Peter's Church, Lew Trenchard, and (from 1883 to 1914) thoroughly remodelled his home, Lew Trenchard Manor.
Халық әндері
Баринг Гулд өзінің басты жетістігі деп Корнуолл және Девонның қарапайым халқының көмегімен жасаған халық әндерінің жинағын санады. Оның алғашқы әндер кітабы – Songs and Ballads of the West (1889–91) 1889–1891 жылдары төрт бөлімге бөлініп жарық көрді. Бұл жинақтың музыкалық редакторы Генри Флитвуд Шеппард болды, алайда, жинаққа енген кейбір әндерді Баринг Гулдтың тағы бір серіктесі Фредерик Бусселл нотаға түсірген. Баринг Гулд пен Шеппард 1895 жылы «Кантри әндерінің гүлдестесі» атты екінші жинақты шығарды. 1905 жылы «Батыс әндері» кітабының жаңа басылымын шығару жоспарланды. Шеппард 1901 жылы қайтыс болғандықтан, халық әндерін жинаушы Сесил Шарп жаңа басылымның музыкалық редакциясын жүргізуге шақырылды. Шарп пен Баринг Гулд 1907 жылы мектептерге арналған «Ағылшын халық әндері» жинағы бойынша да бірлесіп жұмыс істеді. 53 әнден тұратын бұл жинақ келесі 60 жыл бойы Ұлыбритания мектептерінде кеңінен қолданылды. Ол кейбір әндердің сөздерін сол заманға сәйкес келмейтіндей өңдеуге мәжбүр болғанымен, болашақ халық әндерін зерттеушілерге арнап өзінің түпнұсқа қолжазбаларын сақтап қалды, осылайша көптеген әдемі музыкалық шығармалар мен олардың сөздерін жоғалып кетуден құтқарып қалды. Баринг Гулд 1914 жылы жинаған халық әндерінің таза көшірмелерін, сондай-ақ өрісте ақпарат жинау үшін қолданған жазба кітапшаларын Плимут қалалық кітапханасына тапсырды. Олар 2006 жылы Плимут және Батыс Девон мұрағат кеңсесінде сақталды. Бұл қолжазбалар 1998 жылы Киллертоннан табылған Баринг Гулдтың кітапханасындағы халық әндерінің қолжазбаларымен бірге 1998 жылы микрофише түрінде жарияланды. 2011 жылы оның халық әндерінің толық жинағы, соның ішінде микрофише басылымында жоқ екі жазба кітапшасы, цифрландырылып, онлайн жарияланды. Бұл жобаны «Девон дәстүрі» жобасы басқарды. Қазір ол VWML-дің «Толық ағылшын» веб-сайтының бір бөлігін құрайды. Эксетердегі Девон тарих орталығында басқа тақырыптарға қатысты қосымша қолжазба материалдарының отыз қорабы (Киллертон қолжазбалары) сақталады. Сесил Шарп өзінің «Ағылшын халық әні: кейбір қорытындылар» (1907) атты кітабын Баринг Гулдқа арнады.
Baring Gould regarded his principal achievement to be the collection of folk songs that he made with the help of the ordinary people of Cornwall and Devon. His first book of songs, Songs and Ballads of the West (1889–91), was published in four parts between 1889 and 1891. The musical editor for this collection was Henry Fleetwood Sheppard, though some of the songs included were noted by Baring Gould's other collaborator Frederick Bussell. Baring Gould and Sheppard produced a second collection named A Garland of Country Songs during 1895. A new edition of Songs of the West was proposed for publication in 1905. Sheppard had died in 1901, and so the folk song collector Cecil Sharp was invited to undertake the musical editorship for the new edition. Sharp and Baring Gould also collaborated on English Folk Songs for Schools during 1907. This collection of 53 songs was widely used in British schools for the next 60 years. Although he had to modify the words of some songs which were too rude for the time, he left his original manuscripts for future students of folk song, thereby preserving many beautiful pieces of music and their lyrics which might otherwise have been lost. Baring Gould gave the fair copies of the folk songs he collected, together with the notebooks he used for gathering information in the field, to Plymouth Public Library in 1914. They were deposited with the Plymouth and West Devon Record Office in 2006. These, together with the folk song manuscripts from Baring Gould's library discovered at Killerton in 1998, were published as a microfiche edition in 1998. In 2011 the complete collection of his folk song manuscripts, including two notebooks not in the microfiche edition, were digitised and published online by the Devon Tradition Project managed by Wren Music in association with the English Folk Dance and Song Society as part of the "Take Six" project undertaken by the Vaughan Williams Memorial Library. It now forms part of the VWML's "Full English" website. Thirty boxes of additional manuscript material on other topics (the Killerton manuscripts) are kept in the Devon History Centre in Exeter. Cecil Sharp dedicated his book English Folk Song: Some Conclusions (1907) to Baring Gould.
