Кіріспе
1852 жылы құрылған зират операторы. Лондон некрополі компаниясы (LNC), 1927 жылға дейін ресми түрде Лондон некрополі және Ұлттық мавзолей компаниясы деп аталған, 1851 жылы Лондон зираттарының жабылуынан туындаған дағдарысқа жауап ретінде 1852 жылы Парламент актісімен құрылған зират операторы болды. LNC Лондонның болашақтағы барлық жерлеулерін мәңгілікке орналастыруға жеткілікті үлкен бір зират құруды мақсат тұтты. Компанияның негізін қалаушылары теміржолдың жақында ойлап табылуының арқасында, халық қоныстанған аймақтардан алыс жерлерде жерлеу жұмыстарын жүргізуге мүмкіндік туып, жерлеу орындарының жанында тұрудан туындаған денсаулық сақтау қауіптерін азайтуға болатынын түсінді. Осыған сәйкес, компания Лондоннан шамамен 40 шақырым қашықтықтағы Бруквудта кең жер учаскесін сатып алып, оның бір бөлігін Бруквуд зиратына айналдырды. Жаңа зиратты қаламен байланыстыру үшін Лондон некрополі темір жолы салынды. Қаржылық басқарудағы кемшіліктер мен ішкі даулар жобаның кешігуіне әкеп соқты. Бруквуд зираты 1854 жылдың соңында ашылған кезде, Лондонға жақын жерде тағы бірнеше зират ашылған немесе ашылу үстінде болды. Лондонның кейбір приходтары LNC-ге өздерінің қайтыс болғандарының жерлеуін тапсырғанмен, көптегені жақын маңдағы зираттарды пайдалануды жөн көрді. LNC жылына 10 000 мен 50 000 арасында жерлеулерді күткен, бірақ бұл көрсеткіш жылына 4 100-ден аспады, ал алғашқы 150 жыл ішінде барлығы 231 730 жерлеу жүргізілді. Бруквуд зираты үшін жерді сатып алу және зиратты, сондай-ақ теміржолды салу өте қымбатқа түсті, сондықтан зират ашылған кезде LNC банкроттыққа жақын болды. LNC жерінің артық бөліктерін сату арқылы қаржылық тұрақтылығын сақтады, бірақ жердің шалғай орналасқандығына байланысты сату көлемі төмен болды. 1880 жылдардан бастап LNC табысын арттыру үшін белсенді бағдарламаны бастады. Жерді сату процесі жақсартылып, табыс артты. LNC Хук Хиттегі жерлерін тұрғын үйлер мен гольф алаңына айналдырып, Уокинг қаласының жаңа ауданын құрды және жалға беруден тұрақты табыс тапты. 1884 жылы Англияда кремацияның заңды екені туралы шешім қабылданғаннан кейін, LNC Уокинг крематорийіне жақын орналасқандығын пайдаланып, денелер мен аза тұтушыларды теміржолымен тасымалдау және 1910 жылдан кейін күлді арнайы колумбарийге жерлеу қызметтерін ұсынды. LNC екі дүниежүзілік соғыстан кейін Бруквудта бірнеше маңызды әскери зираттар мен ескерткіштерге жер берді. 1941 жылы Лондон Некрополисі теміржол станциясы, LNC-нің Лондон қаласындағы теміржол терминалы, жаудың бомбалауынан қирады, ал Лондон Некрополисі теміржолы тоқтатылды. 1940-1950 жылдары Суррейде жылжымайтын мүліктің бағасының өсуі LNC-ні құндырақ етті, бірақ сонымен қатар жылжымайтын мүлік спекулянттарының назарына іліктірді. 1959 жылы қарсылықпен жүргізілген билеу сәтті аяқталды, және LNC-нің тәуелсіздігі жойылды. 1959 жылдан 1985 жылға дейін иелері компанияның табысты бөліктерін тартып алып, көбейіп бара жатқан зиратты басқаратын қалдық компанияны қалдырды. 1985 жылы компанияның қалған бөлігі Рамазан Гүнейдің меншігіне өтті, ол оны қайта жаңғыртуға кірісті. Жаңа жерлеулерді ынталандыру үшін Лондонның мұсылман қауымдастықтарымен байланыс орнатылды және зираттың бұрынғы бөліктерін тазарту және қалпына келтіру бағдарламасы басталды. LNC жоспарланғандай сәтті болмаса да, ол жерлеу индустриясы мен Уокинг аймағының дамуына үлкен әсер етті, ал Бруквуд зираты Ұлыбританиядағы ең үлкен зират болып қала береді.
