Кіріспе

1815–1890 жылдардағы ағылшын дін қызметкері және жазушысы Ричард Уильям Черч (25 сәуір 1815 – 6 желтоқсан 1890) – ағылшын шіркеу қайраткері және жазушы, кейін Дин Черч деп танылды. Ол Джон Генри Ньюменнің жақын досы және трактариандық қозғалыстың жақтасы болды. Кейін Оксфордтағы академиялық өмірден Англия шіркеуінде көзге түсетін қызметке ауысты.

Өмір

Ричард Уильям – шарап сатушы Джон Дирман Черч пен оның әйелі Бромли Кэролайн Метценердің (1845 жылы қайтыс болған) үш ұлының ең үлкені еді. Оның әкесінің әкесі, Мэтью Черч, Корк қаласындағы саудагер, және оның әйелі квакерлер болып есептелді, ал Джон 1814 жылы үйленгенге дейін Англия шіркеуінде крещение рәсімінен өтпеді. Оның інісі, генерал сэр Ричард Черч (1784–1873), Грецияны азат етуші ретінде танымал болды. 1818 жылы отбасы Флоренцияға көшті. 1828 жылы әкесі қайтыс болғаннан кейін анасы Бат қаласына көшіп, ол Бристольдегі Редленд қатаң евангелистік мектебіне жіберілді. 1832 жылы Оксфордтың Уадхам колледжіне қабылданды және 1836 жылы үздік дипломмен бітірді. Осы уақытта анасы Томас Крокатқа, Легорннан келген ағылшын жесірге қайта тұрмысқа шықты. 1838 жылы Черч Ориел колледжінің мүшесі болып сайланды. Оның құрдастарының бірі Ричард Митчелл оның сайлануы туралы: «Черчтің бойында осындай рухани сұлулық бар, оны қабылдамауға болмады» деді. 1839 жылы Ориелдің тәлімгері болып тағайындалды және сол жылы дін қызметкерінің дәрежесін алды. Ол осы кезеңде Джон Генри Ньюменмен жақын дос болып, Трактариан қозғалысына қатысты. 1841 жылы «The Times» үшін жарық көрген 90-шы трактаттан кейін Черч тәлімгерлік қызметінен бас тартты. 1844 жылдан 1845 жылға дейін Черч кіші проктор болып жұмыс істеді және осы лауазымда аға әріптесімен бірлесіп, трактаттарды жариялауға қарсы ұсынысқа вето қойды. 1846 жылы ол басқалармен бірге «The Guardian» газетін шығарды және «The Saturday Review» журналына алғашқы жазбаларын жариялады. 1850 жылы ол Сомерсетширлік отбасынан шыққан, Солсбери епискобы Джордж Моберлидің қызы Г. Ф. Беннеттке кездесіп, үйленуге келісті. 1858 жылы Фром қаласының жанындағы Сомерсеттегі Уотлидің кішкентай шіркеуіне ие болды және келесі жылы үйленді. Ол адал дін қызметкері және қазіргі әдебиетке үлкен үлес қосып, жақсы білім алған адам ретінде танылды.

Өлім

1888 жылы Черчтың жалғыз ұлы Фредерик Джон Черч (1854–1888) дүниеден озды. Осыдан кейін оның өзінің денсаулығы нашарлай бастады. Ол 1890 жылдың 9 қыркүйегінде Генри Пэрри Лиддонның қосылуында соңғы рет көпшілік алдына шықты және сол жылдың 9 желтоқсанында Дувр қаласында қайтыс болды. Ол Уотлиде жерленді.

Шығармалары

Диқанның ең маңызды жарияланған еңбектері – «Жан Асельмнің өмірі» (1870), «Спенсердің өмірі» (1879) және «Бейконның өмірі» (1884) Макмилланның «Әдебиет қайраткерлері» сериясында, «Данте: Эссе» (1878), «Оксфорд қозғалысы» (1891) және көптеген эсселер мен уағыздар жинақтары. Оның «Данте: Эссе» кітабына ұлы Фредерик аударған Дантенің «De monarchia» еңбегінің ағылшын тіліндегі нұсқасы енген. 1897 жылы Чирчтің журналистік мақалалары «Occasional Papers» деген атпен жарияланды. Оның стилі айқын, бірақ қатал. Ол ешқашан стильді жеке зерттемегенін, бірақ классикалық тілдерден аударма жасау арқылы оны меңгергенін, сондай-ақ сөздерді таңдауда, емес, оларды қолдануда ерекше абай болғанын айтты.