Отбасы
Ол Грейс Тейлорға 1868 жылдың 25 мамырында Хорбериде үйленді. Олардың 15 баласы болды: Мэри (1869 жылы туған), Маргарет Дейзи (1870 жылы туған, Лью Тренчард шіркеуіндегі экранның бір бөлігін салған суретші), Эдвард Сабин (1871 жылы туған), Беатрис Грейсиус (1874–1876, екі жаста), Вероника (1875 жылы туған), Джулиан (1877 жылы туған), Уильям Дрейк (1878 жылы туған), Барбара (1880 жылы туған), Диана Амелия (1881 жылы туған), Фелиситас (1883 жылы крещениеден өткен), Генри (1885 жылы туған), Джоан (1887 жылы туған), Сесили София (1889 жылы туған), Джон Хиллари (1890 жылы туған) және Грейс (1891 жылы туған). Әйелі Грейс 1916 жылдың сәуір айында қайтыс болды, ол қайтадан үйленбеді; ол 1924 жылдың 2 қаңтарында Лью Тренчардтағы үйінде қайтыс болды және әйелінің қасына жерленді. Ол екі томдық естеліктер жинағын жазды: «Ертедегі естеліктер, 1834–1864» (1923) және «Одан әрі естеліктер, 1864–1894» (1925). Оның бір немересі, Уильям Стюарт Беринг Гулд - белгілі Шерлок Холмс зерттеушісі, ол Ұлы детективтің ойдан шығарылған өмірбаянын жазды. Холмс туралы ерте өмір туралы мәліметтердің жетіспеуін толықтыру үшін, ол оны Сабина Беринг Гулдтың балалық шағына негіздеді. Сабинаның өзі Лори Р. Кингтің «Шерлок Холмс» романындағы «Сора» романының басты кейіпкері, Шерлок Холмс романының пародисі. Бұл романда Сабина Беринг Гулдтың Шерлок Холмстің рухани әкесі екені айтылады. Радиоактер Роберт Бернард оның немересі, ал комедия актері Джош Виддикомб - оның алыс туысы.
He married Grace Taylor on 25 May 1868 at Horbury. They had 15 children: Mary (born 1869), Margaret Daisy (born 1870, an artist who painted part of the screen in Lew Trenchard Church), Edward Sabine (born 1871), Beatrice Gracieuse (1874–1876, aged two years), Veronica (born 1875), Julian (born 1877), William Drake (born 1878), Barbara (born 1880), Diana Amelia (born 1881), Felicitas (baptised 1883), Henry (born 1885), Joan (born 1887), Cecily Sophia (born 1889), John Hillary (born 1890), and Grace (born 1891). His wife Grace died in April 1916, and he did not remarry; he died on 2 January 1924 at his home at Lew Trenchard and was buried next to his wife. He wrote two volumes of memoirs: Early Reminiscences, 1834–1864 (1923) and Further Reminiscences, 1864–1894 (1925). One grandson, William Stuart Baring Gould, was a noted Sherlock Holmes scholar who wrote a fictional biography of the great detective—in which, to make up for the lack of information about Holmes's early life, he based his account on the childhood of Sabine Baring Gould. Sabine himself is a major character of Laurie R. King's Sherlock Holmes novel The Moor, a Sherlockian pastiche. In this novel it is revealed that Sabine Baring Gould is the godfather of Sherlock Holmes. Radio actor Robert Burnard was his grandson, and comedian Josh Widdicombe is a distant descendant.