The London Necropolis Company (LNC), formally the London Necropolis & National Mausoleum Company until 1927, was a cemetery operator established by Act of Parliament in 1852 in reaction to the crisis caused by the closure of London's graveyards in 1851. The LNC intended to establish a single cemetery large enough to accommodate all of London's future burials in perpetuity. The company's founders recognised that the recently invented technology of the railway provided the ability to conduct burials far from populated areas, mitigating concerns over public health risks from living near burial sites. Accordingly, the company bought a very large tract of land in Brookwood, Surrey, around 25 mile (40 km) from London, and converted a portion of it into Brookwood Cemetery. A dedicated railway line, the London Necropolis Railway, linked the new cemetery to the city. Financial mismanagement and internal disputes led to delays in the project. By the time Brookwood Cemetery opened in late 1854, a number of other cemeteries had opened nearer to London or were in the process of opening. While some parishes in London did arrange for the LNC to handle the burials of their dead, many preferred to use nearer cemeteries. The LNC had anticipated handling between 10,000 and 50,000 burials per year, but the number never rose above 4,100 per year, and in its first 150 years of operations only 231,730 burials had been conducted. Buying the land for Brookwood Cemetery and building the cemetery and railway had been very expensive, and by the time the cemetery opened the LNC was already on the verge of bankruptcy. The LNC remained solvent by selling surplus parts of its land, but as the land had been chosen for its remoteness, sales were low. From the 1880s the LNC began a more aggressive programme to maximise its income. The process for the sale of surplus land was improved, resulting in increased income. The LNC redeveloped its lands at Hook Heath into housing and a golf course, creating a new suburb of Woking and providing a steady income from rentals. After an 1884 ruling that cremation was lawful in England the LNC also took advantage of its proximity to Woking Crematorium by providing transport for bodies and mourners on its railway line and after 1910 by interring ashes in a dedicated columbarium. The LNC also provided the land for a number of significant military cemeteries and memorials at Brookwood after both World Wars. In 1941 London Necropolis railway station, the LNC's London railway terminus, was badly damaged by enemy bombing, and the London Necropolis Railway was abandoned. Rising property prices in Surrey in the 1940s and 1950s made the LNC increasingly valuable, but also made it a target for property speculators. In 1959 a hostile takeover succeeded, and LNC's independence came to an end. From 1959 to 1985 a succession of owners stripped the profitable parts of the business from the company, leaving a rump residual company operating the increasingly derelict cemetery. In 1985 what remained of the company came into the ownership of Ramadan Güney, who set about reviving what remained. Links were formed with London's Muslim communities in an effort to encourage new burials, and a slow programme of clearing and restoring the derelict sections of the cemetery commenced. Although it was never as successful as planned, the LNC was very influential in both the funeral industry and in the development of the area around Woking, and Brookwood Cemetery remains the largest cemetery in the United Kingdom.
Өмірбаян
VII ғасырдың басында Лондон христиан дініне өткеннен бері қаладағы қайтыс болғандар жергілікті шіркеулердің ішінде және төңірегінде жерленген. Жерлеу орындарының шектеулі болуына байланысты, ең көне қабірлер үнемі жаңа жерлеулерге орын ашу үшін ашылып, бұрынғы иелерінің қалдықтары сақтау үшін шатырлы үйлерге көшірілді. 14 ғасырдан бастап шатырлы үйлер де толып, ашылған сүйектер қазылған жерлерге немесе шұңқырларға қайта көмілді. Осыған қарамастан, XVII ғасырдың ортасына қарай қалада жерлеу орындарының тапшылығы күрт сезілді. Кристофер Реннің 1666 жылғы Ұлы Лондон өртінен кейінгі қайта құрылысты шіркеулердегі жерлеуді тоқтату және қала сыртында жаңа зираттар ашу мүмкіндігі ретінде пайдалану туралы ұсынысы Король мен Парламент тарапынан мақұлданды, бірақ Лондон Корпорациясы оған вето қойып, жаңадан салынған шіркеулерде жерлеу амалы жалғасты. XIX ғасырдың бірінші жартысында Лондон халқы екі еседен астамға өсті, 1801 жылы миллионнан аспайтын адам 1851 жылы шамамен екі жарым миллионға жетті. Халық санының осылайша тез өсуіне қарамастан, зираттар үшін бөлінген жер мөлшері шамамен 200 шағын учаскеге таралып, өзгеріссіз қалды. Қабірлерді қазудың қиындығы салдарынан, мәйіттерді бұрынғы қабірлерге зиян келтірмей, үстіне үйіп, сосын топырақпен жабуға тура келді. Халық тығыз қоныстанған аудандарда тіпті салынып бітпеген қабірлерді де жаңа жерлеулерге орын ашу үшін ашып, ішіндегілерді шашып тастауға мәжбүр болды. Кейбір жағдайларда, жерлеу орындарында үлкен шұңқырлар қазылып, бұрынғы жерленгендер ашылып, бос орынға жаңа мәйіттер тығылып қойылды. Жерлеуден алынған заттар екінші қолтан табыт жиһаздарының дамыған саудасында сатылып, табыт ағашы тұрмыстық отын ретінде өртеліп, ашылған сүйектер Англияның солтүстігіне көптеп жіберіліп, тыңайтқыш ретінде сатылды. Шіріген мәйіттер су көздерін ластады, қала холера, шешек, қызылша және тиф сияқты індеттерге ұшырады; 1842 жылы Лондон кәсіпкерінің орташа өмір сүру ұзақтығы 30 жыл, ал Лондон жұмысшысының – бар болғаны 17 жылды құрады. Осы кезеңдегі қоғамдық денсаулық саясаты миазма теориясымен (шіріген денелерден таралатын ауа бөлшектері жұқпалы аурулардың таралуының басты факторы деген сенім) қалыптасты, ал үйілген мәйіттер мен ашылған шіріген денелерден туындаған жаман иіс және ауру қаупі көпшілікте үлкен алаңдаушылық тудырды. 1842 жылы мәселені зерттеу үшін құрылған патша комиссиясы Лондон зираттарының тым толып кеткенін, жаңа қабір қазу үшін бұрынғы қабірді қиып тастамайынша мүмкін емес екенін анықтады. Комиссар және санитариялық жағдайды жақсарту үшін күрескен Эдвин Чадвик жыл сайын 20 000 ересек пен 30 000 бала толық толып кеткен зираттарда жеткіліксіз орынға көмілетінін мәлімдеді; комиссия бір зират, Клеркенвеллдегі Спа Филдс, 1000 мәйітке арналған, бірақ 80 000 қабір бар екенін және Лондонның барлық жерінде қабір қазушылар бос орынға сүйектерді тығып қою үшін мәйіттерді бөліп-жаруға міндетті екенін естіді. 1848–49 жылдары Лондонда холера індетінен 14 601 адам қайтыс болды және жерлеу жүйесі толығымен құлдырап кетті. Денелерді көмілгенше үйіп-төгіп, тіпті жаңадан салынған қабірлерді де жаңа жерлеулерге орын ашу үшін ашып тастады.